พ	พยัญชนะตัวที่ ๓๐ เป็นพวกอักษรตํ่า ใช้เป็นตัวสะกดในแม่กบในคํา
	ที่มาจากบาลีและสันสกฤต เช่น ภพ ภาพ สรรพ ผลลัพธ์.
พก ๑	น. ริมผ้านุ่งที่ดึงรวบขึ้นมาไขว้ไว้ที่บริเวณสะดือ มีลักษณะคล้ายถุง
	เล็ก ๆ เรียกว่า ชายพก ใส่เงินหรือหมากเป็นต้น; แผ่นดิน. ก. เอา
	เก็บหรือซ่อนไว้ในพกหรือในสิ่งอื่นที่มีลักษณะคล้ายคลึงเช่นนั้น
	เช่น พกมีด พกนาฬิกา, เรียกสิ่งที่นำติดตัวไปในลักษณเช่นนั้น เช่น
	มีดพก ปืนพก นาฬิกาพก; พัง, ทําลาย, เช่น ดุจพสุธาพังดังพสุธาพก.
	(ม. ร่ายยาว มหาราช); ผก, หก, ตก; (กลอน) วก เช่น ภายหลังมา
	จึงพราหมณ์ชูชก พกมาทวงทอง. (ม. คําหลวง ชูชก).
	พกนุ่น (สํา) ว. ใจเบา, ใช้เข้าคู่กับคำ พกหิน ในสำนวนว่า พกหิน
	ดีกว่าพกนุ่น.
	พกพ่าย ว. แตก ทําลาย.
	พกลม ว. มีแต่ลม คือ เหลวไหล, พูดจาไม่จริง, ใช้เข้าคู่กับคําโกหก
	เป็น โกหกพกลม.
	พกหิน (สํา) ว. ใจหนักแน่น, ใช้เข้าคู่กับคำ พกนุ่น ในสำนวนว่า
	พกหินดีกว่าพกนุ่น.
พก ๒	[พะกะ] (แบบ) น. นกยาง. (ป.).
	พกจร น. ประพฤติอย่างนกยาง คือ คนหน้าซื่อใจคดหรือหน้าเนื้อ
	ใจเสือ. (ส.).
	พกา (กลอน) น. นกยาง.
พกา	ดู พก ๒.
พกุระ	(แบบ) น. เขาสัตว์สําหรับเป่า. (ส.).
พกุล	[กุน] (แบบ) น. ต้นพิกุล. (ส.).
พง ๑	น. ดงหญ้าหรือดงไม้ที่เป็นหมู่ ๆ หรือที่รก ๆ เช่น ป่าดงพงพี
	รกเป็นพง.
	พงพี น. ป่าดง.
พง ๒	ดู แขม ๑ และ เลา ๑.
พงศ, พงศ์	[พงสะ, พง] น. เชื้อสาย, เทือกเถา, เหล่ากอ, สกุล. (ส.; ป. วํส).
	พงศกร [สะกอน] น. ผู้ตั้งวงศ์, บรรพบุรุษ. (ส.).
	พงศธร [สะทอน] น. ผู้ดํารงวงศ์สกุล, ผู้สืบสกุล. (ส.).
	พงศ์พันธุ์ น. พวกพ้องที่เนื่องมาแต่วงศ์. (ส.).
	พงศา (กลอน) น. ผู้มีชาติสกุล.
	พงศาวดาร [วะดาน] น. เรื่องราวของเหตุการณ์เกี่ยวกับประเทศชาติ
	หรือพระมหากษัตริย์ผู้เป็นประมุขของประเทศชาตินั้น เช่น พงศาวดาร
	กรุงศรีอยุธยา พงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์.
	พงศาวลี [วะลี] น. แผนลําดับเครือญาติ. (ส.).
พงศา	ดู พงศ, พงศ์.
พงศาวดาร	ดู พงศ, พงศ์.
พงศาวลี	ดู พงศ, พงศ์.
