นางนูน	ดู อีนูน.
นางแย้ม	น. ชื่อไม้พุ่มขนาดเล็กชนิด Clerodendrum chinense (Osbeck) Mabb.
	ในวงศ์ Labiatae ใบออกตรงข้ามกัน โคนใบเว้าแบบหัวใจ ขอบใบหยัก
	มีขนเล็กน้อย ดอกเป็นช่อสั้น ๆเบียดกันแน่น กลีบดอกมักซ้อน สีขาว
	หรือแดงเรื่อ ๆ กลิ่นหอม.
นางรม ๑	น. ชื่อหอยทะเลกาบคู่หลายชนิดในวงศ์ Ostreidae รูปร่างค่อนข้างกลม
	หรือยาวรี มีสีต่าง ๆ กัน ส่วนใหญ่เป็นสีเทา เปลือกด้านล่างโค้งเล็กน้อย
	ยึดติดกับวัสดุที่เกาะ นิยมใช้เป็นอาหาร เช่น ชนิด Saccostrea forskali,
	อีรม ก็เรียก.
นางรม ๒	น. ชื่อเห็ดชนิด Pleurotus ostreatus (Fr.) Qu?l. ในวงศ์ Polyporaceae
	ขึ้นเป็นกลุ่มบนขอนไม้ โคนก้านดอกติดกัน มีหลายพันธุ์ ดอกเห็ด
	สีขาวหรือขาวอมเทา เนื้อนุ่มกินได้, ชื่อที่ถูกต้องคือ เห็ดหอยนางรม.
นางรมใหญ่	ดู ตะโกรม.
นางรำ	ดู กระช้อยนางรํา.
นางล้อม	น. (๑) ชื่อไม้ล้มลุกมีหัวใต้ดินชนิด Proiphys amboiensis (L.) Hebert
	ในวงศ์ Amaryllidaceae เชื่อว่าป้องกันขโมยได้, ว่านนางล้อม ก็เรียก.
	(๒) ชื่อกกชนิดหนึ่ง. (พจน. ๒๔๙๓).
นางเล็ด	น. ชื่อขนมชนิดหนึ่ง ทําด้วยข้าวเหนียวนึ่งแผ่เป็นแผ่นกลม ตากแห้ง
	ทอดนํ้ามันให้พองแล้วโรยนํ้าตาลเคี่ยว.
นางเลิ้ง	น. หม้อขนาดใหญ่สําหรับใส่นํ้า. (ปรัดเล), ตุ่ม.
นางหงส์	น. ชื่อวงปี่พาทย์ไทยที่ผสมวงอีกแบบหนึ่ง ซึ่งประกอบด้วยปี่ชวาและ
	กลองมลายูสําหรับบรรเลงในงานศพ; ชื่อเพลงไทยชุดหนึ่ง ใช้
	ประโคมศพ.
นางอาย	ดู ลิงลม.
นางแอ่น	น. นกอีแอ่น. (ดู อีแอ่น).
นาฏ, นาฏ	[นาด, นาตะ, นาดตะ] น. นางละคร, นางฟ้อนรํา, ใช้ประกอบกับ
	คําอื่น หมายความว่า หญิงสาวสวย เช่น นางนาฏ นุชนาฏ. (ป., ส.).
	นาฏกรรม [นาดตะกํา] น. การละครหรือการฟ้อนรํา; (กฎ) งานเกี่ยวกับ
	การรํา การเต้น การทําท่า หรือการแสดงที่ประกอบขึ้นเป็นเรื่องราว และ
	หมายความรวมถึงการแสดงโดยวิธีใบ้ด้วย. (ส.).
	นาฏดนตรี [นาตะดนตฺรี] น. ลิเก.
	นาฏศิลป์ [นาดตะสิน] น. ศิลปะแห่งการละครหรือการฟ้อนรํา. (ส.).
นาฏกะ	[นาตะกะ, นาดตะกะ] (แบบ) น. ผู้ฟ้อนรํา. (ป., ส.).
นาฏย	[นาดตะยะ] (แบบ) ว. เกี่ยวกับการฟ้อนรํา, เกี่ยวกับการแสดงละคร,
	เช่น นาฏยศาลา. (ส. นาฏฺย).
นาด	ก. ทอดแขนให้อ่อนงาม.
นาถ	[นาด, นาถะ] (แบบ) น. ที่พึ่ง, ผู้เป็นที่พึ่ง. (ป., ส.).
นาท	น. ความบันลือ; เสียงบันลือ, เสียงร้อง. (ป., ส.).
นาที	น. ชื่อหน่วยเวลา เท่ากับ ๑ ใน ๖๐ ของชั่วโมง. (เทียบ ส. นาฑี).
นาน	ว. ยาว, ช้า, (ใช้แก่เวลา) เช่น กินเวลานาน.
	นานนม ว. นานมาก, นมนาน ก็ว่า.
	นานสองนาน ว. นานมาก.
	นานแสนนาน ว. นานเหลือเกิน.
น่าน	น. ย่าน, เขต, เช่น น่านนํ้า.
	น่านน้ำ น. พื้นที่ทางนํ้า, เขตทางนํ้า.
	น่านน้ำอาณาเขต น. น่านนํ้าต่าง ๆ รวมทั้งทะเลอาณาเขตและน่านนํ้า
	ที่อยู่ภายในแผ่นดิน ซึ่งอยู่ภายใต้อธิปไตยของรัฐใดรัฐหนึ่ง.
	น่านฟ้า น. พื้นที่ทางอากาศ, เขตทางอากาศ.
นานัครส	[นานักคะรด] น. รสเลิศต่าง ๆ เช่น นานัครสโภชชาหาร. (ม. ร่ายยาว
	วนปเวสน์). (ป. นานา + อคฺค + รส).
นานัตว	[นานัด] (แบบ) น. ความเป็นต่าง ๆ. (ส.).
นานัปการ	[นานับปะกาน] ว. มีหลายอย่าง, นานาประการ ก็ว่า. (ป. นานปฺปการ).
นานา	ว. ต่าง ๆ. (ป.).
	นานาจิตตัง ว. ต่างจิตต่างใจ, ต่างคนก็ต่างความคิดเช่นคนหนึ่งถูกกับ
	อากาศเย็น แต่อีกคนหนึ่งถูกกับอากาศร้อน.
	นานาเนก ว. ต่าง ๆ กันมากมาย, ใช้ย่อว่า นาเนก ก็มี.
	(ป. นานา + อเนก).
	นานาประการ ว. มีหลายอย่าง, นานัปการ ก็ว่า. (ส.).
	นานาสังวาส น. การอยู่ร่วมต่างกัน (ใช้แก่พระสงฆ์ที่มีศีลไม่เสมอกัน
	ทำอุโบสถหรือสังฆกรรมร่วมกันไม่ได้).
นาเนก	ว. ต่าง ๆ กันมากมาย. (ย่อมาจาก นานาเนก).
นาบ	ก. เอาสิ่งที่มีความร้อนรีดหรือกดลงไป เช่น นาบพลู นาบใบตอง เอา
	เหล็กร้อนนาบเท้า, เรียกพลูที่นาบแล้วว่า พลูนาบ.
	นาบข้าว ก. เอาไม้ยาวกดต้นข้าวให้ราบลงเพื่อเกี่ยว.
นาภิ, นาภี ๑	น. สะดือ, ราชาศัพท์ใช้ว่า พระนาภี, เช่น พระพุทธรูปส่วนสูงวัดจาก
	พระบาทถึงพระนาภี, ท้อง เช่น ประชวรพระนาภี; ดุมเกวียน, ดุมรถ;
	ศูนย์กลาง. (ป., ส.).
นาภี ๒	น. ชะมด เช่น มฤคนาภี ว่า ตัวชะมด. (ป., ส.).
นาม, นาม	[นามมะ] น. ชื่อ, ราชาศัพท์ใช้ว่า พระนาม; คําชนิดหนึ่งในไวยากรณ์
	สําหรับเรียกคน สัตว์ และสิ่งของต่าง ๆ; สิ่งที่ไม่ใช่รูป คือ จิตใจ, คู่กับ
	รูป. (ป.).
	นามกร [นามมะกอน] (แบบ) น. ชื่อ, นาม.
	นามธรรม [นามมะทํา] น. สิ่งที่ไม่มีรูป คือ รู้ไม่ได้ทางตา หู จมูก ลิ้น
	กาย รู้ได้เฉพาะทางใจเท่านั้น, คู่กับ รูปธรรม. (ส.; ป. นามธมฺม).
	นามไธย [นามมะไท] น. ชื่อตั้ง, ทินนาม (เช่นนามบรรดาศักดิ์).
	(ป. นามเธยฺย).
	นามบัตร [นามบัด] น. แผ่นกระดาษค่อนข้างแข็งและเล็กเป็นต้นที่พิมพ์
	บอกชื่อตัว นามสกุล หรือที่อยู่ที่ทํางานไว้เพื่อแนะนําตัวเป็นต้น.
	นามปากกา น. ชื่อแฝงที่นักเขียนหรือนักประพันธ์ใช้แทนชื่อจริง
	ของตน.
	นามแฝง น. ชื่อที่ตั้งขึ้นเพื่อพรางหรือแทนชื่อจริง.
	นามสกุล น. ชื่อสกุล.
	นามสงเคราะห์ [นามมะสง] น. หนังสือที่รวบรวมคําพูดไว้, อภิธาน;
	สมุดรายชื่อพร้อมทั้งที่อยู่หรือที่ทํางานของบุคคล. (ส.).
	นามสมญา [นามสมยา] น. สมญา.
	นามานุกรม [นุกฺรม] น. พจนานุกรมคําวิสามานยนาม.
	นามานุศาสตร์ น. อภิธานคําชื่อ. (ส.).
