ฐ	พยัญชนะตัวที่ ๑๖ นับเป็นพวกอักษรสูง ใช้เป็นตัวสะกดในแม่กดใน
	คําที่มาจากภาษาบาลีและสันสกฤต เช่น รัฐ อัฐ.
ฐกัด	[ถะกัด] ก. ตระกัด, ยินดี, เช่น ฐกัดนี้แก่เถ้าตุ่ยต่วมฤๅจตรู.
	(ม. คําหลวง ชูชก).
ฐากูร	[ถากูน] (แบบ) น. รูปเคารพ, เทพเจ้าที่นับถือ; ใช้เสริมท้ายชื่อคน
	ที่มีชื่อเสียง เช่น โควินทฐากูร ชื่อผู้แต่งคัมภีร์กาพย์กลอน.
	(ส. ?กฺกุร).
ฐาน ๑	[ถาน] น. ที่ตั้ง เช่น ฐานทัพ ฝีตั้งฐาน, ที่รองรับ เช่น ฐานพระพุทธรูป.
	(ป.).
	ฐานกรณ์ [ถานกอน] (ไว) น. ที่ตั้งและเครื่องทําให้เกิดเสียงในการพูด.
	ฐานเขียง น. ฐานรองชั้นล่างสําหรับรองฐานอื่น มีหน้ากระดานและ
	ลวดท้องไม้.
	ฐานเชิงบาตร น. ฐานรูปเชิงบัวหน้ากระดาน. (รูปภาพ ฐานเชิงบาตร)
	ฐานเท้าสิงห์ น. ฐานรูปสมมุติจากสิงห์แบก, ฐานสิงห์ ก็เรียก.
	(รูปภาพ ฐานเท้าสิงห์)
	ฐานบัทม์ น. ฐานบัวหน้ากระดานบัวควํ่าบัวหงาย.
	ฐานราก น. โครงสร้างตอนล่างสุดที่รองรับอาคารหรือสิ่งปลูกสร้าง;
	(กฎ) ส่วนของอาคารที่ใช้ถ่ายนํ้าหนักอาคารลงสู่ดิน.
	ฐานสิงห์ น. ฐานเท้าสิงห์.
ฐาน ๒, ฐาน, ฐานะ	[ถาน, ถานะ] น. ตําแหน่งหน้าที่; หลักฐาน, ลําดับความเป็นอยู่ใน
	สังคม เช่น ทุกคนยอมรับรู้ฐานะในสังคมของเขา. (ป.).
	ฐานันดร น. ลําดับในการกําหนดชั้นบุคคล เช่น ยศบรรดาศักดิ์.
	(ป. ?านนฺตร). ฐานานุกรม น. ลําดับตําแหน่งยศพระสงฆ์ที่พระ
	ราชาคณะมีอํานาจตั้งสมณศักดิ์ให้ตามทําเนียบ.
	ฐานานุรูป ว. สมควรแก่ฐานะ. (ป.).
	ฐานานุศักดิ์ ว. ตามควรแก่เกียรติศักดิ์. น. ศักดิ์ที่พระราชาคณะ
	มีอํานาจตั้งฐานานุกรมได้.
ฐาน ๓	สัน. เพราะ เช่น ถูกลงโทษฐานละเลยหน้าที่.
ฐาน ๔	(คณิต) น. เส้นหรือพื้นที่ซึ่งถือว่าเป็นส่วนรองรับรูปเรขาคณิต เช่น
	ฐานของสามเหลี่ยม ฐานของกรวย, จํานวนที่ใช้เป็นหลักในการสร้าง
	จํานวนอื่น ๆโดยการยกกําลังหรือหาค่าของลอการิทึม เช่น จํานวน
	๓ ใน ๓๔ (= ๘๑) จํานวน ๗ ใน log7 49 (= ๒), จํานวนที่บอกปริมาณ
	ในแต่ละหลักของตัวเลข เช่น เมื่อ ๖๓๕ เป็นตัวเลขฐาน ๑๐ ใช้
	สัญลักษณ์ว่า ๖๓๕๑๐ ซึ่งแทน ๕ + (๓ x ๑๐) + (๖ x ๑๐๒) เมื่อ ๖๓๕
	เป็นตัวเลขฐาน ๗ ใช้สัญลักษณ์ว่า ๖๓๕๗ ซึ่งแทน ๕ + (๓ x ๗) +
	(๖ x ๗๒).
ฐานันดร	ดู ฐาน ๒, ฐาน, ฐานะ.
ฐานานุกรม	ดู ฐาน ๒, ฐาน, ฐานะ.
ฐานานุรูป	ดู ฐาน ๒, ฐาน, ฐานะ.
ฐานานุศักดิ์	ดู ฐาน ๒, ฐาน, ฐานะ.
ฐานียะ	(แบบ) ว. ควรแก่ตําแหน่ง, ตั้งอยู่ในฐานะ, มักประกอบท้ายศัพท์ เช่น
	ครุฐานียะ ว่า ตั้งอยู่ในฐานะเป็นครู. (ป.).
ฐาปน, ฐาปนา	[ถาปะนะ, ถาปะนา] น. การก่อสร้าง, การแต่งตั้ง, การซ่อมแซม,
	การตั้งขึ้น. (ป. ?ปน).
ฐายี	(แบบ) ว. ตั้งอยู่, ดํารงอยู่, มักประกอบท้ายศัพท์ เช่น กัปปัฏฐายี
	ว่า ตั้งอยู่กัปหนึ่ง. (ป.).
ฐิตะ	[ถิตะ] (แบบ) ก. ยืนอยู่, ตั้งอยู่แล้ว. (ป.).
ฐิติ	[ถิติ] น. การตั้งอยู่, การยืนอยู่, การดํารงอยู่; การเป็นไป, ความมีชีวิต
	อยู่; การหยุดอยู่; ความมั่นคง, ความอดทน; ตำแหน่ง, ที่อยู่;
	ข้อบังคับ, ข้อบัญญัติ; ความแน่นอน. (ป.).