ทูตานุทูต	น. ทูตใหญ่น้อย, คณะทูต. (ป.).
ทูน ๑	ก. เทิน, เอาของไว้บนศีรษะ, เช่น เอาของทูนหัว.
	ทูนหัว น. คำพูดแสดงความรักใคร่หรือยกย่อง เช่น พ่อทูนหัว
	แม่ทูนหัว.
ทูน ๒	ว. ชิดทางใน (บอกควายในเวลาไถนา).
ทูน้ำจืด	ดู นวลจันทร์ทะเล.
ทูบ	น. ไม้แม่แคร่เกวียนที่ยื่นออกไปติดกับแอก.
ทูม	ก. บวม, อูม, ในคําว่า คางทูม หมายถึงโรคที่ทําให้คางบวม.
	ทูมทาม ว. เทิบทาบ.
ทูร-	[ทูระ-] ว. คําประกอบหน้าคําศัพท์ หมายความว่า ไกล เช่น ทูรบถ
	ทูรมรรคา ว่า ทางยาว, ทางไกล. (ป.).
ทูล	ก. บอก, กล่าว, (ใช้แก่เจ้านาย). (ข.).
	ทูลกระหม่อม ๑ น. คําสําหรับเรียกเจ้าฟ้าซึ่งมีพระราชชนนีเป็น
	อัครมเหสีหรือมีพระราชชนนีเป็นพระราชธิดาในพระมหากษัตริย์
	รัชกาลใดรัชกาลหนึ่ง.
	ทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวาย (ราชา) ก. ถวาย (ใช้แก่ของที่ยกได้ที่ถวาย
	แด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระบรมราชินีนาถ สมเด็จ
	พระบรมราชินี สมเด็จพระบรมราชชนนี สมเด็จพระยุพราช สมเด็จ
	พระบรมโอรสาธิราช และสมเด็จพระบรมราชกุมารี), ในการเขียนใช้
	ทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวาย หรือ ทูลเกล้าฯ ถวาย ก็ได้.
ทูลกระหม่อม ๑	ดูใน ทูล.
ทูลกระหม่อม ๒	น. ชื่อปูน้ำจืดชนิด Thaipotamon chulabhorn ในวงศ์ Potamidae
	กระดองสีม่วงเข้มคล้ายสีเปลือกมังคุด ขาและขาก้ามสีเหลืองอมส้ม
	ปลายก้ามและขาสีขาว ขุดรูอยู่ พบในป่าดูนลำพัน อำเภอนาเชือก
	จังหวัดมหาสารคาม.
ทูเลียม	น. ธาตุลําดับที่ ๖๙ สัญลักษณ์ Tm เป็นโลหะ ลักษณะเป็นของแข็ง
	หลอมละลายที่ ๑๕๔๕?ซ. (อ. thulium).
ทูษก	[ทู-สก] (แบบ) น. ผู้ประทุษร้าย. (ส.; ป. ทูสก).
เท	ก. ตะแคงหรือเอียงภาชนะเพื่อให้สิ่งที่อยู่ในนั้นไหลลงไปหรือ
	ออกไป เช่น เทนํ้า เทขยะ, โดยปริยายหมายถึงกิริยาอาการคล้ายคลึง
	เช่นนั้น เช่น ฝนตกลงมามาก ๆ อย่างเทนํ้า ก็เรียกว่า ฝนเทลงมา,
	อาการที่คนจํานวนมาก ๆ เคลื่อนไปรวมกันตามแนวเท. ว. เอียงหรือ
	ตะแคงไปข้างหนึ่ง เช่น เรือเท พื้นเท. น. ชื่อมาตราตวงเหล้า ๑ เท
	เท่ากับ ๒๐ ทะนาน.
	เทกระจาด ก. อาการที่รถบรรทุกหรือรถโดยสารเกิดอุบัติเหตุทํา
	ให้ผู้โดยสารตายหรือได้รับบาดเจ็บหรือข้าวของต้องเสียหายไปทั้งคัน.
	เทกระเป๋า ก. ใช้จ่ายจนเงินหมดกระเป๋าหรือเท่าที่ติดตัวไป.
	เทครัว ก. ยกครอบครัวไป, กวาดครอบครัวไป; โดยปริยายเรียก
	ชายที่ได้หญิงเป็นภรรยาทั้งแม่ทั้งลูกหรือทั้งพี่ทั้งน้องว่า พระยาเทครัว.
	เทคอนกรีต ก. เอาปูนซีเมนต์ ทราย และกรวดหรือหินผสมกับนํ้า
	แล้วเทให้เป็นพื้นแข็งหรือทําถนนเป็นต้น.
	เทน้ำเทท่า (ปาก) ว. คล่อง, รวดเร็ว, มักใช้ประกอบคํา ขาย เป็น
	ขายดีอย่างเทนํ้าเทท่า.
