ปาฏิโภค(แบบ) น. ผู้รับประกัน, นายประกัน. (ป.).
ปาฏิหาริย์[-ติหาน] น. สิ่งที่น่าอัศจรรย์, ความอัศจรรย์, มี ๓ อย่าง คือ
๑. อิทธิปาฏิหาริย์ = ฤทธิ์เป็นอัศจรรย์ หมายถึง การแสดงฤทธิ์
ที่พ้นวิสัยของสามัญมนุษย์ได้อย่างน่าอัศจรรย์ ๒. อาเทสนา
ปาฏิหาริย์ = การดักใจเป็นอัศจรรย์ หมายถึง การดักใจทายใจคน
ได้อย่างน่าอัศจรรย์ ๓. อนุสาสนีปาฏิหาริย์ = การสอนเป็น
อัศจรรย์ หมายถึง คำสั่งสอนอันอาจจูงใจคนให้นิยมเชื่อถือไป
ตามได้อย่างน่าอัศจรรย์. (ปาก) ก. กระทำสิ่งที่ตามปรกติทำไม่ได้
เช่น ปาฏิหาริย์ขึ้นไปอยู่บนหลังคา. (ป.).
ปาฐ-, ปาฐะ[-ถะ] (แบบ) น. เรื่องราว, บาลี, คัมภีร์, วิธีสาธยายคัมภีร์พระเวท.
(ป., ส.).
ปาฐก [-ถก] น. ผู้แสดงปาฐกถา. (ป., ส.).
ปาฐกถา [-ถะกะถา] น. ถ้อยคําหรือเรื่องราวที่บรรยายในที่ชุมนุมชน
เป็นต้น. ก. บรรยายเรื่องราวในที่ชุมนุมชนเป็นต้น. (ป.).
ปาณ-, ปาณะ[-นะ] น. ลมหายใจ; สัตว์มีชีวิต, ชีวิต. (ป.; ส. ปฺราณ).
ปาณทัณฑ์ น. โทษถึงชีวิต. (ป.; ส. ปฺราณทณฺฑ).
ปาณนาศ น. ความตาย. (ส. ปฺราณนาศ).
ปาณภูต น. สัตว์เป็น. ว. มีลมหายใจ. (ป.; ส. ปฺราณภูต).
ปาณวินาศ น. ความตาย. (ส. ปฺราณวินาศ).
ปาณสาร น. กําลังอันว่องไวหรือประเปรียว. (ป.; ส. ปฺราณสาร).
ปาณาติบาต น. การทําลายชีวิตมนุษย์และสัตว์อื่น ๆ, การฆ่าสัตว์
ตัดชีวิต เช่น ทําปาณาติบาต หากินทางปาณาติบาต. (ป.).
ปาณก-[-นะกะ-] น. หนอน, สัตว์มีชีวิต. (ป.).
ปาณกชาติ [-นะกะชาด] น. หนอน. (ป.).
ปาณาติบาตดู ปาณ-, ปาณะ.
ปาณิ, ปาณี ๑น. มือ, ฝ่ามือ. (ป., ส.).
ปาณิเคราะห์ น. การจับเจ้าสาวด้วยมือ คือ การแต่งงาน.
(ส. ปาณิคฺรห; ป. ปาณิคฺคห).
ปาณิดล น. ฝ่ามือ. (ป., ส. ปาณิตล).
ปาณิธรรม น. พิธีแต่งงาน. (ส. ปาณิธรฺม).
ปาณิมุกต์ น. ศัสตราที่พุ่งด้วยมือ เช่น หอก หลาว. (ส.).
ปาณิมูล น. ข้อมือ. (ส.).
ปาณี ๒น. สัตว์, คน. ว. มีลมหายใจอยู่, ยังเป็นอยู่. (ป.; ส. ปฺราณินฺ).
ปาด ๑ก. เอาส่วนที่ไม่ต้องการออกโดยวิธีฝานบาง ๆ หรือกวาดออก
เช่น ปาดผลไม้ส่วนที่เสียออก ปาดปากถังปากสัดปากทะนาน,
โดยปริยายหมายความว่า เอาของมีคมฟันแฉลบ ๆ เช่น
เอามีดปาดหน้า.
