เมตริกตัน	น. ชื่อมาตราชั่งตามวิธีเมตริก มีอัตราเท่ากับ ๑,๐๐๐ กิโลกรัม หรือ ๖๐ หาบ,
	อักษรย่อว่า ต. (อ. metric ton).
เมถุน ๑	น. การร่วมสังวาส. (ป.).
เมถุน ๒	น. คนคู่; ชื่อกลุ่มดาวรูปคนคู่ เรียกว่า ราศีเมถุน เป็นราศีที่ ๒ ในจักรราศี.
เมท, เมโท	น. มันข้น. (ป.).
เมทนี, เมทินี	[เมทะ-] น. แผ่นดิน. (ป. เมทนี, เมทินี; ส. เมทินี).
	เมทนีดล น. พื้นแผ่นดิน. (ป.).
เมทานอล	น. เมทิลแอลกอฮอล์. (อ. methanol).
เมทิลแอลกอฮอล์	น. แอลกอฮอล์ชนิดหนึ่ง มีสูตร CH3OH ลักษณะเป็นของเหลวใส ไม่มีสี
	มีขีดเดือด ๖๔.๖?ซ. จุดไฟติด เป็นพิษ เมื่อดื่มเข้าไปจะทําให้ตาบอดได้
	ใช้ประโยชน์เป็นตัวทําละลาย เชื้อเพลิง และใช้สังเคราะห์สารเคมีบางอย่าง
	เช่น ฟอร์มาลดีไฮด์, เมทานอล ก็เรียก. (อ. methyl alcohol).
เมธ	[เมด] น. การเซ่นสรวง, การบูชายัญ, มักใช้เป็นส่วนหลังสมาส เช่น อัศวเมธ. (ป., ส.).
เมธา	น. ปัญญา, ความรู้, ความฉลาดรอบคอบ. (ป., ส.).
เมธาวี, เมธี	น. นักปราชญ์. (ป., ส.).
เมน	ก. เล่น. (ช.).
เม่น	น. ชื่อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในวงศ์ Hystricidae มีฟันแทะขนาดใหญ่
	ลําตัวมีขนแหลมแข็ง ขนครึ่งท้ายลำตัวยาวกว่าด้านหน้า ขาสั้น ขาหน้ามีเล็บ
	แข็งแรงใช้ขุดดิน กินพืช ในประเทศไทยมี ๓ ชนิด คือ เม่นใหญ่แผงคอยาว
	(Hystrix brachyura) เม่นใหญ่แผงคอสั้น (H. hodgsoni) และเม่นหางพวง
	(Atherurus macrourus).
เม้น	ก. ปิดริม, พับริม, เม้ม ก็ว่า.
เมนเดลีเวียม	น. ธาตุลําดับที่ ๑๐๑ สัญลักษณ์ Md เป็นธาตุกัมมันตรังสีที่นักวิทยาศาสตร์
	สร้างขึ้น ไม่มีปรากฏในธรรมชาติ. (อ. mendelevium).
เมนทอล	น. สารประกอบอินทรีย์ชนิดหนึ่ง มีสูตร C10H20O ลักษณะเป็นผลึกสีขาว
	หลอมละลายที่ ๔๒?ซ. มีกลิ่นหอมเย็น มีอยู่ในนํ้ามันหอมระเหยที่ได้จาก
	พืชบางชนิด เช่น นํ้ามันมินต์ซึ่งสกัดจากใบมินต์ ใช้ประโยชน์ในทางยา
	ปรุงกลิ่นและปรุงรส. (อ. menthol).
เม่นทะเล	ดู หอยเม่น.
เม้ม ๑	ก. ปิดริม, พับริม, เช่น เม้มชายเสื้อ เม้มกระดาษ, เม้น ก็ว่า.
	เม้มปาก ก. ม้วนริมฝีปากเข้าข้างในแล้วกดกันไว้.
เม้ม ๒	(ปาก) ก. ยักเอาไว้ เช่น เม้มสตางค์.
เมรย-, เมรัย	[เมระยะ-] น. นํ้าเมาที่เกิดจากการหมักหรือแช่, นํ้าเมาที่ไม่ได้กลั่น. (ป.).
