พยัญชนะตัวที่ ๑๓ นับเป็นพวกอักษรตํ่า และเป็นตัวที่สุดของวรรคที่ ๒
ใช้เป็นตัวสะกดในแม่กนในคําที่มาจากภาษาบาลีและสันสกฤตเป็นต้น
เช่น ปัญญา สัญชาติ ผจญ โคโลญ.
ญญ่าย(แบบ) ว. แตกจากหมู่, กระจัดกระจาย, ในคําว่า หนีญญ่ายพ่ายจแจ้น.
(จารึกสยาม).
ญวน ๑น. ชื่อประเทศและชนชาติหนึ่งอยู่ทางทิศใต้ของประเทศจีน และทาง
ทิศตะวันออกของประเทศลาวและเขมร, ปัจจุบันเรียกว่า
ประเทศเวียดนาม.
ญวน ๒ดู ใบขนุน (๑).
ญัตติน. คําประกาศให้สงฆ์ทราบเพื่อทํากิจของสงฆ์ร่วมกัน เช่น
ญัตติทุติยกรรมวาจา ญัตติจตุตถกรรมวาจา, คําเผดียงสงฆ์ ก็ว่า
ข้อเสนอเพื่อลงมติ เช่น ผู้แทนราษฎรเสนอญัตติเข้าสู่สภาเพื่อขอให้
ที่ประชุมลงมติว่าจะเห็นชอบด้วยหรือไม่; หัวข้อโต้วาที
เช่น โต้วาทีในญัตติว่า ขุนช้างดีกว่าขุนแผน. (ป.).
ญาณ, ญาณ-[ยาน, ยานะ-, ยานนะ-] น. ปรีชาหยั่งรู้หรือกําหนดรู้ที่เกิดจาก
อํานาจสมาธิ, ความสามารถหยั่งรู้เป็นพิเศษ.
(ป.; ส. ชฺ?าน).
ญาณทัสนะ [ยานะทัดสะนะ, ยานนะทัดสะนะ] (แบบ) น. ความรู้
ความเห็น. (ป.).
ญาณวิทยา [ยานะวิดทะยา, ยานนะวิดทะยา] น. ปรัชญาสาขาหนึ่ง
ว่าด้วยกําเนิดลักษณะและความถูกต้องแห่งความรู้ ตลอดจนวิธีหา
ความรู้. (อ. epistemology).
ญาณศาสตร์ [ยานะสาด, ยานนะสาด] น. ตําราพยากรณ์.
(ป. ?าณ + ส. ศาสฺตฺร).
ญาติ, ญาติ-[ยาด, ยาติ-, ยาดติ-] น. คนในวงศ์วานที่ยังนับรู้กันได้ทางเชื้อสาย
ฝ่ายพ่อหรือฝ่ายแม่. (ป.).
ญาติกา [ยาดติ-] น. ญาติ.
ญาติดีกัน ว. คืนดีกัน.
ญาติเภท [ยาติเพด] (แบบ) น. การแตกระหว่างญาติ. (ป.).
ญาติสนิท [ยาดสะหฺนิด] น. ญาติที่ใกล้ชิดกันมาก.
ญาติสืบสาโลหิต (กฎ) น. ญาติที่มีความสัมพันธ์กันทางสายเลือด.
ญิบ(ถิ่น-พายัพ) ว. สอง เช่น ญิบพัน ว่า สองพัน, หญิบ ก็ใช้.
ญี่(โบ) น. เรียกลูกชายคนที่ ๒ ว่า ลูกญี่, คู่กับ ลูกหญิงคนที่ ๒ ว่า ลูกอี่.
ญี่ปุ่นน. ชื่อประเทศและชนชาติหนึ่งอยู่ในหมู่เกาะทางทิศตะวันออกของ
ประเทศจีน.
เญยธรรม, ไญยธรรม[เยยยะทํา, ไยยะทํา] (แบบ) น. ธรรมที่ควรรู้. (ป. เ?ยฺย + ส. ธรฺม).
พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