พยาฆร์	[พะยาก] น. พยัคฆ์. (ส. วฺยาฆฺร; ป. พฺยคฺฆ).
พยางค์	[พะยาง] น. ส่วนของคำที่เปล่งออกมาครั้งหนึ่ง ๆ เช่น กะ มี ๑ พยางค์
	กระเป๋า มี ๒ พยางค์ พยากรณ์ มี ๓ พยางค์.
พยาธิ ๑	[พะยาทิ] น. ความเจ็บไข้ เช่น โรคาพยาธิ ชาติชราพยาธิ. (ป. พฺยาธิ,
	วฺยาธิ; ส. วฺยาธิ).
พยาธิ ๒	[พะยาด] น. ชื่อสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังซึ่งอย่างน้อยในระยะหนึ่งของ
	ชีวิตจะเป็นปรสิตอยู่ในมนุษย์และสัตว์ ชนิดตัวแบน เช่น พยาธิใบไม้
	พยาธิตัวตืด ชนิดตัวกลมหรือหนอนพยาธิ เช่น พยาธิไส้เดือน พยาธิ
	เส้นด้าย พยาธิแส้ม้า.
พยาน	[พะยาน] น. หลักฐานเครื่องพิสูจน์ข้อเท็จจริง, ผู้ที่รู้เห็นเหตุการณ์
	หรือข้อเท็จจริงที่ใช้เป็นหลักฐานเครื่องพิสูจน์ได้; (กฎ) บุคคลซึ่ง
	ให้การในเรื่องหรือสิ่งที่ตนได้เห็นได้ยิน หรือได้รับรู้มาโดยวิธีอื่น.
	(อ. witness).
	พยานบอกเล่า (กฎ) น. พยานบุคคลซึ่งให้การโดยตนมิได้เห็น ได้ยิน
	หรือรู้เรื่องมาด้วยตนเอง แต่ได้ยินหรือได้ฟังจากผู้อื่น. (อ. hearsay
	evidence).
	พยานบุคคล (กฎ) ดู พยาน.
	พยานวัตถุ (กฎ) น. วัตถุที่อ้างเป็นพยานหลักฐาน. (อ. material
	evidence).
	พยานหลักฐาน (กฎ) น. บุคคล เอกสารหรือวัตถุที่ใช้ในการยืนยัน
	หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริง. (อ. evidence).
	พยานเอกสาร (กฎ) น. เอกสารที่อ้างเป็นพยานหลักฐาน.
	(อ. documentary evidence).
พยาบาท	[พะยาบาด] น. การผูกใจเจ็บคิดจะแก้แค้น, การคิดปองร้าย, ในคำว่า
	ผูกพยาบาท. ก. ผูกใจเจ็บและอยากแก้แค้น, ปองร้าย, เช่น อย่าไป
	พยาบาทเขาเลย. (ป. พฺยาปาท, วฺยาปาท; ส. วฺยาปาท).
พยาบาล	[พะยาบาน] ก. ดูแลคนไข้, ปรนนิบัติคนไข้; (โบ) เอื้อเฟื้อเลี้ยงดู.
	น. ผู้ดูแลคนไข้.
พยาม, พยามะ	[พะยาม, พะยามะ] น. วา คือ ระยะวาหนึ่ง. (ป. พฺยาม, วฺยาม; ส. วฺยาม).
พยายาม	[พะยา] ก. ทําโดยมานะบากบั่น. (ส. วฺยายาม; ป. วายาม).
พยาล, พยาล	[พะยาน, พะยาละ] น. สัตว์ที่กินเนื้อสัตว์. (ส. วฺยาล; ป. วาล, วาฬ).
	พยาลมฤค [พะยาละมะรึก] น. สัตว์ร้าย. (ส. วฺยาลมฺฤค; ป. วาฬมิค).
พยุ	[พะยุ] น. ลมแรง. (ข. พฺยุะ; ป., ส. วายุ).
พยุง	[พะยุง] ก. ประคองให้ทรงตัวอยู่, ประคองให้อยู่ในสภาพปรกติ,
	เช่น พยุงตัวลุกขึ้นพยุงตัวไม่ให้จมน้ำ, ระวังไม่ให้ล้มไม่ให้ซวนเซ
	เป็นต้น เช่น พยุงลุก พยุงนั่ง พยุงคนไข้ พยุงฐานะ, (ปาก) พยุพยุง
	ก็ว่า.
	พยุงปีก ก. ประคองแขนพยุงไปด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วใช้มืออีกข้าง
	หนึ่งโอบรอบหลังไปสอดใต้รักแร้ของผู้ถูกพยุง.
พยุพยุง	[พะยุพะยุง] (ปาก) ก. พยุง.
พยุห, พยุหะ	[พะยุหะ] น. กระบวน, หมู่, กองทัพ, พยู่ห์ ก็ว่า; ชื่อวิธีนับใน
	ปักษคณนา. (ป. พฺยูห, วฺยูห; ส. วฺยูห).
	พยุหบาตร (โบ), พยุหบาตรา [บาด, บาดตฺรา] (กลอน) น.
	กระบวนทัพ.
	พยุหยาตรา [ยาดตฺรา] น. กระบวนทัพ, การเดินทัพ, เช่น ยก
	พยุหยาตรา. ก. ไปเป็นกระบวนทัพใหญ่.
	พยุหโยธา น. หมู่พลรบ, กระบวนพลรบ. (ป.).
	พยุหเสนา, พยุหแสนยา, พยุหแสนยากร น. หมู่เสนา. (ป. พฺยูห +
	เสนา; ส. วฺยูห + ไสนฺย, วฺยูห + ไสนฺย + อากร).
พยุหร	[พะยุหอน] น. เกณฑ์เลขผลหารของวิธีฉวาง. (ศัพท์ใช้ในตํารา
	เลขโบราณ).
พยู่ห์	[พะยู่] น. พยุหะ, กระบวน, หมู่, กองทัพ.
พเยีย	[พะเยีย] น. พวงดอกไม้. (ข. ภฺ??).
พร	[พอน] น. คําแสดงความปรารถนาให้ประสบสิ่งที่เป็นสิริมงคล เช่น
	ให้พร ถวายพระพร, สิ่งที่ขอเลือกเอาตามประสงค์ เช่น ขอพร.
	(ป. วร).
	พรสวรรค์ น. ความสามารถพิเศษหรือคุณสมบัติเด่นของบุคคล
	ที่มีมาแต่กําเนิด.
พรต	[พฺรด] น. กิจวัตร, การปฏิบัติ; มรรยาท, เขตแห่งความประพฤติ,
	ธรรมเนียม, ประเพณี, การสมาทานหรือประพฤติตามลัทธิศาสนา,
	การจําศีล (เช่น การเว้นบริโภค เว้นเมถุนธรรม); การสมาทานบริโภค
	อาหารอย่างเดียวเป็นนิตย์ (เช่น มธุพรต คือ การสมาทานกินแต่นํ้าผึ้ง);
	ข้อกําหนดการปฏิบัติทางศาสนาเพื่อข่มกายใจ มีศีลวินัยเป็นต้น เช่น
	บําเพ็ญพรต ทรงพรต ถือพรต, เรียกผู้บําเพ็ญพรตว่า นักพรต.
