พะไล	น. เรือนหรือเพิงโถง ต่อจากเรือนเดิมหรืออยู่ในบริเวณของเรือนเดิม
	ใช้เป็นที่นั่งเล่นหรือประโยชน์อื่น ๆ ซึ่งไม่ใช่ห้องนอน, พาไล ก็ว่า.
พะวง	ก. กังวล, ห่วงใย.
พะวักพะวน	ก. ห่วงเรื่องต่าง ๆ จนวุ่นวายใจ.
พะวา	น. ชื่อไม้ต้นขนาดกลางชนิด Garcinia speciosa Wall. ในวงศ์
	Guttiferae เปลือกมียางสีเหลือง ผลคล้ายมังคุดขนาดย่อม, ขวาด
	สารภีป่า มะดะขี้นก หรือ มะป่อง ก็เรียก.
พะว้าพะวัง	ก. ห่วงหน้าห่วงหลัง, ห่วงหน้าพะวงหลัง.
พะอง	น. ไม้ไผ่ป่าตัดแขนงให้ยาวพอที่เท้าจะเหยียบขึ้นลงได้ สำหรับผูก
	พาดขึ้นต้นไม้ต่างบันไดถ้าต้นไม้สูงมากก็อาจใช้ไม้ไผ่หลายลำผูก
	ต่อ ๆ กันขึ้นไป, โดยปริยายเรียกสิ่งอื่นที่มีลักษณะคล้ายคลึงเช่นนั้น.
พะอากพะอำ	ก. อึดอัด, คับแคบใจ.
พะอืดพะอม	ว. อาการที่รู้สึกคลื่นไส้; โดยปริยายหมายความว่า ไม่รู้จะตัดสินใจ
	อย่างไรดี, ไม่กล้าที่จะตัดสินใจเด็ดขาดลงไป, กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
	ก็ว่า.
พัก	ก. หยุดชั่วคราว เช่น พักร้อน พักเครื่อง, อยู่ชั่วคราว, อาศัยชั่วคราว,
	เช่น บ้านพัก; รอรั้ง มักใช้ในความปฏิเสธ เช่น ไม่พักต้องว่า.
	น. คราว เช่น เมื่อพักที่น้ำท่วม การจราจรติดขัดมาก, ช่วงระยะเวลา
	เช่น เดินไปพักหนึ่ง หยุดเป็นพัก ๆ.
	พักผ่อน ก. หยุดทํางานชั่วคราวให้คลายเหนื่อย.
	พักผ่อนหย่อนใจ ก. พักผ่อนไปหาความสนุกสนานเพลิดเพลิน.
	พักพิง ก. อาศัยอยู่ชั่วคราว.
	พักฟื้น ก. พักผ่อนเพื่อให้ร่างกายแข็งแรงเป็นปรกติ เมื่อหายเจ็บป่วย.
	พักร้อน ก. หยุดพักผ่อน.
	พักแรม ก. พักค้างคืน (มักไปกันเป็นหมู่คณะ) เช่น ลูกเสือไปพักแรม.
	พักสมอง ก. หยุดทำงานที่ทำจำเจหรือหมกมุ่นอยู่ไปทำอย่างอื่น
	ชั่วคราวเพื่อผ่อนคลายสมอง.
	พักสายตา ก. หยุดใช้สายตาอย่างคร่ำเคร่งชั่วคราว.
	พักใหญ่ น. ชั่วระยะเวลานานพอสมควร.
พักตร, พักตร์	[พักตฺระ] (ราชา) น. หน้า, ใช้ว่า พระพักตร์. (ส. วกฺตฺร).
	พักตรา (กลอน) น. หน้า.
	พักตรากฤติ [กฺริด] น. โฉมหน้า เช่น พักตรากฤติอันบริสุท
	ธิพบูและโสภา. (สมุทรโฆษ). (ส. พกฺตฺร + อากฺฤติ).
พักตรา	ดู พักตร, พักตร์.
พักตรากฤติ	ดู พักตร, พักตร์.
พักตา	น. ผู้พูด, ผู้กล่าว. (ส. วกฺตฺฤ; ป. วตฺตา).
พักแพว	น. ผักแพว. [ดู แพว (๑)].