	เทปูน ก. เอาปูนซีเมนต์ ทราย และปูนขาวผสมกับนํ้าแล้วเทให้
	เป็นพื้น เสา เป็นต้น.
เท่	ว. เอียงน้อย ๆ (มักใช้แก่การสวมหมวก); โก้เก๋ เช่น แต่งตัวเท่.
เทคนิค	น. ศิลปะหรือกลวิธีเฉพาะวิชานั้น ๆ. (อ. technique).
เทคนีเชียม	น. ธาตุลําดับที่ ๔๓ สัญลักษณ์ Tc เป็นธาตุกัมมันตรังสีที่นัก
	วิทยาศาสตร์สร้างขึ้น ไม่มีปรากฏในธรรมชาติ. (อ. technetium).
เทคโนโลยี	น. วิทยาการที่นำเอาความรู้ทางวิทยาศาสตร์มาใช้ให้เกิดประโยชน์
	ในทางปฏิบัติและอุตสาหกรรม. (อ. technology).
เทง, เท้ง ๑	(โบ) ก. ทุบ, เคาะ, เช่น อันว่าพระมหาสัตว์ก็ถามเพื่อว่าดึกดื่น
	ตื่นนอนใครแลมาเท้งทรวารพระกุฎีดูดังนี้. (ม. คําหลวง กุมาร).
เท้ง ๒	(กลอน) ก. ทิ้ง เช่น ผีจักเท้งที่โพล้ ที่เพล้ใครเผา. (ตะเลงพ่าย).
เท้ง ๓	น. ชื่อเรือชนิดหนึ่ง รูปร่างคล้ายเรือกําปั่น ตอนหัวหนาและงุ้มเป็น
	ปากนก ท้ายเรือปาดลงเป็นรูปแตงโม มีเสาหัวและเสากลางสําหรับ
	ชักใบ กลางลํามีเก๋ง ท้ายเรือมีบาหลีรูปกลม และมีแคร่รอบบาหลีท้าย
	หัวเรือไม่เจาะรูสมอ, ชื่อเรือต่อชนิดหนึ่ง หัวท้ายทู่อย่างเรือที่ใช้หนุน
	เรือนแพ.
เท้งเต้ง	ว. อาการที่ลอยไปลอยมาตามเรื่องตามราว เช่น เรือลอยเท้งเต้ง.
เท้งทูด	(กลอน) น. นกทิ้งทูด.
เท็จ	ว. ปด, โกหก, ไม่จริง.
	เท็จจริง ว. จริงเท่าที่ปรากฏ.
	เท็จเทียม ว. ไม่ใช่ของจริง, ไม่ใช่ของแท้.
เทนนิส	น. ชื่อกีฬาชนิดหนึ่ง ผู้เล่นใช้ไม้แร็กเกตตีลูกยางกลมหุ้มสักหลาด
	ข้ามตาข่ายโต้กันไปมา, เรียกลูกยางกลมหุ้มสักหลาดที่ใช้เล่น
	เทนนิสว่า ลูกเทนนิส. (อ. tennis).
เทพ ๑, เทพ-	[เทบ, เทบพะ-] น. เทวดา. (ป., ส. เทว).
	เทพกุสุม [เทบ-] น. กานพลู. (ส.).
	เทพเจ้า น. เทวดาผู้เป็นใหญ่.
	เทพชุมนุม [เทบ-] น. ชื่อกลบทชนิดหนึ่ง. (จารึกวัดโพธิ์); ชื่อ
	ภาพเขียนรูปเทวดานั่งประนมมือเรียงกันเป็นแถวตั้งแต่ ๕ ตน
	ขึ้นไปตามฝาผนังในพระอุโบสถหรือหอพระ จะมีหน้าเดียว
	หรือ ๔ หน้าอย่างหน้าพรหมก็ได้.
	เทพดา [เทบพะ-] น. เทวดา, (โบ) เทพยดา.
	เทพดำรู [เทบ-] น. ไม้สวรรค์ (มี ๕ คือ มนทาร ปาริชาตก สันตาน
	กัลปพฤกษ์ หริจันทน์).
	เทพธิดา [เทบ-] น. นางฟ้า, เทวดาผู้หญิง. (ป. เทวธีตา).
	เทพนม [เทบพะนม] น. ชื่อรูปหรือลายมีเทวดาประนมมือ; ชื่อท่ามวย
	ท่าหนึ่ง, ชื่อท่ารําท่าหนึ่ง.
	เทพนารี [เทบ-] น. นางกษัตริย์, เจ้าหญิง.
	เทพนิยม [เทบ-] น. ลัทธิที่เชื่อว่ามีพระเจ้าจํานวนมากประจําอยู่ใน
	สรรพสิ่ง แต่พระเจ้านั้นไม่มีอํานาจครอบครองโลก.