พจน, พจน์ ๑	[พดจะนะ, พด] น. คําพูด, ถ้อยคํา. (ป. วจน).
	พจนา [พดจะ] น. การเปล่งวาจา, การพูด; คําพูด. (ป.).
	พจนานุกรม [กฺรม] น. หนังสือว่าด้วยถ้อยคำในภาษาใดภาษาหนึ่ง
	เรียงตามลำดับตัวอักษร โดยทั่ว ๆ ไปจะบอกความหมายและที่มา
	ของคำเป็นต้นด้วย.
	พจนารถ [พดจะนาด] น. เนื้อความของคําพูด. (ส.).
พจน์ ๒	(คณิต) น. สัญลักษณ์ที่แทนจํานวนจริงหรือจํานวนเชิงซ้อน ซึ่งจะ
	เป็นจํานวนเดียวหรือหลายจํานวนคูณหรือหารกันก็ได้. (อ. term).
พจนา	ดู พจน, พจน์ ๑.
พจนานุกรม	ดู พจน, พจน์ ๑.
พจนารถ	ดู พจน, พจน์ ๑.
พจนีย์	[พดจะนี] ว. ควรว่ากล่าว. น. คําติเตียน. (ส.).
พจมาน	[พดจะมาน] น. คําพูด.
พจี	[พะจี] น. คําพูด, ถ้อยคํา. (ป. วจี).
พชระ	[พดชะระ] (กลอน) น. เพชร. (ส. วชฺร; ป. วชิร).
พญา	[พะยา] (โบ) น. เจ้าแผ่นดิน เช่น พญาลิไทย; ผู้เป็นใหญ่, ผู้เป็นหัวหน้า,
	(มักใช้'';นําหน้านามอื่น) เช่น พญานาค พญาหงส์.
	พญาเดิน น. ชื่อเพลงปี่พาทย์.
	พญาไทย (โบ) น. ชื่อพระราชาคณะผู้ใหญ่.
	พญาแปแล น. ชื่อเพลงไทยทํานองหนึ่ง
	พญาพยาต (โบ) น. พญาปราชญ์, จอมปราชญ์.
	พญาโศก น. ชื่อเพลงไทยทำนองหนึ่งในจําพวกเพลงโศก.
พญากาสัก	ดู กาสัก ๒.
พญาขามป้อม, พญามะขามป้อม	น. (๑) ชื่อไม้ต้นชนิด Cephalotaxus griffithii Hook.f. ในวงศ์
	Cephalotaxaceae. (๒) ชื่อไม้ต้นชนิด Podocarpus imbricatus
	Blume ในวงศ์ Podocarpaceae.
พญาฉัททันต์	น. ชื่อกล้วยไม้อิงอาศัยชนิด Vandopsis gigantea (Lindl.) Pfitz.
	ในวงศ์ Orchidaceae ดอกสีเหลืองประนํ้าตาล.
พญาช้างเผือก	ดู กําลังช้างเผือก.
พญาณ	[พะยาน] (โบ) น. พยาน.
พญาดาบหัก	ดู ราชดัด.
พญาปากกว้าง	น. ชื่อนกในวงศ์ Eurylaimidae ลําตัวอ้วนป้อม ปากใหญ่ หัวโต อาศัย
	อยู่ตามป่าทึบ กินแมลง สัตว์เล็ก ๆ และผลไม้ มีหลายชนิด เช่น
	พญาปากกว้างสีดํา (Corydon sumatranus) พญาปากกว้างท้องแดง
	(Cymbirhynchus macrorhynchos) พญาปากกว้างหางยาว
	(Psarisomus dalhousiae).