	นามาภิไธย น. ชื่อ (ใช้เฉพาะสมเด็จพระบรมราชินีนาถ สมเด็จ
	พระบรมราชินีสมเด็จพระบรมราชชนนี สมเด็จพระยุพราช
	สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช และสมเด็จพระบรมราชกุมารี),
	ราชาศัพท์ใช้ว่า พระนามาภิไธย เช่น ทรงลงพระนามาภิไธย.
นามานุกรม	ดู นาม, นาม.
นามานุศาสตร์	ดู นาม, นาม.
นามาภิไธย	ดู นาม, นาม–.
นาย	น. (กฎ) คํานําหน้าชื่อชายที่มีอายุตั้งแต่ ๑๕ ปีบริบูรณ์ขึ้นไป; ผู้เป็นใหญ่,
	ผู้เป็นหัวหน้า, ผู้จ้าง, เช่น เขาเป็นนาย นายไม่อยู่; ผู้เป็นใหญ่เป็นหัวหน้า
	ในกิจการนั้น ๆ เช่น นายตรวจ นายทะเบียน, ผู้ควบคุม เช่น นายหมู่
	นายหมวด, ผู้ชํานาญในกิจการนั้น ๆ เช่น นายไปรษณีย์ นายช่าง; (ปาก)
	ใช้นําหน้ายศทหารตํารวจ เช่น นายพล นายพัน นายร้อย นายสิบ, คำนำหน้า
	ตำแหน่ง เช่น นายม้าต้น; เมื่อใช้เป็นคํานําราชทินนามเป็นบรรดาศักดิ์ของ
	ข้าราชการในราชสํานักในสมัยก่อนเลิกบรรดาศักดิ์ เช่น นายนรินทร์ธิเบศ
	นายมหานุภาพ นายสุจินดา นายวรการบัญชา. (ปาก) ส. คําใช้แทนผู้ที่เรา
	พูดด้วย ใช้สําหรับเพื่อนฝูงในลักษณะที่เป็นกันเอง เช่น เย็นนี้นายจะไป
	ด้วยไหม, เป็นสรรพนามบุรุษที่ ๒.
	นายคลังสินค้า (กฎ) น. บุคคลผู้รับทำการเก็บรักษาสินค้าเพื่อบำเหน็จ
	เป็นทางค้าปรกติของตน.
	นายงาน ( น. หัวหน้างาน.
	นายเงิน ((โบ) น. ผู้เป็นเจ้าของเงินไปช่วยไถ่ทาสเอามาใช้.
	นายจ้าง ( น. ผู้จ้างทําการงาน, คู่กับ ลูกจ้าง; (กฎ) บุคคลซึ่งตกลงว่าจ้าง
	บุคคลอีกคนหนึ่งซึ่งเรียกว่า ลูกจ้าง ให้ทำงานให้และจะให้สินจ้าง
	ตลอดเวลาที่ทำงานให้นั้น.
	นายตรวจ ( น. ชื่อตําแหน่งในราชการ เช่น นายตรวจสรรพสามิต
	นายตรวจสรรพากร; ผู้ตรวจตั๋วบนรถเมล์หรือรถไฟเป็นต้น.
	นายทะเบียน ( น. พนักงานซึ่งมีหน้าที่จัดทำและรักษาทะเบียน.
	นายท่า ( น. ผู้มีหน้าที่ควบคุมดูแลกิจการที่ท่าเรือท่ารถ เช่นในการ
	ปล่อยเรือปล่อยรถตามกําหนดเวลาเป็นต้น.
	นายท้าย ( น. ผู้ถือท้ายเรือ มีหน้าที่ควบคุมเรือให้แล่นไปตามทิศทาง
	โดยเฉพาะตามแม่นํ้าลําคลอง.
	นายทุน ( น. ผู้ที่เป็นเจ้าของทุนที่ใช้ในการผลิตสินค้า, ผู้ลงทุนประกอบ
	กิจการหรือออกทุนให้ผู้อื่นประกอบกิจการ.
	นายธง ( น. นายทหารเรือคนสนิทของผู้บัญชาการทหารเรือหรือแม่ทัพเรือ
	เป็นต้น.
	นายประกัน ( น. ผู้รับประกันหรือคํ้าประกัน, ผู้รับผิดชอบชดใช้ค่าเสียหาย
	แทน.
	นายประเพณี ( (โบ) น. หัวหน้ารักษาประโยชน์ของวัดและบํารุงวัด
	ได้บังคับว่ากล่าวทั่วไป (ทํานองมรรคนายก). (ประชุมพงศ.).
	นายโรง (น. พระเอกลิเก, เจ้าของคณะลิเก; หัวหน้าคณะหนังตะลุงหรือ
	มโนราห์.
	นายว่าขี้ข้าพลอย ( (สํา) ก. พลอยพูดผสมโรงติเตียนผู้อื่นตามนายไปด้วย.
	นายเวร ( น. นายตํารวจชั้นสัญญาบัตร มีหน้าที่เป็นเลขานุการของผู้ที่
	มีตําแหน่งสูงกว่าตน เช่น นายเวรผู้บังคับการ นายเวรผู้บัญชาการ
	นายเวรอธิบดี หรือเป็นหัวหน้าปกครองเจ้าหน้าที่เสมียนพนักงาน
	ในบังคับบัญชาเป็นต้น; เจ้าหน้าที่การทูตชั้นผู้น้อยในสถานกงสุล.
	นายหน้า ( (กฎ) น. บุคคลผู้ชี้ช่องหรือจัดการให้บุคคล ๒ ฝ่ายได้เข้า
	ทําสัญญากัน.
	นายอากร ( น. ผู้รับผูกขาดภาษีอากร.
	นายอำเภอ ( (กฎ) น. ตําแหน่งเจ้าพนักงานผู้ปกครองท้องที่ ซึ่งเป็น
	หัวหน้าปกครองบังคับบัญชาข้าราชการในอําเภอ และรับผิดชอบ
	ในการบริหารราชการของอําเภอ.
น่าย	ว. อาการที่ของเหนียวของแข็งหรือของแห้งที่แช่นํ้าไว้แล้วเปื่อยหรือ
	อ่อนตัว เช่น แช่ข้าวไว้ให้น่ายแล้วจึงโม่.
นายก	[นายก] น. ผู้นํา, ผู้เป็นหัวหน้า, เช่น นายกราชบัณฑิตยสถาน นายก
	สมาคม นายกสโมสร. (ป., ส.).
	นายกเทศมนตรี (กฎ) น. ตําแหน่งหัวหน้าคณะเทศมนตรี.
	นายกรัฐมนตรี (กฎ) น. ตําแหน่งหัวหน้าคณะรัฐมนตรี.
นายิกา	น. หญิงผู้เป็นหัวหน้า. (ป.).
นารา	(แบบ) น. รัศมี. (ป.).
นารายณ์	น. ชื่อหนึ่งของพระวิษณุซึ่งเป็นพระเจ้าองค์หนึ่งของศาสนาพราหมณ์.
	(ส.).
	นารายณ์ทรงเครื่อง, นารายณ์ประลองศิลป์ น. ชื่อกลบทชนิดหนึ่ง.
	นารายณ์หัตถ์ (ราชา) น. ไม้เกาหลัง.
นารี	(แบบ) น. ผู้หญิง, นาง. (ป., ส.).
	นารีบูร (แบบ) น. เกสรเพศเมีย. (ส.).
	นารีผล น. ต้นมักกะลีผล.
	นารีสูร (กลอน) น. นางพญา.
นาเรศ	(กลอน) น. นาง, ผู้หญิง.
นาลิวัน	น. พราหมณ์พวกหนึ่งผู้โล้ชิงช้าและรําเขนงในพระราชพิธีตรียัมปวาย.
นาลี	(แบบ) น. หลอด, ก้าน, ลํา, ช่อง; ทะนาน, เป็นชื่อมาตราตวง. (ป. นาฬี,
	นาลี).
นาว	(โบ) น. มะนาว.
น้าว	ก. เหนี่ยวลง เช่น น้าวกิ่ง, ดึงจนโค้ง เช่น น้าวศร.
นาวา ๑	น. ยศทหารเรือหรือทหารอากาศชั้นสัญญาบัตร สูงกว่าเรือเอกหรือ
	เรืออากาศเอก ตํ่ากว่าพลเรือตรีหรือพลอากาศตรี.
นาวา ๒	(แบบ) น. เรือ. (ป.).
นาวิก, นาวิก	[นาวิก, นาวิกกะ] น. คนเรือ. ว. เกี่ยวกับเรือ. (ป., ส.).
	นาวิกโยธิน [นาวิกกะ] น. ทหารเรือฝ่ายบก.
นาวิน	น. คนเรือ, ทหารเรือที่ประจําการพลรบในกองทัพเรือ. (ส.).
นาวี	น. เรือ, กองทัพเรือ.
นาเวศ	(กลอน) น. เรือ.
นาศ	(แบบ) น. ความเสื่อม, การทําลาย, ความป่นปี้, เช่น บุญแห่งเจ้าจักนาศ
	จากอาวาศเวียงอินทร์. (ม. คําหลวง ทศพร). (ส.; ป. นาส).
นาสา	(แบบ) น. จมูก. (ป., ส.).
นาสิก	(แบบ) น. จมูก. (ป., ส. นาสิกา).
นาฬิกา	น. เครื่องบอกเวลา มีหลายชนิด เช่น นาฬิกาปลุก นาฬิกาพก นาฬิกา
	ข้อมือ, ลักษณนามว่า เรือน; ช่วงเวลาคิดตามชั่วโมง เช่น ๑ ชั่ว
	นาฬิกา = ๑ ชั่วโมง, ใช้เป็นมาตราบอกเวลา เช่น ๑ นาฬิกา ๒ นาฬิกา
	... ๒๔ นาฬิกา, เขียนย่อเป็น น. (เทียบ ส. นาฑิกา ว่า เครื่องกําหนดเวลา).