	(ส. วฺรต; ป. วตฺต).
พรม ๑	[พฺรม] น. เครื่องลาดทําด้วยขนสัตว์, โดยปริยายใช้เรียกสิ่งอื่นบาง
	ชนิดที่ใช้ปูลาดว่า พรม เช่น พรมนํ้ามัน พรมกาบมะพร้าว; เรียก
	ด้ายที่ทําด้วยขนสัตว์หรือสิ่งอื่นที่มีลักษณะคล้ายคลึงเช่นนั้นว่า
	ไหมพรม; ตุ้มสําหรับหยั่งนํ้าตื้นลึกเมื่อเรือเดินใกล้ฝั่ง; ไม้สําหรับ
	ยึดกันครากมีกรอบถือเป็นต้น.
	พรมทาง น. พรมเล็ก ๆ ยาว ๆ ที่ใช้ปูเป็นลาดพระบาทหรือทางเดิน.
	พรมน้ำมัน น. เครื่องลาดชนิดหนึ่ง ทําด้วยผงไม้ก๊อกผสมนํ้ามัน
	ลินสีด สี และสารเคมีที่ทําให้นํ้ามันลินสีดแห้งแข็งตัวเร็ว แล้วอัดให้
	เป็นแผ่น ใช้แผ่นสักหลาดเนื้อหยาบชุบแอสฟัลต์อัดทับด้านหนึ่งแล้ว
	จึงอบให้ร้อนจนแข็งตัวแห้งสนิททั้งแผ่น จึงนํามาตกแต่งอีกด้านหนึ่ง
	ให้มีผิวเรียบเป็นมัน, เสื่อนํ้ามัน ก็เรียก.
พรม ๒	[พฺรม] ก. เอาสิ่งที่มีลักษณะเป็นน้ำประโปรยให้กระจายเป็นเม็ดเล็ก ๆ
	เช่น เอาน้ำพรมผ้า พรมน้ำมนต์.
	พรมนิ้ว ก. ประนิ้วรัวที่เครื่องดนตรีบางชนิด มีซอและขลุ่ยเป็นต้น.
พรม ๓	ดู หนามพรม.
พรม ๔	ดู นางเกล็ด.
พรมคด	[พฺรมมะ] น. (๑) ชื่อไม้ต้นชนิด Heliciopsis terminalis (Kurz)
	Sleumer ในวงศ์ Proteaceae ช่อดอกสีขาว กลิ่นหอม. (๒)
	ดู กระโดงแดง (๑).
พรมคดตีนเต่า	น. ชื่อไม้เถาชนิดหนึ่งในวงศ์ Malvaceae ทอดเลื้อยไปตามพื้นดิน
	ใบเป็น ๓ แฉกดอกสีเหลือง.
พรมแดน	[พฺรม] น. ขีดขั้นเขตแดน, แดนต่อแดน. (ข. พฺรํแฎน).
พรมมิ	[พฺรม] น. ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Bacopa monniera (L.) Weltst. ในวงศ์
	Scrophulariaceae ชอบขึ้นตามที่ชื้นแฉะ ดอกสีขาวหรือม่วงอ่อน
	ใช้ทํายาได้.
พรรค, พรรค, พรรค์	[พัก, พักคะ, พัน] น. หมู่คนที่เข้ารวมกันเป็นพวกเป็นฝ่าย เช่น
	พรรคการเมือง, พวก เช่น คนพรรค์นั้น. (ส. วรฺค; ป. วคฺค).
	พรรคกลิน [พักกะลิน] น. เหล่าทหารเรือที่เป็นช่างกลประจําท้องเรือ.
	พรรคการเมือง น. กลุ่มบุคคลที่มีอุดมการณ์ทางการเมืองอย่างเดียว
	กัน ร่วมกันจัดตั้งและจดทะเบียนเป็นพรรคการเมืองตามกฎหมาย.
	พรรคนาวิกโยธิน [พักนาวิกกะ] น. เหล่าทหารเรือที่ประจําการ
	พลรบฝ่ายบก.
	พรรคนาวิน [พัก] น. เหล่าทหารเรือที่ประจําการพลรบ.
	พรรคพวก น. พวกเดียวกัน.
พรรคานต์	[พักคาน] น. ตัวอักษรที่สุดวรรค คือ ง ญ ณ น ม.
พรรณ	[พัน] น. สีของผิว; ชนิด เช่น พรรณพืช พรรณไม้ พรรณสัตว์.
	(ส. วรฺณ; ป. วณฺณ).
	พรรณราย [พันนะ] น. สีพราย ๆ, สีเลื่อมระยับ, งามผุดผ่อง.
พรรณนา	[พันนะ] ก. กล่าวเป็นเรื่องเป็นราวอย่างละเอียดให้ผู้ฟังนึกเห็น
	เป็นภาพ. (ส. วรฺณนา; ป. วณฺณนา).
	พรรณนาโวหาร น. สำนวนเขียนที่กล่าวเป็นเรื่องราวอย่างละเอียด
	เพื่อให้ผู้อ่านนึกเห็นเป็นภาพ.
พรรดึก	[พันระ] น. อุจจาระที่เป็นก้อนแข็งกลม.
พรรลาย	[พันลาย] ก. มากมาย, เกลื่อนกลาด; เซ็งแซ่ เช่น ร้องก้องเสียง
	พรรลาย. (ตะเลงพ่าย).
พรรษ, พรรษ	[พัด, พันสะ] น. ฝน; ปี. (ส. วรฺษ; ป. วสฺส).
	พรรษประเวศ [พันสะปฺระเวด] น. การเข้าสู่ปีใหม่, เถลิงศก. (ส.).
	พรรษฤดู [พันสะรึดู] น. หน้าฝน. (ส.).
	พรรษวุฒิ [พันสะวุดทิ] น. การเจริญแห่งปี; วันเกิด.
	พรรษา [พันสา] น. ช่วงระยะเวลา ๓ เดือนในฤดูฝน เช่น เข้าพรรษา
	จําพรรษา; ปี เช่น บวช ๓ พรรษา, (ราชา) มีพระชนมายุ ๒๕ พรรษา.
	(ส. วรฺษ; ป. วสฺส, วสฺสาน).
	พรรษากาล น. ฤดูฝน. (ส.).
	พรรษาคม น. การเริ่มฤดูฝน. (ส.).
	พรรษายุต น. หมื่นปี. (ส.).
	พรรโษทก น. นํ้าฝน.
	พรรโษบล น. ลูกเห็บ. (ส.).
พรรษา	ดู พรรษ, พรรษ.