ปาดหน้า ก. แซงตัดหน้า ในคำว่า ขับรถปาดหน้า.
ปาด ๒น. ชื่อสัตว์สี่เท้าสะเทินนํ้าสะเทินบก ในวงศ์ Rhacophoridae
รูปร่างคล้ายเขียดแต่อาศัยอยู่ตามต้นไม้ ปลายนิ้วแบนช่วยใน
การเกาะ ทํากองฟองวางไข่ตามกิ่งไม้ชายนํ้า มีหลายชนิด เช่น
ชนิด Rhacophorus leucomystax ซึ่งพบทั่วไป, ปาดบิน
(R. nigropalmatus), เขียดตะปาด ก็เรียก.
ปาดหาวน. ลมที่พาใบเรือตลบขึ้นปลายเสา.
ปาติโมกข์น. คัมภีร์ว่าด้วยวินัยของสงฆ์ ๒๒๗ ข้อ, ชื่อบาลีที่ประมวล
พุทธบัญญัติอันทรงตั้งขึ้นเป็นพุทธอาณา ได้แก่ อาทิพรหม
จริยกาสิกขา มีพระพุทธานุญาตให้สวดในที่ประชุมสงฆ์ทุกวัน
อุโบสถ. (ป.).
ปาตีน. ผู้เป็นใหญ่. (ช.).
ปาเต๊ะ ๑น. ชื่อตําแหน่งขุนนาง. (ช.).
ปาเต๊ะ ๒น. ชื่อผ้าโสร่งชนิดหนึ่ง ใช้เคลือบด้วยขี้ผึ้งเหลวบางตอน
ที่ไม่ต้องการให้มีสีสันหรือลวดลาย. (ม. batik).
ปาทปน. บาทบ, ต้นไม้. (ป., ส.).
ปาท่องโก๋น. ของกินชนิดหนึ่งของจีน ทําด้วยแป้งข้าวเจ้ากับนํ้าตาลทราย
รูปสี่เหลี่ยม เนื้อคล้ายขนมถ้วยฟู; ของกินชนิดหนึ่งของจีน
ทําด้วยแป้งสาลีตัดเป็นท่อน ๆ แล้วจับเป็นคู่ติดกัน ทอดนํ้ามัน
ให้พอง, คนจีนเรียกว่า อิ้วจาก๊วย.
ปาทะน. บาท, ตีน. (ป.).
ปาทังกาน. ชื่อตั๊กแตนชนิด Patanga succincta ในวงศ์ Acrididae
ตัวยาว ๖-๗ เซนติเมตร กว้าง ๗-๘ มิลลิเมตร สีแตกต่างกันไป
เป็นสีนํ้าตาล นํ้าตาลแก่ แดงอมเขียว มีแถบสีครีมทอดจากหน้า
ไปสันหลังปล้องอกจนถึงปีก ใต้ตามีแถบสีครีมยาวเรียวรูปดาบ
ปีกมีรอยจุดและรอยด่างกระจายทั่วไป อาจพบอยู่เดี่ยว ๆ
หรือเป็นฝูง ทําลายพืชต่าง ๆ.
ปาทานน. เรียกแขกเผ่าหนึ่งส่วนใหญ่อยู่ในอัฟกานิสถาน ว่า
แขกปาทาน. (ฮ. ปฐาน).
ปาทุกา(แบบ) น. รองเท้า, เขียงเท้า, เขียนเป็น บราทุกรา หรือ
ปราทุกรา ก็มี. (ป., ส.).
ปาน ๑, ปานะ[ปานะ] (แบบ) น. เครื่องดื่ม, นํ้าสําหรับดื่ม. (ป.).
ปาน ๒น. รอยสีแดงหรือสีดําเป็นต้นที่เกิดเป็นเองตามร่างกาย
บางแห่งแต่กําเนิด.
ปาน ๓ว. เหมือน, คล้าย, เช่น เก่งปานกัน; เช่น, เพียง, ดัง, เช่น ดีถึงปานนี้
เก่งอะไรปานฉะนี้.