	เทพนิยาย น. เรื่องราวหรือตํานานเกี่ยวกับเทวดา.
	เทพนิยายวิทยา น. วิชาว่าด้วยเทพนิยาย.
	เทพนิรมิต น. ธรรมดา, ธรรมชาติ. (ส.).
	เทพบดี [เทบบอดี] น. เจ้าแห่งเทวดา, พระอินทร์. (ส.).
	เทพบริษัท [เทบบอริสัด] น. พวกเทวดา. (ส.).
	เทพบุตร [เทบพะบุด] น. เทวดาผู้ชาย. (ส.).
	เทพประติมา น. รูปเทวดาที่นับถือ. (ส.).
	เทพพยากรณ์ [เทบ-] น. คําทํานายเหตุการณ์ล่วงหน้าที่มนุษย์
	ได้รับจากพระเจ้าหรือเทพเจ้าองค์ใดองค์หนึ่ง มักมีนักบวชหรือ
	คนทรงเป็นสื่อกลาง.
	เทพสังหรณ์ [เทบ-] น. เทวดามาดลใจ.
	เทพาดิเทพ น. เทวดาผู้ยิ่งกว่าเทวดาอื่น. (ป. เทวาติเทว).
	เทพาธิบดี น. เจ้าแห่งเทวดา, พระอิศวร. (ป., ส.).
	เทพารักษ์ น. เทวดาผู้ดูแลรักษาที่แห่งใดแห่งหนึ่ง. (ส.).
	เทพินทร์ น. จอมแห่งเทวดา. (ส.; ป. เทวินฺท).
	เทเพนทร์ น. จอมแห่งเทวดา. (ส.; ป. เทวินฺท).
เทพ ๒	น. ชื่อเพลงไทยจำพวกหนึ่ง มีชื่อขึ้นต้นด้วยคำว่า เทพ เช่น เทพชาตรี
	เทพทอง เทพนิมิต เทพบรรทม เทพประทม เทพรัญจวน.
เทพ ๓	น. สมณศักดิ์พระราชาคณะสูงกว่าชั้นราช ตํ่ากว่าชั้นธรรม เรียกว่า
	ชั้นเทพ เช่น พระเทพโมลี.
เทพทัณฑ์	[เทบพะ-] น. ไม้มีปลายพันผ้าสําหรับชุบนํ้ามันจุดไฟในพระราชพิธี
	กัตติเกยา.
เทพทารู, เทพทาโร	[เทบพะ-] น. ชื่อไม้ต้นขนาดใหญ่ชนิด Cinnamomum porrectum
	Kosterm.'' ในวงศ์ Lauraceae ใบ เปลือก และราก มีกลิ่นหอมคล้าย
	การบูร ใช้ปรุงอาหารและทํายาได้, จวง หรือ จวงหอม ก็เรียก.
	(ป. เทวทารุ).
เทพย-	[เทบพะยะ-] (โบ) น. เทวดา.
	เทพยเจ้า, เทพยดา, เทพยุดา (โบ) น. เทวดา.
เทพา	น. ชื่อปลานํ้าจืดชนิด Pangasius sanitwongsei ในวงศ์ Schilbeidae
	ไม่มีเกล็ด รูปร่างคล้ายปลาสวาย เว้นแต่มีครีบหลัง ครีบอก และ
	ครีบท้องยื่นยาวเป็นเส้น ทั้งยังมีจุดสีขาวเด่นอยู่เหนือครีบอกหลัง
	กระพุ้งแก้ม พบอาศัยอยู่ในเขตแม่นํ้าเจ้าพระยาและแม่นํ้าโขง เมื่อ
	โตเต็มที่มีขนาดยาวกว่า ๓ เมตร.
เทพาดิเทพ	ดู เทพ ๑, เทพ-.
เทพาธิบดี	ดู เทพ ๑, เทพ-.
เทพารักษ์	ดู เทพ ๑, เทพ-.
เทพิน	(กลอน) น. นางกษัตริย์. (ส.).
เทพินทร์	ดู เทพ ๑, เทพ-.
เทพี ๑	น. เทวี, เรียกหญิงที่ทําหน้าที่โปรยพืชพรรณธัญญาหารในพิธีแรกนา
	ว่า นางเทพี, หญิงที่ชนะประกวดความงาม เช่น เทพีสงกรานต์.
เทพี ๒	น. ชื่อไม้เถาชนิด Caesalpinia crista L. ในวงศ์ Leguminosae
	ลําต้นมีหนาม ดอกสีเหลืองออกเป็นช่อสั้น ๆ.
เทพีปักษี	น. ชื่อโรคซึ่งเกิดแก่เด็ก ตําราแพทย์แผนโบราณว่าทําให้มีอาการ
	ท้องขึ้น มือเท้าเย็น ศีรษะร้อน.