	นาฬิกาแดด น. นาฬิกาชนิดหนึ่ง อาศัยเงาไม้หรือเงาแผ่นโลหะเป็นต้น
	ที่ปรากฏบนหน้าปัด.
	นาฬิกาทราย น. อุปกรณ์ที่ใช้สําหรับวัดเวลา ประกอบด้วย กระเปาะ
	แก้ว ๒ กระเปาะที่มีรูเล็ก ๆ ทะลุถึงกัน ข้างในบรรจุทรายที่จะไหลจาก
	กระเปาะหนึ่งไปยังอีกกระเปาะหนึ่งได้หมดพอดีในเวลาที่กําหนดไว้.
	นาฬิกาน้ำ น. อุปกรณ์ที่ใช้สําหรับวัดเวลาโดยอาศัยการหยดหรือการ
	ไหลของนํ้าที่มีปริมาณตามที่กําหนดไว้.
นาฬิเก	น. ชื่อมะพร้าวพันธุ์หนึ่ง ผลเล็ก สีเหลืองหรือส้ม นํ้าหอมหวาน.
	(ป. นาฬิเกร; ส. นาริเกร, นาริเกล, นาลิเกล, ว่า มะพร้าวทั่วไป).
นาฬี	(แบบ) น. นาลี, หลอด, ก้าน, ลํา, ช่อง; ทะนาน, เป็นชื่อมาตราตวง. (ป.).
นำ	ก. ไปข้างหน้า เช่น นําขบวน นําเสด็จ, ออกหน้า เช่น วิ่งนํา, เริ่มต้น
	โดยมีผู้อื่นหรือสิ่งอื่นตามหรือทําตาม เช่น นําสวด นําวิ่ง, พา เช่น
	นําเที่ยว นําไป นํามา. ว. อาการที่ซักหรือถามเป็นเชิงแนะไปในตัว
	ในคําว่า ซักนํา ถามนํา.
	นำจับ (กฎ) ก. นําความมาแจ้งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ให้ทําการจับกุม
	ผู้กระทําความผิด.
	นำทาง ก. พาไปสู่ที่หมาย, นําไปให้ถูกทาง.
	นำเที่ยว ก. พาเที่ยวชมบ้านชมเมือง.
	นำพา ก. เอาใจใส่, เอื้อเฟื้อ, ช่วยธุระ, ใช้ในประโยคปฏิเสธว่า ไม่นําพา.
	นำร่อง ก. นําเรือกําปั่นหรือเรือใหญ่และกินนํ้าลึก เช่นเรือสินค้า เข้า
	หรือออกจากท่าเรือตามร่องน้ำในระยะซึ่งอาจมีอันตรายแก่การเดินเรือ,
	เรียกเจ้าพนักงานผู้ทําหน้าที่เช่นนั้นว่า พนักงานนําร่อง หรือเรียกสั้น ๆ
	ว่า นําร่อง, เรียกเรือเล็กที่ใช้ในการนําร่องว่า เรือนําร่อง; โดยปริยาย
	หมายถึงการริเริ่มหรือทดลองทำไปก่อน เช่น โครงการนำร่อง.
	นำสมัย ว. มีความคิดริเริ่มในการแต่งกายเป็นต้นก่อนสมัยนิยม.
	นำสืบ (กฎ) ก. นําพยานหลักฐานมาแสดงต่อศาลเพื่อพิสูจน์ข้อเท็จจริง
	ที่กล่าวอ้าง.
	นำแสดง ก. แสดงบทบาทสําคัญในภาพยนตร์หรือละคร, มีบทบาท
	นําในการแสดงภาพยนตร์หรือละคร.
น้ำ	น. สารประกอบซึ่งมีองค์ประกอบเป็นธาตุไฮโดรเจนและออกซิเจน
	ในอัตราส่วน ๑ : ๘โดยนํ้าหนัก เมื่อบริสุทธิ์มีลักษณะเป็นของเหลว
	ใส ไม่มีสี กลิ่น รส มีประโยชน์มากเช่นใช้ดื่ม ชําระล้างสิ่งสกปรก,
	โบราณถือว่าเป็น ธาตุ ๑ ในธาตุ ๔ คือ ดิน นํ้า ไฟ ลม, ใช้เรียกสิ่งอื่น
	ที่มีลักษณะเป็นนํ้าหรือเหลวเหมือนนํ้า เช่น นํ้าตา นํ้าปลา นํ้าพริก
	นํ้าส้ม; โดยปริยายหมายถึงคุณสมบัติที่ถือว่าเป็นสาระของสิ่งที่กล่าวถึง
	เช่น นํ้าคํา นํ้าใจ นํ้าพัก นํ้าแรง นํ้ามือ; ความแวววาว (ใช้แก่รัตนชาติ);
	ลักษณนามเรียกเรือที่ใช้มาแล้ว ๒ ปี ๓ ปี ว่า เรือ ๒ นํ้า เรือ ๓ นํ้า, และ
	ที่ใช้เกี่ยวกับนํ้าหมายความว่า ครั้ง เช่น ล้าง ๓ นํ้าต้ม ๓ นํ้า. ว. มีแสง
	แวววาว (ใช้แก่รัตนชาติ) เช่น เพชรนํ้าหนึ่ง ทับทิมนํ้างาม.
	น้ำกรด น. สารละลายของกรดซึ่งใช้นํ้าเป็นตัวทําละลาย.
	น้ำกระด้าง น. นํ้าซึ่งเมื่อฟอกกับสบู่แล้วเกิดตะกอนขึ้น ซึ่งเรียกว่า
	ไคลสบู่ และไม่มีฟองสบู่เกิดขึ้นหรือเกิดขึ้นน้อย ทั้งนี้เพราะมีเกลือ
	ของแคลเซียมและแมกนีเซียมละลายอยู่.
	น้ำกระสาย น. นํ้าใช้เป็นเครื่องแทรกยาไทย เช่น นํ้าเหล้า นํ้าซาวข้าว.
	น้ำกะทิ น. นํ้าที่คั้นออกจากมะพร้าวขูด, นํ้าที่คั้นจากมะพร้าวขูดที่ผสม
	นํ้าตาลปึกกินกับข้าวเหนียวหรือลอดช่องเป็นต้น เช่น ข้าวเหนียวนํ้า
	กะทิ ลอดช่องนํ้ากะทิ.
	น้ำกาม น. นํ้าเชื้อที่เกิดจากความกําหนัด แล้วเคลื่อนออกมาจากอวัยวะ
	สืบพันธุ์ของเพศชาย.
	น้ำเกลือ น. นํ้าที่มีเกลือโซเดียมคลอไรด์ละลายอยู่ สําหรับฉีดเข้า
	หลอดเลือดดํา.
	น้ำเกิด น. นํ้าในทะเลและแม่นํ้าลําคลองที่มีทางติดต่อโดยตรงกับ
	ทะเลหรือได้รับอิทธิพลจากนํ้าทะเลเป็นต้น มีระดับนํ้าขึ้นสูงมากและ
	ลงตํ่ามากเนื่องจากอิทธิพลของดวงจันทร์และดวงอาทิตย์ ในช่วงเวลา
	ที่ดวงจันทร์และดวงอาทิตย์อยู่ในวงโคจรเกือบเป็นแนวเดียวกันกับโลก
	นํ้าเกิดจะมี ๒ ช่วง คือ ช่วงวันเดือนเพ็ญ ตั้งแต่วันขึ้น ๑๓ คํ่าถึงวันแรม
	๒ คํ่า และช่วงวันเดือนดับ ตั้งแต่วันแรม ๑๓ คํ่า ถึงวันขึ้น ๒ คํ่า.
	น้ำขาว น. นํ้าเมาชนิดหนึ่งทําด้วยข้าวเหนียวนึ่งคลุกกับแป้งเหล้าซึ่ง
	เป็นเชื้อหมักไว้จนมีนํ้าขุ่นขาว.
	น้ำข้าว ๑ น. นํ้าที่ได้จากข้าวเมื่อหุงแล้วเช็ดนํ้าหรือตักนํ้าออก.
	น้ำขึ้น น. นํ้าในทะเลและแม่นํ้าลําคลองที่มีทางติดต่อโดยตรงกับทะเล
	หรือได้รับอิทธิพลจากนํ้าทะเลเป็นต้น ที่มีระดับนํ้าสูงขึ้น ในวันหนึ่ง ๆ
	ตามปรกตินํ้าจะขึ้น ๒ ครั้ง และนํ้าขึ้นครั้งแรกจะมีระดับสูงกว่าขึ้น
	ครั้งที่ ๒.
	น้ำขึ้นให้รีบตัก (สํา) มีโอกาสดีควรรีบทํา.
	น้ำขุ่นไว้ใน น้ำใสไว้นอก (สํา) แม้จะไม่พอใจก็ยังแสดงสีหน้ายิ้มแย้ม.
	น้ำแข็ง น. นํ้าที่ถูกความเย็นจัดจนแข็งตัวเป็นก้อน.
	น้ำแข็งกด น. น้ำแข็งไสที่ใส่กระบอกหรือแก้วอย่างหนา กดให้เป็นแท่ง.
	น้ำแข็งเปล่า น. น้ำแข็งก้อนเล็ก ๆ ใส่แก้วเป็นต้น ใส่น้ำหรือน้ำชา.
	น้ำแข็งไส น. น้ำแข็งที่ได้จากการไสก้อนน้ำแข็งไปบนเครื่องไส
	มีลักษณะเป็นเกล็ดฝอย.
	น้ำแข็งแห้ง น. คาร์บอนไดออกไซด์ซึ่งอยู่ในสภาพเป็นของแข็ง เย็นจัด
	ลักษณะคล้ายนํ้าแข็ง ใช้ประโยชน์เป็นตัวทําความเย็น; น้ำแข็งก้อนเล็ก ๆ
	ใส่แก้วเป็นต้น ไม่ใส่น้ำ.
