พินิต	ก. แนะนํา, สั่งสอน, ปกครอง. (ป., ส. วินีต).
พินิศ	ก. ดู, แลดู, เพ่งดู.
พินิศจัย	[พินิด] ก. ตัดสิน, ชี้ขาด. (ส. วินิศฺจย; ป. วินิจฺฉย).
พิเนต	ก. พินิต, แนะนํา, สั่งสอน, ปกครอง.
พิบัติ	น. ความฉิบหาย, ความหายนะ, ความเป็นอัปมงคล. ก. ฉิบหาย.
	(ป., ส. วิปตฺติ).
พิบาก	น. ผล (ผลแห่งกรรม). ว. ยากเย็น. (ป., ส. วิปาก).
พิบุล, พิบูล	ว. กว้างขวาง, มาก. (ป., ส. วิปุล).
พิปริต	[ปะหฺริด] ก. วิปริต. (ป., ส. วิปรีต).
พิปลาส	[ปะลาด] ว. วิปลาส. (ป. วิปลฺลาส; ส. วิปรฺยาส ว่า ความ
	คลาดเคลื่อน).
พิปัสสนา	น. วิปัสสนา. (ป. วิปสฺสนา; ส. วิปศฺยนา).
พิพรรธ	ก. พิพัฒ. (ส. วิวรฺธ; ป. วิวฑฺฒ).
พิพรรธน์	น. พิพัฒน์. (ส. วิวรฺธน; ป. วิวฑฺฒน).
พิพักพิพ่วน	ก. กังวล, อักอ่วน, รวนเร, นึกกลับไปกลับมา. ว. อาการที่รู้สึก
	ปั่นป่วนในท้อง, อาการที่รู้สึกกระอักกระอ่วนลังเลใจ.
พิพัฒ	ก. เจริญแล้ว. (ป. วิวฑฺฒ; ส. วิวรฺธ).
พิพัฒน์	น. ความเจริญ. (ป. วิวฑฺฒน; ส. วิวรฺธน).
พิพากษ์	ก. ตัดสิน.
พิพากษา	(กฎ) ก. ตัดสินคดีโดยศาล, เรียกตุลาการผู้ทำหน้าที่ตัดสินดังกล่าว
	ว่า ผู้พิพากษา, เรียกคำตัดสินนั้นว่า คำพิพากษา. (ส. วิวกฺษา ว่า
	ความสำคัญ).
พิพาท	ก. โต้แย้งสิทธิ์ เช่น พิพาทเรื่องที่ดิน พิพาทเรื่องมรดก. (ป., ส. วิวาท).
พิพิธ, พิพิธ	[พิพิด, พิพิดทะ] ว. ต่าง ๆ กัน. (ป., ส. วิวิธ).
	พิพิธภัณฑ์, พิพิธภัณฑสถาน [พิพิดทะพัน, พันทะสะถาน]
	น. สถานที่เก็บรวบรวมและแสดงสิ่งต่าง ๆ ที่มีความสำคัญด้าน
	วัฒนธรรมหรือด้านวิทยาศาสตร์ โดยมีความมุ่งหมายเพื่อให้เป็น
	ประโยชน์ต่อการศึกษา และก่อให้เกิดความเพลิดเพลินใจ.
พิภพ	น. โลก เช่น ในพื้นพิภพ นอกพิภพ, ที่อยู่ของนาคในชั้นบาดาล
	เรียกว่า นาคพิภพ; ทรัพย์สมบัติ เช่น ผ่านพิภพ คือ ครองสมบัติ.
	(ดู วิภว).
พิภัช	ก. แจก, แบ่ง. (ป., ส. วิภช).
พิภาค	น. การแจก, การแบ่ง. (ป., ส. วิภาค).
พิภูษณะ	[พูสะนะ] น. วิภูษณะ, เครื่องประดับ, เครื่องแต่ง. (ส.; ป. วิภูสน).
พิเภก	น. ชื่อสมอชนิดหนึ่ง. (ดู สมอ ๒). (ป. วิภีตก).