ปานกลาง ว. ขนาดกลาง, ไม่มากไม่น้อย, พอสมควร, อยู่ระหว่าง
ที่สุด ๒ ฝ่าย เช่นระหว่างสูงกับต่ำ ใหญ่กับเล็ก มากกับน้อย
ฉลาดกับโง่.
ปานฉะนี้, ปานนี้ ว. เช่นนี้, เพียงนี้.
ป่านน. ชื่อพรรณไม้หลายชนิดหลายสกุลในหลายวงศ์ เปลือกเป็น
ใยเหนียว ใช้ทอผ้าและทําเชือก เช่น ป่านรามี [Boehmeria nivea
(L.) Gaudich.] ในวงศ์ Urticaceae, ป่านมนิลา (Musa textilis L.)
ในวงศ์ Musaceae; เชือกที่ทําด้วยป่าน, ถ้าใช้ชักว่าวเรียกว่า
ป่านว่าว, ถ้าเป็นเส้นเล็กเรียกว่า ป่านแลบ, ถ้ายังเป็นกาบอยู่ ยัง
ไม่ได้ฟั่นเชือกเรียกว่า ป่านกลีบ; ชื่อผ้าเนื้อละเอียดและบางโปร่ง
ที่ทอจากเส้นใยพืชบางชนิด เรียกว่า ผ้าป่าน.
ป่านคม น. เส้นด้ายชักว่าวที่เอาผงแก้วผสมกาวหรือแป้งเปียก
เป็นต้นทาเพื่อให้คม.
ป้าน ๑น. ภาชนะดินสําหรับชงนํ้าชา มีพวยเหมือนกา, ใช้ว่า ปั้น ก็มี.
ป้าน ๒, ป้าน ๆว. ทู่, ไม่แหลม, เช่น เสื้อคอป้าน ถากเสาเข็มให้ป้าน ๆ.
ปานดงน. ชื่อโรคชนิดหนึ่ง ตามตําราแพทย์แผนโบราณว่ามีอาการ
เจ็บปวดแล่นไปตามผิวหนัง.
ป่านนี้น. เวลาจนกระทั่งบัดนี้ เช่น ป่านนี้ยังไม่มาเลย ป่านนี้เขาไป
ถึงไหนแล้ว.
ป้านลมน. ชื่อไม้แผ่นที่พาดบนหัวแป ใช้ปิดริมหลังคาด้านหัวและ
ท้ายเรือนกันลมตีเครื่องมุง, ปั้นลม ก็ว่า.
ปานิเยนน. กระดังงาจีน. (ช.).
ปานีย-, ปานียะ[ปานียะ-] ว. ควรดื่ม, น่าดื่ม, ดื่มได้. (ป., ส.).
ปานีโยทก น. นํ้าควรดื่ม. (ป., ส. ปานีย + อุทก).
ปานีโยทกดู ปานีย-, ปานียะ.
ป้าบ, ป๊าบว. เสียงอย่างเสียงตีด้วยไม้แบน ๆ.
ปาป-[ปาปะ-] น. บาป. (ป., ส.).
ปาปมุต ว. ไม่มีใครถือโทษ.
ปาปอหยีสังฆาตา[-ปอหฺยี-] น. บิดา, พ่อ. (ช.).
ปาพจน์น. คําเป็นประธาน, พุทธวจนะ, คําบาลี. (ป. ปาวจน).
ปามก. ขยุ้มด้วยมือ, ซุ่มซ่ามเข้าไป, กินอย่างตะกละ.
ปามปึงมา ก. พรวดพราดเข้ามา เช่น มีมือถือดาบกล้าอวดค้า ๆ
คำรามคำรนปามปึงมาด้วยด่วนแล. (ม. คำหลวง กุมาร).
ปาโมกข์น. ผู้เป็นหัวหน้า, ผู้เป็นประธาน. (ป.).
ป่าย ๑ว. ปีนขึ้นไปด้วยความยากลําบาก, มักใช้เข้าคู่กับคํา ปีน เป็น ป่ายปีน
หรือ ปีนป่าย.
