มะหิ่ง, หมากหิ่ง	(ถิ่น-พายัพ, อีสาน) น. ลูกกระพรวน.
มะเหงก	[-เหฺงก] น. ด้านหลังของข้อนิ้วมือที่งอเข้าด้วยกัน ใช้สําหรับเขกหรือชูให้ประกอบ
	คํากล่าวแสดงความโกรธเป็นต้น เช่น ใช้มะเหงกเขกหัว ให้มะเหงก.
มะอึก	น. ชื่อไม้พุ่มชนิด Solanum stramonifolium Jacq. ในวงศ์ Solanaceae ต้นมีหนาม
	ใบและผลเป็นขน ผลกลม สุกสีเหลือง ใช้ผสมนํ้าพริกหรือแกงก็ได้.
มะฮอกกานี	น. ชื่อไม้ต้น ๒ ชนิดในสกุล Swietenia วงศ์ Meliaceae คือ มะฮอกกานีใบใหญ่
	(S. macrophylla King) และ มะฮอกกานีใบเล็ก [S. mahogani (L.) Jacq.],
	ทั้ง ๒ ชนิดเนื้อไม้ใช้ทําเครื่องเรือนได้ดี.
มัก	ก. ชอบ, พอใจ, เช่น เลือกที่รักมักที่ชัง. ว. โดยมาก, ค่อนข้าง, เนือง ๆ, เช่น
	มักมีอันเป็นไปต่าง ๆ มักเป็นคนขี้ลืม.
	มักคุ้น, มักจี่ ก. ชอบพอกัน, คุ้นเคยกัน, ใช้ว่า รู้จักมักคุ้น รู้จักมักจี่.
	มักง่าย ก. มีนิสัยชอบเอาแต่ความสะดวกเข้าว่า.
	มักจะ ว. โดยมาก, ค่อนข้าง, เช่น คนเกิดวันศุกร์มักจะปากหวาน.
	มักได้ ก. เห็นแก่ได้.
	มักน้อย ก. ปรารถนาน้อย, สันโดษ.
	มักมาก ก. โลภมาก, ปรารถนามาก (ใช้เฉพาะในทางกามคุณ).
	มักใหญ่ ก. ใฝ่สูง อยากเป็นใหญ่เป็นโต, มักใช้เข้าคู่กับคํา ใฝ่สูง เป็น มักใหญ่ใฝ่สูง.
มักกะโรนี	น. ชื่ออาหารชนิดหนึ่ง ทำจากแป้งสาลีเป็นเส้นกลวงยาวหรือเป็นรูป
	อื่น ๆ เวลาจะนำมาปรุงต้องต้มให้สุก มักใช้ผัดหรือทำแกงจืด,
	มะกะโรนี ก็เรียก. (อ. macaroni).
มักกะลีผล	(โบ) น. ชื่อต้นไม้ในนิยาย ว่ามีอยู่ที่ป่าหิมพานต์ ออกผลเป็นรูปหญิง
	สาวงดงามห้อยย้อยเป็นระย้า ผลเมื่อครบ ๗ วันก็เน่า, นารีผล ก็เรียก.
มักกะสัน	น. ชื่อชนชาติชาวอินโดนีเซียในมากัสซาร์ตอนใต้เกาะเซเลบีส, โดยปริยายหมาย
	ความว่า มีรูปร่างใหญ่โต ดุร้าย น่าเกลียดน่ากลัว เช่น รูปร่างอย่างกับยักษ์มักกะสัน.
มักขะ	น. ความลบหลู่คุณท่าน (เป็นประการหนึ่งในอุปกิเลส ๑๖). (ป.).
มั่กขั้ก	ว. ลํ่า (มักใช้แก่คำอ้วน).
มักขิกา, มักขิกาชาติ	น. แมลงวัน. (ป.).
มักฏกะ	[มักกะตะกะ] (แบบ) น. แมงมุม. (ป. มกฺกฏก; ส. มรฺกฏก).