พิมปะการัง	น. ชื่อหอยทะเลกาบคู่ชนิด Pholas orientalis ในวงศ์ Pholadidae
	รูปร่างค่อนข้างยาว สามารถใช้เปลือกขุดดินให้เป็นรูอยู่ได้,
	พิมพการัง ก็เรียก.
พิมพ, พิมพ์	[พิมพะ] น. รูป, รูปร่าง, แบบ, เช่น หยอดวุ้นลงในพิมพ์ หน้าตา
	เป็นพิมพ์เดียวกัน. ก. ถ่ายแบบ, ใช้เครื่องจักรกดตัวหนังสือหรือ
	ภาพเป็นต้นให้ติดบนวัตถุ เช่นแผ่นกระดาษ ผ้า, เช่น พิมพ์ผ้า
	พิมพ์ขนมเป็นรูปต่าง ๆ, (กฎ) ทําให้เป็นตัวหนังสือหรือรูปรอย
	อย่างใด ๆ โดยการกดหรือการใช้พิมพ์หิน เครื่องกล วิธีเคมี หรือ
	วิธีอื่นใดอันอาจให้เกิดเป็นสิ่งพิมพ์ขึ้นหลายสําเนา. (ป., ส.).
	พิมพ์เขียว ก. พิมพ์สําเนาโดยการฉายแสงผ่านต้นฉบับที่เป็น
	กระดาษบาง ๆ ลงบนกระดาษที่เคลือบสารเคมีซึ่งไวต่อแสง
	ให้ปรากฏเป็นลวดลายสีขาวบนพื้นสีนํ้าเงินหรือลวดลายสีนํ้าเงิน
	บนพื้นขาว. น. สําเนาที่ทําขึ้นโดยวิธีการเช่นนี้. (อ. blueprint).
	พิมพ์ใจ ก. ประทับใจ, ติดตรึงใจ.
	พิมพ์ดีด น. เครื่องพิมพ์ชนิดหนึ่ง ใช้ปลายนิ้วเคาะแป้นอักษรให้
	ตัวอักษรไปกดผ้าหมึกให้กระทบกระดาษปรากฏเป็นตัวอักษร.
	พิมพ์ทอง น. ชื่อหนึ่งของดาวฤกษ์ศตภิษัช มี ๔ ดวง, ดาวยักษ์
	หรือ ดาวสตภิสชะ ก็เรียก.
	พิมพ์ลายนิ้วมือ ก. กดปลายนิ้วมือที่ทาหมึกให้เป็นรอยติดอยู่เป็น
	หลักฐาน โดยปรกติใช้เฉพาะนิ้วหัวแม่มือ, (ปาก) แตะโป้ง หรือ
	แปะโป้ง.
	พิมพ์ลายมือ ก. กดปลายนิ้วมือหรือฝ่ามือที่ทาหมึกให้เป็นลายลักษณ์
	ติดอยู่เป็นหลักฐาน.
	พิมพ์สอดสี ก. พิมพ์ให้เป็นสีตั้งแต่ ๒ สีขึ้นไป.
	พิมพ์สัมผัส ก. ใช้ปลายนิ้วมือทั้ง ๑๐ เคาะแป้นอักษรโดยไม่ต้อง
	มองแป้น.
	พิมพ์หนังสือ ก. ใช้เครื่องพิมพ์กดตัวหนังสือหรือภาพเป็นต้นให้
	ติดบนกระดาษหรือผ้าเป็นต้น.
	พิมพาภรณ์ น. เครื่องประดับร่างกาย ในคําว่า ถนิมพิมพาภรณ์.
	(ป. พิมฺพ + อาภรณ).
พิมพการัง	[พิมพะ] ดู พิมปะการัง.
พิมพา	น. ชื่อปลาฉลามขนาดใหญ่ชนิด Galeocerdo cuvieri ในวงศ์
	Carcharinidae มีฟันใหญ่เป็นรูปสามเหลี่ยม ขอบจักเป็นฟันเลื่อย
	พื้นลําตัวและครีบสีนํ้าตาลหม่น มีลายพาดขวางตลอดข้างหลังและ
	หาง ซึ่งอาจแตกเป็นจุดเห็นกระจายอยู่ทั่วไปหรือจางหมดไปเมื่อโต
	ขึ้น ดุร้ายมาก ขนาดยาวได้ถึง ๗ เมตร, ตะเพียนทอง เสือทะเล หรือ
	ฉลามเสือก็เรียก.