พรรษากาล	ดู พรรษ, พรรษ.
พรรษาคม	ดู พรรษ, พรรษ.
พรรษายุต	ดู พรรษ, พรรษ.
พรรโษทก	ดู พรรษ, พรรษ.
พรรโษบล	ดู พรรษ, พรรษ.
พรรเหา	[พัน] ว. มาก, ยิ่ง, พันเหา ก็ใช้ เช่น คือ เทพเพียงพันเหา. (สมุทรโฆษ).
พรรเอิญ	[พัน] (โบ) ว. เผอิญ, ใช้ว่า เพอิญ ก็มี.
พรวงเพรียง	[พฺรวงเพฺรียง] ก. พูดยกยอ.
พรวด ๑	[พฺรวด] ว. อาการที่เป็นไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ยับยั้ง เช่น เทพรวด;
	เสียงดังเช่น นั้น.
	พรวดพราด [พฺราด] ว. อาการที่เป็นไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ยับยั้ง
	เช่น วิ่งพรวดพราด เปิดประตูพรวดพราดเข้ามา.
พรวด ๒	[พฺรวด] (ถิ่นปักษ์ใต้, ตะวันออก) น. ชื่อผึ้งโพรง (Apis cerana)
	ในวงศ์ Apidae เป็นผึ้งขนาดกลาง ผึ้งงานลําตัวยาว ๐.๙๑ เซนติเมตร
	กว้างประมาณ ๓.๕ มิลลิเมตร เมื่อกางปีกวัดจากปลายปีกยาวประมาณ
	๑.๗๕ เซนติเมตร รวมตัวอยู่เป็นกลุ่ม ทํารังอยู่ในโพรงหรือตามซอก
	หิน ซอกหลังคาบ้านที่ปิดมิดชิด, ผึ้งรวง ก็เรียก.
พรวด ๓	[พฺรวด] ดู กระทุ.
พรวน ๑	[พฺรวน] น. โลหะทําเป็นรูปกลมกลวง มีลูกกลิ้งเล็ก ๆ อยู่ข้างใน
	เพื่อให้เกิดเสียง ใช้ผูกคอสัตว์หรือข้อเท้าเป็นต้น เรียกว่า ลูกพรวน,
	กระพรวน หรือ ลูกกระพรวน ก็ว่า, (ถิ่นพายัพ, อีสาน) มะหิ่ง
	หรือ หมากหิ่ง.
พรวน ๒	[พฺรวน] น. กระจุก, กลุ่ม, พวง, เช่น วิ่งตามเป็นพรวน.
พรวน ๓	[พฺรวน] น. ชื่อปลานํ้าจืดชนิด Labeo pruol ในวงศ์ Cyprinidae
	รูปร่างคล้ายปลานวลจันทร์ ซึ่งอยู่ในวงศ์เดียวกัน. (ข.).
พรวน ๔	[พฺรวน] น. (๑) (ถิ่นปักษ์ใต้) ต้นเงาะ. (ดู เงาะ ๒). (๒) ชื่อมะม่วง
	พันธุ์หนึ่งของชนิด Mangifera indica L..
พรวน ๕	[พฺรวน] ก. คุ้ยดินให้เป็นกลุ่มล้อมต้นไม้, ใช้จอบหรือเสียมเป็นต้น
	ทำดินให้โปร่งหรือร่วน, เรียกว่า พรวนดิน.
พรหม, พรหม	[พฺรม, พฺรมมะ] น. ชื่อพระเป็นเจ้าผู้สร้างโลกตามศาสนาพราหมณ์,
	เทพในพรหมโลกจําพวกมีรูป เรียก รูปพรหม มี ๑๖ ชั้น จําพวกไม่มี
	รูป เรียก อรูปพรหม มี ๔ ชั้นตามคติพระพุทธศาสนา, ในบทกลอน
	ใช้ว่า พรหมัน พรหมา พรหมาน หรือ พรหมาร ก็มี; ผู้มีพรหมวิหาร
	ทั้ง ๔ (เช่น บิดามารดามีพรหมวิหารทั้ง ๔ ต่อบุตร ได้ชื่อว่า เป็นพรหม
	ของบุตร). (ป., ส. พฺรหฺม).
	พรหมกาย น. พระกาย (คือ รูปกาย นามกาย) ประเสริฐ, พระนาม
	ของพระพุทธเจ้า.
	พรหมโคละ [พฺรมมะโคละ] น. จักรวาล. (ส.).
	พรหมจรรย์ น. การศึกษาปรมัตถ์, การศึกษาพระเวท; การถือพรต
	บางอย่าง เช่นเว้นเมถุนเป็นต้น, การบวชซึ่งเว้นเมถุนเป็นต้น. (ส.).
	พรหมจักร น. จักรวาล; คําสอนของพระพุทธเจ้า. (ส.; ป. พฺรหฺมจกฺก).
	พรหมจาริณี น. หญิงที่ยังบริสุทธิ์. (ป.).
	พรหมจารี น. ผู้ศึกษาปรมัตถ์, นักเรียนพระเวท; ผู้ถือพรตบางอย่าง
	เช่นเว้นเมถุนเป็นต้น, ในพระพุทธศาสนาหมายเอาผู้ตั้งอยู่ในธรรม
	มีเว้นจากเมถุนเป็นต้น เช่นภิกษุ; หญิงที่ยังบริสุทธิ์. (ป.; ส.
	พฺรหฺมจารินฺ).
	พรหมชาติ น. ชื่อตําราหมอดู.
	พรหมทัณฑ์ น. ตามศาสนาพราหมณ์หมายความว่า ''ไม้พระพรหม''
	ชื่อศัสตรากายสิทธิ์ชนิดหนึ่ง; การสาปแห่งพราหมณ์; โทษอย่างสูง
	คือห้ามไม่ให้ใคร ๆ พูดด้วยในหมู่สงฆ์ด้วยกัน. (ส., ป.).
	พรหมไทย น. ที่ดินซึ่งพระเจ้าแผ่นดินพระราชทานแก่พราหมณ์และ
	ยกเว้นภาษีอากร; ของที่บิดามารดาให้.
	พรหมธาดา น. พระพรหมผู้สร้าง.
	พรหมบถ น. ทางไปสู่พระพรหม, ทางไปสู่ความดีสูงสุด. (ส.).
	พรหมบท น. ที่อยู่ของพระพรหม; ตําแหน่งพราหมณ์. (ส.).
	พรหมบริษัท น. ชุมนุมพระพรหม, ชุมนุมพราหมณ์. (ส.).
	พรหมบุตร น. พราหมณ์, ลูกพราหมณ์. (ส.).
	พรหมปุโรหิต น. พราหมณ์ชั้นสูง; ชื่อพรหมหมู่หนึ่งอยู่ในสวรรค์
	อันสูงกว่าชั้นพรหมปาริสัช; ชื่อคัมภีร์แพทย์ว่าด้วยต้นเหตุที่มนุษย์
	เกิด. (ส.).
