ผ	พยัญชนะตัวที่ ๒๘ เป็นพวกอักษรสูง.
ผก	ก. หกกลับ, ปก; (ถิ่นพายัพ) แอบ, ซ่อน, ดัก.
	ผกผงก ก. ผงกหัวขึ้นเหลียวดู.
	ผกผัน ก. หกหัน, ผันกลับ.
ผกเรือก	น. ต้นไทร. (พจน. ๒๔๙๓).
ผกา	น. ดอกไม้. (ข. ผฺกา).
	ผการาย น. เรียกต้นหมากที่เพิ่งออกดอกประปราย.
ผกากรอง	น. ชื่อไม้พุ่มหลายชนิดในสกุล Lantana วงศ์ Verbenaceae เช่น
	ชนิด L. camara L. ลําต้นตรง กิ่งสี่เหลี่ยมมีหนามเล็กห่าง ๆ
	ดอกเป็นกระจุกสีชมพู หรือ แดงอมเหลือง ปลูกเป็นไม้ประดับ
	และแพร่พันธุ์จนเป็นวัชพืชในบางท้องที่, ก้ามกุ้ง ก็เรียก, ชนิด
	L. sellowiana Link. ลําต้นเลื้อย กิ่งไม่มีหนาม ดอกสีม่วง,
	ผกากรองเลื้อย ก็เรียก, ทั้ง ๒ ชนิดนี้เป็นไม้ต่างประเทศ; ชนิด
	L. trifolia L. ขึ้นในป่าโปร่งระดับสูงทางภาคเหนือ ลําต้นกลม
	ดอกสีม่วง.
ผกาย	น. ดาว; แสงกระจาย, โดยมากใช้ว่า ประกาย. (ข. ผฺกาย).
ผคม	[ผะคม] ก. ไหว้, แผลงเป็น บังคม ก็ได้. (ข. บงฺคํ).
ผง	น. สิ่งละเอียด เช่น ตำแป้งจนเป็นผง; เศษหยากเยื่อ มักเรียกว่า
	ขี้ผง หรือ เศษผง. ว. ที่ละเอียด เช่น นมผง แป้งผง.
	ผงขาว น. ยาเสพติดร้ายแรงชนิดหนึ่ง มีองค์ประกอบส่วนใหญ่
	เป็นสารประเภทแอลคาลอยด์ คือ มอร์ฟีน เฮโรอีน และแอลคาลอยด์
	อื่น ๆ ที่ได้จากฝิ่น ลักษณะเป็นของแข็ง เมื่อทําให้ร้อนจะแปร
	สภาพเป็นไอ.
	ผงเข้าตาตัวเอง (สํา) น. เมื่อปัญหาหรือความเดือดร้อนเกิดแก่ผู้อื่น
	ช่วยแก้ไขให้เขาได้แต่เมื่อเกิดแก่ตน กลับแก้ไขไม่ได้.
	ผงคลี น. ฝุ่นละเอียด, ละออง.
	ผงชูรส น. เกลือกรดชนิดหนึ่งชื่อโซเดียมไฮโดรเจนกลูทาเมต
	หรือโมโนโซเดียมกลูทาเมต มีสูตร HOOC(CH2)2CH(NH2)
	COONa ลักษณะเป็นผลึกสีขาว ใช้ในการปรุงแต่งรสอาหาร.
	ผงซักฟอก น. สารอินทรีย์ชนิดหนึ่ง ลักษณะเป็นผง มีหลายชนิด
	มีองค์ประกอบที่สําคัญแตกต่างกัน เช่น ประกอบด้วยโซเดียม
	ลอริลซัลเฟต (sodium lauryl sulphate) หรือโซเดียมอัลคิลอะริล
	ซัลโฟเนต (sodium alkyl aryl sulphonate) เป็นต้น ใช้ประโยชน์
	ในการซักฟอกได้ดีกว่าสบู่ ทั้งใช้ซักฟอกในนํ้าอ่อน นํ้ากระด้าง
	หรือนํ้าเค็มได้ดี.