พักร	[พัก] (โหร) ก. ย้อน, ถอยหลัง, เช่น ดาวนพเคราะห์เดินย้อนราศี
	เรียกว่า พักร. (รามเกียรติ์ ร. ๒). (ส. วกฺร).
พัง ๑	ก. ทลาย เช่น บ้านพัง ตึกพัง, ทำให้ทลาย เช่น พังบ้าน พังประตู.
พัง ๒	น. ช้างตัวเมีย เรียกว่า ช้างพัง.
พังกา ๑	ดู โกงกาง.
พังกา ๒	น. ชื่องูขนาดเล็กชนิด Trimeresurus purpureomaculatus ในวงศ์
	Viperidae ซึ่งเป็นกลุ่มเดียวกับงูเขียวหางไหม้ ตัวสีเขียว มีลาย
	พราวสีม่วงแดงทั้งตัว อาศัยตามป่าโกงกางมีพิษอ่อน.
พังก๊ำ	น. เครื่องจักสานชนิดหนึ่ง ทำด้วยไม้ไผ่จักเป็นเส้น สานควบกับ
	เส้นปอเป็นรูปสี่เหลี่ยม มีกรอบทั้ง ๔ ด้าน ใช้ทำเป็นฝากั้นล้อม
	หรือเป็นแผงหน้าบ้านหรือหน้าต่างสำหรับค้ำยันให้ปิดเปิดได้.
พังคา	น. ชื่อช้างศึกพวกหนึ่ง มีหน้าที่ทำลายค่ายข้าศึก, บางทีก็เรียกว่า
	ช้างล้อมวัง.
พังงา ๑	น. พะงา, นางงาม.
พังงา ๒	น. เครื่องบังคับหางเสือเรือ.
พังผืด	น. เยื่อเหนียวที่ยึดกล้ามเนื้อให้ติดกัน, พั้งผืด ก็ว่า.
พังพวย	ดู แพงพวย.
พังพอน	น. ชื่อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในสกุล Herpestes วงศ์ Viverridae
	ขนหนาสีนํ้าตาลหรือเทา หัวแหลม หางยาวเป็นพวง เคลื่อนไหว
	เร็วมากกินสัตว์ ในประเทศไทยมี ๒ ชนิด คือ พังพอนธรรมดา
	(H. javanicus) ตัวเล็ก สีนํ้าตาล และพังพอนกินปู หรือ พังพอน
	ยักษ์ (H. urva) ตัวใหญ่สีเทา มีแต้มขาวที่ด้านข้างลําคอ.
พังพาน	น. คองูเห่าหรืองูจงอางที่แผ่แบนออกทำท่าจะฉก, แม่เบี้ย ก็เรียก.
พังพาบ	ก. อาการที่นอนคว่ำ หน้าเชิด.
พังเพย	น. ถ้อยคําหรือข้อความที่กล่าวสืบต่อกันมาช้านานแล้ว โดยกล่าว
	เป็นกลาง ๆ เพื่อให้ตีความเข้ากับเรื่อง เช่น กระต่ายตื่นตูม.
พัช	[พัด] น. วัช, คอก. (ป. วช).
พัชนี	[พัดชะ] น. พัด. (ป. วีชนี).
พัชระ	น. เพชร. (ส. วชฺร; ป. วชิร).
พัญจก	[พันจก] น. ผู้ล่อลวง. (ป., ส. วญฺจก).
พัญจน์	[พัน] น. การล่อลวง. (ป. วญฺจน).
พัฒกี	[พัดทะ] น. วัฒกี, ช่างไม้. (ป. วฑฺฒกี).
พัฒน, พัฒนะ	[พัดทะนะ] น. ความเจริญ. (ป. วฑฺฒน; ส. วรฺธน).
	พัฒนา [พัดทะ] ก. ทําให้เจริญ.
	พัฒนากร น. ผู้ทําความเจริญ, ผู้ทําการพัฒนา.
	พัฒนาการ น. การทําความเจริญ, การเปลี่ยนแปลงในทางเจริญขึ้น,
	การคลี่คลายไปในทางดี.
พัฒนา	ดู พัฒน, พัฒนะ.