	พรหมพักตร์ น. ยอดเครื่องสูงหรือยอดสิ่งก่อสร้างที่เป็นหน้าพรหม
	๔ ด้าน.
	พรหมพันธุ์ น. ''วงศ์พรหม'' คือพราหมณ์โดยตระกูล คือ พราหมณ์
	เลว. (ส.).
	พรหมภูติ [พฺรมมะพูติ] น. เวลาสนธยา, เวลาขมุกขมัว, โพล้เพล้. (ส.).
	พรหมยาน น. ยานที่นําไปสู่ความเป็นพรหม คือการบริจาคอัน
	ยิ่งใหญ่ เช่นบุตรทารทาน. (ม. ร่ายยาว สักบรรพ). (ป.).
	พรหมเรขา, พรหมลิขิต [พฺรมมะ, พฺรม] น. อํานาจที่กําหนดความ
	เป็นไปของชีวิต (ถือกันว่า พระพรหมเขียนไว้ที่หน้าผากของเด็กซึ่ง
	เกิดได้ ๖ วัน). (ส.).
	พรหมโลก [พฺรมมะ] น. โลกของพระพรหม; ภูมิเป็นที่สถิตของ
	พระพรหม.
	พรหมฤษี น. ฤษีที่เป็นพราหมณ์โดยกําเนิด.
	พรหมวิหาร [พฺรมมะ, พฺรม] น. ธรรมของพรหมหรือของท่าน
	ผู้เป็นใหญ่ มี ๔ คือ เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา. (ป.).
	พรหมศร น. ชื่อกาบกระหนกชนิดหนึ่ง ที่ประกอบกับโคนเสา เช่น
	เสาบุษบก มีลักษณะคล้ายอินทรธนูละคร เรียกว่า กาบพรหมศร.
	พรหมสี่หน้า [พฺรม] น. ชื่อกระบวนมวยท่าหนึ่ง, ชื่อกระบวนรํา
	ท่าหนึ่ง.
	พรหมสูตร น. ด้ายที่สวมสะพายแล่ง เป็นเครื่องหมายของ, พราหมณ์
	สายธุรําของพราหมณ์. (ส.).
	พรหมโองการ น. ชื่อไม้ทํารูปเหมือนใบมะตูมติดที่โรงพิธี.
	พรหมัญตา [พฺรมมันยะ] น. ความเป็นผู้เกื้อกูลแก่พราหมณ์. (ป.).
	พรหมา [พฺรมมา] น. พรหม.
	พรหมาณฑ์ [พฺรมมาน] น. จักรวาล, โลก. (ส.).
	พรหมาสตร์ [พฺรมมาด] น. ชื่อศรเล่มหนึ่งของพระราม. (ส.).
	พรหมินทร์ [พฺรมมิน] น. พรหมผู้เป็นใหญ่. (ส.).
	พรหเมนทร์, พรหเมศวร [พฺรมเมน, พฺรมเมสวน] น. พระพรหม
	ผู้เป็นใหญ่. (ส.).
พรหมหัวเหม็น	ดู ขี้ขม.
พรหมัญตา	ดู พรหม, พรหม.
พรหมา	ดู พรหม, พรหม.
พรหมาณฑ์	ดู พรหม, พรหม.
พรหมาสตร์	ดู พรหม, พรหม.
พรหมินทร์	ดู พรหม, พรหม.
พรหเมนทร์, พรหเมศวร	ดู พรหม, พรหม.
พรอก	[พฺรอก] ก. บอก, พูด, เช่น บัดบอกพรอกพราง.
พร่อง	[พฺร่อง] ว. ไม่เต็มตามอัตราเพราะลดหรือขาดไป เช่น ตักแกงพร่อง
	ทำงานไม่พร่อง กินไม่รู้จักพร่อง. ก. ยุบไปหรือลดไปจากเดิม เช่น
	น้ำในโอ่งพร่องไป ข้าวสารในกระสอบพร่องไป.
พร้อง	[พฺร้อง] ก. พูด, กล่าว, ร้อง.
	พร้องเพรียก [เพฺรียก] ก. ร้องเรียก.
พรอด, พรอด ๆ	[พฺรอด] ว. เสียงดังอย่างเสียงของเหลวปนกับลมไหลออกจากช่อง
	เล็ก ๆ หรือขึ้นมาจากเลนตม. น. เรียกดินเลนที่ฟูดโป่งขึ้นมา เช่น
	พรอดปลาไหล คือดินที่โป่งขึ้นมาซึ่งเป็นที่มีปลาไหล, ฟอด ก็ว่า.
พร้อม	[พฺร้อม] ว. คําแสดงกิริยาร่วมกัน เช่น ร้องเพลงพร้อมกัน ปรบมือ
	พร้อมกัน หรือในเวลาเดียวกัน เช่น ไปพร้อมกัน ถึงพร้อมกัน,
	โดยปริยายหมายความว่า ครบครัน เช่นงามพร้อม ดีพร้อม เตรียม
	พร้อม, เสร็จ เช่น พร้อมแล้ว. ก. เตรียมครบถ้วน เช่น พร้อมแล้ว.
	พร้อมใจ ก. ร่วมใจ, มีน้ำใจเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน, เช่น เขา
	พร้อมใจกันทำงาน.
	พร้อมญาติ ว. มีญาติพี่น้องมากันมากมาย.
	พร้อมพรัก ว. พรักพร้อม.
	พร้อมพรั่ง ว. รวมอยู่มากหลาย เช่น มากันพร้อมพรั่ง, พรั่งพร้อม
	ก็ว่า.
	พร้อมเพรียง ว. ครบถ้วน, ร่วมใจกัน, เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน, เช่น
	ช่วยกันทำงานอย่างพร้อมเพรียง.
	พร้อมมูล ว. บริบูรณ์, มีครบทุกอย่าง, เช่น มีหลักฐานพร้อมมูล.
	พร้อมสรรพ ว. พร้อมทุกอย่าง, มีครบทุกอย่าง, เช่น เตรียมให้
	พร้อมสรรพ.
	พร้อมหน้า, พร้อมหน้าพร้อมตา ว. รวมอยู่เป็นจํานวนมากอย่าง
	พร้อมเพรียงกัน (ใช้แก่คนที่มีความเกี่ยวข้องกัน) เช่น มากันพร้อม
	หน้า มากันพร้อมหน้าพร้อมตา.
พร่อมพร้อ	[พฺร่อมพฺร้อ] ว. ซอมซ่อ, ไม่งดงาม.
พร่อย	[พฺร่อย] ว. ครํ่าคร่า, แก่ครํ่า.
พร้อย	[พฺร้อย] ว. ประไปทั่ว, ลายกระเป็นจุดประปราย, วาว, พราย, เช่น
	ลายพร้อย ด่างพร้อย.