มักฏะ	[มักกะตะ] (แบบ) น. ลิง. (ป. มกฺกฏ; ส. มรฺกฏ).
มัค-, มัคคะ	[มักคะ-] (แบบ) น. ทาง. (ดู มรรค). (ป. มคฺค; ส. มรฺค).
	มัคนายก น. ''ผู้นําทาง'' คือ ผู้จัดการทางกุศล หรือผู้ชี้แจงทางบุญ
	ทางกุศลและป่าวประกาศให้ประชาชนมาทำบุญทำกุศลในวัด.
	(ป. มคฺค + นายก).
มัคคุเทศก์	น. ผู้นําทาง, ผู้ชี้ทาง, ผู้บอกทาง; ผู้นําเที่ยว. (ป. มคฺค + อุทฺเทสก).
มัคสิระ	[-คะสิระ] น. ชื่อเดือนที่ ๑ แห่งจันทรคติ, เดือนอ้ายตกราวเดือนธันวาคม.
	(ป. มคฺคสิร, มาคสิร; ส. มารฺคศิรสฺ).
มัฆวา, มัฆวาน	น. พระอินทร์. (ป. มฆวา, มฆวนฺตุ; ส. มฆวนฺ).
มั่ง	ก. มี, มีมาก. (ปาก) ว. บ้าง เช่น ขอมั่งซี.
	มั่งคั่ง ว. มีทรัพย์มากมาย, มีทรัพย์ล้นเหลือ, มีทรัพย์มาก.
	มั่งมี ว. มีเงินมาก.
	มั่งมีในใจ แล่นใบบนบก (สํา) ก. คิดฝันในเรื่องที่เป็นไปไม่ได้, คิดสมบัติบ้า,
	สร้างวิมานในอากาศ.
มังกง	น. ชื่อปลาชนิด Mystus gulio ในวงศ์ Bagridae ไม่มีเกล็ด มีหนวดยาว ๔ คู่ หัวแบนลง
	ปากอยู่ตํ่าที่ตอนปลายของหัว ครีบหลังตอนที่ ๒ ซึ่งเป็นแผ่นเนื้อมีขนาดเล็ก ลําตัวและ
	ครีบมีเพียงพื้นสีนํ้าตาลคลํ้าหรือเทาดํามีชุกชุมทั่วไปตามแหล่งนํ้าจืดใกล้ทะเล บางครั้งจับได้
	ในนํ้ากร่อยขนาดยาวได้ถึง ๒๕ เซนติเมตร, แขยงหนู ก็เรียก.
มังกร ๑	น. สัตว์ในนิยายจีน รูปร่างคล้ายงู แต่มีตีน มีเขา; ชื่อกลุ่มดาวรูปมังกร
	เรียกว่า ราศีมังกร เป็นราศีที่ ๙ ในจักรราศี.
มังกร ๒	น. ชื่อปลาไหลทะเลในสกุล Muraenesox วงศ์ Muraenesocidae
	ลําตัวยาวทรงกระบอก ส่วนหางแบนข้าง ไม่มีเกล็ด ปากกว้าง
	จะงอยปากบนยาวลํ้ากรามล่าง ฟันคม แข็งแรง ครีบอกใหญ่
	พื้นลําตัวและครีบสีนํ้าตาลอ่อนปนเหลืองหรือคลํ้า ด้านท้องสีขาว
	ขอบครีบหลัง ครีบก้น และครีบหางสีดํา ขนาดยาวได้ถึง ๑.๕ เมตร,
	ยอดจาก เงี้ยว หลด หรือ ไหล ก็เรียก.
มังกร ๓	น. กุ้งมังกร. (ดู หัวโขน ๓).
มังกุ ๑	น. เรือที่มีกระดูกงูใหญ่ รูปเหมือนเรือโขมดยา หัวเป็น ๓ เส้า เช่น
	เอาหัวเป็นมังกุ เอาท้ายเป็นมังกร, แต่มักใช้เพี้ยนไปเป็น มงกุฎ.
มังกุ ๒	ว. เก้อ, กระดาก. (ป.).