พัฒนากร	ดู พัฒน, พัฒนะ.
พัฒนาการ	ดู พัฒน, พัฒนะ.
พัด	น. เครื่องโบกหรือกระพือลม. ก. ปัดไป, โบก, กระพือ, เช่น เอา
	พัดมาพัดไฟ พายุพัดฝุ่นตลบ; หมุนอย่างใบพัดพัดลมหรือใบพัด
	เครื่องบิน.
	พัดงาสาน (โบ) น. พัดยศที่พื้นพัดสานด้วยงาช้าง เป็นเครื่องหมาย
	ฝ่ายอรัญวาสี, ในสมัยโบราณ สมเด็จพระสังฆราชและสมเด็จ
	พระราชาคณะเจ้าคณะใหญ่ที่ลงท้ายสร้อยราชทินนามว่า ''คามวาสี
	อรัญวาสี'' มีพัดยศ ๒ เล่ม พัดแฉกพื้นกำมะหยี่ปักด้วยทองและเงิน
	เป็นเครื่องหมายฝ่ายคามวาสี พัดงาสาน เป็นเครื่องหมายฝ่าย
	อรัญวาสี.
	พัดแฉกทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ น. พัดยศของสมเด็จพระสังฆราช
	สมเด็จพระราชาคณะ และพระราชาคณะ มีลักษณะอย่างทรงพุ่ม
	ข้าวบิณฑ์ ปลายแหลม และมีแฉกโดยรอบ พื้นตาดโหมด หรือ
	กำมะหยี่ ปักลวดลายด้วยดิ้นเลื่อมหรือดิ้นด้าน มีสีและลวดลาย
	ต่าง ๆ ตามชั้นแห่งสมณศักดิ์ ด้ามงาเกลี้ยง, ถ้าเป็นพัดยศสมเด็จ
	พระสังฆราช ยอดทำด้วยงาสลักเป็นฉัตร ๓ ชั้น.
	พัดชัก น. เครื่องโบกลมรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ติดระบายติดห่วงแขวน
	กับเพดานมีเชือกชัก.
	(รูปภาพ พัดชัก)
	พัดโบก น. ชื่อเครื่องสูงชนิดหนึ่งสําหรับโบกลมถวายพระมหากษัตริย์
	ซึ่งประทับ ณ ที่สูง.
	(รูปภาพ พัดโบก)
	พัดพุดตาน น. พัดยศของพระครู สัญญาบัตรหรือพระครูฐานานุกรม
	บางชั้น มีลักษณะกลม แต่มีแฉกโดยรอบ พื้นทำด้วยกำมะหยี่
	สักหลาด แพร หรือเยียรบับ ปักทองแล่งดิ้นมัน ดิ้นเลื่อม หรือดิ้น
	ธรรมดา มีสีและลวดลายต่าง ๆ ตามชั้นแห่งสมณศักดิ์.
	พัดยศ น. พัดพิเศษที่พระมหากษัตริย์โปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเพื่อ
	พระราชทานแก่ภิกษุสามเณรที่สอบเปรียญธรรมได้ตั้งแต่ ๓ ประโยค
	ขึ้นไป หรือแก่พระภิกษุที่มีความรู้ความสามารถในการศึกษา การ
	บริหารหรือการเผยแผ่พระศาสนา เป็นต้น เป็นเครื่องหมายแสดง
	ลำดับชั้นแห่งสมณศักดิ์ มีรูปและชื่อต่าง ๆ กัน คือ พัดหน้านาง
	พัดพุดตาน พัดแฉกทรงพุ่มข้าวบิณฑ์.
	พัดลม น. เครื่องพัดให้เย็นด้วยแรงไฟฟ้าเป็นต้น; เครื่องฉุดระหัด
	ด้วยกําลังลม.
	พัดหน้านาง น. พัดยศเปรียญหรือพระครูฐานานุกรมบางชั้นที่ต่ำ
	กว่าพระครูวินัยธรและพระครูธรรมธร มีลักษณะกลมอย่างหน้า
	นางด้านบนกลมมนโตกว่าด้านล่าง พื้นทำด้วยสักหลาด กำมะหยี่
	อัตลัดสีต่าง ๆ ปักลวดลายต่างกันตามชั้นแห่งสมณศักดิ์, ถ้าเป็น
	พัดเปรียญ ๙ ประโยค พื้นทำด้วยตาดทอง.