ป่ายปีน ก. ปีนหรือตะกายขึ้นไปด้วยความยากลำบาก, ปีนป่าย ก็ว่า.
ป่าย ๑ก. เหวี่ยงพาดไป เช่น เหวี่ยงซ้ายป่ายขวา.
ป้าย ๑น. แผ่นหนังสือหรือแผ่นเครื่องหมายที่บอกให้รู้ เช่น ป้ายชื่อ
ห้างร้าน ป้ายจราจร; (กฎ) วัตถุที่แสดงหรือโฆษณาด้วยอักษร
ภาพ หรือ เครื่องหมายที่เขียน แกะสลัก จารึก หรือทําให้ปรากฏ
ด้วยวิธีอื่น เพื่อแสดงชื่อ ยี่ห้อ หรือเครื่องหมายที่ใช้ในการประกอบ
การค้าหรือประกอบกิจการอื่นเพื่อหารายได้ หรือโฆษณาการค้า
หรือกิจการอื่นเพื่อหารายได้.
ป้าย ๒ก. ทําให้ติดเฉพาะที่ใดที่หนึ่ง, ทาอย่างหยาบ ๆ ไม่ต้องการประณีต
บรรจง, ทําให้เปรอะเปื้อนด้วยอาการคล้ายเช่นนั้น, โดยปริยาย
หมายถึงลักษณะอาการที่คล้ายคลึงเช่นนั้น เช่น ป้ายความผิดให้ผู้อื่น.
ป้ายสี ก. ใส่ความผู้อื่นโดยไม่มีมูลความจริง, ให้ร้ายป้ายสี ก็ว่า.
ปายาส[ปายาด] น. ข้าวชนิดหนึ่งที่หุงเจือด้วยนํ้านมและนํ้าตาล,
ข้าวเปียกเจือนม. (ป.).
ปาร-[ปาระ-] น. ฝั่ง, ฝั่งตรงข้าม; ที่สุด; นิพพาน. (ป., ส.).
ปารคู น. ผู้ถึงฝั่ง คือผู้เรียนวิชาจบ ได้แก่ พราหมณ์ผู้เรียนจบ
ไตรเพท หรือพระขีณาสพผู้อยู่จบพรหมจรรย์. (ป.).
ปาร์เกต์น. แผ่นไม้เล็ก ๆ ที่ใช้ปูพื้นห้องสลับกันเป็นลายต่าง ๆ. (ฝ. parquet).
ปารมี[ปาระ-] (แบบ) น. บารมี. (ป.).
ปารเมศ (กลอน) น. บารมี.
ปารเมศดู ปารมี.
ปารษณี[ปาดสะนี] (แบบ) น. ส้นเท้า. (ส. ปารฺษฺณิ; ป. ปาสณิ, ปณฺหิ).
ปาราชิกน. ชื่ออาบัติหนักที่สุดในพระวินัย เมื่อภิกษุล่วงละเมิดแม้เพียงข้อใด
ข้อหนึ่งต้องขาดจากความเป็นภิกษุทันที บวชเป็นภิกษุอีกไม่ได้
มี ๔ ข้อ คือ ๑. เสพเมถุน ๒. ลักทรัพย์ ๓. ฆ่ามนุษย์ ๔. อวด
อุตริมนุสธรรม. ว. ผู้ละเมิดอาบัติปาราชิก เช่น พระปาราชิก. (ป.).
ปาริฉัตร, ปาริชาตน. ต้นไม้สวรรค์ในสวนพระอินทร์, ต้นทองหลาง. (ป. ปาริจฺฉตฺต,
ปาริชาต; ส. ปาริชาต).
ปารุปนะ[-รุปะนะ] น. ผ้าห่ม. (ป.).
ปารุสกวัน[ปารุดสะกะ-] น. ชื่อสวนของพระอินทร์ ๑ ใน ๔ แห่ง ได้แก่
นันทวัน ปารุสกวัน จิตรลดาวัน และมิสกวัน. (ป. ปารุสกวน).
ปาล(แบบ) ก. บาล, เลี้ยง, รักษา, ปกครอง. (ป., ส.).