	ผงฟู น. สารผสมชนิดหนึ่ง ซึ่งเมื่อเปียกนํ้าหรือทําให้ร้อนจะให้
	แก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ออกมา มีองค์ประกอบที่สําคัญ คือ
	โซเดียมไฮโดรเจนคาร์บอเนต มีสูตร NaHCO3 ปนแป้ง ผสม
	คลุกเคล้ากับสารอื่นซึ่งมักเป็นกรดทาร์ทาริก มีสูตร HOOC
	CHOHCHOHCOOH หรือโพแทสเซียมไฮโดรเจนทาร์เทรต
	มีสูตร KHC4H4O6 หรือแคลเซียมไดไฮโดรเจนฟอสเฟต มีสูตร
	Ca(H2PO4)2 หรือสารส้มใช้ประโยชน์ทําให้ขนมปังและขนม
	บางประเภทมีเนื้อฟูพรุน.
ผงก	[ผะหฺงก] ก. ยกหัวขึ้นน้อย ๆ, ก้มหัวลงแล้วเงยขึ้นโดยเร็วแสดง
	อาการยอมรับหรือเห็นด้วย.
ผงม	[ผะหฺงม] ก. ประคบประหงม.
ผงร	[ผะหฺงอน] ก. หงาย, ชูขึ้น, ทรงไว้, เช่น ข้าแต่พระผู้ผงรแผ่นแผ้ว.
	(ม. คําหลวง จุลพน); ชะเง้อขึ้น เช่น เสือผกผงร. (เสือโค). (ข. ผฺงาร).
ผงอน	[ผะหฺงอน] น. แผ่นดิน, (โบ) เขียนว่า ผงร ก็มี. ก. เอี้ยว, เลี้ยว.
ผงอบ	[ผะหฺงอบ] ว. อ่อนเพลียมาก, จวนจะสิ้นใจ.
ผงะ	[ผะหฺงะ] ก. แสดงอาการชะงักงันหรือถอยไปข้างหลังเมื่อประสบ
	เหตุการณ์ประจันหน้าโดยกะทันหันไม่ทันรู้ตัวหรือคาดหมายมาก่อน.
ผงาด	[ผะหฺงาด] ว. สง่า, เด่น, ผาดโผน.
ผง่าน	[ผะหฺง่าน] ว. ผงาด เช่น ทั้งอกไหล่ก็ผายผึ่งผง่านโง. (ม. คําหลวง ชูชก).
ผจง	[ผะจง] น. ความตั้งใจ. ก. ตั้งใจทําให้ดี, บรรจง, เช่น ผจงแต่ง ผจงจัด.
	(ข. ผฺจง่).
ผจญ, ผจัญ	[ผะจน, ผะจัน] ก. พยายามต่อสู้, พยายามเอาชนะ, เช่น มารผจญ,
	ต่อสู้ดิ้นรนเพื่อเอาชนะ เช่น ผจญความทุกข์ยาก ผจญอุปสรรค,
	ประจญ หรือ ประจัญ ก็ว่า. (ข. ผฺจาญ่ ว่า ทําให้แพ้).
	ผจญภัย ก. ออกไปเสี่ยงสู้ภัยอันตราย.
ผจาน	ก. เปิดเผยความชั่ว, ประจาน. (ข. ผฺจาล ว่า ทําให้เข็ดหลาบ).
ผชุม	ก. ประชุม. (ข. บฺรชุํ).
ผณิ, ผณิน	น. งู. (ป. ผณิ; ส. ผณินฺ).
	ผณินทร, ผณิศวร น. พญางู คือ นาคราช. (ส. ผณินฺ + อินฺทฺร;
	ส. ผณินฺ + อีศฺวร).
	ผณินทรสมพัตสร [ผะนินทฺระสมพัดสอน] น. ปีงูใหญ่, ปีมะโรง.
	(ป. ผณิ + ส. อินฺทฺร + ส. สํวตฺสร).
ผณินทร, ผณิศวร	ดู ผณิน.
ผณินทรสมพัตสร	ดู ผณิน.
ผด	น. ชื่อโรคผิวหนังชนิดหนึ่ง ขึ้นเป็นผื่นเม็ดเล็ก ๆ ตามผิวหนัง
	มักเกิดในเวลาที่มีอากาศร้อนอบอ้าว มีอาการคัน.
ผดุง	[ผะดุง] ก. ประดุง, คํ้า, คํ้าจุน, ระวัง, อุดหนุน.
	ผดุงครรภ์ [ผะดุงคัน] น. ผู้ทําการคลอดบุตรแผนปัจจุบัน.
ผเดิน	ก. เดิน, ใช้ บันเดิน ก็มี.
ผทม	[ผะทม] ก. นอน (ใช้แก่เจ้านาย), ประทม หรือ บรรทม ก็ใช้. (ข. ผฺทํ).