พัดชา	น. ชื่อเพลงไทยทํานองหนึ่ง; ชื่อท่ารําท่าหนึ่ง.
พัดดึงส์	น. เรียกเหรียญทองครั้งรัชกาลที่ ๔ ชนิดหนึ่ง มีค่าเท่ากับ ๑ ใน
	๓๒ ของชั่ง = ๒.๕๐ บาท. ว. สามสิบสอง. (ป. พตฺตึส).
พัดแพว	น. ผักแพว. [ดู แพว (๑)].
พัดหลวง	น. ลมตะโก้. (ดู ตะโก้ ๒).
พัตติงสะ	ว. สามสิบสอง. (ป.).
พัตร	น. พัสตร์, ผ้า. (ส. วสฺตฺร; ป. วตฺถ).
พัทธ, พัทธ์	[พัดทะ, พัด] ก. ผูก, ติด, เนื่อง. (ป.).
	พัทธสีมา น. เขตที่สงฆ์กำหนดผูกขึ้นเพื่อใช้ทำสังฆกรรม มี
	ขนาดพอจุภิกษุที่นั่งห่างกันคืบหนึ่ง ๆ ได้ไม่น้อยกว่า ๒๑ รูป.
พัทธยา ๑	น. จํานวนที่หักหรือริบเอาไว้เป็นภาคหลวง.
	พัทธยากร น. ค่าภาคหลวง.
พัทธยา ๒	น. เรียกลมที่พัดจากทิศตะวันตกเฉียงใต้ไปทางทิศตะวันออก
	เฉียงเหนือในต้นฤดูฝนว่า ลมพัทธยา.
พัทร	[พัดทฺระ] น. ต้นพุทรา. (ป., ส. พทร).
พัน ๑	ว. เรียกจํานวน ๑๐ ร้อย. น. ตําแหน่งหัวหน้าทหารสมัยโบราณสูง
	กว่าหัวปาก, บรรดาศักดิ์ชั้นประทวนตํ่ากว่าหมื่น, ชื่อตําแหน่ง
	หัวหน้านายเวรในกระทรวงมหาดไทยและกลาโหม, ยศทหารชั้น
	สัญญาบัตรรองจากนายพล.
	พันจ่า น. ยศทหารเรือหรือทหารอากาศชั้นประทวนสูงกว่าจ่า เช่น
	พันจ่าตรี พันจ่าอากาศเอก.
	พันตา, พันเนตร น. พระอินทร์.
	พันปี น. คําเรียกพระราชชนนีว่า สมเด็จพระพันปี; (โบ)
	พระเจ้าแผ่นดิน.
	พันวรรษา [วัดสา] น. คําเรียกพระเจ้าแผ่นดินแต่โบราณว่า
	พระพันวรรษา.
	พันแสง น. ''ผู้มีแสงพันหนึ่ง'' คือ พระอาทิตย์.
พัน ๒	ก. วนรอบด้วยสิ่งที่เป็นเส้นสายหรือสิ่งที่มีลักษณะเช่นนั้น เช่น
	พันคอ พันแผล เถาวัลย์พันกิ่งไม้, ม้วน เช่น พันไหมพรม,
	รัดโดยรอบ เช่น พันแข้ง, เกี่ยวกันไปมา, เกี่ยวกันยุ่งเหยิง, เช่น
	ด้ายพันกัน.
	พันแข้งพันขา ก. เคล้าแข้งเคล้าขา เช่น ลูกแมวพันแข้งพันขา.
	พันพัว ว. เกี่ยวเนื่องกัน, ผูกพันกัน, เกี่ยวโยงพาดพิงถึงกัน, เช่น
	พันพัวกับคดีทุจริต, พัวพัน ก็ว่า.
พันงู	น. หญ้าพันงู.
พันจำ	น. ชื่อไม้ต้น ๒ ชนิดในสกุล Vatica วงศ์ Dipterocarpaceae ชนิด
	Vatica cinerea King ดอกสีขาว กลิ่นหอม V. odorata (Griff.)