มังคละ	(แบบ) น. มงคล. (ป., ส.).
มังค่า	ว. คําประกอบคํา ฝรั่ง ว่า ฝรั่งมังค่า เพี้ยนมาจาก พังคะ ซึ่งเป็นชื่อ
	แคว้นเบงกอล.
มังคุด	น. ชื่อไม้ต้นชนิด Garcinia mangostana L. ในวงศ์ Guttiferae ผลกลม เมื่อแก่สีแดงคลํ้า
	เปลือกมีรสฝาดใช้ทํายาได้ เนื้อในขาว รสหวานอมเปรี้ยว.
มังตาน	น. ชื่อไม้ต้นชนิด Schima wallichii (DC.) Korth. ในวงศ์ Theaceae
	เปลือกชั้นในระคายผิวหนังทําให้เป็นเม็ดผื่นคัน ใช้เบื่อปลาได้,
	ปักษ์ใต้เรียก พันตัน.
มังส-, มังสะ, มางสะ	น. เนื้อของคนและสัตว์. (ป.).
	มังสวิรัติ น. การงดเว้นกินเนื้อสัตว์, เรียกอาหารที่ไม่มีเนื้อสัตว์
	มีแต่พืชผัก ว่า อาหารมังสวิรัติ.
มังสี ๑	น. พานรูปรีใช้รองสังข์รดนํ้าเป็นต้น.
มังสี ๒	(กลอน) ว. เนื้องาม, ผิวงาม, เช่น เฉกโฉมแม่มังสี เสาวภาคย์ กูเอย. (นิ. นรินทร์).
มังหงัน	น. ดอกมะพร้าว. (ช.).
มัจจะ	น. ผู้ที่ต้องตาย ได้แก่พวกมนุษย์ ดิรัจฉาน. (ป.).
มัจจุ	น. ความตาย. (ป.; ส. มฺฤตฺยุ).
	มัจจุราช น. ''เจ้าแห่งความตาย'' คือ พญายม. (ป.).
มัจฉระ	ว. ริษยา; ตระหนี่, เห็นแก่ตัว. (ป.; ส. มตฺสร).
มัจฉริยะ	น. ความตระหนี่. (ป.; ส. มาตฺสรฺย).
มัจฉรี	น. คนตระหนี่. (ป.; ส. มตฺสรินฺ).
มัจฉะ, มัจฉา	น. ปลา. (ป. มจฺฉ; ส. มตฺสฺย).
	มัจฉาชาติ น. พวกปลา.
มัช-, มัชชะ	[มัดชะ-] น. นํ้าเมา, ของเมา. (ป. มชฺช).
	มัชวิรัติ น. การงดเว้นของมึนเมา. (ป. มชฺชวิรติ).
มัชชาระ	[มัดชาระ] น. แมว. (ป.; ส. มารฺชาร).
มัชฌ-	[มัดชะ-] น. ท่ามกลาง. (ป.; ส. มธฺย).
มัชฌันติก-	[มัดชันติกะ-] น. เวลาเที่ยงวัน, คู่กับ วิมัชฌันติก ว่า เวลาเที่ยงคืน. (ป.).
	มัชฌันติกสมัย น. เวลาเที่ยงวัน. (ป.).
มัชฌิม-	[มัดชิมะ-, มัดชิมมะ-, มัดชิม-] ว. ปานกลาง. (ป. มชฺฌิม).
	มัชฌิมชนบท น. ในสมัยพุทธกาลหมายถึง ดินแดนส่วนกลางของ
	ประเทศอินเดียอันเป็นที่อยู่ของพวกอริยกะ เป็นถิ่นที่อุดมสมบูรณ์
	เป็นที่ตั้งนครใหญ่ ๆ เป็นศูนย์กลางการปกครอง และเป็นที่ประชุม
	ของนักปราชญ์ คณาจารย์ เจ้าลัทธิต่าง ๆ.