พิมพาภรณ์	ดู พิมพ, พิมพ์.
พิมโพหนะ	[หะนะ] (แบบ) น. หมอน. (ป.).
พิมล	[พิมน] ว. ปราศจากมลทิน, ปราศจากความมัวหมอง; ผ่องใส.
	(ป., ส. วิมล).
พิมเสน ๑	น. ชื่อสารชนิดหนึ่ง ลักษณะเป็นเกล็ดสีขาวขุ่น มีทั้งที่ได้จาก
	ธรรมชาติและได้จากการสังเคราะห์ ใช้ทํายา ที่ได้จากธรรมชาติ
	เช่น จากไม้ต้นชนิด Dryobalanops aromatica C.E. Gaertn.
	ในวงศ์ Dipterocarpaceae, จากไม้พุ่มชนิด Blumea balsamifera
	DC. ในวงศ์ Compositae, ที่ได้จากการสังเคราะห์เรียก พิมเสนหุง.
พิมเสน ๒	น. (๑) ชื่อไม้ต้นขนาดใหญ่ชนิด Dryobalanops aromatica C.E.
	Gaertn. ในวงศ์ Dipterocarpaceae มีเกล็ดพิมเสนอยู่ในเนื้อไม้.
	(๒) ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Pogostemon cablin (Blanco) Benth. ในวงศ์
	Labiatae ใบออกตรงข้ามกัน ขอบใบจัก ขยี้แล้วมีกลิ่นหอม ใช้กลั่น
	ให้นํ้ามันหอมระเหยซึ่งใช้แต่งกลิ่นและดับกลิ่นตัว. (๓) ชื่อมะม่วง
	หลายพันธุ์ของชนิด Mangifera indica L. พันธุ์หนึ่ง เมื่อดิบมีรส
	เปรี้ยว สุกแล้วหวาน, พันธุ์ที่แก่แล้วมีรสมัน เรียก พิมเสนมัน.
พิมาน	น. ที่อยู่หรือที่ประทับของเทวดา. (ป., ส. วิมาน).
พิมุข	ว. ฝ่ายหลัง, ข้างหลัง. (ป., ส. วิมุข).
พิโมกข์	น. ความพ้น, ความเปลื้องออก, ชื่อพระนิพพาน. ก. เปลื้อง, พ้น.
	(ป. วิโมกฺข; ส. วิโมกฺษ).
พิโมกษ์	น. พิโมกข์. (ส. วิโมกฺษ; ป. วิโมกฺข).
พิโยกพิเกน	ก. โยกโย้ไม่เสร็จสิ้นไปง่าย ๆ.
พิโยค	ก. พลัดพราก, จากไป. (ป., ส. วิโยค).
พิรอด	น. ชื่อแหวนชนิดหนึ่ง ถักด้วยผ้ายันต์หรือด้ายดิบเป็นต้น ใช้เป็น
	เครื่องราง.
พิระ	น. ผู้เพียร, ผู้กล้า, นักรบ. (ป., ส. วีร).
พิรากล	ว. เจ้ามารยา, เจ้าเล่ห์เจ้ากล.
พิราบ	น. ชื่อนกในวงศ์ Columbidae ซึ่งเป็นวงศ์เดียวกับนกเขา รูปร่าง
	คล้ายกันแต่ขนาดใหญ่กว่า ส่วนใหญ่ลําตัวสีเทาอมฟ้า หากินบน
	พื้นดิน กินเมล็ดพืช ที่พบทั่วไป คือ ชนิด Columba livia.
	(ส. วิราว, พิราว, พิราพ ว่า เสียงร้อง).
พิราม ๑	น. การหยุดพัก, การหยุดเสียง, ที่สุด. (ส. วิราม).
พิราม ๒	ว. งาม.
พิราลัย	ก. ตาย (ใช้แก่เจ้าประเทศราช และสมเด็จเจ้าพระยา). (ส. วีร +
	อาลยว่า ที่อยู่ของนักรบ, สวรรค์).