พญาไฟ	น. ชื่อนกขนาดเล็กในวงศ์ Campephagidae มีเสียงร้องไพเราะและ
	สีสันสวยงาม ตัวผู้สีแดง ตัวเมียสีเหลือง บางชนิดเป็นสีเทาทั้งตัวผู้
	และตัวเมีย รวมกันอยู่เป็นฝูงตามยอดไม้ มีหลายชนิด เช่น พญาไฟ
	สีกุหลาบ (Pericrocotusroseus) พญาไฟเล็กคอเทา (P. cinnamomeus)
	พญาไฟใหญ่ (P. flammeus) พญาไฟสีเทา (P. divaricatus).
พญามือเหล็ก	น. ชื่อไม้พุ่มหรือไม้ต้น ๒ ชนิดในสกุล Strychnos วงศ์ Strychnaceae
	คือ ชนิด S. ignatii Berg และชนิด S. lucida R. Br. เมล็ดมีพิษ
	ใช้ทํายาได้.
พญามุตติ	น. ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Grangea maderaspatana Poir. ในวงศ์ Compositae
	ใช้ทํายาได้. (พยาธิมุตติ).
พญามูมิน	น. ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Crotalaria calycina Schrank ในวงศ์ Leguminosae.
พญาไม้	น. ชื่อไม้ต้นชนิด Podocarpus wallichianus Presl ในวงศ์ Podocarpaceae
	ดอกสีเหลือง ฝักเล็ก.
พญายา	ดู กระแจะ ๒.
พญารากดำ	น. ชื่อไม้ต้นชนิด Diospyros variegata Kurz ในวงศ์ Ebenaceae ใช้
	ทํายาได้, ดําดง หรือ ฝีหมอบ ก็เรียก.
พญารากเดียว	ดู ไม้เท้ายายม่อม.
พญาไร้ใบ	น. ชื่อไม้ต้นชนิด Euphorbia tirucalli L. ในวงศ์ Euphorbiaceae
	ใบเล็กมาก และมักทิ้งใบ ยางมีพิษ ใช้ทํายาได้.
พญาลอ	น. ชื่อนกชนิด Lophura diardi ในวงศ์ Phasianidae ตัวผู้สีเทา ตะโพก
	สีแดงสด ขนหางยาวสีดําเหลือบเขียว ตัวเมียสีนํ้าตาล มีลายขวางสีดํา
	นกชนิดนี้ถือเป็นแบบฉบับของนกไก่ฟ้าในประเทศไทยมีชื่อสามัญว่า
	Siamese Fireback Pheasant, ไก่ฟ้าพญาลอ ก็เรียก.
พญาสัตบรรณ	ดู ตีนเป็ด.
ฯพณฯ	[พะนะท่าน] น. คํานําหน้าชื่อหรือตําแหน่งข้าราชการผู้ใหญ่ชั้น
	รัฐมนตรี เอกอัครราชทูต เป็นต้น. (ย่อมาจากคํา พณหัว พณหัวเจ้า
	พณหัวเจ้าท่าน).
พณิช	[พะนิด] น. ผู้ค้าขาย, พ่อค้า. (ป., ส. วาณิช).
พณิชย์	[พะ] น. การค้าขาย. (ส. วณิชฺยา, วาณิชฺย; ป. วาณิชฺช).
พด	ว. คด, งอ, ขด.
	พดกริช น. คดกริช.
	พดด้วง น. เรียกเงินตราโบราณรูปขดกลมคล้ายตัวด้วง.
พธู	[พะ] น. เจ้าสาว; เมีย; ผู้หญิง. (ส., ป. วธู).
พน, พน	[พน, พะนะ] น. ป่า, พง, ดง. (ป., ส. วน).
	พนขัณฑ์ [พะนะ] น. ทิวไม้, แนวป่า, ราวป่า, ราวไพร. (ส.วนขณฺฑ;
	ป. วนสณฺฑ).
	พนโคจร [พะนะโคจอน] น. ชาวป่า, พรานป่า. (ส. วนโคจร).
	พนจร, พนจรก [พะนะจอน, พะนะจะรก] น. ชาวป่า, พรานป่า.