	Sym. ดอกสีเหลืองนวล กลิ่นหอม.
พันไฉน	ดู พาดไฉน.
พันซาด	(ถิ่นอีสาน) น. ต้นซาก. (ดู ซาก ๒).
พันตัน	(ถิ่นปักษ์ใต้) น. ต้นมังตาน. (ดู มังตาน).
พันตู	ก. ต่อสู้ในตอนประชิดติดพันกัน เช่น โรมรันพันตู รบกันพันตู. (ช.).
พันทาง	น. เรียกไก่ที่พ่อเป็นอู แม่เป็นแจ้ ว่า ไก่พันทาง, ภายหลังเรียกเลย
	ไปถึงสัตว์ที่พ่อแม่ต่างพันธุ์กัน (ยกเว้นปลากัด) จนถึงสิ่งต่างชนิด
	บางอย่างที่แกมกันหรือไม่เข้าชุดกัน เช่น สุนัขพันทาง เครื่องลาย
	ครามพันทาง.
พันธ, พันธ์, พันธะ	[พันทะ] ก. ผูก, มัด, ตรึง. (ป., ส.). น. ข้อผูกมัด, ข้อผูกพัน.
	พันธกรณี [พันทะกะระนี, พันทะกอระนี] น. เหตุแวดล้อมที่เป็น
	ข้อผูกมัด.
	พันธบัตร (กฎ) น. เอกสารหลักทรัพย์ชนิดหนึ่งที่ออกโดยรัฐบาล
	หรือนิติบุคคล แสดงการเป็นหนี้ระยะยาวที่กู้จากบุคคลทั่วไป.
	พันธมิตร น.ความสัมพันธ์ระหว่างรัฐที่จะช่วยเหลือกันตาม
	สนธิสัญญาที่ทําไว้ เพื่อร่วมรบหรือเพื่อการป้องกันร่วมกัน.
พันธน, พันธนะ	[พันทะนะ] น. การผูก, การมัด, การจําขัง; เครื่องผูก, เครื่องมัด,
	เครื่องจํา. (ป., ส.).
	พันธนาการ ก. จองจำ เช่น ถูกพันธนาการ. ว. ที่ใช้จองจำ เช่น
	เครื่องพันธนาการ. น. การจองจํา.
	พันธนาคาร น. เรือนจํา. (ป.).
พันธนาการ	ดู พันธน, พันธนะ.
พันธนาคาร	ดู พันธน, พันธนะ.
พันธนำ	[ทะนํา] น. ผ้าพันศพผู้มีฐานันดรศักดิ์.
พันธุ, พันธุ์	น. พวกพ้อง, เชื้อสาย, วงศ์วาน; เทือกเถา, เหล่ากอ; เชื้อ เช่น ข้าว
	เก็บไว้ทำพันธุ์ พันธุ์ข้าว. (ป., ส.).
	พันธุกรรม น. ลักษณะ นิสัย ตลอดจนโรคหรือความวิกลวิการ
	บางอย่างที่ลูกหลานสืบมาจากบรรพบุรุษ ปู่ย่า ตายาย หรือพ่อแม่,
	กรรมพันธุ์ ก็ว่า.
พันลอก	ก. ผลิ. น. ดอกไม้. (ข.).
พันลาย	ว. ต่าง ๆ, มาก, หลาย.
พันลำ	น. ชื่อลายที่พันสิ่งกลม ๆ ยาว ๆ.
พันลึก	ว. พิลึก, พึงกลัว, แปลก, ลึกซึ้ง, ใช้เข้าคู่กับคํา พันลือ เป็น
	พันลึกพันลือ ก็มี.
พันลือ	ว. ใช้เข้าคู่กับคํา พันลึก เป็น พันลึกพันลือ. (ดู พันลึก).
พันเลิศ	ว. เลิศยิ่ง.
พันเอิญ	(โบ) ว. เผอิญ.
พับ	น. เรียกลักษณะผ้าหรือกระดาษที่พับไว้ เช่น ซื้อผ้าในพับ. ก. ทบ
	เช่น พับผ้า พับกระดาษ, หักทบ เช่น พับมีด, คู้เข้า เช่น นั่งพับขา;
	สิ้นกําลังทรงตัว เช่น คอพับ; ตัดบัญชีเป็นสูญ เช่น เป็นพับไป.