พระ	[พฺระ] น. คำใช้แทนชื่อเรียกภิกษุสงฆ์ เช่น วัดนี้มีพระกี่องค์ พระลง
	โบสถ์, พระพุทธรูป เช่น ชักพระ ไหว้พระในโบสถ์, พระพุทธเจ้า
	หรือ เนื่องด้วยพระพุทธเจ้า เช่น เมืองพระ คําพระ พระมาตรัส,
	ชื่อวันประชุมถือศีลฟังธรรมในพระพุทธศาสนา เดือนหนึ่งมี ๔ วัน
	คือ วันขึ้น ๘ ค่ำ ขึ้น ๑๕ ค่ำ แรม ๘ ค่ำ และแรม ๑๕ ค่ำ ถ้าเป็น
	เดือนขาดก็แรม ๑๔ ค่ำ เรียกว่า วันพระ; พระเจ้า, พระเยซู, (ตามที่
	คริสต์ศาสนิกชนในเมืองไทยใช้อนุโลมเรียก) เช่น พระลงโทษ
	แม่พระ; นักบวช, นักพรต, เช่น พระไทยพระแขก พระฝรั่ง พระจีน
	พระญวน; ตัวเอกในเรื่องละคร เช่น ตัวพระตัวนาง; ใช้ประกอบ
	หน้าคําอื่นแสดงความยกย่อง ๑. เทพเจ้าหรือเทวดาผู้เป็นใหญ่ เช่น
	พระอิศวรพระนารายณ์ พระพิรุณ ๒. พระเจ้าแผ่นดินหรือของที่
	เกี่ยวข้องกับพระเจ้าแผ่นดินและเจ้านายชั้นสูง เช่น พระมหากษัตริย์
	พระราชวงศ์ ๓. สมณศักดิ์ชั้นราชาคณะ เช่น พระราชเวที พระเทพ
	เมธี ๔. นักบวช เช่น พระแดง ๕. สิ่งศักดิ์สิทธิ์ เช่น พระภูมิ; อิสริยยศ
	เจ้านาย เช่น พระรามคําแหง พระนเรศวร พระเทียรราชา; บรรดาศักดิ์
	ข้าราชการสูงกว่าหลวง ต่ำกว่าพระยา เช่น พระสารประเสริฐ
	พระธรรมนิเทศทวยหาญ, ใช้ประกอบหน้าชื่อบรรดาศักดิ์พระสนม;
	โดยปริยายหมายถึงผู้ที่มีเมตตากรุณาทรงคุณงามความดีเหมือนพระ
	เช่น ใจพระ พ่อแม่เป็นพระของลูก. ส. คําใช้แทนผู้ที่เราพูดถึง ใช้กับ
	ผู้เป็นใหญ่ เช่น พระเสด็จโดยแดนชล, เป็นสรรพนามบุรุษที่ ๓.
	พระกรน้อย (ราชา) น. ชื่อเสื้อชั้นในที่แขนต่อแถบรัดคู่กับฉลอง
	พระองค์ทรงประพาส, ฉลองพระกรน้อย ก็ว่า.
	พระครู น. ฐานันดรประเภทหนึ่งแห่งพระภิกษุ ตํ่ากว่าพระราชาคณะ
	เช่น พระครูสรวุฒิพิศาล พระครูสรภาณพิสุทธิ; บรรดาศักดิ์พราหมณ์
	เช่น พระครูวามเทพมุนี.
	พระคะแนน น. พระเครื่องขนาดเล็ก ใช้เป็นสิ่งกำหนดนับจำนวน
	พระเครื่องที่สร้างขึ้น เช่น เมื่อสร้างพระเครื่องครบ ๑๐๐ องค์ ก็มี
	พระคะแนน ๑ องค์.
	พระคุณ น. บุญคุณ เช่น รำลึกถึงพระคุณครูอาจารย์.
	พระคุณเจ้า ส. คําเรียกพระภิกษุที่นับถือ, เป็นสรรพนามบุรุษที่ ๒.
	พระเคราะห์ น. ดาวนพเคราะห์.
	พระเครื่อง น. พระพุทธรูปองค์เล็ก ๆ ที่นับถือว่าเป็นเครื่องคุ้มครอง
	ป้องกันอันตราย (ย่อมาจากคํา พระเครื่องราง); เครื่องเสวย.
	พระเจ้า น. พระพุทธเจ้า เช่น พระเจ้าห้าพระองค์, พระพุทธรูป เช่น
	ทุกแห่งห้องพระเจ้า นั่งเนือง. (กําสรวล), เทพผู้เป็นใหญ่; คํานําหน้า
	พระเจ้าแผ่นดินและเจ้านายเช่น พระเจ้ากรุงธนบุรี พระเจ้าลูกเธอ;
	พระเศียรหรือพระเกศาพระเจ้าแผ่นดิน.
	พระเจ้าหลวง น. พระเจ้าแผ่นดินที่สละราชสมบัติให้รัชทายาทเป็น
	พระเจ้าแผ่นดินแทน.
	พระเจ้าอยู่หัว น. คําเรียกพระเจ้าแผ่นดิน.
	พระชายา (ราชา) น. พระองค์เจ้าหญิงซึ่งเป็นภรรยาของพระราชวงศ์.
	พระเชื้อเมือง (โบ) น. พระเสื้อเมือง, เทวดาที่รักษาบ้านเมือง.
	พระเดชพระคุณ น. คําใช้นําหน้าสมณศักดิ์ของพระราชาคณะ
	เช่น เรียน พระเดชพระคุณท่านเจ้าคุณพระพิมลธรรม, ถ้าใช้นําหน้า
	สมณศักดิ์ของสมเด็จพระราชาคณะ ใช้ว่า พระเดชพระคุณท่านเจ้า
	ประคุณ หรือพระเดชพระคุณท่านเจ้าพระคุณ เช่น กราบเรียน
	พระเดชพระคุณท่านเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์. ส. คําเรียกผู้
	มียศบรรดาศักดิ์หรือพระภิกษุสงฆ์ที่มี สมณศักดิ์สูง, เป็นสรรพนาม
	บุรุษที่ ๒.
	พระทอง น. ชื่อเพลงไทยทํานองหนึ่ง; (กลอน) คําแทนชื่อเจ้านาย.
	พระทัย (ราชา) น. ใจ.
	พระธรรมนูญศาลยุติธรรม (กฎ) น. กฎหมายที่จัดระเบียบองค์กร
	ศาลยุติธรรม และกำหนดอำนาจศาล ตลอดจนเขตอำนาจของศาล
	ยุติธรรมต่าง ๆ.
	พระธรรมศาสตร์ ดู ธรรมศาสตร์.
	พระนม (ราชา) น. แม่นม.
	พระนาง น. พระธิดาหรือพระมเหสีของพระมหากษัตริย์.
	พระนางเจ้า น. ตําแหน่งพระมเหสี สูงกว่าพระนางเธอขึ้นไป.