เทเพนทร์	ดู เทพ ๑, เทพ-.
เทโพ	น. ชื่อปลานํ้าจืดชนิด Pangasius larnaudii ในวงศ์ Schilbeidae
	ไม่มีเกล็ด รูปร่างคล้ายปลาสวาย แต่มีจุดสีดําเด่นอยู่เหนือต้นครีบอก
	และพื้นลําตัวสีเรียบไม่มีลายพาดตามยาว พบชุกชุมตามแม่นํ้าในเขต
	ภาคกลางและลุ่มแม่นํ้าโขงขนาดยาวได้ถึง ๑.๓ เมตร.
เทริด	[เซิด] น. เครื่องประดับศีรษะ รูปมงกุฎอย่างเตี้ย มีกรอบหน้า.
	(รูปภาพ เทริด)
เทลลูเรียม	น. ธาตุลําดับที่ ๕๒ สัญลักษณ์ Te ลักษณะเป็นของแข็ง สีขาว
	คล้ายเงิน มีสมบัติทางเคมีคล้ายธาตุกํามะถัน หลอมละลายที่
	๔๔๙.๕?ซ. มีหลายอัญรูป ใช้ประโยชน์ผสมกับโลหะอื่นให้เป็น
	โลหะเจือ และใช้ในอุตสาหกรรมทําแก้วสี. (อ. tellurium).
เทว- ๑	[เทวะ-] (แบบ) น. เทวดา, มักใช้ประกอบหน้าศัพท์อื่น. (ป., ส.).
	เทวทัณฑ์ น. อาชญาเทวดา, เทวดาลงโทษ, บางทีประสงค์เอาฟ้าผ่า.
	เทวทูต น. ชื่อคติแห่งธรรมดา ๓ ประการ คือ ชรา พยาธิ มรณะ.
	เทวธรรม น. ธรรมสําหรับเทวดา, ธรรมสําหรับทําบุคคลให้เป็น
	เทวดา คือ หิริ และ โอตตัปปะ.
	เทวธิดา น. นางฟ้า.
	เทวนาครี [เทวะนาคะรี] น. อักษรที่ใช้สําหรับเขียนภาษาสันสกฤต.
	เทวนิยม น. ลัทธิที่เชื่อว่ามีพระเจ้าผู้ทรงอํานาจยิ่งใหญ่พระองค์เดียว
	พระเจ้านั้นทรงมีอํานาจครอบครองโลกและสามารถดลบันดาลความ
	เป็นไปในโลก. (อ. theism).
	เทวรูป น. รูปเทพเจ้าหรือเทวดาที่เคารพนับถือ.
	เทวโลก น. ภูมิเป็นที่สถิตของเทวดา.
	เทววิทยา น. วิชาว่าด้วยพระเจ้าและความสัมพันธ์ระหว่างพระเจ้า
	กับโลก. (อ. theology).
	เทวสถาน น. สถานที่ซึ่งถือว่าเป็นที่ประทับหรือสิงสถิตของเทพเจ้า
	หรือเทวดา, ที่ประดิษฐานเทวรูป.
	เทวาคาร น. ศาลพระภูมิ, ศาลเจ้า. (ส.).
	เทวารัณย์ น. สวนสวรรค์. (ส.).
	เทวาลัย, เทวาวาส น. ที่ซึ่งสมมุติว่าเป็นที่อยู่ของเทวดา. (ส.).
	เทวินทร์, เทเวนทร์ น. หัวหน้าเทวดา. (ส.; ป. เทวินฺท).
	เทเวศ, เทเวศร์, เทเวศวร์ [-เวด] น. เทวดาผู้เป็นใหญ่, หัวหน้าเทวดา;
	พระราชา, เจ้านาย.
เทว- ๒	[ทะเว-] (แบบ) ว. สอง, มักใช้ประกอบหน้าศัพท์อื่น. (ป. เทฺว).
	เทวภาวะ น. ความเป็น ๒, ความเป็นคู่; พยัญชนะที่ซ้อนกัน ๒ ตัว;
	ใช้ เทวภาพ ก็ได้.
	เทววาจิกะ ว. ที่ทําด้วยกล่าว ๒ หน, ที่กล่าววาจา ๒ หน, ใช้เรียก
	สรณคมน์ในเวลาแรกตรัสรู้ว่า เทววาจิกสรณคมน์ แปลว่า สรณคมน์
	ที่เปล่งวาจาถึงรัตนะ ๒ คือ พระพุทธเจ้าและพระธรรมเป็นที่พึ่ง
	ที่ระลึก เพราะเวลานั้นยังไม่มีพระสงฆ์.
	เทวสุคนธ์ น. กลิ่นหอม ๒ อย่าง คือ กลิ่นที่เกิดจากรากบุนนาค
	และรากมะซาง.