พิริย, พิริยะ	[พิริยะ] น. ความหมั่น, ความกล้า; คนกล้า, คนแข็งแรง, นักรบ.
	(ป. วิริย; ส. วีรฺย ว่า ความหมั่น, ความกล้า).
	พิริยพฤนท์ [พิริยะพฺรึน] น. หมู่นักรบ, พลนักรบ. (ป. วิริย +
	ส. วฺฤนฺท).
	พิริยโยธา น. พลรบผู้กล้าหาญ. (ป. วิริย + โยธา).
พิรี้พิไร	ว. มัวทําโน่นนิดนี่หน่อย, อ้อยอิ่ง, ตะบิดตะบอย, เช่น ทำพิรี้พิไร
	มัวพิรี้พิไร.
พิรุณ	น. ฝน; ชื่อเทวดาแห่งนํ้า เทวดาแห่งฝน เรียกว่า พระพิรุณ.
	(ป., ส. วรุณ).
พิรุธ	ก. ผิดปรกติ, มีอาการน่าสงสัย, เช่น แสดงอาการพิรุธ ทำพิรุธ.
	(ป., ส. วิรุทฺธ).
พิรุฬห์	[พิรุน] ว. งอกงาม, เจริญ. (ป. วิรุฬฺห; ส. วิรูฒ).
พิเรนทร์	[พิเรน] ว. อุตรินอกลู่นอกทาง เช่น เล่นพิเรนทร์ คนพิเรนทร์.
พิเราะ	ว. ไพเราะ, เพราะ, เสนาะ. (ข. พีเราะ).
พิโรธ	(ราชา) ก. โกรธ, เคือง, ใช้ว่า ทรงพระพิโรธ. (ป., ส. วิโรธ ว่า
	การขัดขวาง).
พิไร	ว. รําพัน, รํ่าว่า, รํ่าร้อง.
พิลังกาสา	น. ชื่อไม้พุ่มหลายชนิดในสกุล Ardisia วงศ์ Myrsinaceae ผลกลม
	เล็ก ๆ ใช้ทํายาได้ เช่น ชนิด A. colorata Roxb., A. pendulifera Pit.,
	A. polycephala Wall. ex A. DC..
พิลาป	ก. รํ่าไรรําพัน, ครํ่าครวญ, ร้องไห้, บ่นเพ้อ. (ป., ส. วิลาป).
พิลาลส	[ลาลด] ก. อยาก, กระหาย, เร่าร้อน; เศร้าโศก, เสียใจ; เขียนว่า
	พิลาลด หรือ พิลาลศ ก็มี. (ส. วิ + ลาลส).
พิลาส	[พิลาด] ก. กรีดกราย, เยื้องกราย; คะนอง; ฟ้อนรํา. ว. งามอย่างมี
	เสน่ห์, งามอย่างสดใส; สนุก. (ส. วิลาส).
พิลิปดา	น. มาตราวัดมุม ได้แก่ ๑ ใน ๖๐ ของลิปดา.
พิลึก	ว. ผิดปรกติ เช่น ทำพิลึก ท่าทางพิลึก, แปลกประหลาด เช่น รูปร่าง
	พิลึก.
	พิลึกกึกกือ (ปาก) ว. แปลกมาก, ประหลาดมาก, น่าขัน, ชอบกล.
	พิลึกพิลั่น (ปาก) ว. พิลึกมาก.
พิโลน	ว. สุกใส.
พิโลล	[พิโลน] ก. ไม่คงที่, เคลื่อนไปมา, ยักย้าย. (ส. วิโลล).
พิไล	ว. งาม.
พิศ ๑	[พิด] ก. เพ่งดู, แลดูโดยถี่ถ้วน.
	พิศดู [พิดสะดู] ก. พิจารณาดูให้รอบคอบ, พิจารณาดูให้ถี่ถ้วน.
พิศ ๒	[พิด] ว. ยี่สิบ. น. เรียกเหรียญทองครั้งรัชกาลที่ ๔ ชนิดหนึ่ง มีค่า
	เท่ากับ ๑ ใน ๒๐ ของชั่ง = ๔ บาท ว่า ทองพิศ. (ส. วึศ; ป. วีส).