	น้ำครำ น. นํ้าเสียที่ขังอยู่ในพื้นดินที่เป็นแอ่งเช่นใต้ถุนครัว ในท่อ
	ระบายน้ำเสีย, ไขเสนียด ก็เรียก.
	น้ำคร่ำ น. ของเหลวในถุงเยื่อหุ้มลูกในมดลูกของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
	ทำหน้าที่ลดผลการกระทบกระแทก และช่วยหล่อลื่นในตอนคลอด
	เป็นต้น เรียกถุงเยื่อหุ้มที่บรรจุน้ำคร่ำว่า ถุงน้ำคร่ำ.
	น้ำคัน น. นํ้าที่ถูกเข้าแล้วเป็นโรคที่ง่ามเท้า.
	น้ำค้าง น. ไอนํ้าในอากาศที่ถูกความเย็นแล้วหยาดลงมาค้างบนใบไม้
	ใบหญ้าเป็นต้นในเวลากลางคืนหรือเช้ามืด; ชื่อเพลงไทยทํานองหนึ่ง.
	น้ำค้างแข็ง น. นํ้าค้างที่แข็งตัวอยู่ตามต้นไม้ซึ่งอยู่ใกล้พื้นดิน เมื่อ
	อุณหภูมิผิวหน้าของพื้นดินตํ่ากว่า ๐?ซ.
	น้ำคาวปลา น. นํ้าล้างปลาที่มีเมือกและเลือดติด ใช้รดต้นไม้ให้งาม,
	นํ้าล้างปลา ก็เรียก; นํ้าที่ขับถ่ายจากช่องคลอดภายหลังคลอดลูกแล้ว
	ประมาณ ๓–๔ วัน ปรกติมีกลิ่นคาวเล็กน้อย.
	น้ำคำ น. ถ้อยคําสํานวน.
	น้ำเค็ม น. นํ้าทะเล เช่น สัตว์นํ้าเค็ม, นํ้าที่มีรสเค็ม. ว. ที่เกิดหรือโต
	อยู่ในแถบชายทะเล เช่น ลูกนํ้าเค็ม.
	น้ำเคย น. นํ้าที่ได้จากเยื่อเคย (กะปิ) มีรสเค็ม ใช้ปรุงอาหาร.
	น้ำเงิน ๑ ว. สีอย่างสีคราม; (โบ) น. ค่าป่วยการที่ชักออกจากจํานวน
	เงินที่ส่งไป เรียกว่าค่านํ้าเงิน, เรียกทาสที่ขายตัวแก่นายเงิน หรือที่
	นายเงินไถ่ค่าตัวมาว่า ทาสนํ้าเงิน.
	น้ำเงี้ยว (ถิ่น–พายัพ) น. ชื่อแกงชนิดหนึ่ง ใช้หมูสับผัดกับเครื่องแกง
	มีหอม กระเทียม ตะไคร้ พริกแห้ง ถั่วเน่า เป็นต้น ต้มกับน้ำต้มกระดูก
	หมู ใส่ดอกงิ้ว มะเขือเทศ เลือดหมู น้ำแกงมีรสเค็ม เผ็ดน้อย กินกับ
	ขนมจีน.
	น้ำจัณฑ์ (ราชา) น. เหล้า.
	น้ำจิ้ม น. นํ้าผสมเครื่องเทศบางอย่าง โดยมากมีรสเปรี้ยวเค็มหวาน
	เช่น นํ้าจิ้มทอดมัน.
	น้ำใจ น. ใจแท้ ๆ, ใจจริง, ความจริงใจ, เช่น เห็นนํ้าใจ, นิสัยใจคอ เช่น
	นํ้าใจพ่อ นํ้าใจแม่ นํ้าใจชาย นํ้าใจหญิง, ความเอื้อเฟื้อ เช่น เขาไม่มีนํ้าใจ
	แล้งนํ้าใจ.
	น้ำชน น. ลักษณะที่กระแสนํ้าขึ้นกับนํ้าลงหรือนํ้าจืดกับนํ้าเค็มมา
	บรรจบกัน.
	น้ำชุบ น. นํ้าที่เจือด้วยธาตุเงิน ธาตุทองแดง หรือธาตุทองคํา สําหรับ
	ชุบของต่าง ๆ มีทองเหลืองเป็นต้นให้เป็นสีเงินหรือสีทอง, นํ้าที่เอา
	เหล็กเผาไฟให้แดงแล้วชุบลงเพื่อให้เหล็กกล้า; (ถิ่น–ปักษ์ใต้) นํ้าพริก.
	น้ำเชี่ยวอย่าขวางเรือ (สํา) อย่าขัดขวางผู้ที่มีอํานาจ, เป็นคําพูดเชิง
	เตือนสติ.
	น้ำเชื้อ น. นํ้าที่ต้มเคี่ยวกระดูกหมูหรือไก่เป็นต้น เพื่อใช้เป็นนํ้าแกงจืด
	ให้มีรสอร่อย; หัวนํ้าหอมหรือนํ้าหวานเป็นต้น.
	น้ำเชื่อม น. นํ้าตาลทรายผสมนํ้าตั้งไฟจนละลาย ใช้ใส่ขนม เช่นวุ้น
	นํ้าเชื่อม หรือใช้ผสมกับแป้งทําขนมชั้นหรือขนมนํ้าดอกไม้เป็นต้น.
	น้ำซับ น. เรียกที่ซึ่งมีนํ้าซึมซาบอยู่ภายใต้ว่า ที่นํ้าซับ, ทางภาคอีสาน
	เรียกว่า ซํา.
	น้ำซาวข้าว น. นํ้าที่ล้างข้าวสารให้สะอาดเมื่อก่อนหุง.
	น้ำซึม น. เรียกที่ซึ่งมีนํ้าไหลซึมอยู่เรื่อยว่า ที่นํ้าซึม, บางถิ่นเรียกว่า
	นํ้างึม.
	น้ำซึมบ่อทราย (สํา) หาได้มาเรื่อย ๆ.
	น้ำดอกไม้ ๑ น. ชื่อขนมชนิดหนึ่ง ทําด้วยแป้งข้าวเจ้าผสมแป้งมัน ละลาย
	กับนํ้าเชื่อมใส่ถ้วยตะไลนึ่ง เมื่อสุกหน้าจะบุ๋ม, ขนมชักหน้า ก็เรียก.
	น้ำดอกไม้เทศ น. หัวนํ้าหอมทําจากดอกกุหลาบชนิดหนึ่ง.
	น้ำดอกไม้สด น. นํ้าที่ลอยดอกมะลิ มีกลิ่นหอม.
	น้ำดิบ น. นํ้าที่ยังไม่ได้ต้ม.
	น้ำดี น. นํ้าย่อยชนิดหนึ่งเกิดในตับแล้วไหลไปอยู่ในถุงนํ้าดี.
	น้ำตก น. นํ้าที่ขังอยู่บนเขาตกลงมาที่หน้าผา, เรียกนํ้าที่ทําให้ตกลงมา
	ในลักษณะคล้ายคลึงเช่นนั้น; อาหารอย่างหนึ่งใช้เนื้อสัตว์เช่นเนื้อหมู
	หรือเนื้อวัว ย่างพอสุกเล็กน้อยหั่นเป็นชิ้นบาง ๆ แล้วปรุงด้วย พริกป่น
	หอมแดงซอย ข้าวคั่ว น้ำมะนาว น้ำปลา เป็นต้น; ก๋วยเตี๋ยวเนื้อสดที่
	ใส่เลือดวัวสด.
	น้ำต้อย น. นํ้าหวานที่หล่ออยู่ในดอกไม้ เกิดจากต่อมนํ้าหวานซึ่งมัก
	ปรากฏอยู่ที่โคนของกลีบดอก.
	น้ำตะไคร้ น. นํ้าหอมชนิดหนึ่งมีลักษณะใสสีเหลืองอ่อนหรือสีนํ้าตาล
	แกมแดง สกัดจากต้นและใบตะไคร้.
	น้ำตับ (ถิ่น–อีสาน) น. ชื่ออาหารชนิดหนึ่ง ใช้ตับวัวหรือควายสับให้
	ละเอียด คลุกข้าวสุก เกลือ และเครื่องปรุง ขยําให้เข้ากันแล้วยัดใน
	ไส้หมู, หมํ้า หรือ หมํ้าตับ ก็เรียก.
	น้ำตา น. นํ้าที่ไหลออกจากนัยน์ตา, โดยปริยายหมายถึงสิ่งที่ไหลเยิ้ม
	อย่างนํ้าตาลที่ไหลซึมจากหม้อตาล.
	น้ำตาเช็ดหัวเข่า (สํา) เสียใจเพราะชํ้าใจหรือต้องผิดหวังอย่างหนัก.
	น้ำตาตกใน (สํา) เศร้าโศกเสียใจอย่างมาก แต่ไม่แสดงให้ปรากฏ.
	น้ำตาเทียน น. ขี้ผึ้งซึ่งไหลออกจากเทียนเวลาจุด.
	น้ำตาย น. นํ้าในทะเลและแม่นํ้าลําคลองที่มีทางติดต่อโดยตรงกับ
	ทะเล หรือได้รับอิทธิพลจากนํ้าทะเลเป็นต้น มีระดับนํ้าขึ้นและลงน้อย
	เนื่องจากอิทธิพลของดวงจันทร์และดวงอาทิตย์ในช่วงเวลาที่ดวงจันทร์
	และดวงอาทิตย์อยู่ในวงโคจรเกือบเป็นมุมฉากซึ่งกันและกันสัมพันธ์
	กับโลก นํ้าตายมี ๒ ช่วง คือ ช่วงกึ่งปักษ์แรก ระหว่างวันขึ้น ๕–๙ คํ่า
	และช่วงกึ่งปักษ์หลัง ระหว่างวันแรม ๕–๙ คํ่า.
