| ปาฏิโภค | (แบบ) น. ผู้รับประกัน, นายประกัน. (ป.). |
|
|
| ปาฏิหาริย์ | [-ติหาน] น. สิ่งที่น่าอัศจรรย์, ความอัศจรรย์, มี ๓ อย่าง คือ |
| ๑. อิทธิปาฏิหาริย์ = ฤทธิ์เป็นอัศจรรย์ หมายถึง การแสดงฤทธิ์ |
| ที่พ้นวิสัยของสามัญมนุษย์ได้อย่างน่าอัศจรรย์ ๒. อาเทสนา |
| ปาฏิหาริย์ = การดักใจเป็นอัศจรรย์ หมายถึง การดักใจทายใจคน |
| ได้อย่างน่าอัศจรรย์ ๓. อนุสาสนีปาฏิหาริย์ = การสอนเป็น |
| อัศจรรย์ หมายถึง คำสั่งสอนอันอาจจูงใจคนให้นิยมเชื่อถือไป |
| ตามได้อย่างน่าอัศจรรย์. (ปาก) ก. กระทำสิ่งที่ตามปรกติทำไม่ได้ |
| เช่น ปาฏิหาริย์ขึ้นไปอยู่บนหลังคา. (ป.). |
|
|
| ปาฐ-, ปาฐะ | [-ถะ] (แบบ) น. เรื่องราว, บาลี, คัมภีร์, วิธีสาธยายคัมภีร์พระเวท. |
| (ป., ส.). |
| ปาฐก [-ถก] น. ผู้แสดงปาฐกถา. (ป., ส.). |
| ปาฐกถา [-ถะกะถา] น. ถ้อยคําหรือเรื่องราวที่บรรยายในที่ชุมนุมชน |
| เป็นต้น. ก. บรรยายเรื่องราวในที่ชุมนุมชนเป็นต้น. (ป.). |
|
|
| ปาณ-, ปาณะ | [-นะ] น. ลมหายใจ; สัตว์มีชีวิต, ชีวิต. (ป.; ส. ปฺราณ). |
| ปาณทัณฑ์ น. โทษถึงชีวิต. (ป.; ส. ปฺราณทณฺฑ). |
| ปาณนาศ น. ความตาย. (ส. ปฺราณนาศ). |
| ปาณภูต น. สัตว์เป็น. ว. มีลมหายใจ. (ป.; ส. ปฺราณภูต). |
| ปาณวินาศ น. ความตาย. (ส. ปฺราณวินาศ). |
| ปาณสาร น. กําลังอันว่องไวหรือประเปรียว. (ป.; ส. ปฺราณสาร). |
| ปาณาติบาต น. การทําลายชีวิตมนุษย์และสัตว์อื่น ๆ, การฆ่าสัตว์ |
| ตัดชีวิต เช่น ทําปาณาติบาต หากินทางปาณาติบาต. (ป.). |
|
|
| ปาณก- | [-นะกะ-] น. หนอน, สัตว์มีชีวิต. (ป.). |
| ปาณกชาติ [-นะกะชาด] น. หนอน. (ป.). |
|
|
| ปาณาติบาต | ดู ปาณ-, ปาณะ. |
|
|
| ปาณิ, ปาณี ๑ | น. มือ, ฝ่ามือ. (ป., ส.). |
| ปาณิเคราะห์ น. การจับเจ้าสาวด้วยมือ คือ การแต่งงาน. |
| (ส. ปาณิคฺรห; ป. ปาณิคฺคห). |
| ปาณิดล น. ฝ่ามือ. (ป., ส. ปาณิตล). |
| ปาณิธรรม น. พิธีแต่งงาน. (ส. ปาณิธรฺม). |
| ปาณิมุกต์ น. ศัสตราที่พุ่งด้วยมือ เช่น หอก หลาว. (ส.). |
| ปาณิมูล น. ข้อมือ. (ส.). |
|
|