	ผทมเพลิง ก. อยู่ไฟ.
ผนวก	[ผะหฺนวก] ก. เพิ่มเข้า, บวกเข้า, เช่น ผนวกดินแดน.
ผนวช	[ผะหฺนวด] (ราชา) ก. บวช.
ผนัง	[ผะหฺนัง] น. ฝาที่ก่ออิฐถือปูน, ฝาทึบที่โบกปูน, โดยปริยายหมายถึง
	สิ่งที่มีลักษณะคล้ายคลึงเช่นนั้น เช่น ผนังถ้ำ.
ผนิด	[ผะหฺนิด] ก. ปิดให้แน่น เช่น พอเขียนหมดเข้าผนิดปิดตรา.
	(อิเหนา).
ผนึก	[ผะหฺนึก] ก. ติดให้แน่น เช่น ผนึกซอง ผนึกตรา, อัดให้แน่นเป็น
	ปึก เช่น ผนึกกระดาษหลาย ๆ แผ่นให้เป็นปึกเดียวกัน, ปิดให้แน่น
	เช่น ผนึกไห, รวมกันให้เป็นปึกแผ่น เช่นผนึกกําลัง. น. การนํา
	ช้างเล็กไปโดยใช้ช้างใหญ่ขนาบไป; เครื่องใช้ที่มีลักษณะแคบ
	สำหรับสอดใส่สิ่งของ.
ผม ๑
ผม ๒	ส. คําใช้แทนตัวผู้พูด เพศชาย ใช้พูดโดยสุภาพ, เป็นสรรพนาม
	บุรุษที่ ๑.
ผมนาง	น. ชื่อปลาทะเลชนิด Alectis ciliaris, A. indica และ Carangoides
	armatus ในวงศ์ Carangidae ลําตัวสั้น กว้าง แบนข้างมาก คอดหาง
	เล็ก เกล็ดละเอียด เว้นแต่ที่ส่วนท้ายของเส้นข้างตัว โดยเฉพาะ
	บริเวณคอดหางเกล็ดจะขยายใหญ่เป็นสันแข็ง มีกระดูกเป็นหนาม
	๒ อัน โผล่อยู่หน้าครีบก้น ที่สําคัญคือ ต่างก็มีก้านครีบหลังตอนที่
	๒ และครีบก้นที่เป็นเส้นยาวมาก ลําตัวสีเงิน เฉพาะใกล้สันหลัง
	เป็นสีฟ้าอมเทา ในระยะที่เป็นปลาขนาดเล็กจะมีลายพาดขวางเป็น
	บั้งสีเทาอยู่หลายแถบ เส้นครีบที่เป็นลายยาวมีสีคลํ้าหรือดํา จึงได้
	ชื่อว่า ผมนาง เฉพาะชนิด A. indica มีขนาดยาวได้ถึง ๘๐ เซนติเมตร.
ผยอง	[ผะหฺยอง] ก. เผ่นโผน; ลําพอง, เย่อหยิ่ง, ฮึกเหิม.
ผย่ำเผยอ	[ผะหฺยํ่าผะเหฺยอ] ก. ปํ้า ๆ เป๋อ ๆ เช่น ทําหาวเรอพูดผยํ่าเผยอ.
	(พงศ. เลขา).
ผรณ	[ผะระนะ] น. การแผ่ไป, การซ่านไป. (ป.).
	ผรณาปีติ [ผะระ] น. ปีติที่เกิดแล้วทําให้รู้สึกซาบซ่านไปทั่ว
	ร่างกาย. (ป.).
ผรณาปีติ	ดู ผรณ.
ผรสุ	[ผะระสุ] น. ขวาน. (ป.; ส. ปรศุ).
ผริต, ผริต	[ผะหฺริด, ผะริตะ] ก. แผ่ไป, ซ่านไป. (ป.).
ผรุพก	[ผะรุ] น. กระโถน. (ส.).
ผรุส	[ผะรุสะ, ผะรุดสะ] ว. หยาบ, หยาบคาย. (ป.).
	ผรุสวาจา, ผรุสวาท [ ผะรุสะวาด, ผะรุดสะวาด] น. คําหยาบ.
	(ป.).