	พระนางเธอ น. ตําแหน่งพระมเหสี ตํ่ากว่าพระนางเจ้า.
	พระนาย น. คําเรียกหัวหมื่นมหาดเล็ก เช่น เจ้าหมื่นไวยวรนาถ
	เรียกว่า พระนายไวยวรนาถ.
	พระบฏ น. ผืนผ้าที่มีรูปพระพุทธเจ้าเป็นต้นและแขวนไว้เพื่อบูชา.
	พระบท น. ตําราหมอดูโบราณสําหรับใช้เสี่ยงทายโดยวิธีเอาไม้แทง.
	พระบาลี ดู บาลี.
	พระประธาน น. พระพุทธรูปองค์ใหญ่ที่ประดิษฐานอยู่ในพระ
	อุโบสถหรือวิหารเป็นต้น.
	พระเป็นเจ้า น. เทวดาผู้เป็นใหญ่ เช่น พระอิศวร, พระผู้สร้างโลก.
	พระผู้เป็นเจ้า น. เทวดาผู้เป็นใหญ่ เช่น พระอิศวร; พระภิกษุที่นับถือ.
	พระแผง น. พระพิมพ์ที่หล่อติดกันเป็นแผง, พระพิมพ์ที่บรรจุอยู่ใน
	แผงไม้ขนาดใหญ่.
	พระพันปี (ราชา) น. คำเรียกพระราชชนนี.
	พระพิมพ์ น. พระเครื่องที่สร้างขึ้นตามแบบแม่พิมพ์.
	พระพุทธเจ้า น. คําเรียกพระบรมศาสดาแห่งพระพุทธศาสนา, ใช้
	เป็นคํานําหน้าชื่อพระเจ้าแผ่นดิน เช่น พระพุทธเจ้าเสือ.
	พระพุทธเจ้าข้า, พระพุทธเจ้าข้าขอรับ, พระพุทธเจ้าข้าขอรับใส่เกล้า
	ใส่กระหม่อม น. คําขานรับพระเจ้าแผ่นดิน.
	พระพุทธเจ้าหลวง น. คําเรียกพระเจ้าแผ่นดินที่เสด็จสวรรคตแล้ว.
	พระพุทธเจ้าอยู่หัว น. คําเรียกพระเจ้าแผ่นดินด้วยความนับถือ.
	พระพุทธองค์ ส. คําเรียกพระพุทธเจ้า, เป็นสรรพนามบุรุษที่ ๓.
	พระภูมิ น. เทพารักษ์ประจําพื้นที่และสถานที่, พระภูมิเจ้าที่ ก็เรียก.
	พระมาลัยมาโปรด (สํา) น. ผู้ที่มาช่วยเหลือในยามที่กําลังตกทุกข์
	ได้ยากได้ทันท่วงที.
	พระยา น. บรรดาศักดิ์ข้าราชการผู้ใหญ่สูงกว่าพระ ตํ่ากว่าเจ้าพระยา
	เช่น พระยาอนุมานราชธน.
	พระยาโต๊ะทอง น. ข้าราชการที่ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น
	พระยา และได้รับพระราชทานโต๊ะทอง (พานก้นตื้น) เป็นเครื่อง
	สำหรับยศ, ผู้ที่ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูล
	จุลจอมเกล้า ชั้นตติยจุลจอมเกล้าวิเศษ มีบรรดาศักดิ์เสมอตำแหน่ง
	ที่ได้รับโต๊ะทอง.
	พระยาเทครัว (ปาก) น. ชายที่ได้หญิงเป็นภรรยาทั้งแม่ทั้งลูกหรือ
	ทั้งพี่ทั้งน้อง.
	พระยาพานทอง น. ข้าราชการที่ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น
	พระยา และได้รับพระราชทานพานทอง เป็นเครื่องสำหรับยศ, ผู้ที่
	ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลจุลจอมเกล้าชั้น
	ทุติยจุลจอมเกล้าขึ้นไป มีบรรดาศักดิ์เสมอตำแหน่งที่ได้รับพานทอง.
	พระรอง น. ตัวรองฝ่ายชายในการแสดงละครหรือภาพยนตร์เป็นต้น.
	พระราชาคณะ (กฎ) น. พระภิกษุที่ได้รับแต่งตั้งและสถาปนาให้มี
	สมณศักดิ์ตั้งแต่ชั้นสามัญจนถึงชั้นสมเด็จพระราชาคณะ.
	พระรูป, พระรูปชี น. เจ้านายที่เสด็จบวชเป็นชี.
	พระฤๅษี น. ชื่อหนึ่งของดาวฤกษ์ศรวณะ มี ๓ ดวง, ดาวหลักชัย
	ดาวศระวณะ หรือ ดาวสาวนะ ก็เรียก.
	พระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรก (สํา) น. ความทุกข์ยากลําบากที่เกิด
	ซ้อน ๆ เข้ามาในขณะเดียวกัน.
	พระสนม น. เจ้าจอมมารดาหรือเจ้าจอมอยู่งานซึ่งทรงพระเมตตา
	ยกย่องขึ้นเป็นชั้นสูง โดยได้รับพระราชทานหีบหมากทองคำลงยา
	ราชาวดี.
	พระสนมเอก น. เจ้าจอมมารดาที่ได้รับพระราชทานพานทองเพิ่ม
	จากหีบหมากทองคำลงยาราชาวดี ในสมัยโบราณมี ๔ ตำแหน่ง
	คือท้าวอินสุเรนทร์ ท้าวศรีสุดาจันทร์ ท้าวอินทรเทวี และท้าว
	ศรีจุฬาลักษณ์.
	พระเสื้อเมือง น. เทวดาที่รักษาบ้านเมือง, ผีเสื้อเมือง หรือ เสื้อเมือง
	ก็เรียก, (โบ) พระเชื้อเมือง.
	พระองค์ (ราชา) น. ตัว เช่น รู้สึกพระองค์ เผลอพระองค์; ลักษณนาม
	ใช้แก่พระพุทธเจ้า เทพผู้เป็นใหญ่ พระเจ้าแผ่นดิน พระราชวงศ์ตั้งแต่
	ชั้นพระองค์เจ้าขึ้นไป และสมเด็จพระสังฆราช เช่น พระมหากษัตริย์
	๒ พระองค์. (ราชา) ส. สรรพนามบุรุษที่ ๓ ใช้แก่พระเจ้าแผ่นดิน
	พระราชวงศ์ตั้งแต่ชั้นพระองค์เจ้าขึ้นไป และสมเด็จพระสังฆราช
	เช่น พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระองค์เป็น
	ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์จักรี.