เมริเดียน	(ภูมิ) น. ขอบของครึ่งวงกลมใหญ่ที่ผ่านขั้วเหนือและขั้วใต้ของโลก
	ใช้เป็นเครื่องกำหนดแนวเหนือ-ใต้ของโลกซึ่งเรียกว่า เหนือจริง ใต้จริง
	หรือเหนือภูมิศาสตร์ใต้ภูมิศาสตร์ ตำแหน่งเส้นเมริเดียนบนผิวโลก
	แต่ละเส้นกำหนดได้ด้วยค่าลองจิจูดของเมริเดียนนั้น.
	เมริเดียนแรก (ภูมิ) น. เมริเดียนที่ลากผ่านหอตรวจดาว เมืองกรีนิช
	เป็นเมริเดียนที่ใช้กำหนดเวลามาตรฐานกรีนิชและใช้เป็นเมริเดียนแรก
	หรือเมริเดียน ๐ องศาเพื่อกำหนดเมริเดียนอื่น ๆ โดยใช้วัดจากเมริเดียนกรีนิช
	เป็นหลัก.
เมรุ, เมรุ-	[เมน, เม-รุ-] น. ชื่อภูเขากลางจักรวาล มียอดเป็นที่ตั้งแห่งเมืองสวรรค์ชั้น
	ดาวดึงส์ซึ่งพระอินทร์อยู่; ที่เผาศพ เดิมผูกหุ่นทำเป็นภูเขาตั้งที่เผาขึ้นบนนั้น
	ของหลวงทำเป็นเรือนโถง เครื่องยอดหรือมณฑปครอบที่เผา เรียกว่า พระเมรุ,
	ต่อมาเรียกที่เผาศพทั่วไปทั้งมียอดและไม่มียอดว่า เมรุ. (ป.).
	เมรุมาศ [เมรุมาด] น. เมรุทอง, ราชาศัพท์ใช้ว่า พระเมรุมาศ.
	เมรุราช [เมรุราด] น. เขาพระสุเมรุ. (ป.).
เมล์ ๑	น. เรียกยานพาหนะประจำทางที่ออกตามกำหนดเวลา เช่น รถเมล์ เรือเมล์. (อ. mail).
เมล์ ๒	น. ของที่ส่งทางไปรษณีย์; เรียกถุงที่ใส่หนังสือส่งทางไปรษณีย์ว่า ถุงเมล์. (อ. mail).
	เมล์อากาศ น. การส่งหนังสือหรือสิ่งของทางเครื่องบิน.
เมลกะ	[เมละกะ] น. หมู่, ประชุม. (ป., ส.).
เมล็ด	[มะเล็ด] น. ส่วนภายในของผลไม้ที่เพาะเป็นต้นขึ้นได้ เช่น เมล็ดมะม่วง
	เมล็ดมะปราง, เม็ด ก็ว่า. (แผลงมาจาก เม็ด).
เมลือง	[มะ-] ว. งาม, รุ่งเรือง, เปล่งปลั่ง, สุกใส, ใช้ว่า มําเลือง ก็มี.
เมลื่อย	[มะ-] ว. เมื่อย.
	เมลื่อยมล้า ว. เมื่อยล้า.
เมลื้อย	[มะ-] ก. เลื้อย.
เมษ	[เมด] น. แกะ; ชื่อกลุ่มดาวรูปแกะ เรียกว่า ราศีเมษ เป็นราศีที่ ๐ ในจักรราศี. (ส.).
	เมษายน น. ชื่อเดือนที่ ๔ ตามสุริยคติ ซึ่งตั้งต้นด้วยเดือนมกราคม มี ๓๐ วัน;
	(เลิก) ชื่อเดือนที่ ๑ ตามสุริยคติ. (ส. เมษ + อายน).
เมษายน	ดู เมษ.
เมห์, เมหะ	[เมหะ] น. นํ้ามูตร. (ป., ส.).
เมหนะ	[เมหะนะ] น. ของลับชายหญิง. (ป., ส.).
เมะ	ก. เอาไปวางสุมไว้.
เมา	ก. เอาไปวางสุมไว้.
	ก. อาการที่มึนจนลืมตัวขาดสติเพราะฤทธิ์เหล้าฤทธิ์ยาเป็นต้น เช่น เมาเหล้า
	เมากัญชา, มีอาการวิงเวียนคลื่นเหียนอาเจียนเพราะโดยสารเรือ รถ เครื่องบิน
	เป็นต้น เช่น เมาเรือ เมารถ เมาเครื่องบิน, ลุ่มหลงจนลืมตัวเพราะมียศมีอำนาจ
	เป็นต้น เช่น เมายศ เมาอำนาจ.