ผล	น. ลูกไม้ เช่น ผลมะม่วง ผลมะปราง; สิ่งที่เกิดจากการกระทำ เช่น
	ผลแห่งการทำดี ผลแห่งการทำชั่ว; ประโยชน์ที่ได้รับ เช่น ทำนา
	ได้ผล เรียนได้ผล; ในพระพุทธศาสนา เป็นชื่อแห่งโลกุตรธรรม
	มี ๔ ชั้น คือ โสดาปัตติผล สกิทาคามิผล อนาคามิผล อรหัตผล,
	คู่กับ มรรค; ลักษณนามเรียกผลไม้ เช่น มะม่วง ๒ ผล มะปราง
	๓ ผล; จำนวนที่ได้จากการคำนวณ เช่น ๕ กับ ๗ บวกกัน ได้ผล
	เท่ากับ ๑๒, ผลลัพธ์ ก็ว่า. (ป., ส.).
	ผลพลอยได้ น. สิ่งที่ได้รับนอกเหนือจากผลที่ได้ตามความมุ่งหมาย.
	ผลลัพธ์ น. จํานวนที่ได้จากการคํานวณ เช่น ถอดกรณฑ์ที่ ๒ ของ
	๔๙ ได้ผลลัพธ์เป็น ๗, ผล ก็ว่า.
	ผลานิสงส์ [ผะ] น. ความไหลออกแห่งผล (ความดี), ผลแห่ง
	บุญกุศล. (ป.).
	ผลาผล [ผะลาผน] น. ลูกไม้ใหญ่น้อย. (ป.).
	ผลาหาร [ผะลาหาน] น. อาหารคือลูกไม้.
ผลก	[ผะหฺลก] (โบ) ว. บ่อย ๆ, เนือง ๆ.
ผลคุน	[ผนละคุน] น. เดือนผาลคุน คือ เดือน ๔ ตกในราวเดือนมีนาคม.
	(ส.; ป. ผคฺคุณ).
ผลคุนี	[ผนละคุนี] น. ชื่อดาวนักษัตรมี ๔ ดวง เรียกว่า ดาวเพดาน เมื่อแยก
	เพียง ๒ ดวงหน้า เรียกว่า บุรพผลคุนี เป็นดาวฤกษ์ที่ ๑๑ คือ ดาววัว
	ตัวผู้ หรือ ดาวงูเมีย, อีก ๒ ดวงหลังเรียกว่า อุตรผลคุนี เป็นดาวฤกษ์
	ที่ ๑๒ คือ ดาวเพดาน หรือ ดาววัวตัวเมีย. (ส.; ป. ผคฺคุณี).
	ผลคุนีบูรพมาส [–บูระพะมาด] น. วันเพ็ญในนักษัตรอุตรผลคุนี.
	(ส. ผาลคุนี + ปูรฺว + มาส).
ผลง	[ผฺลง] ก. ปลิดปลง, ฆ่าให้ตาย.
ผลอ	[ผฺลอ] ว. โบ๋, โหว, เช่น ปากผลอ; ประจบประแจง เช่น พูดผลอ.
ผล็อง	[ผฺล็อง] ว. เสียงเช่นของตกลงในไห.
ผล็อย, ผล็อย ๆ	[ผฺล็อย] ว. อาการที่ร่วงหรือหล่นไปโดยเร็ว เช่น ฝนตกผล็อย ๆ,
	อาการที่หลับไปโดยเร็ว เช่น หลับผล็อย, ผ็อย หรือ ผ็อย ๆ ก็ว่า.
ผละ	[ผฺละ] ก. แยกออก เช่น นักมวยชกแล้วผละออก, ละทิ้งไปโดย
	กะทันหัน เช่น ผละไปจากการประชุม.
	ผละงาน ก. ละทิ้งการงานไปโดยกะทันหัน, นัดหยุดงาน.
ผลัก	[ผฺลัก] ก. ใช้มือดันให้พ้นตัวหรือให้เคลื่อนที่ไปทันที เช่น
	ผลักประตู.
ผลัด	[ผฺลัด] ก. เปลี่ยนแทนที่ เช่น ผลัดเสื้อผ้า ผลัดเวร ผลัดใบ ผลัดขน.
	น. ลักษณนามเรียกการผลัดเปลี่ยนเวรยาม เช่น เปลี่ยนเวรวันละ
	๓ ผลัด.
	ผลัดเปลี่ยน ก. ผลัดกันประจําหน้าที่ เช่น ผลัดเปลี่ยนเวรยาม.