	น้ำตาล น. สารประกอบคาร์โบไฮเดรตประเภทโมโนแซ็กคาไรด์และ
	ไดแซ็กคาไรด์ ซึ่งมีรสหวาน โดยมากได้จากตาล มะพร้าว อ้อย, ถ้าเป็น
	ความหมายเฉพาะอย่างและทําด้วยอะไร ก็เติมคํานั้น ๆ ลงไป เช่น ทํา
	จากตาล เรียกว่า นํ้าตาลโตนด, ทําจากมะพร้าว เรียกว่า นํ้าตาลมะพร้าว,
	ทําเป็นงบ เรียกว่า นํ้าตาลงบ, ทําจากอ้อย แต่ยังไม่ได้ทําให้เป็น
	นํ้าตาลทรายเรียกว่า นํ้าตาลทรายดิบ, ทําเป็นเม็ด ๆ เหมือนทราย เรียกว่า
	นํ้าตาลทราย, ทําเป็นก้อนแข็งเหมือนกรวด เรียกว่า นํ้าตาลกรวด, เคี่ยว
	ให้ข้น ๆ เรียกว่า นํ้าตาลตงุ่น, หยอดใส่ใบตาลหรือใบตองแห้งทําเป็น
	รูปปี่ เรียกว่า นํ้าตาลปี่, หลอมเป็นปึก เรียกว่า นํ้าตาลปึก, หยอดใส่หม้อ
	เรียกว่า นํ้าตาลหม้อ, บรรจุใส่ปีบ เรียกว่า น้ำตาลปีบ หรือ น้ำตาลปี๊บ,
	รองมาใหม่ ๆ ยังไม่ได้เคี่ยว เรียกว่า นํ้าตาลสด, ถ้าต้มให้เดือด เรียกว่า
	นํ้าตาลลวก, ถ้าใส่เปลือกตะเคียน มะเกลือ หรือเคี่ยม เป็นต้น หมักไว้
	ระยะหนึ่งจนมีแอลกอฮอล์กินแล้วเมา เรียกว่า นํ้าตาลเมา. ว. สีคล้าย
	สีนํ้าตาลหม้อที่เคี่ยวแก่ไฟ, ถ้าแก่ไฟจนไหม้ เรียกว่า สีนํ้าตาลไหม้.
	น้ำตาลใกล้มด ใครจะอดได้ (สํา) น. ชายหญิงที่ใกล้ชิดกันมากย่อม
	ห้ามใจไม่ให้รักกันได้ยาก.
	น้ำใต้ดิน น. นํ้าฝนที่ตกลงมาสู่พื้นดินแล้วไหลซึมไปรวมอยู่ใต้ดิน.
	น้ำทรง น. นํ้าที่หยุดไหลชั่วขณะ, นํ้าที่คั่งค้างอยู่ในพื้นที่ที่เป็นแหล่ง
	รับนํ้า, นํ้ากําลังจะเปลี่ยนระดับจากนํ้าขึ้นเต็มที่มาเป็นนํ้าลง หรือจาก
	นํ้าลงเต็มที่มาเป็นนํ้าขึ้น, ช่วงนํ้าหยุดไหลในทะเลและแม่นํ้าลําคลอง
	อาจมีระยะเวลา ตั้งแต่ ๕ นาที หรือ นานถึง ๒ ชั่วโมง ก็ได้ แล้วแต่
	ลักษณะภูมิประเทศของพื้นที่ ความลาดชันของขอบฝั่งและลํานํ้า.
	น้ำท่วมทุ่ง ผักบุ้งโหรงเหรง (สํา) ก. พูดมากแต่ได้เนื้อหาสาระน้อย.
	น้ำท่วมปาก (สํา) ก. พูดไม่ออกเพราะเกรงจะมีภัยแก่ตนหรือผู้อื่น.
	น้ำท่า น. นํ้าในแม่นํ้าลําคลอง.
	น้ำทูนหัว น. นํ้าที่อยู่ในถุงนํ้าครํ่าซึ่งอยู่รอบลูกในท้อง ช่วยหล่อลื่น
	ในการคลอด.
	น้ำนม น. ของเหลวสีขาวออกมาจากนมคนและสัตว์ สําหรับเลี้ยงลูก.
	น้ำนมแมว น. ของเหลวชนิดหนึ่งประกอบด้วยเอทิลแอซีเทต (ethyl
	acetate) มีกลิ่นหอมคล้ายดอกนมแมว ใช้ประโยชน์เป็นตัวปรุงกลิ่น
	ขนมเป็นต้น.
	น้ำนวล ว. ผ่องใส, ผุดผ่อง, (มักใช้แก่ผิวพรรณและนิยมใช้คําอื่นแทรก)
	เช่น เป็นนํ้าเป็นนวลมีนํ้ามีนวล.
	น้ำนอนคลอง น. นํ้าในคลองซึ่งไหลลงไม่หมด เหลือนํ้าอยู่มาก เพราะ
	มีนํ้าหนุนขึ้นมา.
	น้ำน้อยแพ้ไฟ (สํา) น. ฝ่ายข้างน้อยย่อมแพ้ฝ่ายข้างมาก.
	น้ำนิ่งไหลลึก (สํา) น. คนที่มีท่าหงิม ๆ มักจะมีความคิดลึกซึ้ง.
	น้ำบ่อน้อย (สํา) น. นํ้าลาย.
	น้ำบาดาล น. น้ำที่สูบจากใต้ดินที่ลึกไม่ต่ำกว่า ๑๐ เมตร.
	น้ำโบย (ถิ่น–พายัพ) น. กระบวย. (ดู กระบวย ๑).
	น้ำประสานทอง น. เกลือเคมีชนิดหนึ่งใช้เป็นตัวประสานในการเชื่อม
	หรือบัดกรีโลหะเป็นต้น.
	น้ำประปา น. น้ำที่เกรอะกรองให้สะอาดปราศจากเชื้อโรค แล้วจ่าย
	ไปให้ประชาชนบริโภคใช้สอย.
	น้ำปลา น. นํ้าสําหรับปรุงอาหารให้มีรสเค็ม ทําจากปลาหรือสิ่งอื่น
	หมักกับเกลือ.
	น้ำป่า น. นํ้าที่เกิดท่วมในที่ตํ่าโดยฉับพลันทันทีและไหลลดลงอย่าง
	รวดเร็ว.
	น้ำผลึก น. โมเลกุลของนํ้าที่ประกอบอยู่กับโมเลกุลของสารประกอบ
	บางชนิดเมื่ออยู่ในภาวะเป็นรูปผลึก.
	น้ำผึ้ง ๑ น. นํ้าหวานมีลักษณะข้นที่แมลงผึ้งเก็บสะสมเอามาจากดอกไม้
	ต่าง ๆ.
	น้ำฝาด น. น้ำที่มีรสฝาด เกิดจากการเอาเปลือกไม้แก่นไม้เป็นต้นของ
	ไม้บางชนิดเช่นขนุนมาต้ม ใช้ย้อมสบงจีวร, ฝาด ก็ว่า เช่น ผ้าย้อมฝาด.
	น้ำพระพิพัฒน์สัตยา น. นํ้าที่ดื่มในเวลาถวายสัตย์ต่อพระเจ้าแผ่นดิน.
	น้ำพริก น. อาหารชนิดหนึ่ง ปรุงด้วย กะปิ กระเทียม พริกขี้หนู มะนาว
	เป็นต้นใช้เป็นเครื่องจิ้มหรือคลุกข้าวกิน ใช้นํ้าปลาหรือนํ้าปลาร้าแทน
	กะปิก็มี ใช้ของเปรี้ยวอื่น ๆ เช่น มะขาม มะดัน มะม่วง แทนมะนาวก็มี
	เรียกชื่อต่างกันไปตามเครื่องปรุง เช่น นํ้าพริกปลาร้า นํ้าพริกปลาย่าง
	นํ้าพริกมะขาม นํ้าพริกมะดัน นํ้าพริกมะม่วง, เครื่องปรุงแกงเผ็ด แกงคั่ว
	หรือ แกงส้ม, อาหารคาวอย่างหนึ่ง ลักษณะอย่างแกง มี ๓ รส แต่ค่อนข้าง
	หวานทําด้วยถั่วเขียวโขลกกับเครื่องปรุง กินกับผักบางอย่างเป็นเหมือด
	ใช้คลุกกินกับขนมจีน, คู่กับ นํ้ายา.
	น้ำพริกเผา น. นํ้าพริกชนิดหนึ่ง ใช้พริกแห้ง หอม กระเทียม กุ้งแห้ง
	เป็นต้น เผาหรือทอด แล้วตําให้ละเอียด ปรุงด้วยนํ้าปลา นํ้าตาล
	ส้มมะขาม ใช้คลุกข้าวหรือทาขนมปัง.
	น้ำพักน้ำแรง น. แรงที่เกิดจากความมานะพยายามของตนเอง.
	น้ำพี้ น. ธาตุเหล็กที่ได้จากตำบลน้ำพี้ในจังหวัดอุตรดิตถ์ ถือกันว่าเป็น
	เหล็กที่มีคุณภาพดี มักใช้ทำอาวุธเป็นต้น.
	น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า (สํา) น. การพึ่งพาอาศัยกัน.
	น้ำพุ น. นํ้าใต้ดินที่ผุดพุ่งขึ้นมาเหนือพื้น มีอุณหภูมิตํ่ากว่าอุณหภูมิของ
	ร่างกายมนุษย์, ถ้ามีอุณหภูมิสูงกว่า ซึ่งมีตั้งแต่อุ่น ๆ จนถึงเดือดพล่าน
	เรียกว่า นํ้าพุร้อน, นํ้าที่ผุดขึ้นมาในลักษณะที่คล้ายคลึงเช่นนั้น.