	เมาคลื่น ก. มีอาการวิงเวียนคลื่นเหียนอาเจียนในเวลาที่เรือโดยสารถูกคลื่นในทะเล.
	เมาดิบ (ปาก) ก. ทําอาการเหมือนคนเมาเหล้า.
	เมามัน ก. บ้าคลั่ง.
	เมามัว ว. หลงละเลิง, มัวเมา ก็ว่า.
	เมามาย ก. เมามาก.
	เมายศ ก. ถือตัวว่ามียศ.
	เมาหมัด ก. มีอาการมึนงงเพราะเคยถูกชกหนัก ๆ มาแล้ว.
	เมาอำนาจ ก. ถือตัวว่ามีอํานาจ.
เม่า ๑	น. เรียกข้าวเปลือกข้าวเหนียวที่ยังไม่แก่จัดเอามาคั่วแล้วตําให้แบนว่า ข้าวเม่า,
	ข้าวเม่าที่เอามาคั่วให้กรอบ เรียกว่า ข้าวเม่าราง นิยมกินกับน้ำกะทิ, ข้าวเม่า
	รางทอดแล้วใส่เครื่องปรุง มีกุ้งแห้งทอด ถั่วลิสงทอด เต้าหู้ทอด กระเทียมเจียว
	น้ำตาล เกลือ เรียกว่า ข้าวเม่าหมี่, ข้าวเม่าที่พรมน้ำเกลือให้นุ่มคลุกกับมะพร้าว
	ขูดแล้วโรยน้ำตาลทราย เรียกว่า ข้าวเม่าคลุก นิยมกินกับกล้วยไข่, ข้าวเม่าผสม
	น้ำตาล มะพร้าวขูด พอกกล้วยไข่ ชุบแป้งทอดน้ำมันให้ติดกันเป็นแพแล้วโรย
	ด้วยแป้งทอด เรียกว่า ข้าวเม่าทอด.
เม่า ๒	น. เรียกปลวกในระยะที่มีปีก ซึ่งบินออกผสมพันธุ์กัน ลําตัวขนาดต่างกัน
	ยาวตั้งแต่ ๕ มิลลิเมตร ถึง ๒.๗ เซนติเมตร มีปีก ๒ คู่ยาวกว่าลําตัว ลักษณะ
	เหมือนกันทั้งรูปทรงและเส้นปีก เมื่อหุบปีก ปีกจะแบนราบไปบนหลัง
	สลัดปีกได้ง่าย ลําตัวสีนํ้าตาล ว่า แมลงเม่า.
เม้า	(โบ) น. ปีเถาะ, เขียนเป็น เหมา ก็มี เช่น ปีโถะหนไทกดดเหมา. (จารึกสยาม).
เม้าเค้า	ว. ลักษณะหน้าที่งอกหัก.
เมารี	น. นกยูงตัวเมีย. (ป. โมรี).
เมาลี	น. จอม, ยอด, ผมจุก, เขียนเป็น เมาฬี ก็มี. (ส.; ป. โมลิ).
เมาห์	น. โมหะ.
เมาฬี	(โบ) น. เมาลี.
เมาะ ๑	น. ที่นอนทําคล้ายฟูก แต่ยัดนุ่นหลวม ๆ สําหรับเด็ก.
เมาะ ๒	สัน. คือ.
	เมาะว่า สัน. คือว่า.
เมาะ ๓	น. ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Alocasia odora C. Koch ในวงศ์ Araceae ลําต้นอวบ
	ใบใหญ่ ก้านใบกินได้ มีมากทางภาคใต้.
เมาะตาโยกัก	ว. มีชื่อเสียงโด่งดัง, เลื่องลือไม่มีใครเสมอ. (ช.).
เมิง	(โบ) น. คํากํากับชื่อปีในวิธีนับศักราชของไทยเหนือ ตรงกับเลข ๔.
เมิน	ก. เบือนหน้าหนี, ไม่ยอมดู, ไม่ยอมแล.
	เมินเฉย ก. ไม่สนใจใยดี.
	เมินเสียเถอะ, เมินเสียเถิด (สำ) คำกล่าวอย่างตัดเยื่อใยไมตรี ไม่ให้มีความหวัง
	อยู่เลย.
เมิล	ก. ดู. (ข.).