	ผลัดแผ่นดิน ก. เปลี่ยนพระเจ้าแผ่นดิน คือ พระเจ้าแผ่นดิน
	องค์ใหม่ขึ้นครองราชสมบัติ, เปลี่ยนแผ่นดิน ก็ว่า.
ผลับ	[ผฺลับ] ว. เร็ว; เสียงอย่างเสียงสุนัขกินนํ้าข้าว.
ผลัวะ	[ผฺลัวะ] ว. อาการที่ผลุนผลันเข้าไปหรือออกมาอย่างรวดเร็ว เช่น
	เปิดประตูผลัวะเข้าไป; เสียงดังอย่างเอาดินปาพุ่มไม้หรืออย่างเสียง
	นกเขาที่บินออกจากพุ่มไม้.
ผลา	[ผฺลา] น. ง้าว; ก้อนหิน. ว. กล้า; คม.
ผลาญ	[ผฺลาน] ก. ทําลายให้หมดสิ้นไป, บางทีหมายถึงทําลายทรัพย์สมบัติ
	ให้หมดสิ้นไป เช่น ผลาญพ่อผลาญแม่ คือ ทําลายทรัพย์สมบัติของ
	พ่อแม่ให้หมดสิ้นไป.
ผลานิสงส์	ดู ผล.
ผลาผล	ดู ผล.
ผลาหาร	ดู ผล.
ผลิ	[ผฺลิ] ก. เริ่มงอกปริออกมา, เริ่มแตกดอกออกใบ, เช่น ดอกไม้ผลิ
	ใบไม้ผลิ.
ผลิก, ผลิกะ	[ผะลิกะ] น. ผลึก. (ป.).
	ผลิกศิขรี [สิขะรี] น. เขาแก้วผลึก คือ เขาไกรลาส. (ป. ผลิก
	+ ส. ศิขรี).
	ผลิกศิลา น. หินผลึก. (ป. ผลิก + ส. ศิลา).
ผลิต, ผลิต	[ผะหฺลิด, ผะหฺลิดตะ] ก. ทําให้เกิดมีขึ้นตามที่ต้องการด้วยอาศัย
	แรงงานหรือเครื่องจักรเป็นต้น เช่น ผลิตข้าว ผลิตรถยนต์ ผลิตครู
	ผลิตบัณฑิต. (ป.).
	ผลิตกรรม น. การทําให้เป็นผล.
	ผลิตผล น. ผลที่ทําขึ้น, ผลที่ได้จากการผลิตด้วยอาศัยแรงหรือ
	เครื่องจักรเป็นต้น.
	ผลิตภัณฑ์ น. สิ่งที่ทําขึ้น.
ผลิน, ผลี	[ผะลิน, ผะลี] ว. มีผล. (ส.).
ผลีผลาม	[ผฺลีผฺลาม] ว. รีบร้อนเกินไปโดยไม่ระมัดระวังหรือไม่ถูกกาลเทศะ.
ผลึก	[ผะหฺลึก] น. ชื่อแก้วอย่างหนึ่งมีสีใสขาว เรียกว่า แก้วผลึก, สิ่งมี
	ลักษณะขาวใสดั่งแก้ว เช่น น้ำตาลตกผลึก ผลึกน้ำตาล. (ป. ผลิก);
	(วิทยา) ของแข็งที่มีโครงสร้างเป็นรูปทรงเรขาคณิตที่แน่นอน
	เฉพาะตัว. (อ. crystal).
ผลึ่ง	[ผฺลึ่ง] ก. บวมขึ้น, พองขึ้น. ว. เสียงดังอย่างเสียงของหนัก ๆ
	ตกลงที่พื้น, อาการที่ล้มหงายไปทันทีทันใด ในคําว่า ล้มผลึ่ง
	หงายผลึ่ง.
ผลือ	[ผฺลือ] น. ปม.
ผลุ	[ผฺลุ] ว. เสียงดังอย่างเสียงของอ่อนน่วมตกลง เช่น มะละกอสุก
	หล่นลงมาดังผลุ.
ผลุง	[ผฺลุง] ว. อาการที่ทิ้งหรือปาสิ่งของไปโดยเร็ว เช่น ทิ้งผลุง,
	อาการที่กระโดดไปโดยเร็วในคำว่า โดดผลุง, เสียงอย่างเสียง
	ของหนักตกนํ้า.
ผลุด	[ผฺลุด] ก. หลุดเข้าหรือออกโดยเร็ว, มุดเข้าหรือออกโดยเร็ว.