	มัชฌิมนิกาย น. ชื่อคัมภีร์นิกายที่ ๒ แห่งพระสุตตันตปิฎก แปลว่า
	หมวดปานกลาง รวบรวมพระสูตรขนาดปานกลางไว้ในหมวดนี้. (ป.).
	มัชฌิมบุรุษ น. ชายที่มีวัยปานกลาง, ชายที่มีอายุและกำลังปานกลาง.
	มัชฌิมประเทศ [มัดชิมะ-, มัดชิม-] น. ประเทศอินเดีย, ตามแบบ
	หมายถึงอินเดียตอนกลาง.
	มัชฌิมภูมิ [-พูม] น. ภูมิหรือชั้นของคนชั้นกลาง, ในคณะสงฆ์
	หมายถึงภิกษุที่มีพรรษาตั้งแต่ ๕ ถึง ๙, ภิกษุจัดเป็น ๓ ชั้น ชั้นต้น
	คือ นวกภูมิ (ชั้นใหม่) มีพรรษาตํ่ากว่า ๕, ชั้นกลาง คือ มัชฌิมภูมิ,
	และชั้นสูง คือ เถรภูมิ (ชั้นพระเถระ) มีพรรษาตั้งแต่ ๑๐ ขึ้นไป. (ป.).
	มัชฌิมยาม [มัดชิมะ-, มัดชิมมะ-] น. ยามกลาง, ในบาลีแบ่งคืนเป็น
	๓ ยาม กำหนดยามละ ๔ ชั่วโมง เรียกว่า ปฐมยาม มัชฌิมยาม
	ปัจฉิมยาม มัชฌิมยาม กำหนดเวลาตั้งแต่ ๔ ทุ่ม หรือ ๒๒ นาฬิกา
	ถึงตี ๒ หรือ ๒ นาฬิกา. (ป.).
	มัชฌิมวัย [มัดชิมะ-, มัดชิมมะ-] น. วัยกลางคน.
	มัชฌิมา ว. ปานกลาง, ไม่ยิ่งไม่หย่อน, เช่น พอเป็นมัชฌิมา. (ราชา)
	น. นิ้วกลาง เรียกว่า พระมัชฌิมา. (ป.; ส. มธฺยมา).
	มัชฌิมาปฏิปทา น. ทางสายกลาง. (ป.).
มัชฌิมา	ดู มัชฌิม-.
มัชฌิมาปฏิปทา	ดู มัชฌิม-.
มัญจกะ, มัญจา	[มันจะกะ, มันจา] น. เตียง, ที่นอน. (ป., ส. มญฺจ, มญฺจก).
มัญชิษฐะ, มัญชิษฐา	[มันชิดถะ, มันชิดถา] น. ฝาง. (ส.; ป. มญฺเชฏฺ?).
มัญชีร-	[มันชีระ-] น. กําไลเท้า. (ส.).
มัญชุ	ว. ไพเราะ. (ป., ส.).
มัญชุสา, มัญชูสา	น. ลุ้ง, หีบ. (ป.).
มัญเชฏฐะ ๑	ว. สีฝาง, สีแสดแก่. (ป.; ส. มญฺชิษฺ?).
มัญเชฏฐะ ๒, มัญเชฏฐิกา	น. ฝาง. (ป., ส. มญฺชิษฺ?า).
	มัญเชฏฐิกากร น. ส่วยฝาง. (ป.).
มัญเชียร	น. กําไลเท้า. (ส. มญฺชีร).
มัฏฐะ	ว. เกลี้ยง. (ป. มฏฺ?; ส. มฺฤษฺฏ).
มัณฑ-	น. มณฑ์, ของที่เป็นมัน; นํ้าเมา, สุรา. (ป.; ส. มณฺฑา).
มัณฑน-, มัณฑนา	[มันทะนะ-] น. เครื่องประดับ; การแต่ง. (ป., ส.).
	มัณฑนศิลป์ น. ศิลปะการออกแบบและตกแต่งผลิตกรรมหรืองานช่างต่าง ๆ.
มัณฑุก-	[มันทุกะ-] น. กบ (สัตว์). (ป., ส. มณฺฑูก).