| ปาณี ๒ | น. สัตว์, คน. ว. มีลมหายใจอยู่, ยังเป็นอยู่. (ป.; ส. ปฺราณินฺ). |
|
|
| ปาด ๑ | ก. เอาส่วนที่ไม่ต้องการออกโดยวิธีฝานบาง ๆ หรือกวาดออก |
| เช่น ปาดผลไม้ส่วนที่เสียออก ปาดปากถังปากสัดปากทะนาน, |
| โดยปริยายหมายความว่า เอาของมีคมฟันแฉลบ ๆ เช่น |
| เอามีดปาดหน้า. |
| ปาดหน้า ก. แซงตัดหน้า ในคำว่า ขับรถปาดหน้า. |
|
|
| ปาด ๒ | น. ชื่อสัตว์สี่เท้าสะเทินนํ้าสะเทินบก ในวงศ์ Rhacophoridae |
| รูปร่างคล้ายเขียดแต่อาศัยอยู่ตามต้นไม้ ปลายนิ้วแบนช่วยใน |
| การเกาะ ทํากองฟองวางไข่ตามกิ่งไม้ชายนํ้า มีหลายชนิด เช่น |
| ชนิด Rhacophorus leucomystax ซึ่งพบทั่วไป, ปาดบิน |
| (R. nigropalmatus), เขียดตะปาด ก็เรียก. |
|
|
| ปาดหาว | น. ลมที่พาใบเรือตลบขึ้นปลายเสา. |
|
|
| ปาติโมกข์ | น. คัมภีร์ว่าด้วยวินัยของสงฆ์ ๒๒๗ ข้อ, ชื่อบาลีที่ประมวล |
| พุทธบัญญัติอันทรงตั้งขึ้นเป็นพุทธอาณา ได้แก่ อาทิพรหม |
| จริยกาสิกขา มีพระพุทธานุญาตให้สวดในที่ประชุมสงฆ์ทุกวัน |
| อุโบสถ. (ป.). |
|
|
| ปาตี | น. ผู้เป็นใหญ่. (ช.). |
|
|
| ปาเต๊ะ ๑ | น. ชื่อตําแหน่งขุนนาง. (ช.). |
|
|
| ปาเต๊ะ ๒ | น. ชื่อผ้าโสร่งชนิดหนึ่ง ใช้เคลือบด้วยขี้ผึ้งเหลวบางตอน |
| ที่ไม่ต้องการให้มีสีสันหรือลวดลาย. (ม. batik). |
|
|
| ปาทป | น. บาทบ, ต้นไม้. (ป., ส.). |
|
|
| ปาท่องโก๋ | น. ของกินชนิดหนึ่งของจีน ทําด้วยแป้งข้าวเจ้ากับนํ้าตาลทราย |
| รูปสี่เหลี่ยม เนื้อคล้ายขนมถ้วยฟู; ของกินชนิดหนึ่งของจีน |
| ทําด้วยแป้งสาลีตัดเป็นท่อน ๆ แล้วจับเป็นคู่ติดกัน ทอดนํ้ามัน |
| ให้พอง, คนจีนเรียกว่า อิ้วจาก๊วย. |
|
|
| ปาทะ | น. บาท, ตีน. (ป.). |
|
|
| ปาทังกา | น. ชื่อตั๊กแตนชนิด Patanga succincta ในวงศ์ Acrididae |
| ตัวยาว ๖-๗ เซนติเมตร กว้าง ๗-๘ มิลลิเมตร สีแตกต่างกันไป |
| เป็นสีนํ้าตาล นํ้าตาลแก่ แดงอมเขียว มีแถบสีครีมทอดจากหน้า |
| ไปสันหลังปล้องอกจนถึงปีก ใต้ตามีแถบสีครีมยาวเรียวรูปดาบ |
| ปีกมีรอยจุดและรอยด่างกระจายทั่วไป อาจพบอยู่เดี่ยว ๆ |