ผลุน	[ผฺลุน] ว. โดยรวดเร็วทันที (อย่างไม่ได้นึกคาดหมาย) เช่น ผลุนไป
	ผลุนมา วิ่งผลุนไป.
	ผลุนผลัน [ผฺลัน] ว. หุนหัน, ทันทีทันใดโดยไม่ยับยั้งรั้งรอ.
ผลุบ	[ผฺลุบ] ว. อาการที่ดําลง มุดลง หรือลับหายเข้าไปทันที เช่น
	นกผลุบเข้ารัง.
	ผลุบผลับ [ผฺลับ] ว. ลุกลน, ไม่เรียบร้อย.
	ผลุบโผล่, ผลุบ ๆ โผล่ ๆ ว. อาการที่ผลุบลงแล้วผุดขึ้น, อาการที่
	ผลุบเข้าไปแล้วโผล่ออกมา, จม ๆ ลอย ๆ, เช่น ขอนลอยน้ำผลุบ ๆ
	โผล่ ๆ, โดยปริยายหมายความว่า ทําบ้างไม่ทําบ้างไม่สมํ่าเสมอ,
	ลุ่ม ๆ ดอน ๆ, กะผลุบกะโผล่ หรือ ผลุบโผล่ ๆ ก็ว่า.
ผลุย	[ผฺลุย] ว. อาการที่เชือกหรือปมหลุดโดยเร็ว.
ผลู	[ผฺลู] น. ทาง. (ข.).
	ผลูบด น. ทางเลี้ยว. (ข.).
	ผลูแบก น. ทางแยก. (ข.).
ผวน	[ผฺวน] ก. หวน, กลับ, เช่น ผวนคํา, เรียกคําที่พูดทวนกลับเช่นนั้น
	เช่น ตกที่อิฐ ผวนเป็นติดที่อก ว่า คําผวน.
ผวย	น. เรียกผ้าห่มนอนว่า ผ้าผวย.
ผวา	[ผะหฺวา] ก. แสดงอาการเช่นเอามือไขว่คว้าหรืออ้าแขนโถมตัว
	เข้ากอดเมื่อสะดุ้งตกใจหรือตื่นเต้นเป็นต้น. ว. อาการที่หวาด
	สะดุ้งเพราะตกใจกลัวเป็นต้น เช่น นอนผวากลัวโจรมาปล้น,
	อาการที่เด็กนอนสะดุ้งยกมือไขว่คว้า ในคำว่า เด็กนอนผวา,
	อาการที่อ้าแขนโผเข้ากอดกัน เช่น เด็กวิ่งผวาเข้าหาแม่.
ผสม	[ผะ–] ก. รวมกันเข้า. (ข. ผฺสํ).
	ผสมเทียม ก. ผสมพันธุ์ด้วยวิธีฉีดนํ้าอสุจิเข้าอวัยวะสืบพันธุ์ของ
	สตรีหรือสัตว์ตัวเมียโดยไม่ได้ร่วมสัมพันธ์ทางเพศกัน.
	ผสมผสาน ก. เก็บไว้ทีละเล็กทีละน้อย, เก็บเล็กผสมน้อย.
	ผสมผเส ว. ปนเปกัน.
	ผสมพันธุ์ ก. สืบพันธุ์, คัดเลือกพันธุ์ที่มีคุณภาพมาผสมกัน,
	ประสมพันธุ์ ก็ว่า.
	ผสมโรง ก. พลอยไปด้วย, ร่วมด้วย.
ผสมเสร็จ	ดู สมเสร็จ.
ผสาน	[ผะ] ก. ประสาน. (ข. ผฺสาร = บัดกรี).
ผสาย	[ผะ] ก. กระจาย, เรียงราย, เช่น ตรีมุขสิงหาสน์แก้ว กรองผสาย.
	(เฉลิมพระเกียรติพระนารายณ์). (ข. ผฺสายร).
ผสาร	[ผะสาน] (โบ) ก. ผสาน.
ผอก ๑	น. การกินข้าว; ข้าวที่กิน; ภาชนะที่อาจสวมหรือใส่สิ่งอื่นได้,
	ปลอก; ปลาหรือกุ้งประสมตํากับเกลือ. (ถิ่นอีสาน) ก. ใช้
	ข้าวสุกเป็นเครื่องมือในการเชื้อเชิญผีออกจากคนที่กำลังเจ็บป่วย
	เพื่อให้หาย.