มัด	ก. ผูกรัดเข้าด้วยกัน, ผูกรัดให้แน่น. น. ลักษณนามเรียกของบางอย่าง
	ที่ผูกรัดเข้าด้วยกัน เช่น ไต้มัดหนึ่ง ฟืน ๒ มัด.
	มัดจำ (กฎ) น. สิ่งที่ให้ไว้เพื่อเป็นพยานหลักฐานว่าได้มีการทําสัญญา
	กันขึ้นแล้ว และเพื่อเป็นประกันการปฏิบัติตามสัญญานั้นด้วย.
	มัดเชื้อเพลิง น. คบไฟ, คบเพลิง.
	มัดมือชก (สํา) ก. บังคับหรือใช้วิธีการใด ๆ ให้อีกฝ่ายหนึ่งตกอยู่ใน
	ภาวะจำยอมโดยไม่มีทางต่อสู้.
มัดหมี่	น. กรรมวิธีในการทอผ้าอย่างหนึ่ง เอาเชือกมัดด้ายหรือไหม
	เป็นเปลาะ ๆ ตามลาย แล้วย้อมสี เมื่อทอแล้วจะได้ลวดลายต่าง ๆ
	ตามที่มัดไว้, เรียกผ้าที่ทอด้วยกรรมวิธีเช่นนั้นว่า ผ้ามัดหมี่, หมี่ ก็เรียก.
มัดหมู	น. ท่ากระโดดนํ้าอย่างหนึ่ง เวลากระโดดงอเข่าทั้ง ๒ ขึ้นมา แล้วเอา
	มือทั้ง ๒ รวบเข่า ทิ้งก้นลงไป, ทิ้งมะพร้าวห้าว ก็ว่า.
มัดหวาย	น. เรียกลายนิ้วมือที่ไม่ขดวนเข้าหาศูนย์กลางอย่างก้นหอยว่า
	ลายมัดหวาย.
มัตตะ ๑	น. ประมาณ. (ป.; ส. มาตฺร).
	มัตตัญญู น. ผู้รู้ประมาณคือความพอเหมาะพอดี. (ป.).
มัตตะ ๒	ก. เมา, มึนเมา. (ป.; ส. มาตฺร).
มัตตัญญู	ดู มัตตะ ๑.
มัตตา	น. มาตรา. (ป. มตฺต; ส. มาตฺรา).
มัตติกา	น. ดิน, ดินเหนียว. (ป. มตฺติกา; ส. มฺฤตฺติกา).
มัตถกะ	[มัดถะกะ] น. หัว, กระหม่อม; ยอด, ที่สุด. (ป. มตฺถก; ส. มสฺตก).
มัตถลุงค์	[มัดถะลุง] น. มันสมอง. (ป.).
มัตสยะ, มัตสยา	[มัดสะยะ, มัดสะหฺยา] น. ปลา. (ส. มตฺสฺย; ป. มจฺฉ).
มัตสรรย์	[มัดสัน] น. ความตระหนี่; ความริษยา. (ส. มาตฺสรฺย; ป. มจฺฉริย).
มัตสระ	[มัดสะระ] ว. ตระหนี่, เห็นแก่ตัว, ริษยา. (ส. มตฺสร; ป. มจฺฉร).
	มัตสริน [มัดสะริน] น. คนตระหนี่. (ส. มตฺสรินฺ; ป. มจฺฉรี).
มัตสริน	ดู มัตสระ.
มัททวะ	น. ความอ่อนโยน, เป็นธรรมข้อ ๑ ในทศพิธราชธรรม. (ดู ทศพิธราชธรรม หรือ ราชธรรม).
มัทนะ ๑	[มัดทะนะ] น. การยํ่ายี, การบด, การทําลาย. (ป. มทฺทน; ส. มรฺทน).
มัทนะ ๒	[มัดทะนะ] น. กามเทพ. (ป., ส. มทน).