| หรือเป็นฝูง ทําลายพืชต่าง ๆ. |
|
|
| ปาทาน | น. เรียกแขกเผ่าหนึ่งส่วนใหญ่อยู่ในอัฟกานิสถาน ว่า |
| แขกปาทาน. (ฮ. ปฐาน). |
|
|
| ปาทุกา | (แบบ) น. รองเท้า, เขียงเท้า, เขียนเป็น บราทุกรา หรือ |
| ปราทุกรา ก็มี. (ป., ส.). |
|
|
| ปาน ๑, ปานะ | [ปานะ] (แบบ) น. เครื่องดื่ม, นํ้าสําหรับดื่ม. (ป.). |
|
|
| ปาน ๒ | น. รอยสีแดงหรือสีดําเป็นต้นที่เกิดเป็นเองตามร่างกาย |
| บางแห่งแต่กําเนิด. |
|
|
| ปาน ๓ | ว. เหมือน, คล้าย, เช่น เก่งปานกัน; เช่น, เพียง, ดัง, เช่น ดีถึงปานนี้ |
| เก่งอะไรปานฉะนี้. |
| ปานกลาง ว. ขนาดกลาง, ไม่มากไม่น้อย, พอสมควร, อยู่ระหว่าง |
| ที่สุด ๒ ฝ่าย เช่นระหว่างสูงกับต่ำ ใหญ่กับเล็ก มากกับน้อย |
| ฉลาดกับโง่. |
| ปานฉะนี้, ปานนี้ ว. เช่นนี้, เพียงนี้. |
|
|
| ป่าน | น. ชื่อพรรณไม้หลายชนิดหลายสกุลในหลายวงศ์ เปลือกเป็น |
| ใยเหนียว ใช้ทอผ้าและทําเชือก เช่น ป่านรามี [Boehmeria nivea |
| (L.) Gaudich.] ในวงศ์ Urticaceae, ป่านมนิลา (Musa textilis L.) |
| ในวงศ์ Musaceae; เชือกที่ทําด้วยป่าน, ถ้าใช้ชักว่าวเรียกว่า |
| ป่านว่าว, ถ้าเป็นเส้นเล็กเรียกว่า ป่านแลบ, ถ้ายังเป็นกาบอยู่ ยัง |
| ไม่ได้ฟั่นเชือกเรียกว่า ป่านกลีบ; ชื่อผ้าเนื้อละเอียดและบางโปร่ง |
| ที่ทอจากเส้นใยพืชบางชนิด เรียกว่า ผ้าป่าน. |
| ป่านคม น. เส้นด้ายชักว่าวที่เอาผงแก้วผสมกาวหรือแป้งเปียก |
| เป็นต้นทาเพื่อให้คม. |
|
|
| ป้าน ๑ | น. ภาชนะดินสําหรับชงนํ้าชา มีพวยเหมือนกา, ใช้ว่า ปั้น ก็มี. |
|
|
| ป้าน ๒, ป้าน ๆ | ว. ทู่, ไม่แหลม, เช่น เสื้อคอป้าน ถากเสาเข็มให้ป้าน ๆ. |
|
|
| ปานดง | น. ชื่อโรคชนิดหนึ่ง ตามตําราแพทย์แผนโบราณว่ามีอาการ |
| เจ็บปวดแล่นไปตามผิวหนัง. |
|
|
| ป่านนี้ | น. เวลาจนกระทั่งบัดนี้ เช่น ป่านนี้ยังไม่มาเลย ป่านนี้เขาไป |
| ถึงไหนแล้ว. |
|
|
| ป้านลม | น. ชื่อไม้แผ่นที่พาดบนหัวแป ใช้ปิดริมหลังคาด้านหัวและ |
| ท้ายเรือนกันลมตีเครื่องมุง, ปั้นลม ก็ว่า. |
|
|
| ปานิเยน | น. กระดังงาจีน. (ช.). |
|
|