พิศวง	[พิดสะหฺวง] ก. แปลกใจ, หลากใจ, เช่น ทำให้พิศวง; สงสัย,
	สนเท่ห์, เช่น น่าพิศวง.
พิศวาส	[พิดสะหฺวาด] ว. รักใคร่, สิเนหา, เช่น ไม่น่าพิศวาส. (ส. วิศฺวาส;
	ป. วิสฺสาส ว่า ความคุ้นเคย).
พิศาล	ว. กว้างใหญ่, ไพศาล ก็ใช้. (ส. วิศาล; ป. วิสาล).
พิศุทธ์	ว. สะอาด, ใส, ขาว, หมดจด, บริสุทธิ์, หมดมลทิน, ไม่มีความ
	เสียหาย, ไม่มีตําหนิ. (ส. วิศุทฺธ; ป. วิสุทฺธ).
พิศุทธิ์	น. ความผ่องใส, ความงาม, ความดี, ความสะอาด, ความบริสุทธิ์,
	ความถูกต้อง; การล้าง. (ส. วิศุทฺธิ; ป. วิสุทฺธิ).
พิเศษ	ว. นอกเหนือหรือแตกต่างไปจากปรกติธรรมดา (มักใช้ในทางดี)
	เช่น ในกรณีพิเศษเขาเป็นคนมีความจำเลิศเป็นพิเศษ, ไม่ใช่ปรกติ
	ธรรมดาหรือประจำ เช่น อาจารย์พิเศษ, ที่แยกเป็นส่วนหนึ่ง
	ต่างหากเช่น คนไข้พิเศษ นักศึกษาพิเศษ; ลำดับชั้นหรือขั้นของยศ
	เป็นต้นที่สูงกว่าเอก เช่น ข้าราชการชั้นพิเศษพระครูสัญญาบัตรชั้น
	พิเศษ. (ส. วิเศษ; ป. วิเสส).
พิษ, พิษ	[พิด, พิดสะ] น. สิ่งที่ร้ายเป็นอันตรายแก่ร่างกายหรือให้ความ
	เดือดร้อนแก่จิตใจ; สิ่งที่ร้ายเป็นอันตราย เมื่อเข้าสู่ร่างกายจะทํา
	ให้ตาย เจ็บปวด หรือพิการได้ บางอย่างเกิดจากแร่ เช่นสารหนู,
	บางอย่างเกิดจากต้นไม้ เช่นต้นแสลงใจ, บางอย่างเกิดจากสัตว์
	เช่นงู. (ส. วิษ; ป. วิส).
	พิษนาศน์ ๑ [พิดสะหฺนาด] น. ชื่อเครื่องยาไทยชนิดหนึ่ง.
	(ส. วิษนาศน).
	พิษสง (ปาก) น. พิษ, พยศ.
	พิษสมโยค [พิดสะสมโยก] น. ชาดก้อน. (ส. วิษสมโยค).
	พิษสุนัขบ้า น. โรคติดเชื้อไวรัสของระบบประสาท ติดต่อจาก
	นํ้าลายของสุนัขหรือแมวที่เป็นโรคนี้ ผู้ป่วยมีอาการเนื่องจาก
	สมองอักเสบ มีไข้ เอะอะ ซึม กลืนอาหารลําบากโดยเฉพาะนํ้า
	ถึงตายเกือบทุกรายในระยะเวลาประมาณ ๑ สัปดาห์, โรคกลัวนํ้า
	ก็เรียก.
	พิษสุราเรื้อรัง น. ชื่อโรคชนิดหนึ่ง ซึ่งสมองและประสาทเสื่อม
	เนื่องจากดื่มสุรามากเป็นเวลานาน มีอาการมือสั่น เดินเซ
	สติปัญญาเสื่อม บางครั้งชักแบบลมบ้าหมู.
พิษฐาน	[พิดสะถาน] ก. มุ่งหมาย, ขอร้องต่อสิ่งที่ตนถือว่าศักดิ์สิทธิ์เพื่อ
	ช่วยบันดาลให้ประสบผลสำเร็จในสิ่งที่ตนมุ่งหมาย.