	พระองค์เจ้า น. ยศสําหรับพระราชโอรสหรือพระราชธิดาของพระ
	มหากษัตริย์ที่ประสูติแต่สามัญชน, ยศสําหรับพระโอรสหรือที่
	พระธิดาในพระองค์เจ้าลูกหลวงประสูติแต่พระมารดาเป็นพระองค์เจ้า,
	ยศสําหรับพระโอรสหรือพระธิดาในสมเด็จเจ้าฟ้าที่พระมารดาเป็นเจ้า,
	ยศสําหรับหม่อมเจ้าหรือผู้ที่ตํ่ากว่าหม่อมเจ้าที่ได้รับสถาปนา.
	พระอภิบาล (ราชา) น. พระพี่เลี้ยง.
	พระอันดับ น. พระลูกวัด, พระอนุจร ก็เรียก, พระผู้มิได้เป็นประธาน
	หรือคู่สวดในสังฆกรรม เช่น พระอันดับนาค (พระอันดับในพิธีบวช
	นาค) พระอันดับแจง (พระอันดับในพิธีสวดแจง), โดยปริยายหมายถึง
	ผู้น้อยที่เข้าร่วมพิธีโดยมิได้มีบทบาทสําคัญอะไร.
	พระอิฐพระปูน (สํา) ว. นิ่งเฉย, วางเฉย ไม่เดือดร้อน, ไม่รู้สึกยินดี
	ยินร้าย.
	พระเอก น. ตัวเอกฝ่ายชายในการแสดงละครหรือภาพยนตร์เป็นต้น.
	พระไอยการ (โบ) น. ชื่อหมวดของกฎหมาย เช่น พระไอยการลักษณะ
	กู้หนี้.
พระจันทร์ครึ่งซีก ๑	น. ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Lobelia chinensis Lour. ในวงศ์ Campanulaceae
	ดอกสีขาวอมชมพูหรือม่วง ใช้ทํายาได้.
พระจันทร์ครึ่งซีก ๒	น. ชื่อเพลงไทยทํานองหนึ่ง.
พระเจ้าลอยถาด	น. ชื่อเพลงไทยทํานองหนึ่ง.
พระเจ้าห้าพระองค์ ๑	น. เรียกคาถา นโมพุทธายะ ว่า คาถาพระเจ้าห้าพระองค์.
พระเจ้าห้าพระองค์ ๒	น. ชื่อไม้ต้นขนาดใหญ่ชนิด Dracontomelon dao (Blanco) Merr.
	et Rolfe ในวงศ์ Anacardiaceae ดอกเล็ก สีขาว.
พระนอม, พระน้อม	(กลอน) น. จอมเขาหรือที่มีพุ่มไม้, พนอม ก็ว่า.
พระนาด	น. เบาะสําหรับปูบนหลังช้างเพื่อออกป่า, พนาด ก็ว่า.
พระยาวัน	น. วันขึ้นจุลศักราชใหม่หรือวันเถลิงศก ตรงกับวันที่ ๑๕ เมษายน.
พระราชกฤษฎีกา	(กฎ) น. บทบัญญัติแห่งกฎหมายที่พระมหากษัตริย์ทรงตราขึ้นโดย
	อาศัยอํานาจตามรัฐธรรมนูญ พระราชบัญญัติ หรือพระราชกําหนด
	เพื่อใช้ในการบริหารราชการแผ่นดิน.
พระราชกำหนด	(กฎ) น. บทบัญญัติแห่งกฎหมายที่พระมหากษัตริย์ทรงตราขึ้นโดย
	อาศัยอํานาจบริหารให้ใช้บังคับดังเช่นพระราชบัญญัติในกรณีฉุกเฉิน
	ที่มีความจําเป็นรีบด่วนอันมิอาจหลีกเลี่ยงได้ เพื่อประโยชน์ในการ
	รักษาความปลอดภัยของประเทศ หรือความปลอดภัยสาธารณะ หรือ
	ความมั่นคงในทางเศรษฐกิจของประเทศ หรือป้องปัดภัยพิบัติ
	สาธารณะหรือในระหว่างสมัยประชุมของรัฐสภาถ้ามีความจําเป็น
	ต้องมีกฎหมายเกี่ยวด้วยการภาษีอากรหรือเงินตราซึ่งจะต้องได้รับ
	การพิจารณาโดยด่วนและลับ เพื่อรักษาประโยชน์ของแผ่นดิน.
พระราชบัญญัติ	(กฎ) น. บทบัญญัติแห่งกฎหมายที่พระมหากษัตริย์ทรงตราขึ้นโดย
	คําแนะนําและยินยอมของรัฐสภา.
	พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญ (กฎ) น. บทบัญญัติแห่ง
	กฎหมายที่ตราขึ้นเพื่อกำหนดสาระสำคัญในรายละเอียดในเรื่องที่
	รัฐธรรมนูญกำหนดหลักการไว้ เพื่อขยายบทบัญญัติในรัฐธรรมนูญ
	ให้มีความสมบูรณ์ครบถ้วนยิ่งขึ้น เช่น พระราชบัญญัติประกอบ
	รัฐธรรมนูญว่าด้วยคณะกรรมการการเลือกตั้ง พ.ศ. ๒๕๔๑
	พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญจะตราขึ้นได้ต่อเมื่อมีบท
	บัญญัติของรัฐธรรมนูญให้อำนาจไว้โดยเฉพาะ ส่วนกระบวน
	การตราพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญนั้นเหมือนกับการ
	ตราพระราชบัญญัติทั่วไป.
พระลบ	(กลอน) น. พลบ.
พระลือ	(กลอน) ว. สว่าง.
พระแวว	(กลอน) ว. แพรว, แวววาว, มีแสงวับ ๆ.
พระหา	ว. ใหญ่, กว้าง. (ป. พฺรหา; ส. พฺฤหตฺ).
	พระหารณย์, พระหารัณย์ น. ป่าใหญ่. (ป. พฺรหา + ส. อารณฺย).
พระหาม, พระฮาม	(กลอน) น. เวลาเช้ามืด. (ข. พฺรหาม).
พระหิด	น. ชื่อนกชนิดหนึ่ง. (พจน. ๒๔๙๓).
พรักพร้อม	[พฺรัก] ว. รวมอยู่พร้อมหน้ากัน ใช้ในลักษณะเช่นญาติพี่น้องมา
	กันพรักพร้อม, รวมอยู่พร้อมทุกอย่าง เช่น เตรียมข้าวของไว้ให้
	พรักพร้อม, พร้อมพรัก ก็ว่า.
พรั่ง	[พฺรั่ง] ว. คับคั่ง, รวมกันอยู่มาก.
	พรั่งพร้อม ว. รวมอยู่มากหลาย เช่น มากันพรั่งพร้อม, พร้อมพรั่ง
	ก็ว่า.
	พรั่งพรู ว. เข้าหรือออกพร้อม ๆ กันอย่างเนืองแน่น เช่น คนพรั่งพรู
	กันเข้ามา คำพูดพรั่งพรูออกจากปาก.
พรัด	[พฺรัด] ก. พรากออกจากกัน.