ปาล์มน. ชื่อเรียกไม้ต้นหรือไม้พุ่มในวงศ์ Palmae ชนิดที่นําเข้ามาจาก
ต่างประเทศ เช่น ปาล์มขวด [Roystonea regia (Kunth) Cook]
ปลูกเป็นไม้ประดับ, ปาล์มนํ้ามัน (Elaeis guineensis Jacq.)
ปลูกใช้ผลและเมล็ดทํานํ้ามัน.
ปาลิไลยก์น. ชื่อป่าแห่งหนึ่งที่พระพุทธเจ้าเสด็จอาศัยอยู่ และเป็นชื่อช้างซึ่ง
อยู่ในที่นั้นด้วย; พระพุทธรูปปางหนึ่ง มีรูปช้างและลิงอยู่ด้วย เรียกว่า
ปางพระปาลิไลยก์. (ป.).
ปาลี ๑น. ผู้ปกครอง, ผู้เลี้ยง, ผู้รักษา. (ป., ส.).
ปาลี ๒น. บาลี. (ป., ส. ปาลิ).
ปาว ๆว. อาการที่พูดดัง ๆ ซ้ำ ๆ ซาก ๆ แต่ไม่มีใครสนใจฟัง เช่น
ครูสอนอยู่ปาว ๆ มีคนมาตะโกนเรียกอยู่ปาว ๆ.
ป่าวก. บอกให้รู้ทั่วกัน.
ป่าวข่าว ก. กระพือข่าวให้รู้ทั่วกัน.
ป่าวประกาศ ก. ประกาศให้รู้ทั่วกัน.
ป่าวร้อง ก. ร้องบอกให้รู้ทั่วกัน.
ป๊าวว. เสียงอย่างเสียงแมวร้อง.
ปาวกะ[-วะกะ] (แบบ) น. ไฟ. (ป., ส.).
ปาวจนะ[ปาวะจะนะ] (แบบ) น. ปาพจน์. (ป.).
ปาวาร[ปาวาน] (แบบ) น. ผ้าห่มใหญ่. (ป.; ส. ปฺราวาร).
ปาษาณ[ปาสาน, ปาสานะ] (แบบ) น. หิน. (ส.; ป. ปาสาณ).
ปาส[ปาสะ, ปาด] (แบบ) น. บาศ, บ่วง. (ป.; ส. ปาศ).
ปาสาณ[ปาสาน, ปาสานะ] (แบบ) น. หิน. (ป.; ส. ปาษาณ).
ปาสาทิกะ(แบบ) ว. นํามาซึ่งความเลื่อมใส; น่ารัก, น่าชม. (ป.).
ปาหนันดู ลําเจียก.
ปาหี่น. การแสดงกลหรือกายกรรมของนักแสดงเร่ร่อนตามที่ต่าง ๆ. (จ.).
ปาหุณ[ปาหุน, ปาหุนะ] (แบบ) น. ผู้มาหา, แขก. (ป., ส.).
ปาหุไณย-[-ไนยะ-] (แบบ) ว. ที่ควรได้รับของต้อนรับแขก. (ป. ปาหุเณยฺย).
ปาหุไณยบุคคล น. คนผู้ควรได้รับของต้อนรับแขก. (ป.).
ปำก. พุ่งลง, ปักลง, มักใช้ประกอบกับ หัว เช่น หัวปํา.
ป้ำว. กล้าได้กล้าเสีย ในคําว่า ใจปํ้า.
ป้ำป้อว. มีรูปร่างเทอะทะ.
ป้ำเป๋อ, ป้ำ ๆ เป๋อ ๆว. หลง ๆ ลืม ๆ, ขี้หลงขี้ลืม, กะปํ้ากะเป๋อ ก็ว่า.
ปิกนิกน. การพากันไปเที่ยวชั่วระยะเวลาสั้น ๆ และมีของกินไป
เลี้ยงกันด้วย. (อ. picnic).
ปิ้งก. ทําให้สุกด้วยการวางไว้เหนือไฟ มักใช้แก่ของแห้ง โดยปรกติ
ใช้เวลาน้อยกว่าย่าง เช่น ปิ้งข้าวเกรียบ ปิ้งเนื้อเค็ม ปิ้งปลาแห้ง.