	(ป., ส. วนจร, วนจรก).
	พนชีวี [พะนะ] น. ชาวป่า. (ส. วนชีวินฺ).
	พนธารา [พะนะ] น. แถวต้นไม้ (เช่นตาม ๒ ข้างถนนหลวง).
	(ส. วนธารา).
	พนวาสี [พะนะ] น. ผู้อยู่ป่า, ฤษี. ว. ซึ่งอยู่ในป่า. (ป., ส. วนวาสี).
	พนสณฑ์ [พะนะ] น. พนขัณฑ์. (ป. วนสณฺฑ; ส. วนขณฺฑ,
	วนสณฺฑ).
	พนันดร, พนานดร [พะนันดอน, ดอน] น. ระหว่างป่า, กลางป่า,
	ภายในป่า. (ป., ส. วนนฺตร).
	พนาดร, พนาดอน น. ป่าสูง, ใช้ว่า วนาดร หรือ วนาดอน ก็มี.
	พนาธวา [พะนาทะวา] น. ทางป่า.
	พนาราม น. ป่าอันรื่นรมย์. (ป., ส. วน + อาราม).
	พนาลัย น. การอยู่ป่า, ที่อยู่ในป่า. (ส. วนาลย).
	พนาลี น. แนวป่า. (ส. วนาลี).
	พนาวา (กลอน) น. ป่า.
	พนาวาส น. ที่อยู่ในป่า. (ป. วนาวาส).
	พนาเวศ น. ป่า.
	พนาศรม [พะนาสม] น. อาศรมในป่า. (ส. วนาศฺรม).
	พนาศรัย น. ผู้อยู่ป่า. (ส. วนาศฺรย).
	พนาสณฑ์, พนาสัณฑ์ น. ราวป่า, แนวป่า, ทิวไม้, ป่าสูง, ป่าดง,
	วนาสณฑ์ หรือ วนาสัณฑ์ ก็ว่า.
	พเนจร น. ผู้เที่ยวป่า, พรานป่า; โดยปริยายหมายความว่า ร่อนเร่ไป,
	เที่ยวไปโดยไร้จุดหมาย. (ป., ส. วเนจร).
พ่น	ก. ห่อปากเป่าให้สิ่งใดสิ่งหนึ่งในปากออกมาเป็นฝอยเป็นต้น,
	ที่อาการมีลักษณะคล้ายคลึงเช่นนั้น เช่น พ่นไฟ พ่นสี, (ปาก)
	พูดมาก เช่น รีบ ๆ เข้าเถอะ อย่ามัวพ่นอยู่เลย.
พ้น	ก. อาการที่ผ่านหรือหลุดเป็นต้นออกไปอยู่นอกเขตหรือเลยที่กำหนด
	ไว้ เช่นพ้นอันตราย พ้นกิเลส พ้นทุกข์ พ้นเกณฑ์ พ้นตัว พ้นบ้าน.
	ว. นอกเขตออกไป เช่นข้ามพ้น บินพ้น ผ่านพ้น หลุดพ้น.
	พ้นวิสัย ว. เกินความสามารถ, ที่ไม่อาจเป็นไปได้หรือไม่สามารถ
	จะกระทําได้.
พนม	น. ภูเขา. (ข.); ลักษณะของสิ่งที่เป็นพุ่มยอดแหลมอย่างดอกบัวตูม.
	ก. ทําให้มีรูปอย่างดอกบัวตูม เช่น พนมมือ.
	พนมเพลิง น. กองเพลิงเผาศพ.
	พนมมือ ก. กระพุ่มมือ, ประนมมือ ก็ว่า.
	พนมศก น. เลขปีรัชกาลที่เขียนบนหลังศก.
	พนมศพ น. การทําศพหรือการแต่งศพที่เป็นงานใหญ่.
พนมสวรรค์	ดู นมสวรรค์.
พนอง ๑	[พะ] น. ป่า. (ข. พฺนง).