	(เลือนมาจาก อธิษฐาน).
พิษนาศน์ ๑	ดูใน พิษ, พิษ.
พิษนาศน์ ๒	น. ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Artemisia indica Willd. var. heyneana
	Pampan. ในวงศ์ Compositae ใบเล็กหยักเว้าเป็นแฉก ช่อดอก
	สีนวล ใช้ทํายาได้.
พิสดาร	[พิดสะดาน] ว. กว้างขวาง, ละเอียดลออ (ใช้แก่เนื้อความ) เช่น
	ประวัติศาสตร์ฉบับพิสดาร มีความพิสดารดังนี้; (ปาก) แปลกพิลึก
	เช่น เล่นพิสดาร. (ส. วิสฺตาร; ป. วิตฺถาร).
พิสมร	[พิดสะหฺมอน] น. เครื่องรางชนิดหนึ่ง รูปสามเหลี่ยมหรือสี่เหลี่ยม
	ร้อยสาย สําหรับป้องกันอันตราย.
พิสมัย	[พิดสะไหฺม] น. ความรัก, ความปลื้มใจ, ความชื่นชม. ก. รักใคร่
	หลงใหล เช่น ฉันไม่เห็นจะพิสมัยเธอเลย. ว. ควรชม. (ส. วิสฺมย;
	ป. วิมฺหย ว่า ความแปลกใจ).
	พิสมัยเรียงหมอน น. ชื่อวิธีรําท่าหนึ่งอยู่ในลําดับว่า พรหมนิมิต
	พิสมัยเรียงหมอน. (ฟ้อน).
พิสัง	(ถิ่นอีสาน) ว. อะไร.
พิสัช	ก. แก้, ตอบคําถาม; สละ, ส่งไป, ทิ้ง. (ป. วิสชฺช).
พิสัญญี	ว. วิสัญญี, หมดความรู้สึก, สิ้นสติ, สลบ.
พิสัย	น. วิสัย, ลักษณะที่เป็นอยู่, ความสามารถ; ขอบ, เขต, แดน, ตําบล,
	ถิ่น, แว่นแคว้น, ที่, มณฑล, ประเทศ. (ป. วิสย).
พิสิฐ	ว. ประเสริฐ, วิเศษ. (ป. วิสิฏ?; ส. วิศิษฺฏ).
พิสุทธิ์	ว. บริสุทธิ์, สะอาด, สุกใส. (ป. วิสุทฺธิ).
พิสูจน์	ก. บ่ง, ชี้แจงให้รู้เหตุผล, เช่น เอาพยานหลักฐานไปพิสูจน์ความจริง
	ในศาล, ทดลองให้เห็นจริง, ทดลองหาความจริง, เช่น มีวิธีพิสูจน์
	ว่าเป็นผงชูรสแท้หรือไม่. (ส. วิสูจน).
	พิสูจน์อักษร ก. ตรวจและแก้ไขที่ผิดในการพิมพ์หนังสือ.
พิหค	[พิหก] น. นก. (ป., ส. วิหค).
	พิหเคนทร์ [พิหะเคน] น. พญานก.
พิหเคนทร์	ดู พิหค.
พิหาร	[พิหาน] น. ที่อยู่ของพระสงฆ์, วัด; วิหาร, ที่ซึ่งประดิษฐาน
	พระพุทธรูป, คู่กับอุโบสถ. (ป. วิหาร).
พิฬาร	[พิลาน] น. แมว. (ป. พิฬาร, วิฬาร; ส. วิฑาล).
พี	ว. อ้วน, มักใช้เข้าคู่กับคํา อ้วน เป็น อ้วนพี. น. มัน.
พี่	น. ผู้ร่วมบิดาหรือมารดาเดียวกันและเกิดก่อน, ผู้ที่มีศักดิ์เสมอพี่;
	คํานําหน้าชื่อคนที่มีอายุคราวพี่หรือมีศักดิ์เสมอพี่ เช่น พี่นั่น พี่นี่.
	พี่น้อง น. ผู้เกิดร่วมบิดามารดาเดียวกัน หรือร่วมบิดาเดียวกัน
	หรือร่วมมารดาเดียวกัน; คนในเชื้อสายวงศ์วาน.