| ปานีย-, ปานียะ | [ปานียะ-] ว. ควรดื่ม, น่าดื่ม, ดื่มได้. (ป., ส.). |
| ปานีโยทก น. นํ้าควรดื่ม. (ป., ส. ปานีย + อุทก). |
|
|
| ปานีโยทก | ดู ปานีย-, ปานียะ. |
|
|
| ป้าบ, ป๊าบ | ว. เสียงอย่างเสียงตีด้วยไม้แบน ๆ. |
|
|
| ปาป- | [ปาปะ-] น. บาป. (ป., ส.). |
| ปาปมุต ว. ไม่มีใครถือโทษ. |
|
|
| ปาปอหยีสังฆาตา | [-ปอหฺยี-] น. บิดา, พ่อ. (ช.). |
|
|
| ปาพจน์ | น. คําเป็นประธาน, พุทธวจนะ, คําบาลี. (ป. ปาวจน). |
|
|
| ปาม | ก. ขยุ้มด้วยมือ, ซุ่มซ่ามเข้าไป, กินอย่างตะกละ. |
| ปามปึงมา ก. พรวดพราดเข้ามา เช่น มีมือถือดาบกล้าอวดค้า ๆ |
| คำรามคำรนปามปึงมาด้วยด่วนแล. (ม. คำหลวง กุมาร). |
|
|
| ปาโมกข์ | น. ผู้เป็นหัวหน้า, ผู้เป็นประธาน. (ป.). |
|
|
| ป่าย ๑ | ว. ปีนขึ้นไปด้วยความยากลําบาก, มักใช้เข้าคู่กับคํา ปีน เป็น ป่ายปีน |
| หรือ ปีนป่าย. |
| ป่ายปีน ก. ปีนหรือตะกายขึ้นไปด้วยความยากลำบาก, ปีนป่าย ก็ว่า. |
|
|
| ป่าย ๑ | ก. เหวี่ยงพาดไป เช่น เหวี่ยงซ้ายป่ายขวา. |
|
|
| ป้าย ๑ | น. แผ่นหนังสือหรือแผ่นเครื่องหมายที่บอกให้รู้ เช่น ป้ายชื่อ |
| ห้างร้าน ป้ายจราจร; (กฎ) วัตถุที่แสดงหรือโฆษณาด้วยอักษร |
| ภาพ หรือ เครื่องหมายที่เขียน แกะสลัก จารึก หรือทําให้ปรากฏ |
| ด้วยวิธีอื่น เพื่อแสดงชื่อ ยี่ห้อ หรือเครื่องหมายที่ใช้ในการประกอบ |
| การค้าหรือประกอบกิจการอื่นเพื่อหารายได้ หรือโฆษณาการค้า |
| หรือกิจการอื่นเพื่อหารายได้. |
|
|
| ป้าย ๒ | ก. ทําให้ติดเฉพาะที่ใดที่หนึ่ง, ทาอย่างหยาบ ๆ ไม่ต้องการประณีต |
| บรรจง, ทําให้เปรอะเปื้อนด้วยอาการคล้ายเช่นนั้น, โดยปริยาย |
| หมายถึงลักษณะอาการที่คล้ายคลึงเช่นนั้น เช่น ป้ายความผิดให้ผู้อื่น. |
| ป้ายสี ก. ใส่ความผู้อื่นโดยไม่มีมูลความจริง, ให้ร้ายป้ายสี ก็ว่า. |
|
|
| ปายาส | [ปายาด] น. ข้าวชนิดหนึ่งที่หุงเจือด้วยนํ้านมและนํ้าตาล, |
| ข้าวเปียกเจือนม. (ป.). |
|
|
| ปาร- | [ปาระ-] น. ฝั่ง, ฝั่งตรงข้าม; ที่สุด; นิพพาน. (ป., ส.). |
| ปารคู น. ผู้ถึงฝั่ง คือผู้เรียนวิชาจบ ได้แก่ พราหมณ์ผู้เรียนจบ |