พนอง ๒	น. ชื่อไม้ต้นขนาดใหญ่ชนิด Shorea hypochra Hance ในวงศ์
	Dipterocarpaceae ยางใช้เป็นชันยาเรือและอื่น ๆ.
พนอม	[พะ] น. พนม, จอมเขาหรือที่มีพุ่มไม้, ใช้ พระนอม หรือ พระน้อม
	ก็มี.
พนัก	น. เครื่องสําหรับพักสําหรับพิง เช่น พนักเก้าอี้.
พนักงาน	น. หน้าที่ เช่น เรื่องนี้เป็นพนักงานของฉัน; ผู้มีหน้าที่ปฏิบัติงาน
	เช่น พนักงานรัฐวิสาหกิจ.
	พนักงานเจ้าหน้าที่ (กฎ) น. บุคคลผู้มีหน้าที่ปฏิบัติการตามที่
	กฎหมายกําหนด.
	พนักงานสอบสวน (กฎ) น. เจ้าพนักงานซึ่งกฎหมายให้มีอํานาจ
	และหน้าที่ทําการสอบสวน.
	พนักงานอัยการ (กฎ) น. เจ้าพนักงานผู้มีหน้าที่ฟ้องผู้ต้องหาต่อศาล
	ทั้งนี้จะเป็นข้าราชการในสำนักงานอัยการสูงสุด หรือเจ้าพนักงานอื่น
	ผู้มีอำนาจเช่นนั้นก็ได้; ข้าราชการสังกัดสำนักงานอัยการสูงสุดผู้มี
	อำนาจและหน้าที่ในการดำเนินคดีหรือทำหน้าที่ในฐานะทนาย
	แผ่นดิน, อัยการ ก็เรียก.
พนัง	น. ทํานบกั้นนํ้าอย่างใหญ่; เครื่องกั้นเครื่องกําบัง เช่น พนังม้า
	คือแผ่นหนังสำหรับปิดข้างม้าทั้ง ๒ ข้าง พนังที่นอน คือแผ่นผ้า
	ที่เย็บปิดกั้นรอบข้างที่นอนหรือกั้นภายในที่นอนให้เป็นช่อง ๆ
	เพื่อยัดนุ่นเป็นลูก ๆ พนังหมอน คือแผ่นผ้าที่เย็บปิดกั้นรอบ
	หมอน.
พนัน	ก. เล่นเอาเงินหรือสิ่งอื่นโดยอาศัยความฉลาด ความชำนาญ
	เล่ห์เหลี่ยม ไหวพริบและฝีมือ รวมทั้งโชคด้วย. น. การเล่นเช่นนั้น
	เรียกว่า การพนัน.
	พนันขันต่อ น. การพนันซึ่งได้เสียกันโดยวิธีต่อรอง.
พนันดร, พนานดร	ดู พน, พน.
พนัส, พนัส	[พะนัด, พะนัดสะ] น. ป่า, พง, ดง. (มาจาก พน แต่เพิ่มตัว ส เพื่อ
	ความสะดวกในการสนธิ). (ส. วนสฺ; ป. วน).
	พนัสดม [พะนัดสะดม] น. ป่ามืด, ป่าทึบ.
	พนัสบดี [พะนัดสะบอดี] น. เจ้าป่า. (ส. วนสฺปติ หมายถึง ต้นโพ
	ต้นไทร และต้นมะเดื่อ; ป. วนปฺปติ).
พนา	น. ป่า, พง, ดง, (มาจาก พน เติมสระอา เช่น พนาดร = ป่าสูง
	พนาสณฑ์, พนาสัณฑ์ = แนวป่า, ราวป่า).
พนาด	น. เบาะสําหรับปูหลังช้างเพื่อออกป่า เช่น พรายพัสตร์พนาดพร้อม
	ภูษา. (ยวนพ่าย), ใช้ว่า พระนาด ก็มี.