เทวดา	[เทวะ-] น. พวกชาวสวรรค์ที่มีตาทิพย์ หูทิพย์ และกินอาหารทิพย์.
	(ป., ส. เทวตา).
	เทวดาเดินหน น. ชื่อเทวดาที่อยู่ระหว่างสวรรค์กับพื้นดิน.
	เทวดายืนแท่น น. เรียกรูปเทวดาที่วาดหรือปั้นในท่ายืนอยู่บนแท่นว่า
	เทวดายืนแท่น.
เทวนะ	[เทวะ-] (แบบ) น. การเล่น, การเล่นสกา, การกรีฑา. (ป., ส.).
เทวระ	[เทวะ-] (แบบ) น. พี่ผัว, น้องผัว. (ป.).
เทวศ	[ทะเวด] น. เทวษ.
เทวษ	[ทะเวด] น. การครํ่าครวญ, ความลําบาก. (ส.).
เทวอ	[ทะเวอ] ก. ทํา, กระทํา. (ข. เธฺวอ).
เทวัญ	น. พวกชาวสวรรค์ที่มีตาทิพย์ หูทิพย์ และกินอาหารทิพย์.
เทวัน	น. พี่เขย, น้องเขย. (ส.).
เทวาคาร	ดู เทว- ๑.
เทวารัณย์	ดู เทว- ๑.
เทวาลัย, เทวาวาส	ดู เทว- ๑.
เทวินทร์, เทเวนทร์	ดู เทว- ๑.
เทวี	น. เทวดาผู้หญิง, นางพญา, นางกษัตริย์. (ป.).
เทเวศ, เทเวศร์, เทเวศวร์	ดู เทว- ๑.
เทศ, เทศ-, เทศะ	[เทด, เทดสะ-, เทสะ] ว. ต่างประเทศ เช่น เครื่องเทศ ม้าเทศ.
	น. ถิ่นที่, ท้องถิ่น, มักใช้เป็นส่วนหน้าสมาส.
	เทศกาล น. คราวสมัยที่กําหนดไว้เป็นประเพณีเพื่อทําบุญและ
	การรื่นเริงในท้องถิ่น เช่น ตรุษ สงกรานต์ เข้าพรรษา สารท; คราว
	เช่น ชาวนาไม่ได้ทํานาสิ้นสองเทศกาลมาแล้ว. (พงศ. เลขา).
	เทศบัญญัติ (กฎ) น. บทกฎหมายที่เทศบาลตราขึ้นเพื่อใช้บังคับ
	ภายในเขตเทศบาลนั้น.
	เทศบาล (กฎ) น. องค์การบริหารส่วนท้องถิ่นแบบหนึ่ง.
	เทศมนตรี (กฎ) น. ตําแหน่งผู้บริหารงานเทศบาล ซึ่งเป็นส่วน
	ประกอบของคณะเทศมนตรี.
	เทศาจาร น. ธรรมเนียมของบ้านเมือง. (ส.).
	เทศาภิบาล (เลิก) น. ตําแหน่งผู้สําเร็จราชการมณฑลในสมัยหนึ่ง
	ต่อมาเปลี่ยนเรียกว่า สมุหเทศาภิบาล.
เทศก	[เท-สก] น. ผู้ชี้แจง, ผู้แสดง, ผู้แสดงธรรม. (ส.).
เทศน์, เทศนา	[เทด, เทสะนา, เทดสะหฺนา] น. การแสดงธรรมสั่งสอนในทาง
	ศาสนา. ก. แสดงธรรม เช่น พระเทศน์, (ปาก) โดยปริยาย
	หมายความว่า ดุด่าว่ากล่าวอย่างยืดยาว เช่น วันนี้ถูกเทศน์
	เสียหลายกัณฑ์. (ป. เทสนา).
	เทศน์แจง น. เทศน์สังคายนา ซึ่งต้องอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับ
	ประวัติความเป็นมาของการทำสังคายนาพระพุทธศาสนา โดย
	เฉพาะในการสังคายนาครั้งแรก.
	เทศนาโวหาร น. สำนวนเขียนที่เป็นไปในลักษณะการเทศนา
	ของพระ.
เทศาจาร	ดู เทศ, เทศ-, เทศะ.
เทศาภิบาล	ดู เทศ, เทศ-, เทศะ.
เทห-, เทห์, เท่ห์	[เทหะ-] น. ตัว. (ป., ส. เทห ว่า ร่างกาย).
	เทห์ฟากฟ้า (ดารา) น. เทหวัตถุในท้องฟ้าหรือในอวกาศ เช่น
	ดาวฤกษ์ ดาวเคราะห์ อุกกาบาต, บางทีใช้ เทห์ฟ้า. (อ. celestial
	body, heavenly body).