เมีย	น. ภรรยา, หญิงที่เป็นคู่ครองของชาย, คู่กับ ผัว. ว. คําบอกเพศ หมายความว่า
	ตัวเมีย เช่น ไก่เมีย ม้าเมีย.
	เมียน้อย (ปาก) น. หญิงที่ชายเลี้ยงดูอย่างภรรยา แต่ไม่มีศักดิ์ศรีเท่าเมียหลวง
	หรือไม่ได้จดทะเบียน.
	เมียหลวง น. เมียที่ยกย่องว่าเป็นใหญ่.
เมียง	ก. เลียบเคียงเข้าไป, ชายตาดู.
	เมียงมอง ก. ชายตาดู.
	เมียงม่าย ก. ทําอาการประเดี๋ยวชําเลืองประเดี๋ยวเมิน.
เมี่ยง ๑	(ถิ่น-พายัพ) น. ต้นชา. [ดู ชา ๑ (๑)].
เมี่ยง ๒	น. ของกินเล่นที่ใช้ใบไม้บางชนิด เช่น ใบชาหมัก ใบชะพลู ใบทองหลาง
	ห่อเครื่อง มีถั่วลิสง มะพร้าว กุ้งแห้ง หัวหอม ขิง เป็นต้น มีหลายชนิด
	เรียกชื่อต่าง ๆ กัน เช่น เมี่ยงคำ เมี่ยงลาว เมี่ยงส้ม.
	เมี่ยงลาว น. ของกินอย่างหนึ่ง ใช้ใบผักกาดดองห่อไส้เป็นคำ ๆ ไส้ทำด้วย
	หมูสับผัดเคล้ากับกุ้งแห้งป่น ถั่วลิสงตำ ขิง น้ำส้มมะขาม น้ำตาล น้ำปลา
	ปรุงให้มีรสหวานนำ เค็มตามและเปรี้ยวนิดหน่อย แล้วตักขึ้นเคล้าด้วยหอมเจียว
	กระเทียมเจียว กินกับข้าวตังทอดหรือข้าวเกรียบกุ้งทอด.
	เมี่ยงส้ม น. ของกินอย่างหนึ่ง ทำด้วยมะพร้าวขูดคั่ว กวนกับน้ำตาลปึกผสม
	ถั่วลิสงตำพร้อมด้วยหอมแดง ปรุงให้มีรสเค็มหวาน เมื่อได้ที่โรยใบมะกรูด
	หั่นฝอย กินแกมกับผักกาดหอมหรือใบทองหลาง และผลไม้มีรสเปรี้ยว เช่น
	ส้มโอ มะม่วงดิบ มะปรางดิบ.
เมี้ยน	ว. มิด, ลับลี้, ซ่อน.
เมือ, เมื้อ	ก. ไป, กลับ.
เมื่อ	น. ครั้ง, คราว, เช่น เรื่องนี้เกิดเมื่อเขาไปต่างจังหวัด, โอกาส เช่น พบได้ทุกเมื่อ,
	ขณะที่ เช่น เมื่อเขาออกจากบ้าน ฝนก็ตก, คำนำหน้าคำบอกเวลาที่ล่วงไปแล้ว
	เช่น เมื่อคืนนี้ เมื่อเช้านี้ เมื่อวานซืน. สัน. ในขณะที่ เช่น เขามาเมื่อฉันเห็น.
	เมื่อกี้, เมื่อตะกี้ ว. เพิ่งล่วงไป, เพิ่งผ่านไป, (ใช้แก่เวลา).
	เมื่อใด, เมื่อไร, เมื่อไหร่ คำที่ใช้ถามเกี่ยวกับเวลา จะเป็นอดีตหรืออนาคตก็ได้
	เช่น เมื่อไรเขาจะมา.
	เมื่อนั้น ว. คําขึ้นต้นข้อความของบทละคร (ใช้แก่ตัวละครที่เป็นตัวเจ้าหรือ
	เป็นตัวเอกในตอนนั้น ๆ).
	เมื่อพีเนื้อหอม เมื่อผอมเนื้อเหม็น (สํา) น. เวลารวยคนมาห้อมล้อม
	ประจบประแจง เวลาจนคนพากันหน่ายหนี.
	เมื่อเอยก็เมื่อนั้น ว. เมื่อไรก็ได้, พร้อมทุกเมื่อ.