พนาดร, พนาดอน	ดู พน, พน.
พนาธวา	ดู พน, พน.
พนาย	น. คําขุนนางผู้ใหญ่เรียกผู้ดีซึ่งอยู่ในบังคับตน.
พนาราม	ดู พน, พน.
พนาลัย	ดู พน, พน.
พนาลี	ดู พน, พน.
พนาวา	ดู พน, พน.
พนาวาส	ดู พน, พน.
พนาเวศ	ดู พน, พน.
พนาศรม	ดู พน, พน.
พนาศรัย	ดู พน, พน.
พนาสณฑ์, พนาสัณฑ์	ดู พน, พน.
พนิด, พนิดา	น. วนิดา, หญิง, หญิงสาว. (ส. วนิตา).
พนิต	ว. เป็นที่รัก, ที่ชอบพอ. (ส. วนิต).
พนียก	[พะนียก] น. วนิพก, คนขอทานโดยร้องเพลงขอ. (ส. วนียก).
พเนก	[พะเนก] น. หมอนสําหรับช้างหนุนนอน.
พเนจร	ดู พน, พน.
พบ	ก. เห็น (ใช้แก่อาการเห็นซึ่งต่อเนื่องกับกิริยาอื่น เช่น ขุดพบ ค้นพบ
	ไปพบ หาพบ), ปะ, ประสบ, เจอะ, เจอ, เช่น พบเพื่อน พบอุปสรรค.
	พบปะ ก. พบด้วยความสนิทสนมคุ้นเคย.
	พบพาน ก. ปะกัน, เจอกัน, มักใช้ในความปฏิเสธ เช่น ไม่ประสบ
	พบพาน.
	พบไม้งามเมื่อขวานบิ่น (สํา) ก. พบหญิงสาวที่ต้องใจเมื่อแก่, ใช้ว่า
	พบไม้งามเมื่อยามขวานบิ่น ก็มี.
พบู ๑	(กลอน) น. กาย, ตัว. (ป., ส. วปุ).
พบู ๒	(กลอน) น. หน้า; ดอกไม้ เช่น พบูบานประสานสี. ว. งาม; ขาว, ด่อน.
พม่า ๑	[พะม่า] น. ชื่อประเทศและชนชาติหนึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกและ
	ตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศไทย.
พม่า ๒	[พะม่า] น. ชื่อเพลงไทยจําพวกหนึ่ง มีชื่อขึ้นต้นด้วยคําว่า พม่า เช่น
	พม่ากล่อม พม่าเห่ พม่ากําชับ พม่าห้าท่อน.
	พม่าแทงกบ น. ชื่อเพลงไทยทํานองหนึ่ง.
	พม่ารำขวาน น. ชื่อเพลงไทยทํานองหนึ่ง.
พยชน์	[พะยด] น. พัด. (ส. วฺยชน).
พยชะ	[พะยดชะ] ก. ขับ, ขี่; พัด. (ส. วฺยช).
พยติเรก	[พะยะติเหฺรก] ว. แปลกออกไป; ในไวยากรณ์ใช้เป็นชื่อประโยค
	ใหญ่ที่แสดงเนื้อความแย้งกัน; ชื่อนิบาตในภาษาบาลีพวกหนึ่ง.
	(ป., ส. วฺยติเรก).
พยนต์	[พะยน] น. สิ่งที่ผู้ทรงวิทยาคมปลุกเสกให้มีชีวิตขึ้น เช่น หุ่นพยนต์.
	(ป. วยนฺต; ส. วฺยนฺต).
พยศ	[พะยด] ก. แสดงอาการดื้อหรือถือตัวไม่ยอมทําตาม.
พยัก	[พะยัก] ก. อาการที่ก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วเงยหน้าขึ้นโดยเร็วเป็นการ
	แสดงความรับรู้เรียกว่า พยักหน้า.