| ไตรเพท หรือพระขีณาสพผู้อยู่จบพรหมจรรย์. (ป.). |
|
|
| ปาร์เกต์ | น. แผ่นไม้เล็ก ๆ ที่ใช้ปูพื้นห้องสลับกันเป็นลายต่าง ๆ. (ฝ. parquet). |
|
|
| ปารมี | [ปาระ-] (แบบ) น. บารมี. (ป.). |
| ปารเมศ (กลอน) น. บารมี. |
|
|
| ปารเมศ | ดู ปารมี. |
|
|
| ปารษณี | [ปาดสะนี] (แบบ) น. ส้นเท้า. (ส. ปารฺษฺณิ; ป. ปาสณิ, ปณฺหิ). |
|
|
| ปาราชิก | น. ชื่ออาบัติหนักที่สุดในพระวินัย เมื่อภิกษุล่วงละเมิดแม้เพียงข้อใด |
| ข้อหนึ่งต้องขาดจากความเป็นภิกษุทันที บวชเป็นภิกษุอีกไม่ได้ |
| มี ๔ ข้อ คือ ๑. เสพเมถุน ๒. ลักทรัพย์ ๓. ฆ่ามนุษย์ ๔. อวด |
| อุตริมนุสธรรม. ว. ผู้ละเมิดอาบัติปาราชิก เช่น พระปาราชิก. (ป.). |
|
|
| ปาริฉัตร, ปาริชาต | น. ต้นไม้สวรรค์ในสวนพระอินทร์, ต้นทองหลาง. (ป. ปาริจฺฉตฺต, |
| ปาริชาต; ส. ปาริชาต). |
|
|
| ปารุปนะ | [-รุปะนะ] น. ผ้าห่ม. (ป.). |
|
|
| ปารุสกวัน | [ปารุดสะกะ-] น. ชื่อสวนของพระอินทร์ ๑ ใน ๔ แห่ง ได้แก่ |
| นันทวัน ปารุสกวัน จิตรลดาวัน และมิสกวัน. (ป. ปารุสกวน). |
|
|
| ปาล | (แบบ) ก. บาล, เลี้ยง, รักษา, ปกครอง. (ป., ส.). |
|
|
| ปาล์ม | น. ชื่อเรียกไม้ต้นหรือไม้พุ่มในวงศ์ Palmae ชนิดที่นําเข้ามาจาก |
| ต่างประเทศ เช่น ปาล์มขวด [Roystonea regia (Kunth) Cook] |
| ปลูกเป็นไม้ประดับ, ปาล์มนํ้ามัน (Elaeis guineensis Jacq.) |
| ปลูกใช้ผลและเมล็ดทํานํ้ามัน. |
|
|
| ปาลิไลยก์ | น. ชื่อป่าแห่งหนึ่งที่พระพุทธเจ้าเสด็จอาศัยอยู่ และเป็นชื่อช้างซึ่ง |
| อยู่ในที่นั้นด้วย; พระพุทธรูปปางหนึ่ง มีรูปช้างและลิงอยู่ด้วย เรียกว่า |
| ปางพระปาลิไลยก์. (ป.). |
|
|
| ปาลี ๑ | น. ผู้ปกครอง, ผู้เลี้ยง, ผู้รักษา. (ป., ส.). |
|
|
| ปาลี ๒ | น. บาลี. (ป., ส. ปาลิ). |
|
|
| ปาว ๆ | ว. อาการที่พูดดัง ๆ ซ้ำ ๆ ซาก ๆ แต่ไม่มีใครสนใจฟัง เช่น |
| ครูสอนอยู่ปาว ๆ มีคนมาตะโกนเรียกอยู่ปาว ๆ. |
|
|
| ป่าว | ก. บอกให้รู้ทั่วกัน. |
| ป่าวข่าว ก. กระพือข่าวให้รู้ทั่วกัน. |
| ป่าวประกาศ ก. ประกาศให้รู้ทั่วกัน. |