พรั่น	[พฺรั่น] ก. รู้สึกหวั่นกลัว เช่น พรั่นใจ.
	พรั่นพรึง ก. นึกหวาดหวั่น, นึกพรั่นใจ.
พรับ	[พฺรับ] (กลอน) ก. พริบ, ขยิบ, (ใช้แก่ตา).
พร่า	[พฺร่า] ก. ทําให้เสียหาย, ทําลาย, ทําให้ย่อยยับ, เช่น พร่าชื่อเสียง
	พร่าทรัพย์สมบัติ พร่าประโยชน์. ว. กระจัดกระจายจนเห็นหรือ
	ได้ยินไม่ถนัดชัดเจน เช่น ตาพร่า รูปพร่า เสียงพร่า.
พร้า	[พฺร้า] น. มีดขนาดใหญ่, ถ้าเป็นรูปเพรียวยาวสําหรับถือกรีดกราย
	เรียกว่า พร้ากราย หรือ มีดกราย ทางถิ่นปักษ์ใต้เรียกว่า พร้าโอ หรือ
	มีดโอ, ถ้าปลายเป็นขอมีด้ามยาวสําหรับใช้เกี่ยวตัด เรียกว่า พร้าขอ
	หรือ มีดขอ, ถ้าปลายงุ้ม สันหนา และด้ามสั้น เรียกว่า พร้าโต้, มีดโต้
	หรือ อีโต้ ก็เรียก, ถ้าเป็นรูปเพรียวยาวด้ามงอ ๆ สําหรับหวดหญ้า
	เรียกว่า พร้าหวด หรือ มีดหวด, ถ้าปลายแบนโตมีคม สําหรับขุดดิน
	ได้ เรียกว่า พร้าเสียม, ถ้าปลายตัดมีรูปโค้งนิด ๆ เรียกว่า พร้าถาง.
	พร้างัดปากไม่ออก (สํา) ว. นิ่ง, ไม่ค่อยพูด, พร้าคัดปากไม่ออก ก็ว่า.
พราก ๑	[พฺราก] ก. จากไป, พาเอาไปเสียจาก, แยกออกจากกัน, เอาออก
	จากกัน, (ใช้เฉพาะสิ่งที่พัวพันกันอยู่อย่างใกล้ชิด) เช่น พรากลูก
	พรากเมียเขา พรากลูกจากอกแม่.
	พรากเด็ก (กฎ) น. ชื่อความผิดอาญาฐานพาเอาเด็กอายุไม่เกิน ๑๕ ปี
	ไปเสียจากบิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแล โดยปราศจากเหตุอัน
	สมควร.
	พรากผู้เยาว์ (กฎ) น. ชื่อความผิดอาญาฐานพาเอาผู้เยาว์ที่มีอายุเกิน
	๑๕ ปี แต่ยังไม่เกิน ๑๘ ปีไปเสียจากบิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแล
	โดยผู้เยาว์นั้นไม่เต็มใจไปด้วย.
	พรากลูกนกลูกกา, พรากลูกนกฉกลูกกา (สํา) ก. ทําให้ลูกพลัดพราก
	จากพ่อแม่.
พราก ๒, พราก ๆ	[พฺราก] ว. อาการที่น้ำตาไหลออกมาก ๆ ในคำว่า น้ำตาไหลพราก.
พราง	[พฺราง] ก. ทําให้เข้าใจเป็นอื่น, ทําให้เลือน, เช่น พรางตัว พรางไฟ.
	พรางพรอก [พฺรอก] ก. พูดลวง, แสร้งพูด.
พร่าง	[พฺร่าง] ว. แวววาวพร่าไปหมด.
	พร่างพราว [พฺราว] ว. มีแสงประกายแวววาวระยิบระยับ เช่น
	แสงพร่างพราว.
พราด, พราด ๆ	[พฺราด] ว. เสียงดังเช่นนั้น; อาการที่ดิ้นบิดตัวไปมา เช่น เด็กดิ้นพราด
	หัวปลาช่อนถูกทุบดิ้นพราด ๆ.
พราน	[พฺราน] น. ผู้หากินในทางล่าสัตว์เป็นต้น, ผู้ชำนาญป่า, เช่น พรานนก
	พรานป่า.
พราย	[พฺราย] น. ผีจําพวกหนึ่ง (มักกล่าวกันว่าเป็นผีผู้หญิงที่ตายทั้งกลม);
	ต่อมนํ้าเล็ก ๆ ที่ผุดกระจายขึ้นจากนํ้า. ว. แวววาว, พราว, พร้อย.
	พรายกระซิบ น. ผีพรายที่มากระซิบบอกให้ผู้ที่เลี้ยงตนรู้เหตุการณ์
	ต่าง ๆ ได้แม้เกิดในที่ห่างไกล.
	พรายตานี น. ผีผู้หญิงที่สิงอยู่ในต้นกล้วยตานีที่กำลังตั้งท้อง.
	พรายทะเล น. แสงสว่างที่เป็นแสงเรือง ๆ อยู่ที่เสากระโดงเรือ.
	พรายน้ำ น. แสงเรืองในที่มืด ปรากฏที่ตัวเลขหน้าปัดนาฬิกาหรือ
	ที่สวิตช์ไฟฟ้าบางชนิด เกิดขึ้นได้เพราะสิ่งเหล่านั้นฉาบหรือผสมด้วย
	สารเคมีที่มีสมบัติเปล่งแสงเรืองออกมาได้หลังจากที่ถูกแสงสว่างอยู่
	ชั่วระยะเวลาหนึ่ง สารเคมีประเภทนี้ เช่น แคลเซียมซัลไฟด์ (CaS)
	แบเรียมซัลไฟด์ (BaS) ที่มีโลหะบางชนิดเจือปน.
	พรายแพรว ว. เลื่อม, แวววาว, วับ ๆ วาบ ๆ, พราย ๆ, พราว,
	แพรวพราย แพรวพราว หรือพราวแพรว ก็ว่า.
	พรายย้ำ น. รอยดํา ๆ คล้ายถูกอะไรกัดเป็นรอยชํ้า ปรากฏตาม
	ร่างกายเป็นแห่ง ๆ แต่ไม่มีอาการเจ็บปวดอย่างไร โบราณถือว่า
	ถูกผีพรายกัดยํ้าเอา แต่ไม่ถึงกับเข้าเป็นแผล.
พราว	[พฺราว] ว. พราย, แวววาว, เช่น แต่งเครื่องเพชรพราว; โดยปริยาย
	หมายความว่า มากมาย เช่น มีเล่ห์เหลี่ยมพราวไปหมด.
	พราวตา ว. อาการที่ทำให้เห็นพร่าไปหมด.
	พราวแพรว ว. เลื่อม, แวววาว, วับ ๆ วาบ ๆ พราย ๆ, พราว,
	แพรวพราว แพรวพราย หรือ พรายแพรว ก็ว่า.