	เมื่อเอยเมื่อนั้น (สํา) ว. ชักช้า, อืดอาด, ยืดยาด.
เมือก	น. สิ่งที่มีลักษณะเป็นเลือก ๆ คือ เหนียว ๆ ลื่น ๆ อย่างเมือกปลา.
เมือง	น. แดน เช่น เมืองมนุษย์ เมืองสวรรค์ เมืองบาดาล, ประเทศ เช่น เมืองไทย
	เมืองจีน เมืองลาว; (โบ) จังหวัด เช่น เมืองเชียงใหม่ เมืองนครศรีธรรมราช
	เมืองตราด; เขตซึ่งเคยเป็นเมืองสำคัญในระดับจังหวัดต่อมาถูกลดฐานะเป็น
	อำเภอ เช่น เมืองไชยา เมืองมีนบุรี เมืองขุขัน์; เขตซึ่งเป็นที่ชุมนุมและเป็น
	ที่ตั้งศาลากลางจังหวัด ซึ่งในครั้งก่อน ถ้าเป็นเมืองใหญ่ หมายถึงเขตภายใน
	กําแพงเมือง.
	เมืองขึ้น น. เมืองที่เป็นข้าขอบขัณฑสีมา, ประเทศที่อยู่ในปกครองของประเทศอื่น.
	เมืองท่า น. เมืองสำคัญที่ตั้งอยู่ริมทะเลหรือแม่น้ำซึ่งใช้เป็นที่ให้ความสะดวกต่าง ๆ
	ในการขนถ่ายสินค้าและผู้โดยสารขึ้นหรือลงเรือเดินทะเล; (กฎ) ทําเลหรือถิ่นที่
	จอดเรือเพื่อขนถ่ายคนโดยสารหรือของ.
	เมืองท่าปลอดภาษี น. เมืองท่าหรือบริเวณใดบริเวณหนึ่งในเขตเมืองท่าที่
	การขนถ่ายสินค้าเข้าและสินค้าออกไม่ต้องเสียภาษี.
	เมืองนอก (ปาก) น. ประเทศอื่น ๆ, ต่างประเทศ มักหมายถึงประเทศใน
	ทวีปยุโรปและสหรัฐอเมริกา.
	เมืองผี น. โลกของคนตาย, แดนของคนที่ตายแล้ว.
	เมืองลับแล น. เมืองที่เร้นลับ ถือกันว่าจะพบได้ก็แต่โดยบังเอิญ ถ้าตั้งใจ
	ไปไม่พบ, บางทีก็เรียกว่า เมืองแม่ม่าย เพราะเชื่อกันว่าผู้หญิงที่อยู่ในเมืองนี้
	ล้วนเป็นแม่ม่ายทั้งสิ้น.
	เมืองหลวง น. เมืองเป็นที่ตั้งรัฐบาล.
	เมืองออก น. เมืองที่สวามิภักดิ์ถวายดอกไม้เงินดอกไม้ทอง.
เมือบ	ว. มาก, เต็ม.
เมื่อย	ก. อาการเพลียของกล้ามเนื้อเมื่อทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งซ้ำ ๆ อยู่เป็นเวลานาน เช่น
	เดินอยู่นานจนเมื่อย เมื่อยมือเพราะเขียนหนังสือนาน.
	เมื่อยขบ ก. อาการที่เมื่อยปวดเหมือนมีอะไรขบบีบ หรือกดอยู่ที่ตรงนั้น.
	เมื่อยปาก ก. อาการที่พูดซ้ำ ๆ มาหลายครั้งหรือนานจนไม่อยากพูดอีก.
	เมื่อยล้า ก. อาการที่เมื่อยมากทำให้เดินเคลื่อนไหวได้ช้าลง.