	ว. ที่ทบหรือหักทบเข้าด้วยกัน เช่น ผ้าพับ มีดพับ.
	พับเขียง ก. ห่มผ้าเฉียงบ่า.
	พับฐาน (ปาก) ก. เลิกล้ม, ทําลายลงหมด; แพ้อย่างราบคาบ.
	พับผ้า น. เรียกทางหลวงที่วกไปวกมาว่า ทางพับผ้า.
	พับเพียบ ว. อาการที่นั่งพับขาให้ปลายเท้าไปทางเดียวกัน.
	พับแพนงเชิง [พะแนง] ว. อาการที่นั่งขัดสมาธิ.
พัลลภ	[พันลบ] น. คนสนิท, คนโปรด. (ป., ส. วลฺลภ).
พัลวัน	[พันละ] ว. อุตลุด, เกี่ยวพันหรือพัวพันกันจนยุ่งเหยิงสับสนแยก
	ไม่ออก, เช่น ตบตีกันเป็นพัลวัน.
พัว	ว. เป็นพวง, ติดกัน.
	พัวพัน ว. เกี่ยวเนื่องกัน, ผูกพันกัน, เกี่ยวโยงพาดพิงถึงกัน, เช่น
	พัวพันกับคดีทุจริต, พันพัว ก็ว่า.
พัวะ	ว. เสียงดังเช่นนั้น.
พัศดี	[พัดสะ] น. ผู้บังคับการเรือนจํา, ผู้ปกครองนักโทษ.
พัสดุ	[พัดสะ] น. สิ่งของต่าง ๆ, เครื่องใช้ไม้สอย, ที่ดิน, บ้านเรือน.
	(ส. วสฺตุ; ป. วตฺถุ).
	พัสดุไปรษณีย์ น. หีบห่อบรรจุสิ่งของที่ส่งทางไปรษณีย์ มีขนาด
	ใหญ่และมีนํ้าหนักมากกว่าไปรษณียภัณฑ์อื่น ๆ หุ้มห่อแน่นหนา
	มั่นคง เหมาะแก่สภาพของสิ่งของและระยะทางที่จะส่งไป.
	พัสดุภัณฑ์ น. สิ่งของที่บรรจุหีบห่อสําหรับส่งจากแห่งหนึ่งไปยัง
	อีกแห่งหนึ่ง.
พัสเดา	[พัดสะ] น. ชื่อหวายชนิดหนึ่งใหญ่กว่าหวายตะค้า. (พจน. ๒๔๙๓).
พัสตร์	น. ผ้า, เขียนเป็น พัตร ก็มี. (ส. วสฺตฺร; ป. วตฺถ).
พัสถาน	[พัดสะ] น. หลักฐาน, มักใช้เข้าคู่กับคํา สมบัติเป็น สมบัติพัสถาน.
พา	ก. นําไปหรือนำมา.
	พาซื่อ ก. เข้าใจตรง ๆ ตามที่เขาพูด, พลอยหลงเชื่อหรือหลงผิด
	ตามไปด้วย.
พาก	น. ชื่อโรคระบาดชนิดหนึ่งที่เกิดแก่สัตว์มีวัวควายเป็นต้น.
พากเพียร	ก. บากบั่น, พยายาม, มุ่งทําไม่ท้อถอย.
พากย์	ก. พูดแทนผู้แสดงหรือตามบทบาทของผู้แสดงโขน หนัง หรือ
	ภาพยนตร์ เป็นต้น เช่น พากย์โขน พากย์หนังตะลุง พากย์หนัง
	ใหญ่ พากย์ภาพยนตร์, บรรยายถ่ายทอดในการแข่งขันกีฬาหรือ
	การแสดงบางอย่าง เช่น พากย์มวย พากย์ฟุตบอล, กล่าวเรื่องราว
	เป็นทำนองเมื่อเวลาแสดงโขนเล่นหนัง. น. คําพูด, ภาษา; คํากล่าว
	เรื่องราวเป็นทํานองเมื่อเวลาแสดงโขนหรือหนังใหญ่เป็นต้น,
	บทพากย์ ก็ว่า. (ป., ส. วากฺย).