ว. ที่ทําให้สุกด้วยวิธีเช่นนั้น เช่น ข้าวเหนียวปิ้ง กล้วยปิ้ง หมูปิ้ง.
ปิ้งปลาประชดแมว (สํา) ก. ทําประชดหรือแดกดัน ซึ่งรังแต่
จะเสียประโยชน์, มักพูดเข้าคู่กับ หุงข้าวประชดหมา ว่า หุงข้าว
ประชดหมา ปิ้งปลาประชดแมว.
ปิงคล-, ปิงคละ[-คะละ] น. ชื่อตระกูลช้างสีแสด. ว. สีแสด, สีนํ้าตาล. (ป., ส.).
ปิงคลหัตถี [ปิงคะละ-] น. ชื่อช้างตระกูล ๑ ใน ๑๐ ตระกูล
กายสีทองอ่อนดั่งสีตาแมว. (ดู กาฬาวก).
ปิงปองน. ชื่อกีฬาชนิดหนึ่ง ผู้เล่นใช้ไม้แบนตีลูกกลม ๆ ซึ่งทําด้วย
เซลลูลอยด์ข้ามตาข่ายที่ขึงอยู่บนโต๊ะสี่เหลี่ยมโต้กันไปมา
ทํานองเทนนิส, เรียกลูกกลม ๆ ซึ่งทําด้วยเซลลูลอยด์ที่ใช้
เล่นปิงปองว่า ลูกปิงปอง. (อ. pingpong).
ปิฎกน. ตะกร้า; หมวดแห่งคําสอนในพระพุทธศาสนา. (ป., ส. ปิฏก).
(ดู ไตรปิฎก ที่ ไตร).
ปิฏฐะ[ปิดถะ] (แบบ) น. แป้ง. (ป.).
ปิฐิ[ปิดถิ] (แบบ) น. หลัง. (ป. ปิฏฺ??; ส. ปฺฤษฺ?).
ปิณฑะ[ปินดะ] (แบบ) น. ก้อนข้าว. (ป., ส.).
ปิดก. กันหรือกั้นไว้ไม่ให้เผยออก เช่น ปิดฝาหม้อ, กันหรือกั้นไว้ให้
เข้าออกไม่ได้ เช่น ปิดถนน; ติด เช่น ปิดประกาศ ปิดทอง; โดย
ปริยายหมายความว่า หยุด เช่น โรงเรียนปิด, ทําให้หยุด เช่น
ปิดพัดลม ปิดวิทยุ, ไม่เปิดเผย เช่น ปิดวิชา ปิดความ.
ปิดกล้อง (ปาก) ก. เสร็จการถ่ายภาพยนตร์ครั้งสุดท้ายของแต่ละเรื่อง.
ปิดคดี (กฎ) ก. การที่โจทก์และจําเลยแถลงด้วยปาก หรือหนังสือ
หรือทั้ง ๒ อย่างเมื่อสืบพยานจําเลยเสร็จแล้ว เพื่อสรุปประเด็นข้อ
เท็จจริงหรือข้อกฎหมายต่อศาลก่อนมีคําพิพากษา.
ปิดควันไฟไม่มิด (สํา) ก. ปิดเรื่องที่อื้อฉาวไปทั่วแล้วไม่สําเร็จ.
ปิดฉาก (ปาก) ก. เลิก, หยุด, ยุติ, เช่น เรื่องนี้ปิดฉากแล้ว.
ปิดตาย ก. ปิดตลอดไป.
ปิดทองหลังพระ (สํา) ก. ทําความดีแต่ไม่ได้รับการยกย่อง เพราะ
เไม่มีใครห็นคุณค่า.
ปิดบัง ก. ไม่เปิดเผย เช่น ปิดบังความรู้ ปิดบังความจริง.
ปิดบัญชี ก. บันทึกสรุปผลการดําเนินกิจการเมื่อสิ้นงวดหรือครบปี
บัญชีเพื่อแสดงให้รู้ว่าได้กําไรหรือขาดทุนเท่าไร.
ปิดเบา ก. ถ่ายปัสสาวะไม่ออก.