	พี่เบิ้ม (ปาก) น. ผู้มีอํานาจมาก, ผู้เป็นหัวหน้าใหญ่.
	พี่เลี้ยง น. ผู้มีหน้าที่เลี้ยงดูเด็ก; ผู้ทำหน้าที่ดูแล ให้คำปรึกษา
	หรือช่วยเหลือเป็นต้น เช่น พี่เลี้ยงนักมวย พี่เลี้ยงผู้เข้าประกวด.
พี้	(ถิ่น) ว. นี้.
พีชคณิต	[พีชะคะนิด] (คณิต) น. คณิตศาสตร์แขนงหนึ่งที่ใช้สัญลักษณ์มา
	ศึกษาการจําแนกประเภท คุณสมบัติ และโครงสร้างของระบบ
	จํานวนหรือระบบคณิตศาสตร์อื่น ๆ ที่เน้นในเรื่องโครงสร้างเป็น
	สําคัญ รวมถึงการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างระบบเหล่านั้นด้วย.
พี้โพ้	น. โพล้เพล้; ที่เปล่าเปลี่ยวทุรกันดาร; เพล้โพล้ ก็ว่า.
พีร	[พีระ] น. ผู้เพียร, ผู้กล้า, นักรบ. (ป., ส. วีร).
พีระมิด	น. สิ่งก่อสร้างที่มีฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ด้านข้างทั้ง ๔ เป็น
	รูปสามเหลี่ยม มีปลายสุดไปบรรจบกันที่ยอด, ในอียิปต์เดิมใช้เป็น
	ที่ฝังพระศพ ต่อมาบางทีก็ใช้เป็นเทวสถาน, ส่วนพีระมิดที่เม็กซิโก
	ใช้เป็นเทวสถานอย่างเดียว, เรียกสิ่งหรือรูปที่มีลักษณะคล้ายคลึง
	เช่นนั้นว่า รูปพีระมิด; (คณิต) รูปทรงตันชนิดหนึ่ง มีฐานเป็นรูป
	หลายเหลี่ยม และด้านข้างเป็นรูปสามเหลี่ยมที่มีจุดยอดร่วมกัน.
	(อ. pyramid).
พึง	ว. คําช่วยกริยาอื่น หมายความยอมตาม แปลว่า ควร เช่น พึงไป
	ว่าควรไป, หมายความจําเป็น แปลว่า ต้อง เช่น กิจที่สงฆ์จะพึงทํา
	ว่า กิจที่สงฆ์จะต้องทํา.
	พึงใจ ว. พอใจ, ชอบใจ.
	พึงตา ว. พอตา, เหมาะตา.
	พึงพอใจ ว. รัก, ชอบใจ.
พึ่ง ๑	ก. อาศัย เช่น พึ่งบารมีคนอื่น, พักพิง เช่น ไปพึ่งเขาอยู่, ขอความ
	ช่วยเหลือ เช่น หนีร้อนมาพึ่งเย็น.
	พึ่งจมูกคนอื่นหายใจ (สํา) ก. อาศัยผู้อื่นมักไม่สะดวก, ยืมจมูก
	คนอื่นหายใจ หรือ เอาจมูกผู้อื่นมาหายใจ ก็ว่า.
	พึ่งพา ก. อาศัยกัน, ช่วยเหลือกัน.
	พึ่งพิง ก. พักพิงอาศัย.
	พึ่งลำแข้งตัวเอง (สํา) ก. ช่วยตนเอง, อาศัยลําแข้งตัวเอง ก็ว่า.
พึ่ง ๒	ว. คําช่วยกริยาหมายถึงเวลาที่ล่วงไปหยก ๆ ในขณะที่พูดนั้น เช่น
	เขาพึ่งไป, เพิ่งก็ว่า; ใช้ประกอบหลังคำ อย่า เป็น อย่าพึ่ง หมายความ
	ว่า ห้ามไม่ให้กระทำในขณะนั้น เช่น อย่าพึ่งไป อย่าพึ่งกิน, เพิ่ง เพิก
	หรือ เพ่อ ก็ว่า.