| ป่าวร้อง ก. ร้องบอกให้รู้ทั่วกัน. |
|
|
| ป๊าว | ว. เสียงอย่างเสียงแมวร้อง. |
|
|
| ปาวกะ | [-วะกะ] (แบบ) น. ไฟ. (ป., ส.). |
|
|
| ปาวจนะ | [ปาวะจะนะ] (แบบ) น. ปาพจน์. (ป.). |
|
|
| ปาวาร | [ปาวาน] (แบบ) น. ผ้าห่มใหญ่. (ป.; ส. ปฺราวาร). |
|
|
| ปาษาณ | [ปาสาน, ปาสานะ] (แบบ) น. หิน. (ส.; ป. ปาสาณ). |
|
|
| ปาส | [ปาสะ, ปาด] (แบบ) น. บาศ, บ่วง. (ป.; ส. ปาศ). |
|
|
| ปาสาณ | [ปาสาน, ปาสานะ] (แบบ) น. หิน. (ป.; ส. ปาษาณ). |
|
|
| ปาสาทิกะ | (แบบ) ว. นํามาซึ่งความเลื่อมใส; น่ารัก, น่าชม. (ป.). |
|
|
| ปาหนัน | ดู ลําเจียก. |
|
|
| ปาหี่ | น. การแสดงกลหรือกายกรรมของนักแสดงเร่ร่อนตามที่ต่าง ๆ. (จ.). |
|
|
| ปาหุณ | [ปาหุน, ปาหุนะ] (แบบ) น. ผู้มาหา, แขก. (ป., ส.). |
|
|
| ปาหุไณย- | [-ไนยะ-] (แบบ) ว. ที่ควรได้รับของต้อนรับแขก. (ป. ปาหุเณยฺย). |
| ปาหุไณยบุคคล น. คนผู้ควรได้รับของต้อนรับแขก. (ป.). |
|
|
| ปำ | ก. พุ่งลง, ปักลง, มักใช้ประกอบกับ หัว เช่น หัวปํา. |
|
|
| ป้ำ | ว. กล้าได้กล้าเสีย ในคําว่า ใจปํ้า. |
|
|
| ป้ำป้อ | ว. มีรูปร่างเทอะทะ. |
|
|
| ป้ำเป๋อ, ป้ำ ๆ เป๋อ ๆ | ว. หลง ๆ ลืม ๆ, ขี้หลงขี้ลืม, กะปํ้ากะเป๋อ ก็ว่า. |
|
|
| ปิกนิก | น. การพากันไปเที่ยวชั่วระยะเวลาสั้น ๆ และมีของกินไป |
| เลี้ยงกันด้วย. (อ. picnic). |
|
|
| ปิ้ง | ก. ทําให้สุกด้วยการวางไว้เหนือไฟ มักใช้แก่ของแห้ง โดยปรกติ |
| ใช้เวลาน้อยกว่าย่าง เช่น ปิ้งข้าวเกรียบ ปิ้งเนื้อเค็ม ปิ้งปลาแห้ง. |
| ว. ที่ทําให้สุกด้วยวิธีเช่นนั้น เช่น ข้าวเหนียวปิ้ง กล้วยปิ้ง หมูปิ้ง. |
| ปิ้งปลาประชดแมว (สํา) ก. ทําประชดหรือแดกดัน ซึ่งรังแต่ |
| จะเสียประโยชน์, มักพูดเข้าคู่กับ หุงข้าวประชดหมา ว่า หุงข้าว |
| ประชดหมา ปิ้งปลาประชดแมว. |
|
|
| ปิงคล-, ปิงคละ | [-คะละ] น. ชื่อตระกูลช้างสีแสด. ว. สีแสด, สีนํ้าตาล. (ป., ส.). |
| ปิงคลหัตถี [ปิงคะละ-] น. ชื่อช้างตระกูล ๑ ใน ๑๐ ตระกูล |
| กายสีทองอ่อนดั่งสีตาแมว. (ดู กาฬาวก). |
|
|