	เทหวัตถุ [เทหะ-] (วิทยา) น. ก้อนหรือชิ้นหรือส่วนหนึ่งของสสาร
	อาจเป็นของแข็ง ของเหลว หรือแก๊ส ก็ได้. (อ. body).
เท่อ	ว. ทื่อ, ไม่ฉลาด, มักใช้พูดว่า ขี้เท่อ; ไม่ส่าย (ใช้แก่ว่าว).
เท้อ	ว. อาการที่นํ้าขึ้นมากเต็มที่แล้วไม่ลดลงชั่วระยะหนึ่ง เรียกว่า
	นํ้าเท้อ; ไม่อยากอาหารเพราะยังอิ่มอยู่เป็นต้น.
เทอญ	[เทิน] ว. เถิด (ใช้เป็นคําลงท้ายข้อความที่แสดงความมุ่งหมายให้เป็น
	ดังนั้นดังนี้, มักใช้ในการให้ศีลให้พร).
เทอม	[เทิม] น. ระยะเวลาที่กําหนดไว้เป็นตอน ๆ, ภาคเรียน, เรียกค่า
	เล่าเรียนที่เก็บในภาคเรียนหนึ่ง ๆ ว่า ค่าเทอม. (อ. term).
เทอร์เบียม	น. ธาตุลําดับที่ ๖๕ สัญลักษณ์ Tb เป็นโลหะ ลักษณะเป็นของแข็ง
	หลอมละลายที่ ๑๓๕๖?ซ. (อ. terbium).
เทอร์โมมิเตอร์	น. เครื่องมือที่ใช้วัดอุณหภูมิ อาจประกอบด้วยปรอท แอลกอฮอล์
	แก๊ส หรือโลหะเป็นต้น แล้วแต่ความมุ่งหมาย ความสะดวกที่จะนํา
	ไปใช้ และความละเอียดถูกต้องในการวัด, เทอร์มอมิเตอร์ ก็เรียก.
	(อ. thermometer).
เทอะทะ	ว. ไม่ได้รูปได้ทรง (มักใช้แก่ลักษณะที่อ้วนหรือหนา) เช่น
	อ้วนเทอะทะ หนาเทอะทะ.
เทา ๑	ก. ไป, ใช้ว่า เต้า ก็มี. (ข.).
เทา ๒	น. ชื่อสาหร่ายสีเขียวนํ้าจืดชนิดหนึ่งในสกุล Spirogyra วงศ์
	Zygnemataceae เป็นเส้นละเอียดสีเขียว มีเมือกลื่น ลอยอยู่ในนํ้า
	บางชนิดกินได้, ผักไก ก็เรียก.
เทา ๓	ว. สีหม่น ๆ อย่างสีขี้เถ้า เรียกว่า สีเทา.
เทา ๔	ก. ยอบตัวลง, หมอบลง, คุกเข่า. ว. มีอาการสั่นรัว ๆ อย่างคน
	เป็นไข้ เรียกว่า สั่นเทา.
เท่า ๑	ว. เสมอกัน เช่น สูงเท่ากัน; ถึง เช่น ตราบเท่า; ทัน เช่น รู้เท่า; แค่,
	เพียง, เช่น สูงเท่าใด เก่งเท่าไหน ตัวเท่านี้. น. จํานวนที่เพิ่มขึ้น
	ตามส่วนของจํานวนเดิม เช่น ๓ เท่า คือจํานวนที่เพิ่มขึ้นเป็น ๓
	ส่วนของจํานวนเดิม.
	เท่ากับ น. ชื่อเครื่องหมายรูปดังนี้ = หมายความว่า มีค่าเสมอกัน.
	สัน. คือ.
	เท่าใด ว. กี่มากน้อย, เท่าไร ก็ใช้.
	เท่าตัว ว. มีขนาดเท่าตัวจริง เช่น หล่อรูปเท่าตัว, มีจํานวนหรือขนาด
	เพิ่มขึ้นเท่าจํานวนหรือขนาดเดิม เช่น แป้งฟูขึ้นอีกเท่าตัว ราคาสินค้า
	ขึ้นอีกเท่าตัว.
	เท่าทัน ว. เทียมถึง, เข้าใจถึง.
	เท่าทุน ว. เสมอตัว, ไม่ได้ไม่เสีย, ไม่ได้กําไรไม่ขาดทุน.
	เท่าเทียม ว. เสมอหน้า, ทัดเทียม.
	เท่านั้น ว. แค่นั้น, เพียงนั้น, ขนาดนั้น, เป็นคําเน้นความแสดง
	จํานวนจํากัดจําเพาะ.
	เท่าเผ้า ว. เท่าเส้นผม, เล็ก.
	เท่าไร ว. กี่มากน้อย, เท่าใด ก็ใช้.
เท่า ๒	(โบ) น. เถ้า.