มัทนียะ	[มัดทะนียะ] ว. เป็นที่ตั้งแห่งความเมา, ที่ชวนให้เมา. (ป. มทนีย).
มัทยะ	[มัดทะยะ] น. นํ้าเมา, เหล้า. ว. ซึ่งทําให้เมา, ซึ่งทําให้รื่นเริงยินดี. (ส., ป. มชฺช).
มัธย-	[มัดทะยะ-] ว. กลาง, ปานกลาง, พอดี, เป็นกลาง, ระหว่างกลาง. (ส.; ป. มชฺฌิม).
	มัธยฐาน (คณิต) น. ชื่อเส้นตรงที่เชื่อมระหว่างจุดมุมของรูปสามเหลี่ยมกับจุดกึ่งกลาง
	ของด้านที่ตรงข้ามกับมุมนั้น.
มัธยม, มัธยม-	[มัดทะยม, มัดทะยมมะ-] ว. กลาง, ปานกลาง. (ส.).
	มัธยมกาล น. เวลาของตําบลใดตําบลหนึ่งที่ทางการบัญญัติให้ใช้
	เป็นเวลากลางสําหรับประเทศ.
	มัธยมศึกษา [มัดทะยมมะ-, มัดทะยม-] น. การศึกษาระหว่าง
	ประถมศึกษากับอุดมศึกษา.
	มัธยมา [มัดทะยะมา] ว. มัชฌิมา, ปานกลาง. (ส.).
มัธยมา	ดู มัธยม, มัธยม-.
มัธยันห์	[มัดทะยัน] น. เวลากลางวัน, เที่ยงวัน. (ส. มธฺยาหฺน).
มัธยัสถ์	[มัดทะยัด] ก. ใช้จ่ายอย่างประหยัด. (ส. มธฺยสฺถ ว่า ปานกลาง, ตั้งอยู่ในท่ามกลาง).
มัน ๑	น. ชื่อเรียกไม้เถาหรือไม้ต้นหลายชนิดหลายสกุลในหลายวงศ์ที่หัวใช้
	เป็นอาหารได้.
	มันแกว น. ชื่อมันชนิด Pachyrhizus erosus (L.) Urban ในวงศ์
	Leguminosae ใช้กินดิบ ๆ มีรสชืด ๆ หรือหวานน้อย ๆ เมล็ดเป็นพิษ,
	พายัพเรียก มันแกวลาว.
	มันขี้หนู ดู ขี้หนู ๑ (๒).
	มันเทศ น. ชื่อมันชนิด Ipomoea batatas (L.) Lam. ในวงศ์
	Convolvulaceae ยอดทําให้สุกแล้วกินได้, พายัพเรียก มันแกว.
	มันนก น. ชื่อมันหลายชนิดในสกุล Dioscorea วงศ์ Dioscoreaceae
	เช่น ชนิด D. inopinata Prain et Burk. หัวกินได้.
	มันฝรั่ง น. ชื่อมันชนิด Solanum tuberosum L. ในวงศ์ Solanaceae
	ตาที่กําลังงอกจากหัวเป็นพิษ.
	มันเสา น. ชื่อมันชนิด Dioscorea alata L. ในวงศ์ Dioscoreaceae
	เถามีครีบ หัวมีขนาดและรูปร่างต่าง ๆ กัน ผิวเรียบ, มันจาวมะพร้าว ก็เรียก.
มัน ๒	น. เนื้อเยื่อเกี่ยวพันชนิดหนึ่งในคนและสัตว์ มีลักษณะนุ่ม ๆ หยุ่น ๆ มีไขมันอยู่ในตัว
	เช่น มันหมู มันไก่.
	มันแข็ง น. มันของหมูที่ติดอยู่กับหนัง.
	มันเปลว น. มันที่ติดอยู่ที่พุงและลำไส้.
	มันสมอง น. เรียกส่วนที่อยู่ภายในกะโหลกศีรษะ มีลักษณะนุ่ม ๆ หยุ่น ๆ เป็นลูกคลื่น
	เป็นที่รวมประสาทให้เกิดความรู้สึก.