	น้ำมนต์, น้ำมนตร์ น. นํ้าที่เสกเพื่ออาบ กิน หรือ ประพรมเป็นต้น
	ถือกันว่าเป็นมงคล.
	น้ำมัน น. ของเหลวที่มีลักษณะเป็นมันลื่น ไม่ละลายน้ำ สกัดจากพืช
	สัตว์ แร่บางชนิด เช่น ถ่านหิน, หรือที่สูบขึ้นมาจากแหล่งกำเนิด, โดย
	ปริยายหมายถึงสิ่งที่มีลักษณะคล้ายคลึงเช่นนั้น เช่น น้ำมันใส่ผม.
	(อ. oil).
	น้ำมันก๊าด น. นํ้ามันชนิดหนึ่งที่ใช้ตามตะเกียง.
	น้ำมันขี้โล้ น. น้ำมันที่เป็นขี้ตะกอน.
	น้ำมันเขียว น. นํ้ามันชนิดหนึ่ง สีเขียวแกมนํ้าเงิน มีกลิ่นหอมฉุนคล้าย
	การบูร กลั่นได้จากใบของต้นเสม็ด ใช้สําหรับทา นวด แก้เคล็ดบวมได้.
	น้ำมันเครื่อง น. นํ้ามันประเภทหนึ่ง มีลักษณะค่อนข้างข้น ใช้สําหรับ
	หล่อลื่นเพื่อลดความเสียดทานระหว่างผิวโลหะ, ใช้ผสมกับนํ้ามัน
	เบนซินเป็นนํ้ามันเชื้อเพลิงสําหรับเครื่องยนต์เบนซินชนิด ๒ จังหวะ
	ก็ได้, นํ้ามันหล่อลื่น ก็เรียก.
	น้ำมันจันทน์ น. นํ้ามันที่กลั่นจากไม้จันทน์ มีกลิ่นหอม.
	น้ำมันโซลา น. นํ้ามันดีเซล.
	น้ำมันดิน น. ของเหลวลักษณะข้น สีเข้มจนดํา ได้จากการกลั่นทําลาย
	ไม้หรือถ่านหิน ใช้ทารักษาเนื้อไม้หรือกันปลวกและแมลงเป็นต้น เมื่อ
	นําไปกลั่นโดยใช้อุณหภูมิให้เหมาะสม จะได้สารอื่น ๆ ที่มีประโยชน์
	อีกมาก.
	น้ำมันดิบ น. นํ้ามันที่สกัดหรือสูบขึ้นมาจากแหล่งกําเนิด และยังมิได้
	ทําให้บริสุทธิ์หรือยังมิได้นําไปกลั่นแยกออกเป็นส่วน ๆ.
	น้ำมันดีเซล น. นํ้ามันที่ใช้เป็นเชื้อเพลิงในเครื่องยนต์ดีเซลชนิดหมุน
	เร็ว, นํ้ามันโซลา ก็เรียก.
	น้ำมันตานี น. นํ้ามันชนิดหนึ่ง ข้น ๆ ใช้ใส่ผม.
	น้ำมันเตา น. นํ้ามันเชื้อเพลิงชนิดหนึ่ง ใช้พ่นเข้าไปจุดเผาในเตาเพื่อ
	ให้ความร้อนแก่หม้อนํ้าเครื่องจักร.
	น้ำมันเบนซิน น. นํ้ามันเชื้อเพลิงชนิดหนึ่ง นําไปใช้โดยทําให้ไอของ
	นํ้ามันผสมกับอากาศเข้าไปจุดระเบิดด้วยประกายไฟฟ้าจากหัวเทียน
	ในเครื่องจักรกลชนิดเผาไหม้ภายใน.
	น้ำมันพราย น. นํ้ามันที่ได้จากการลนปลายคางศพหญิงที่ตายทั้งกลม
	เชื่อว่าดีดใส่ผู้หญิง ทําให้ผู้หญิงหลงรัก.
	น้ำมันมนตร์ น. นํ้ามันมะพร้าวที่เสกเป่าด้วยเวทมนตร์คาถา เชื่อกันว่า
	ทาแก้เมื่อยขบเป็นต้น.
	น้ำมันยาง น. นํ้ามันที่ได้จากต้นยาง ใช้ทาเรือ ทาบ้าน หรือผสมกับชัน
	ใช้ยาเรือได้.
	น้ำมันระกำ น. นํ้ามันระเหยง่ายชนิดหนึ่ง กลิ่นหอมฉุน กลั่นได้จาก
	นวดไม้ล้มลุกชนิด Gaultheria procumbens L. ในวงศ์ Ericaceae
	ใช้ทาแก้เคล็ดบวม และใช้เป็นสารแต่งกลิ่นได้.
	น้ำมันลินสีด น. น้ำมันที่ได้จากเมล็ดของต้นแฟลกซ์.
	น้ำมันสลัด น. นํ้ามันที่ได้จากพืชบางชนิดเช่นมะกอก ใช้คลุกกับ
	ส่วนผสมอื่น ๆ เพื่อปรุงรสและกลิ่นในการทำสลัด.
	น้ำมันหม่อง น. ยาที่ใช้ทาบรรเทาอาการขัดยอก หรือความเจ็บปวด
	เนื่องจากแมลงกัดต่อยเป็นต้น, ยาหม่อง ก็เรียก.
	น้ำมันหล่อลื่น น. นํ้ามันเครื่อง.
	น้ำมาปลากินมด น้ำลดมดกินปลา (สํา) ทีใครทีมัน.
	น้ำมือ น. มือของตัวแท้ ๆ; รสมือ; ความสามารถในการทํา เช่น บํารุง
	สินค้าให้เกิดมีขึ้นในประเทศโดยนํ้ามือของคนไทยเรา.
	น้ำมูก น. นํ้าเมือกที่ออกจากจมูก.
	น้ำเมา น. นํ้าที่ดื่มแล้วทําให้มึนเมา ได้แก่สุราและเมรัยเป็นต้น.
	น้ำย่อย น. ของเหลวที่มีสารอินทรีย์บางชนิดสําหรับย่อยอาหาร เกิด
	ในปาก กระเพาะ ลําไส้ ตับ และตับอ่อน.
	น้ำยา ๑ น. อาหารคาวอย่างหนึ่ง ลักษณะอย่างแกง ทําด้วยปลาโขลก
	กับเครื่องปรุง กินกับผักบางอย่าง เช่น ถั่วงอก ใบแมงลัก ใช้คลุกกิน
	กับขนมจีน, คู่กับ นํ้าพริก; สิ่งที่ประสมเป็นนํ้าสําหรับจิตรกรรมหรือ
	ระบายภาพ; นํ้าที่ผสมสารเคมีเพื่อใช้ในกิจการบางอย่าง เช่น นํ้ายา
	ล้างรูป.
	น้ำยา ๒ (ปาก) น. ความสามารถในทางใดทางหนึ่ง (มักใช้ในทาง
	ตําหนิ) เช่น ไม่มีนํ้ายา หรือ หมดนํ้ายา หมายความว่า ไม่มีสติปัญญา
	ความสามารถ หรือ หมดความสามารถ.
	น้ำยาเคมี น. ของเหลวซึ่งมีสารเคมีละลายอยู่.
	น้ำเย็นปลาตาย (สํา) น. คําพูดที่ไพเราะอ่อนหวานทำให้ตายใจ อาจเป็น
	โทษเป็นภัยได้,มักพูดเข้าคู่กับ นํ้าร้อนปลาเป็น.
	น้ำร้อนปลาเป็น (สํา) น. คําพูดที่ตรงไปตรงมาฟังไม่ไพเราะ เป็นการ
	เตือนให้ระวังตัวแต่ไม่เป็นพิษเป็นภัย, มักพูดเข้าคู่กับ นํ้าเย็นปลาตาย.
	น้ำรัก น. ยางที่ได้จากไม้ต้นในสกุล Melanorrhoea และไม้พุ่มในสกุล
	Rhus วงศ์ Anacardiaceae ทําให้มีสีดําแล้วใช้ทาลงพื้นให้เหนียวเพื่อ
	ปิดทอง.
	น้ำแร่ น. นํ้าที่มีสารบางอย่างละลายอยู่เป็นพิเศษ บางอย่างมีสมบัติทาง
	ยารักษาโรค.
	น้ำลง น. นํ้าในทะเลและแม่นํ้าลําคลองที่มีทางติดต่อโดยตรงกับทะเล
	หรือได้รับอิทธิพลจากนํ้าทะเลเป็นต้นที่มีระดับนํ้าตํ่าลง ในวันหนึ่ง ๆ
	ตามปรกตินํ้าจะลง ๒ ครั้ง และนํ้าลงครั้งแรกจะมีระดับตํ่ากว่าลง
	ครั้งที่ ๒.
	น้ำลดตอผุด (สํา) เมื่อหมดอํานาจความชั่วที่ทําไว้ก็ปรากฏ.
	น้ำลาย น. นํ้าที่หลั่งออกมาจากต่อมนํ้าลายและต่อมเมือกในปากช่วย
	ย่อยอาหารจําพวกแป้ง.
	น้ำลายสอ (ปาก) ว. อาการที่อยากมาก ในความเช่น อยากกินจน
	นํ้าลายสอ.
	น้ำลายหก, น้ำลายไหล (ปาก) ว. อาการที่อยากมาก ในความเช่น
	อยากได้จนนํ้าลายหก.
	น้ำเลี้ยง น. ของเหลวที่หล่อเลี้ยงส่วนต่าง ๆ ของสิ่งมีชีวิต เช่น นํ้าเลี้ยง
	ลูกตา นํ้าเลี้ยงลําต้น.