ผอก ๒	ว. น่าเกลียด เช่น แลจะให้แก่พราหมณ์เถ้าผอกหงอกหลง.
	(ม. คําหลวง มหาราช).
ผอง	ว. ทั้งปวง, ทั้งหมด.
ผ่อง ๑	ว. ปลั่ง, ปราศจากมลทิน, ไม่ขุ่นมัว, เช่น ผิวผ่อง หน้าผ่อง ขาวผ่อง.
	ผ่องแผ้ว ว. เปล่งปลั่ง, บริสุทธิ์, สะอาดหมดจด, เช่น จิตใจผ่องแผ้ว.
	ผ่องใส ว. สุกใส, บริสุทธิ์, เช่น จิตใจผ่องใส, แจ่มใส, มีน้ำมีนวล,
	เช่น หน้าตาผ่องใส.
ผ่อง ๒	ก. ออกเสียงร้องว่า ''ผ่อง'' เมื่อเปิดไพ่ขึ้นมาเข้าตอง เป็นคําใช้
	ในการเล่นไพ่ผ่องไทยหรือจีน.
ผอด	ก. หายใจ, ดูดลม (จากปอด).
ผ่อน	ก. ทําให้หย่อนหรือคลายความตึง เช่น ผ่อนสายป่านว่าว ผ่อนหนี้
	ผ่อนอารมณ์.
	ผ่อนคลาย ก. ลดความตึงเครียด เช่น เหตุการณ์ผ่อนคลาย.
	ผ่อนชำระ ก. ทยอยจ่ายเป็นงวด ๆ.
	ผ่อนปรน ก. แบ่งหนักให้เป็นเบา, เอาไปทีละน้อย, ขยับขยายให้
	เบาบางลง.
	ผ่อนผัน ก. ลดหย่อนตาม, ลดหย่อนให้.
	ผ่อนส่ง ก. ผ่อนชําระ เช่น ผ่อนส่งบ้าน; (ปาก) ค่อยเป็นค่อยไป
	ทีละน้อย เช่น ตายแบบผ่อนส่ง.
	ผ่อนสั้นผ่อนยาว (สํา) ก. ประนีประนอมกัน, อะลุ้มอล่วยกัน,
	ผ่อนผันสั้นยาว ก็ว่า.
	ผ่อนหนักเป็นเบา (สํา) ก. ลดความรุนแรงลง, ลดหย่อนลง.
	ผ่อนหนี้, ผ่อนหนี้ผ่อนสิน ก. ผ่อนชำระหนี้สินเป็นงวด ๆ.
ผอบ	[ผะ] น. ภาชนะสำหรับใส่ของ มีเชิง ฝาครอบมียอด มักทำด้วย
	โลหะหรือไม้กลึงเป็นต้น.
ผอม	ว. ร่างกายมีเนื้อน้อย, ซูบ, ตรงข้ามกับ อ้วน.
	ผอมกะหร่อง ว. ผอมไม่มีเรี่ยวแรง.
	ผอมเกร็ง ว. ผอมแต่แข็งแกร่ง.
	ผอมโซ ว. ผ่ายผอมเพราะอดอยาก.
	ผอมแห้ง ว. ผอมมากจนแทบไม่มีเรี่ยวแรง.
ผ็อย, ผ็อย ๆ	ว. อาการที่ร่วงหรือหล่นไปโดยเร็ว เช่น ฝนตกผ็อย ๆ, อาการที่
	หลับไปโดยเร็ว เช่น หลับผ็อย, ผล็อย หรือ ผล็อย ๆ ก็ว่า.
ผ่อย	ก. ม่อย เช่น ลมจับพับผ่อยพ้น นับครั้งคราวหลาย. (นิทราชาคริต).
ผอวด	[ผะ–] ก. อวด.
ผอูน	[ผะอูน] น. น้องหญิง, โผอน ก็ว่า. (ข. บฺอูน).
ผะ ๑	ใช้แทน ประ เช่น ผะเด ผะเด็น ผะแดง ผะเทศ.
ผะ ๒	ใช้นําหน้าคําที่ตั้งต้นด้วยตัว ผ มีความแปลอย่างเดียวกับคําเดิมนั้น
	เช่น ผะผก ผะผ่อง ผะผ้าย ผะผ่าว ผะผํ้า.
ผะแคง	ว. ประดัง, คับคั่ง.
ผะดา	ก. คํ้าชู, จุน, ช่วย.