มัน ๓	ส. คําใช้แทนผู้ที่เราพูดถึง สําหรับผู้ใหญ่เรียกผู้น้อย มีเด็กเป็นต้น
	ตามสถานะที่ควร สําหรับเรียกผู้อื่นอย่างไม่ยกย่อง และสําหรับเรียก
	สัตว์หรือสิ่งอื่นทั่ว ๆ ไปตามที่ควร, เป็นสรรพนามบุรุษที่ ๓.
มัน ๔	ก. เพลิน, ถูกอกถูกใจ, ออกรสออกชาติ, เช่น เกาเสียมัน.
	มันเขี้ยว ก. อยากกัดอยากกินอยู่เรื่อย ๆ.
	มันมือ ก. อยากใช้มือเล่นหรือทำเป็นต้นอยู่เรื่อย ๆ.
มัน ๕	ว. มีรสอย่างรสกะทิหรืออย่างถั่วลิสงคั่ว; เป็นเงา, ขึ้นเงา, เช่น เหงื่อออกหน้าเป็นมัน.
	มันแปลบ ว. มันเป็นเงาวับ, มันปลาบ หรือ มันแผล็บ ก็ว่า.
	มันย่อง ว. มันจนมีน้ำมันเยิ้มหรือลอยเป็นฝาขึ้นมา.
	มันเยิ้ม ว. มันมากจนแทบจะหยด.
มั่น	ว. แน่, แน่นอน, เช่น ใจมั่น; แน่น เช่น จับให้มั่น.
	มั่นคง ว. แน่นหนาและทนทาน เช่น เก็บของไว้ในห้องนั้นมั่นคงดี;
	ไม่กลับกลายเป็นอย่างอื่น เช่น ใจคอมั่นคง.
	มั่นใจ ก. แน่ใจ, เชื่อใจ, เช่น คราวนี้มั่นใจว่าจะต้องสอบได้.
	มั่นหมาย ก. มุ่งหมายอย่างแน่วแน่ เช่น เขามั่นหมายว่าจะได้งานทำ, หมายมั่น ก็ว่า.
	มั่นเหมาะ ว. แน่นอนไม่เปลี่ยนแปลง เช่น พูดไว้เป็นมั่นเหมาะว่าวันนี้จะต้องพบกัน.
มันดี	น. ที่อาบนํ้า. ก. อาบนํ้า. (ช.).
มันตา	น. ความรู้, ปัญญา. (ป.).
มันถะ	น. ข้าวตูก้อน. (ป.).
มันทิระ, มันทิราลัย	น. มนเทียร, เรือนหลวง. (ป., ส.).
มันปลา	ดู กันเกรา.
มันปู	ว. สีแดงเจือเหลืองกับดํา เช่น พระเครื่องเนื้อสีมันปู โลหะที่เก็บไว้
	นาน ๆ จะออกสีมันปู. น. เรียกข้าวเจ้าที่มีสีแดงคลํ้าว่า ข้าวมันปู.
มันไส้	ก. ชังนํ้าหน้า เช่น ยิ่งโกรธาหุนหันมันไส้. (ไชยเชฐ), หมั่นไส้ ก็ว่า.
มับ	ว. คําสําหรับประกอบกริยาที่เอาอะไร ๆ ไปอย่างฉับไวไม่รีรอ เช่น
	คว้ามับ ฉวยมับ หยิบมับ, หมับ ก็ว่า.
มับ ๆ	ว. อาการของปากที่หุบเข้าแล้วอ้าออกอย่างเร็ว, หมับ ๆ ก็ว่า.
มั้ม	น. ปลาร้าญวน ทําด้วยปลาดิบหมักเกลือใส่ข้าวคั่ว เรียกว่า ปลามั้ม.
มัมมี่	น. ศพอาบนํ้ายากันเน่าเปื่อยของชาวอียิปต์โบราณ. (อ. mummy).
มัย ๑	น. ม้า, ลา, อูฐ. (ป., ส. มย).