	น้ำวน (ภูมิ) น. กระแสนํ้าไหลวนเป็นวงในทะเลหรือแม่นํ้า เกิดจาก
	รูปร่างลักษณะของร่องนํ้าหรือเนื่องจากกระแสนํ้า ๒ สายไหลมา
	ปะทะกัน.
	น้ำไว น. แสงของเพชรหรือพลอยที่พุ่งออกมาเร็วเมื่อเวลาถูกแสงไฟ
	หรือแสงอาทิตย์.
	น้ำสต๊อก น. น้ำต้มกระดูกไก่ กระดูกหมู หรือเนื้อสัตว์ เป็นต้น ใส่เกลือ
	เล็กน้อย เคี่ยวไฟอ่อน ๆ จนได้ที่ เคี่ยวครั้งหนึ่งเก็บไว้ได้หลายวัน ใช้
	ผสมในการปรุงอาหาร เช่น แกงจืด ซุป สตู หรืออาหารประเภทผัดผัก
	ต่าง ๆ เพื่อเพิ่มรสชาติให้ดียิ่งขึ้น.
	น้ำส้ม น. นํ้าคั้นจากผลส้ม ใช้เป็นเครื่องดื่ม; นํ้าส้มสายชู.
	น้ำส้มสายชู น. ของเหลวซึ่งมีกรดแอซีติกละลายอยู่ไม่เกินร้อยละ ๖
	มีรสเปรี้ยว ใช้ปรุงอาหาร, นํ้าส้ม ก็เรียก.
	น้ำสังข์ น. นํ้าพระพุทธมนต์ที่หลั่งจากสังข์ในงานพิธีมงคล เช่น
	งานแต่งงาน.
	น้ำสั่งฟ้า ปลาสั่งฝน (สํา) สั่งเสียเป็นครั้งสุดท้าย, ทําการอันใดที่เป็น
	สิ่งสําคัญเพื่อไว้อาลัยก่อนจากไป, ฝนสั่งฟ้า ปลาสั่งหนอง ก็ว่า.
	น้ำสาบาน น. น้ำศักดิ์สิทธิ์ เช่นน้ำพระพุทธมนต์ น้ำเทพมนตร์ หรือ
	สุราผสมเลือดที่ผู้ร่วมสาบานกรีดให้หยดลงแล้วดื่มประกอบกับคำ
	ปฏิญาณ เช่น พี่น้องร่วมน้ำสาบาน เพื่อนร่วมน้ำสาบาน.
	น้ำสุก น. นํ้าที่ต้มแล้ว.
	น้ำเสียง น. กระแสเสียง, คําพูด; โดยปริยายหมายถึงคําพูดที่ส่อให้รู้
	อารมณ์ที่มีอยู่ในใจ.
	น้ำใสใจคอ น. น้ำใจที่แท้จริง (มักใช้ในทางดี) เช่น เขาเป็นคนมี
	น้ำใสใจคอโอบอ้อมอารี.
	น้ำหนวก น. นํ้าที่อยู่ในช่องหูซึ่งมีอาการอักเสบ มีกลิ่นเหม็น อาจมี
	ลักษณะใส เป็นมูกข้นหรือเป็นหนอง.
	น้ำหนอง น. น้ำเลือดเสียกลายเป็นสีขาวข้นที่กลัดอยู่ตามแผลและฝี,
	หนอง ก็ว่า.
	น้ำหนัก น. ความหนักของสิ่งต่าง ๆ, ความสําคัญ เหตุผล หรือพยาน
	หลักฐาน เป็นต้น ที่ควรแก่การเชื่อถือ หรือที่จูงใจให้เชื่อถือ.
	น้ำหน้า น. หน้า (ใช้ในความแดกดัน รังเกียจ หรือดูหมิ่น เป็นต้น) เช่น
	นํ้าหน้าอย่างนี้ทําไม่สําเร็จดอก เกลียดนํ้าหน้า ชังนํ้าหน้า; (โบ; กลอน)
	นํ้าตา เช่น นํ้าหน้าไล้กําลูน. (ม. คําหลวง ทานกัณฑ์).
	น้ำหนึ่ง ว. มีคุณสมบัติสูงสุดและมีแสงแวววาวบริสุทธิ์ (ใช้แก่เพชร)
	เรียกว่า เพชรนํ้าหนึ่ง.
	น้ำหนึ่งใจเดียวกัน (สํา) ว. มีความคิดเห็นเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน.
	น้ำหมาก น. นํ้าลายของผู้ที่กําลังเคี้ยวหมาก มีสีแดง.
	น้ำหมึก น. น้ำที่ใช้ในการขีดเขียน ตามปรกติมีสีดำจัด จึงใช้เปรียบกับ
	ของดำว่า ดำเป็นน้ำหมึก, หมึก ก็ว่า.
	น้ำหอม น. นํ้าที่กลั่นจากเครื่องหอม, นํ้าอบฝรั่ง ก็เรียก.
	น้ำเหลือง น. ของเหลวที่ไหลมาจากเนื้อเยื่อของร่างกาย เข้าสู่หลอด
	นํ้าเหลือง, ของเหลวสีเหลืองใสที่ไหลออกมาทางแผล.
	น้ำเหลืองน้ำตาล น. กากนํ้าตาล.
	น้ำไหลไฟดับ (ปาก) ว. เร็วและคล่อง (ใช้แก่กริยาพูด).
	น้ำอดน้ำทน น. ความอดทน.
	น้ำอบ น. นํ้าที่อบด้วยควันกํายานหรือเทียนอบ และปรุงด้วยเครื่องหอม.
	น้ำอบฝรั่ง น. นํ้าหอม.
	น้ำอ่อน น. นํ้าที่ละลายสบู่ได้ดี ให้ฟองได้ง่าย และไม่มีไคลสบู่เกิดขึ้น.
	น้ำอ้อย น. นํ้าหวานที่ได้จากต้นอ้อย, ถ้าทําเป็นแผ่นกลม ๆ เรียกว่า
	นํ้าอ้อยงบ, ถ้าทําเป็นผงละเอียดหรือจับกันเป็นก้อน ๆ สีนํ้าตาล เรียกว่า
	นํ้าตาลทรายแดง, หางนํ้าอ้อยที่ใช้เป็นเครื่องผสมสําหรับต้มกลั่นสุรา
	หรือใช้ผสมปูนสอสําหรับการก่อสร้าง.
	น้ำอัดลม น. นํ้าที่มีแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ละลายอยู่โดยใช้ความดัน
	อาจผสมนํ้าตาลหรือนํ้าผลไม้ ใช้เป็นเครื่องดื่ม.
	น้ำอาบงัว น. นํ้าฝนที่ตกชะดินไหลลงมา มีสีเหลืองเข้ม.
น้ำข้าว ๑	ดูใน นํ้า.
น้ำข้าว ๒	ดู เขยตาย.
น้ำเงิน ๑	ดูใน น้ำ.
น้ำเงิน ๒	ดู ชะโอน.
น้ำใจใคร่	ดู กะทกรก (๑).
น้ำดอกไม้ ๑	ดูใน นํ้า.
น้ำดอกไม้ ๒	น. (๑) ชื่อชมพู่ชนิด Syzygium jambos (L.) Alston ในวงศ์ Myrtaceae
	ผลสุกสีเขียวอ่อนหรือเขียวอมเหลือง เนื้อบาง กลิ่นหอมเหมือนกุหลาบ.
	(๒) ชื่อมะม่วงพันธุ์หนึ่งของชนิด Mangifera indica L. ; ผลยาว
	ดิบรสเปรี้ยวจัด สุกรสหวานหอม เมล็ดแบนมาก.
น้ำดอกไม้ ๓	น. ชื่อปลาทะเลทุกชนิดในสกุล Sphyraena วงศ์ Sphyraenidae ลําตัว
	ค่อนข้างกลมยาว หัวแหลม คางล่างยื่น ปากกว้าง มีฟันคมแข็งแรง
	ตาโต เกล็ดเล็กบาง ขอบเรียบ มีครีบหลัง ๒ ตอน พื้นลําตัวมีสีแตกต่าง
	กันแล้วแต่ชนิด แต่มักเป็นสีฟ้าเทา เช่น ชนิด S. forsteri หรือนํ้าตาล
	อมเหลือง เช่น ชนิด S. obtusata บ้างมีบั้งทอดขวางลําตัวเป็นระยะ ๆ
	เช่น ชนิด S. jello และ S. putnamiae บ้างก็มีจุดหรือแต้มดํา เช่น ชนิด
	S. barracuda ขนาดแตกต่างกันตั้งแต่ ๓๐–๑๕๐ เซนติเมตร, สาก
	ก็เรียก.
น้ำดับไฟ	น. ชื่อไม้เถา ๒ ชนิดในสกุล Gouania วงศ์ Rhamnaceae คือ ชนิด
	G. javanica Miq. ใบมีขนสีน้ำตาลแดง ดอกสีเขียวอ่อน และชนิด
	G. leptostachya DC. ใบเกลี้ยง ดอกสีขาวอมเขียว.
น้ำตะกู, น้ำตะโก	น. กระดาษที่มีสีเหลืองอย่างสีทองคํา นิยมนํามาใช้สลักปรุเป็นลวดลาย
	หรือใช้ทั้งแผ่นปิดตกแต่งสิ่งปลูกสร้างหรือครุภัณฑ์บางอย่างเป็นการ
	ชั่วคราว เรียกว่า กระดาษนํ้าตะกูหรือ กระดาษนํ้าตะโก.
น้ำตาลจีน	น. ชื่อมะม่วงพันธุ์หนึ่งของชนิด Mangifera indica L. เดิมเรียก
	นํ้าตาลทรายจีน.