เท้า	น. ตีน (ใช้ในความสุภาพ), เรียกขาโต๊ะหรือขาตู้. ก. ยัน เช่น ยืน
	เอามือเท้าโต๊ะ เอามือเท้าเอว; อ้างถึง เช่น เท้าความ.
	เท้าแขน น. ตัวไม้สําหรับคํ้ายันของหนักเช่นกันสาดให้มีกําลัง
	ทรงตัวอยู่ได้; ส่วนของเก้าอี้สําหรับวางแขน. ว. เรียกอาการที่
	นั่งพับเพียบเอาแขนเท้าพื้นว่า นั่งเท้าแขน.
	เท้าคู้ น. เรียกขาโต๊ะหรือขาตู้ที่ตอนปลายคู้หรืองอเข้า.
	เท้าสิงห์ น. เรียกขาโต๊ะหรือขาตู้ที่แกะเป็นรูปตีนสิงห์; ชื่อลายสลัก
	ทําเป็นรูปตีนสิงห์.
เท้าช้าง	น. ชื่อโรคชนิดหนึ่ง ทําให้อวัยวะส่วนใดส่วนหนึ่งมีอาการหนังหนา
	หยาบ คล้ายหนังช้าง และมีขนาดโตขึ้น มักพบบ่อยที่เท้าหรือขา
	สาเหตุเนื่องจากพยาธิตัวกลมฟิลาเรีย (filaria) ซึ่งมีหลายชนิด ทําให้
	ท่อทางเดินนํ้าเหลืองของอวัยวะนั้น ๆ อุดตัน.
เท้าแชร์	น. ผู้เป็นหัวหน้าวงแชร์ มีหน้าที่จัดการและรับผิดชอบเรื่องเงิน
	ตามปรกติจะเป็นผู้ได้เงินเป็นคนแรกโดยไม่เสียดอกเบี้ย.
เท้ายายม่อม	น. ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Tacca leontopetaloides (L.) Kuntze ในวงศ์
	Taccaceae หัวหรือเหง้ามีสัณฐานกลมแบน ใช้ทําแป้งเป็นอาหารได้
	เรียกว่า แป้งเท้ายายม่อม.
เท่ารึง	น. เถ้ารึง.
เท้าสาน	ดู จั๋ง ๒.
เทาะห์	(แบบ; โบ) ก. เผา เช่น ธานยเทาะห์ ชื่อพิธีเผาข้าว. (ป., ส. ทห).
เทิก	(โบ) ก. ถือเอา, พาไป.
เทิ่ง	ว. ที่ปรากฏชัดหรือเห็นได้อย่างชัดแจ้ง เช่น เดินเทิ่ง ๆ แบกของ
	มาเทิ่ง ๆ.
เทิงบอง, เทิ้งบอง	น. เสียงเถิดเทิง, กลองยาว.
เทิด	ก. เชิดชู.
	เทิดทูน ก. ยกย่อง, เชิดชูไว้เป็นที่เคารพ.
เทิน ๑	น. เนินดินที่พูนขึ้นไปตามยาว.
เทิน ๒	ก. ทูน เช่น เอาของเทินหัว.
เทิบ, เทิบ ๆ, เทิบทาบ	ว. ไม่รัดกุม, หย่อนยาน, เช่น สวมเสื้อผ้าเทิบทาบ.
เทิ้ม	ว. มีอาการสั่นไปทั้งตัว.
เทียง	(โบ) น. กําแพง เช่น เทียงผา ว่า กําแพงหิน.
เที่ยง	ว. ตรง เช่น นาฬิกาเดินเที่ยง, แน่นอน เช่น สังขารไม่เที่ยง คือ
	ไม่แน่นอน; ที่สะท้อนตรงกับความเป็นจริง ในคําว่า กระจกเที่ยง;
	แน่, แม่นยํา, ในคําว่า มือเที่ยง; เรียกเวลากึ่งกลางของกลางวันที่
	พระอาทิตย์อยู่ตรงศีรษะว่า เที่ยง หรือ เที่ยงวัน ตรงกับ ๑๒ นาฬิกา,
	เรียกเวลากึ่งกลางของกลางคืนว่า เที่ยงคืน ตรงกับ ๒๔ นาฬิกา.
	เที่ยง ๆ ว. ราว ๆ เที่ยง.
	เที่ยงตรง ว. ตั้งตรงไม่เอนเอียง, ยุติธรรม.
	เที่ยงแท้ ว. แน่นอน.
	เที่ยงธรรม ว. ตั้งตรงด้วยความเป็นธรรม.
เทียด	(ปาก) น. พ่อหรือแม่ของทวด, เชียด ก็ว่า.
เทียน ๑	น. เครื่องตามไฟที่ฟั่นที่หล่อด้วยขี้ผึ้งหรือไขเป็นต้น มีไส้อยู่ตรง
	ใจกลาง, ลักษณนามว่า เล่ม.