| ปิงปอง | น. ชื่อกีฬาชนิดหนึ่ง ผู้เล่นใช้ไม้แบนตีลูกกลม ๆ ซึ่งทําด้วย |
| เซลลูลอยด์ข้ามตาข่ายที่ขึงอยู่บนโต๊ะสี่เหลี่ยมโต้กันไปมา |
| ทํานองเทนนิส, เรียกลูกกลม ๆ ซึ่งทําด้วยเซลลูลอยด์ที่ใช้ |
| เล่นปิงปองว่า ลูกปิงปอง. (อ. pingpong). |
|
|
| ปิฎก | น. ตะกร้า; หมวดแห่งคําสอนในพระพุทธศาสนา. (ป., ส. ปิฏก). |
| (ดู ไตรปิฎก ที่ ไตร). |
|
|
| ปิฏฐะ | [ปิดถะ] (แบบ) น. แป้ง. (ป.). |
|
|
| ปิฐิ | [ปิดถิ] (แบบ) น. หลัง. (ป. ปิฏฺ??; ส. ปฺฤษฺ?). |
|
|
| ปิณฑะ | [ปินดะ] (แบบ) น. ก้อนข้าว. (ป., ส.). |
|
|
| ปิด | ก. กันหรือกั้นไว้ไม่ให้เผยออก เช่น ปิดฝาหม้อ, กันหรือกั้นไว้ให้ |
| เข้าออกไม่ได้ เช่น ปิดถนน; ติด เช่น ปิดประกาศ ปิดทอง; โดย |
| ปริยายหมายความว่า หยุด เช่น โรงเรียนปิด, ทําให้หยุด เช่น |
| ปิดพัดลม ปิดวิทยุ, ไม่เปิดเผย เช่น ปิดวิชา ปิดความ. |
| ปิดกล้อง (ปาก) ก. เสร็จการถ่ายภาพยนตร์ครั้งสุดท้ายของแต่ละเรื่อง. |
| ปิดคดี (กฎ) ก. การที่โจทก์และจําเลยแถลงด้วยปาก หรือหนังสือ |
| หรือทั้ง ๒ อย่างเมื่อสืบพยานจําเลยเสร็จแล้ว เพื่อสรุปประเด็นข้อ |
| เท็จจริงหรือข้อกฎหมายต่อศาลก่อนมีคําพิพากษา. |
| ปิดควันไฟไม่มิด (สํา) ก. ปิดเรื่องที่อื้อฉาวไปทั่วแล้วไม่สําเร็จ. |
| ปิดฉาก (ปาก) ก. เลิก, หยุด, ยุติ, เช่น เรื่องนี้ปิดฉากแล้ว. |
| ปิดตาย ก. ปิดตลอดไป. |
| ปิดทองหลังพระ (สํา) ก. ทําความดีแต่ไม่ได้รับการยกย่อง เพราะ |
| เไม่มีใครห็นคุณค่า. |
| ปิดบัง ก. ไม่เปิดเผย เช่น ปิดบังความรู้ ปิดบังความจริง. |
| ปิดบัญชี ก. บันทึกสรุปผลการดําเนินกิจการเมื่อสิ้นงวดหรือครบปี |
| บัญชีเพื่อแสดงให้รู้ว่าได้กําไรหรือขาดทุนเท่าไร. |
| ปิดเบา ก. ถ่ายปัสสาวะไม่ออก. |
| ปิดประตูค้า ก. ถืออํานาจค้าแต่ผู้เดียว. |
| ปิดประตูตีแมว (สํา) ก. รังแกคนไม่มีทางสู้และไม่มีทางหนีรอดไปได้. |
| ปิดปาก ก. ไม่พูด หรือไม่ให้พูด เช่น ปิดปากเงียบ พยานถูกฆ่าปิดปาก. |
| ปิดสำนวน (ปาก) ก. ยุติการสอบสวนข้อเท็จจริงเกี่ยวกับคดี. |
| ปิดหนักปิดเบา ก. ถ่ายอุจจาระปัสสาวะไม่ออก. |