	พากย์หนัง (ปาก) ก. พูดตามบทพากย์ภาพยนตร์, พากย์ ก็ว่า.
พาง ๑	ว. เพียง, เช่น, เหมือน, แทบ, ใช้ว่า ปาง หรือ พ่าง ก็มี.
พาง ๒	น. แผ่นโลหะสําหรับตีบอกเสียง.
พ่าง	น. พื้น, มักใช้เข้าคู่กันเป็น พ่างพื้น เช่น พ่างพื้นพสุธา. ว. เพียง,
	เช่น เหมือน, แทบ, พาง หรือ ปาง ก็ว่า.
พาชี	น. ม้า. (ป.; ส. วาชี).
พาณ, พาณ	[พาน, พานนะ] น. ลูกธนู, ลูกปืน. (ป.; ส. วาณ).
	พาณโยชน์ น. แล่งธนู. (ส. วาณโยชน).
	พาณวาร น. เกราะ. (ส. วาณวาร).
	พาณาสน์ น. คันธนู. (ส. วาณาสน).
พาณาสน์	ดู พาณ, พาณ.
พาณิช	น. พ่อค้า. (ส., ป. วาณิช).
พาณิชย, พาณิชย์	[พานิดชะยะ, พานิด] น. การค้าขาย; ชื่อกระทรวงที่มีอํานาจหน้าที่
	เกี่ยวกับการพาณิชย์และกิจการทางเศรษฐกิจที่เกี่ยวเนื่องกับการ
	พาณิชย์รวมตลอดทั้งการซื้อขายและแลกเปลี่ยนสินค้า การควบคุม
	และส่งเสริมเกี่ยวกับกิจการค้าและการประกันภัย. (ส. วาณิชฺย;
	ป. วาณิชฺช).
	พาณิชยกรรม น. การค้า.
	พาณิชยการ น. การค้า.
	พาณิชยศาสตร์ น. วิชาว่าด้วยการค้า.
	พาณิชยศิลป์ น. ศิลปกรรมประเภทหนึ่งซึ่งสร้างสรรค์ขึ้นเพื่อวัตถุ
	ประสงค์ในด้านธุรกิจการค้าโดยเฉพาะ เช่น ศิลปะในการเขียนภาพ
	โฆษณา ศิลปะในการออกแบบเครื่องแต่งกาย.
พาณินี	น. นางละคร, นางระบํา; หญิงเมาสุรา. (ส.).
พาณี	น. เสียง, ถ้อยคํา, ภาษา; เจ้าแม่แห่งวาจา คือ พระสรัสวดี.
	(ป., ส. วาณี).
พาด	ก. ก่าย เช่น ขาพาดหมอนข้าง, ทอด เช่น พาดบันได พาดสะพาน,
	พิง เช่น เอาบันไดพาดไว้ที่กำแพง, วางทาบลง, วางทาบห้อยลง,
	เช่น ผ้าขาวม้าพาดบ่า พาดผ้าไว้ที่ราวพาดผ้าสังฆาฏิ.
	พาดควาย ว. เรียกลักษณะการห่มผ้าของพระอย่างหนึ่ง คือเอาจีวร
	จีบเข้าแล้วพาดบ่าแล้วคาดรัดประคดอก ว่า ห่มพาดควาย.
	พาดพิง ก. เกี่ยวโยงไปถึง เช่น ให้การพาดพิงถึงผู้อื่น.
	พาดหัวข่าว ก. เก็บความสําคัญของข่าว นํามาตีพิมพ์เป็นหัวเรื่อง
	โดยใช้ตัวอักษรขนาดใหญ่ผิดปรกติเพื่อให้เกิดความสนใจ, เรียก
	ข่าวเช่นนั้นว่า ข่าวพาดหัว.
พาดไฉน	[ฉะไหฺน] น. ชื่อไม้พุ่มชนิด Enkleia siamensis Nervling ในวงศ์
	Thymelaeaceae ใช้ทํายาได้, พันไฉน ก็เรียก.
พาต	น. ลม. (ป., ส. วาต).
พาท	น. คําพูด, ถ้อยคํา. (ป., ส. วาท).