	เทียนชนวน น. เทียนที่จุดไว้เพื่อใช้จุดต่อ.
	เทียนพรรษา น. เทียนขนาดใหญ่และยาวเป็นพิเศษกว่าเทียนชนิดอื่น
	สําหรับจุดในโบสถ์บูชาพระตั้งแต่วันเข้าพรรษาจนถึงวันออกพรรษา.
	เทียนรุ่ง น. เทียนที่จุดในพระอุโบสถในวันวิสาขบูชาเป็นต้น มีขนาด
	ใหญ่พอจุดอยู่ได้ตลอดคืน.
	เทียนอบ น. เทียนที่มีส่วนผสมของสิ่งที่มีกลิ่นหอม จุดใช้ควัน
	อบขนมเป็นต้น.
เทียน ๒, เทียนบ้าน	น. ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Impatiens balsamina L. ในวงศ์
	Balsaminaceae ลําต้นอวบ ดอกมีสีต่าง ๆ กัน เช่น ขาว
	ชมพู ม่วง.
เทียน ๓	น. ชื่อเครื่องยาสมุนไพรจําพวกหนึ่ง ได้จากผลและเมล็ดแห้งของ
	ไม้ล้มลุก มีหลายชนิด คือ เทียนทั้ง ๕ ได้แก่ เทียนขาว เทียน
	ข้าวเปลือก เทียนดํา เทียนแดง เทียนตาตั๊กแตน เทียนทั้ง ๗ เพิ่ม
	เทียนเยาวพาณี เทียนสัตตบุษย์ เทียนทั้ง ๙ เพิ่ม เทียนตากบ
	เทียนเกล็ดหอย และยังมีเทียนพิเศษอีกหลายชนิด เช่น เทียนลวด
	เทียนขม เทียนแกลบ.
	เทียนเกล็ดหอย น. ชื่อเรียกเมล็ดแก่แห้งของไม้ล้มลุกชนิด Plantago
	ovata Forssk. ในวงศ์ Plantaginaceae.
	เทียนแกลบ น. ชื่อเรียกผลแก่แห้งของไม้ล้มลุกชนิด Foeniculum
	vulgare Miller ในวงศ์ Umbelliferae.
	เทียนขม น. ชื่อเรียกผลแก่แห้งของไม้ล้มลุกชนิด Foeniculum
	piperitum J. Presl ในวงศ์ Umbelliferae.
	เทียนขาว น. ชื่อเรียกผลแก่แห้งของไม้ล้มลุกชนิด Cuminum
	cyminum L.ในวงศ์ Umbelliferae ใช้เป็นเครื่องเทศได้, ยี่หร่า ก็เรียก.
	เทียนข้าวเปลือก น. ชื่อเรียกผลแก่แห้งของไม้ล้มลุกชนิด Foeniculum
	vulgare Miller var. dulce Battend. et Trabut ในวงศ์ Umbelliferae
	ใช้เป็นเครื่องเทศได้, ยี่หร่าหวาน ก็เรียก.
	เทียนดำ น. ชื่อเรียกเมล็ดแก่แห้งของไม้ล้มลุกชนิด Nigella sativa L.
	ในวงศ์ Ranunculaceae.
	เทียนแดง น. ชื่อเรียกเมล็ดแก่แห้งของไม้ล้มลุกชนิด Lepidium
	sativum L. ในวงศ์ Cruciferae.
	เทียนตากบ น. ชื่อเรียกผลแก่แห้งของไม้ล้มลุกชนิด Carum carvi L.
	ในวงศ์ Umbelliferae ใช้เป็นเครื่องเทศได้.
	เทียนตาตั๊กแตน น. ชื่อเรียกผลแก่แห้งของผักชีลาว (Anethum
	graveolens L.) และไม้ล้มลุกชนิด A. sowa Roxb. ในวงศ์
	Umbelliferae ใช้เป็นเครื่องเทศได้.
	เทียนเยาวพาณี น. ชื่อเรียกผลแก่แห้งของไม้ล้มลุกชนิด Petroselinum
	crispum (Miller) A.W. Hill ในวงศ์ Umbelliferae ใช้เป็นเครื่องเทศได้.
	เทียนลวด น. ชื่อเรียกผลแก่แห้งของไม้ล้มลุกชนิด Centratherum
	anthelminticum (Willd.) Kuntze ในวงศ์ Compositae.
	เทียนสัตตบุษย์ น. ชื่อเรียกผลแก่แห้งของไม้ล้มลุกชนิด Pimpinella
	anisum L. ในวงศ์ Umbelliferae ใช้เป็นเครื่องเทศ.
เทียน ๔	ดู เต่าเหลือง ที่ เต่า ๑.