ปิดประตูค้า ก. ถืออํานาจค้าแต่ผู้เดียว.
ปิดประตูตีแมว (สํา) ก. รังแกคนไม่มีทางสู้และไม่มีทางหนีรอดไปได้.
ปิดปาก ก. ไม่พูด หรือไม่ให้พูด เช่น ปิดปากเงียบ พยานถูกฆ่าปิดปาก.
ปิดสำนวน (ปาก) ก. ยุติการสอบสวนข้อเท็จจริงเกี่ยวกับคดี.
ปิดหนักปิดเบา ก. ถ่ายอุจจาระปัสสาวะไม่ออก.
ปิดหีบไม่ลง (ปาก) ว. มีรายจ่ายสูงกว่ารายได้ (มักใช้แก่งบประมาณ
แผ่นดินที่ไม่สู่ดุล).
ปิดหูปิดตา ก. ไม่ยอมรับรู้รับฟัง, ไม่ยอมให้รู้ให้เห็น.
ปิดอ่าว ก. ใช้เรือรบหรือทุ่นระเบิดเป็นต้นปิดที่ปากอ่าวของฝ่าย
ตรงข้าม ไม่ให้เรือเข้าออก.
ปิดเต๊าะ(ถิ่น-พายัพ) น. ต้นพุงดอ. (ดู พุงดอ).
ปิตตะน. นํ้าดี, นํ้าจากต่อมตับ. (ป. ปิตฺต).
ปิตา(แบบ) น. บิดา, พ่อ. (ป.; ส. ปิตฺฤ).
ปิตามหะ [-มะหะ] น. ปู่; นามพระพรหม. (ป.).
ปิตามหัยกา, ปิตามหัยยิกา [-มะไหยะกา, -มะไหยิกา] (ราชา)
น. ปู่ทวด, ตาทวด.
ปิตุ(แบบ) น. พ่อ. (ป.).
ปิตุฆาต [ปิตุคาด] น. การฆ่าพ่อ. (ป.).
ปิตุภูมิ [-พูม] น. บ้านเกิด, เมืองเกิด.
ปิตุจฉาส[-ตุด-] น. อา (ผู้หญิง), ป้า (ญาติฝ่ายพ่อ). (ป.).
ปิตุละ, ปิตุลาน. ลุง, อา, (พี่น้องผู้ชายข้างพ่อ). (ป.).
ปิตุลานีน. อา (ผู้หญิง), ป้า (ญาติฝ่ายพ่อ). (ป.).
ปิโตรเลียมน. นํ้ามันดิบ ประกอบด้วยสารไฮโดรคาร์บอนและสารอินทรีย์
อื่น ๆ อีกมาก องค์ประกอบไม่แน่นอนแล้วแต่แหล่งที่พบ.
(อ. petroleum).
ปิ่นน. เครื่องประดับสําหรับปักผมที่มุ่นเป็นจุก; จอม, ยอด, เช่น
ปิ่นพิภพ.
ปิ่นซ่น น. ปิ่นที่มีคันมีจงกลและปริกทําด้วยทองคําประดับพลอย.
(ปรัดเล).
ปิ่นแก้วน. ชื่อข้าวเจ้าพันธุ์ดีพันธุ์หนึ่ง.
ปิ่นตอน. ชื่อไม้ล้มลุกชนิดหนึ่งในสกุล Commelina วงศ์ Commelinaceae
ใช้ทํายาได้, หญ้าปีนตอ ก็เรียก.
ปิ่นโตน. ภาชนะสําหรับใส่ของกิน ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ มีหูร้อยหิ้วได้,
ลักษณนามว่า เถา เช่น ปิ่นโต ๒ เถา.
ปิปผลี[ปิบผะลี] น. ดีปลี. (ป.; ส. ปิปฺปลี).
ปิ่ม, ปิ้มว. เกือบ, จวน, แทบ.
ปิย-[ปิยะ-] ว. ที่รัก, สําหรับประกอบหน้าศัพท์ต่าง ๆ เช่น ปิยบุตร
หรือ ปิโยรส = ลูกที่รัก. (ป.).
พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