น้ำเต้า	น. (๑) ชื่อไม้เถาล้มลุกชนิด Lagenaria siceraria Standl. ในวงศ์
	Cucurbitaceae อยู่ในจําพวกฟักแฟง ดอกสีขาว ผลกินได้ เมื่อแก่แห้ง
	ใช้เป็นภาชนะได้; อวัยวะส่วนที่อยู่โคนงวงช้าง มีรูปโป่งคล้ายลูกนํ้าเต้า;
	ชื่อการพนันชนิดหนึ่ง เล่นโดยเจ้ามือจะเป็นผู้ซัดหรือ ฝัดลูกบาศก์
	ซึ่งมี ๖ หน้า เขียนเป็นรูป นํ้าเต้า ปู ปลา เสือ ไก่ และกุ้ง ให้ลูกค้าแทง.
	(๒) โกฐนํ้าเต้า. (ดู โกฐนํ้าเต้า ที่ โกฐ).
น้ำไทย	น. ชื่อกล้วยพันธุ์หนึ่งของชนิด Musa acuminata Colla ผลรูปรี เนื้อ
	สีเหลืองส้ม รสหวาน.
น้ำนมราชสีห์	น. (๑) กล้วยชนิดหนึ่ง ผลคล้ายกล้วยกรัน สุกรสหวานเย็น มีกลิ่น
	หอม. (พจน. ๒๔๙๓). (๒) ชื่อไม้ล้มลุกขนาดเล็กหลายชนิดในสกุล
	Euphorbia วงศ์ Euphorbiaceae ใบออกตรงข้ามกัน ทุกส่วนมียางขาว
	คล้ายนํ้านม ใช้ทํายาได้ เช่น ชนิด E. hirta L. ต้นและใบมีขน.
น้ำนอง ๑	น. ชื่อปลวกหลายชนิดในหลายวงศ์ สีดําหรือนํ้าตาลแก่ อาศัยอยู่ใต้ดิน
	เมื่อมีนํ้านองเกิดตะไคร่ขึ้น พอนํ้าลดจะเดินแถวมาเก็บตะไคร่ไปเลี้ยง
	ลูกซึ่งบางครั้งอาจจะทํางานกันทั้งคืน จึงเห็นตัวเฉพาะในเวลานํ้านอง
	เช่น ชนิด Hospitalitermes monoceros,H. asahinai, H. birmanicus
	ในวงศ์ Termitidae.
น้ำนอง ๒	(๑) ดู กลึงกล่อม. (๒) ดู กําแพงเจ็ดชั้น ๒ (๒).
น้ำผึ้ง ๑	ดูใน นํ้า.
น้ำผึ้ง ๒	ดู รวงผึ้ง ๒.
น้ำผึ้ง ๓	ดู รากกล้วย.
น้ำมันสน	น. นํ้ามันระเหยง่ายที่ได้จากการกลั่นยางสนเขา.
น้ำละว้า	ดู นํ้าว้า.
น้ำว้า	น. ชื่อกล้วยพันธุ์หนึ่งซึ่งพัฒนามาจากลูกผสมระหว่างกล้วยป่ากับ
	กล้วยตานี, นํ้าละว้า ก็เรียก, พายัพเรียก กะลิอ่อง หรือ มะลิอ่อง,
	เชียงใหม่เรียก กล้วยใต้.
นิ	(โบ) ใช้เสริมคําให้พยางค์สละสลวยขึ้น เช่น สนุกนิ สํานักนิ.
นิกเกิล	น. ธาตุลําดับที่ ๒๘ สัญลักษณ์ Ni เป็นโลหะ ลักษณะเป็นของแข็ง
	สีเงิน หลอมละลายที่ ๑๔๕๓?ซ. ใช้ประโยชน์นําไปผสมกับโลหะ
	อื่นให้เป็นโลหะเจือ ชุบฉาบผิวโลหะอื่นเป็นต้น. (อ. nickel).
นิกขะ	(แบบ) น. ลิ่ม, แท่ง; ชื่อมาตรานํ้าหนักของเงินอินเดีย ๕ สุวัณณะ เป็น
	๑ นิกขะ. (ป.).
นิกขันต์	(แบบ) ก. ออกไป, พ้นไป, จากไป. (ป.).
นิกร	[กอน] น. หมู่, พวก. (ป.).
นิกรอยด์	[กฺรอย] น. ชนชาติผิวดํา มีลักษณะผิวดํา ผมหยิก ปากหนา.
	(อ. Negroid).
นิกาย	น. หมู่, พวก, หมวด, ใช้เกี่ยวกับศาสนา ในกรณีเช่นคณะนักบวช
	ในศาสนาเดียวกันที่แยกออกไปเป็นพวก ๆ เช่น มหานิกาย
	ธรรมยุติกนิกาย นิกายโรมันคาทอลิก นิกายโปรเตสแตนต์; เรียก
	คัมภีร์พระสุตตันตปิฎกที่แยกออกเป็น ๕ หมวดใหญ่ คือ ทีฆนิกาย
	มัชฌิมนิกาย '';สังยุตนิกาย อังคุตรนิกาย ขุทกนิกาย. (ป., ส.).
นิคม ๑	น. หมู่บ้านขนาดใหญ่, ถิ่นฐานหรือชุมชนที่เกิดขึ้นจากการตั้งหลักแหล่ง,
	หมู่บ้านใหญ่หรือตำบลที่ประชาชนเข้าไปตั้งถิ่นฐานอยู่เพื่อประกอบอาชีพ
	เป็นหลักฐาน เช่น นิคมสร้างตนเอง นิคมอุตสาหกรรม. (ป.; อ. settlement).
	นิคมที่ดิน น. ที่ดินที่รัฐจัดสรรให้ประชากรอพยพครอบครัวเข้าไปตั้งถิ่น
	ฐานเพื่อประกอบอาชีพและอยู่อาศัยอย่างเป็นระเบียบ โดยมีการวางแผน
	เพื่อพัฒนาพื้นฐานทางเศรษฐกิจ สังคม และวิชาชีพ รวมทั้งบริการ
	สาธารณูปโภคต่าง ๆ ไว้ล่วงหน้า.
	นิคมสร้างตนเอง (กฎ) น. บริเวณที่ดินของรัฐที่มีพระราชกฤษฎีกา
	จัดตั้งเป็นนิคมสร้างตนเอง เพื่อให้ราษฎรได้มีที่ตั้งเคหสถานและ
	ประกอบอาชีพเป็นหลักแหล่งในที่ดินนั้น.
	นิคมสหกรณ์ (กฎ) น. บริเวณที่ดินที่รัฐนํามาจัดสรรให้ราษฎรที่ประกอบ
	อาชีพทางการเกษตร แต่ขาดแคลนที่ดินทํากิน ได้มีที่ดินทํากินในขนาดที่
	เหมาะสม โดยให้ราษฎรเหล่านั้นรวมตัวกันจัดตั้งสหกรณ์ขึ้น.
	นิคมอุตสาหกรรม (กฎ) น. เขตอุตสาหกรรมทั่วไปหรือเขตอุตสาหกรรม
	ส่งออก.
นิคม ๒	น. คําประพันธ์ที่กล่าวย่อและซํ้าความเดิมเพื่อให้ผู้ฟังจําง่าย.
นิครนถ์	[คฺรน] น. นักบวชนอกพระพุทธศาสนา. (ส. นิรฺคฺรนฺถ; ป. นิคณฺ? ว่า
	ผู้ปราศจากเครื่องผูกหรือเครื่องร้อยรัดทั้งมวล).
นิคห, นิคหะ	[นิกคะหะ, นิกคะหะ] (แบบ) น. การข่ม, การปราบปราม. (ป. นิคฺคห).
	นิคหกรรม น. ชื่อกรรมที่สงฆ์ทําแก่ภิกษุที่ควรปราบเพื่อให้เข็ดหลาบ.
	(ป. นิคฺคหกมฺม).
นิคหิต	[นิกคะหิด] (โบ) น. ชื่อเครื่องหมายรูปดังนี้ ? ในภาษาบาลีและสันสกฤต
	มีเสียงอ่านเหมือนตัว ง และ ม สะกด ในภาษาไทยก็อนุโลมใช้ตาม เช่น
	จํหัน อ่านว่า จังหัน ชุํนุํ อ่านว่า ชุมนุม, นฤคหิต หรือ หยาดนํ้าค้าง ก็เรียก.
	(ป. นิคฺคหีต; ส. นิคฺฤหีต).
นิคาลัย	(กลอน) ก. ตาย เช่น ทราบว่าพี่กับบิดานิคาลัย. (อภัย).
นิคาหก, นิคาหก	[หก, หะกะ] ว. ผู้ใช้วาจาหยาบ เช่น ผู้เป็นยาจกทลิทเชษฐชาติเชื้อ
	นิคาหกพราหมณ์. (ม. ร่ายยาว ชูชก). (ป. นิคฺคาหก ว่า ผู้ข่มขู่).
นิเคราะห์	น. นิคหะ, การข่ม, การปราบปราม. (ส. นิคฺรห; ป. นิคฺคห).
นิโคติน	น. สารประกอบอินทรีย์ประเภทแอลคาลอยด์ มีสูตร C10H14N2
	ลักษณะเป็นของเหลวข้น มีขีดเดือด ๒๔๗?ซ. เป็นพิษอย่างแรง
	มีปรากฏอยู่ในใบยาสูบ. (อ. nicotine).
นิโครธ	[โคฺรด] น. ต้นไทร. (ป.).
นิโครม	[โคฺรม] น. โลหะเจือชนิดหนึ่งซึ่งประกอบด้วยโครเมียมและนิกเกิล
	ใช้ประโยชน์นําไปทําเป็นเส้นลวดในอุปกรณ์ไฟฟ้าเพราะมีความ
	ต้านทานสูง และทนทานต่อความร้อนได้ดีมาก. (อ. nichrome).
นิง	(โบ) น. ลูกชายคนที่ ๑๑, นึง ก็ว่า.