	พยักพเยิด [พะเยิด] ก. แสดงกิริยาหน้าตาพลอยรับรู้เห็นกับเขาด้วย,
	ไม่แสดงอาการให้ชัดเจนเป็นแต่พยักหน้า หรือทําบุ้ยใบ้ไม้มือเพื่อให้รู้.
	พยักยิ้ม ก. แสดงกิริยาพยักพเยิดพร้อมทั้งยิ้มอยู่ในหน้าเป็นเชิง
	เย้ยหยัน.
พยัคฆ, พยัคฆ์	[พะยักคะ] น. เสือโคร่ง. (ป. พฺยคฺฆ, วฺยคฺฆ; ส. วฺยาฆฺร).
	พยัคฆา, พยัคฆิน, พยัคฆี (กลอน) น. เสือโคร่ง.
	พยัคฆินทร์, พยัคเฆนทร์ น. พญาเสือโคร่ง.
พยัคฆา, พยัคฆิน, พยัคฆี	ดู พยัคฆ, พยัคฆ์.
พยัคฆินทร์, พยัคเฆนทร์	ดู พยัคฆ, พยัคฆ์.
พยัชน์	[พะยัด] น. พัด. (ส. วฺยชน).
พยัญชนะ	[พะยันชะนะ] น. เสียงพูดที่เปล่งออกมาโดยใช้อวัยวะส่วนต่าง ๆ
	ในปากและคอ เช่น เสียง ป โดยทั่วไปจะออกเสียงพยัญชนะร่วมกับ
	เสียงสระ, เสียงพยัญชนะ ก็เรียก; ตัวอักษรที่ใช้แทนเสียงพยัญชนะ
	เช่น ก ข, รูปพยัญชนะ ก็เรียก, ตัวหนังสือ เช่น แปลโดยพยัญชนะ;
	กับข้าวที่ไม่ใช่แกง, คู่กับ สูปะ ซึ่งหมายถึง แกง. (ป. พฺยญฺชน,
	วฺยญฺชน; ส. วฺยญฺชน); ลักษณะของร่างกาย.
พยัต	[พะยัด] น. ผู้เรียน, ผู้รู้. ว. ฉลาด, เฉียบแหลม. (ป. พฺยตฺต, วฺยตฺต;
	ส. วฺยกฺต).
พยับ	[พะยับ] ว. ครึ้ม, มืดมัว, (ใช้แก่อากาศ) เช่น พยับฟ้า พยับฝน พยับเมฆ.
	พยับแดด น. เงาแดด, แสงแดดกล้าที่ปรากฏในระยะไกลเป็นระยิบ
	ระยับลวงตา ทําให้เห็นเป็นนํ้าเป็นต้น.
	พยับฝน น. ครึ้มฝน.
	พยับเมฆ ๑ น. เมฆฝนตั้งเค้า.
	พยับหมอก ๑ น. หมอกมืดครึ้ม.
พยับเมฆ ๑	ดูใน พยับ.
พยับเมฆ ๒	น. ชื่อไม้พุ่มชนิด Orthosiphon aristatus Miq. ในวงศ์ Labiatae
	ดอกเล็กสีขาวอมม่วงอ่อน ออกเป็นช่อยาว เกสรเพศผู้ยาว ใบใช้
	ทํายาได้, หญ้าหนวดแมว ก็เรียก.
พยับหมอก ๑	ดูใน พยับ.
พยับหมอก ๒	น. ชื่อไม้พุ่มขนาดเล็กชนิด Plumbago auriculata Lam. ในวงศ์
	Plumbaginaceae ดอกเป็นช่อสีฟ้าอ่อน, เจตมูลเพลิงฝรั่ง ก็เรียก.
พยากรณ์	[พะยากอน] ก. ทํานายหรือคาดการณ์โดยอาศัยหลักวิชา. น. ชื่อคัมภีร์
	โหราศาสตร์ว่าด้วยการทํานาย. (ป., ส. วฺยากรณ).