| ปิดหีบไม่ลง (ปาก) ว. มีรายจ่ายสูงกว่ารายได้ (มักใช้แก่งบประมาณ |
| แผ่นดินที่ไม่สู่ดุล). |
| ปิดหูปิดตา ก. ไม่ยอมรับรู้รับฟัง, ไม่ยอมให้รู้ให้เห็น. |
| ปิดอ่าว ก. ใช้เรือรบหรือทุ่นระเบิดเป็นต้นปิดที่ปากอ่าวของฝ่าย |
| ตรงข้าม ไม่ให้เรือเข้าออก. |
|
|
| ปิดเต๊าะ | (ถิ่น-พายัพ) น. ต้นพุงดอ. (ดู พุงดอ). |
|
|
| ปิตตะ | น. นํ้าดี, นํ้าจากต่อมตับ. (ป. ปิตฺต). |
|
|
| ปิตา | (แบบ) น. บิดา, พ่อ. (ป.; ส. ปิตฺฤ). |
| ปิตามหะ [-มะหะ] น. ปู่; นามพระพรหม. (ป.). |
| ปิตามหัยกา, ปิตามหัยยิกา [-มะไหยะกา, -มะไหยิกา] (ราชา) |
| น. ปู่ทวด, ตาทวด. |
|
|
| ปิตุ | (แบบ) น. พ่อ. (ป.). |
| ปิตุฆาต [ปิตุคาด] น. การฆ่าพ่อ. (ป.). |
| ปิตุภูมิ [-พูม] น. บ้านเกิด, เมืองเกิด. |
|
|
| ปิตุจฉาส | [-ตุด-] น. อา (ผู้หญิง), ป้า (ญาติฝ่ายพ่อ). (ป.). |
|
|
| ปิตุละ, ปิตุลา | น. ลุง, อา, (พี่น้องผู้ชายข้างพ่อ). (ป.). |
|
|
| ปิตุลานี | น. อา (ผู้หญิง), ป้า (ญาติฝ่ายพ่อ). (ป.). |
|
|
| ปิโตรเลียม | น. นํ้ามันดิบ ประกอบด้วยสารไฮโดรคาร์บอนและสารอินทรีย์ |
| อื่น ๆ อีกมาก องค์ประกอบไม่แน่นอนแล้วแต่แหล่งที่พบ. |
| (อ. petroleum). |
|
|
| ปิ่น | น. เครื่องประดับสําหรับปักผมที่มุ่นเป็นจุก; จอม, ยอด, เช่น |
| ปิ่นพิภพ. |
| ปิ่นซ่น น. ปิ่นที่มีคันมีจงกลและปริกทําด้วยทองคําประดับพลอย. |
| (ปรัดเล). |
|
|
| ปิ่นแก้ว | น. ชื่อข้าวเจ้าพันธุ์ดีพันธุ์หนึ่ง. |
|
|
| ปิ่นตอ | น. ชื่อไม้ล้มลุกชนิดหนึ่งในสกุล Commelina วงศ์ Commelinaceae |
| ใช้ทํายาได้, หญ้าปีนตอ ก็เรียก. |
|
|
| ปิ่นโต | น. ภาชนะสําหรับใส่ของกิน ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ มีหูร้อยหิ้วได้, |
| ลักษณนามว่า เถา เช่น ปิ่นโต ๒ เถา. |
|
|
| ปิปผลี | [ปิบผะลี] น. ดีปลี. (ป.; ส. ปิปฺปลี). |
|
|
| ปิ่ม, ปิ้ม | ว. เกือบ, จวน, แทบ. |
|
|
| ปิย- | [ปิยะ-] ว. ที่รัก, สําหรับประกอบหน้าศัพท์ต่าง ๆ เช่น ปิยบุตร |
| หรือ ปิโยรส = ลูกที่รัก. (ป.). |
|
|