แม่	น. หญิงผู้ให้กําเนิดหรือเลี้ยงดูลูก, คําที่ลูกเรียกหญิงผู้ให้กําเนิดหรือเลี้ยงดูตน;
	คําที่ผู้ใหญ่เรียกผู้หญิงที่มีอายุน้อยกว่าด้วยความสนิทสนมหรือรักใคร่เป็นต้นว่า
	แม่นั่น แม่นี่; คําใช้นําหน้านามเพศหญิง แปลว่า ผู้เป็นหัวหน้า เช่น แม่บ้าน;
	ผู้หญิงที่กระทํากิจการหรืองานอย่างใดอย่างหนึ่ง เช่น ค้าขาย เรียกว่า แม่ค้า
	ทําครัว เรียกว่า แม่ครัว; เรียกสัตว์ตัวเมียที่มีลูก เช่น แม่ม้า แม่วัว; เรียกคน
	ผู้เป็นหัวหน้าหรือเป็นนายโดยไม่จํากัดว่าเป็นชายหรือหญิง เช่น แม่ทัพ แม่กอง;
	คํายกย่องเทวดาผู้หญิงบางพวก เช่น แม่คงคา แม่ธรณี แม่โพสพ, บางทีก็ใช้ว่า
	เจ้าแม่ เช่น เจ้าแม่กาลี; เรียกสิ่งที่เป็นประธานของสิ่งต่าง ๆ ในพวกเดียวกัน
	เช่น แม่กระได แม่แคร่ แม่แบบ; เรียกชิ้นใหญ่กว่าในจําพวกสิ่งที่สําหรับกัน
	เช่น แม่กุญแจ คู่กับ ลูกกุญแจ; แม่นํ้า เช่น แม่ปิง แม่วัง; คําหรือพยางค์ที่มีแต่สระ
	ไม่มีตัวสะกด เรียกว่า แม่ ก กา, คําหรือพยางค์ที่มีตัว ก ข ค ฆ สะกด เรียกว่า
	แม่กก, คําหรือพยางค์ที่มีตัว ง สะกด เรียกว่า แม่กง, คําหรือพยางค์ที่มีตัว
	จ ฉ ช ซ ฌ ฎ ฏ ฐ ฑ ฒ ด ต ถ ท ธ ศ ษ ส สะกด เรียกว่า แม่กด, คําหรือพยางค์
	ที่มีตัว ญ ณ น ร ล ฬ สะกด เรียกว่า แม่กน, คําหรือพยางค์ที่มีตัว ม สะกด เรียกว่า
	แม่กม, คําหรือพยางค์ที่มีตัว ย สะกด เรียกว่า แม่เกย แต่ในมูลบทบรรพกิจมี ย ว อ
	สะกด, คําหรือพยางค์ที่มีตัว ว สะกด เรียกว่า แม่เกอว.
	แม่กระชังหน้าใหญ่ (สํา) น. ผู้ที่ชอบแสดงตัวออกหน้าเป็นหัวเรือใหญ่,
	มักพูดเข้าคู่กับ แม่หญิงแม่หญัง เป็น แม่หญิงแม่หญัง แม่กระชังหน้าใหญ่.
	แม่กระแชง น. ปลาสลิดแห้งชนิดใหญ่.
	แม่กระได น. แม่บันได.
	แม่กอง น. ผู้เป็นนายกอง, หัวหน้างาน, เช่น แม่กองทำปราสาทพระเทพบิดร
	แม่กองทำประตูประดับมุก.
	แม่กองธรรมสนามหลวง น. พระเถระผู้มีหน้าที่รับผิดชอบในการสอบไล่
	พระปริยัติธรรม แผนกนักธรรมและธรรมศึกษาของคณะสงฆ์.
	แม่กองบาลีสนามหลวง น. พระเถระผู้มีหน้าที่รับผิดชอบในการสอบไล่
	พระปริยัติธรรม แผนกบาลีของคณะสงฆ์.
	แม่กุญแจ น. ลูกกุญแจที่ไขตัวกุญแจชนิดเดียวกันได้ทั่วไป. (อ. master key);
	ตัวกุญแจ คือ เครื่องลั่นประตูหรือหีบ มีลูกกุญแจสำหรับไข.
	แม่คุณ น. คําพูดเอาใจหญิงหรือแสดงความเอ็นดูรักใคร่เด็กหญิง.
	แม่คู่ น. นักสวดผู้ขึ้นต้นบท.
	แม่แคร่ น. กรอบไม้หรือไม้ไผ่ประกับแคร่ทั้ง ๔ ด้าน.
	แม่งาน น. หัวหน้าผู้รับผิดชอบในงานบางอย่าง เช่น เขาเป็นแม่งาน
	ในการจัดเลี้ยงแขกที่มาในงาน.
	แม่เจ้า ส. คําเรียกเมียพ่อเมืองหรือเจ้าผู้ครองนคร, เป็นสรรพนามบุรุษที่ ๒.
	แม่เจ้าประคุณ คำเรียกแสดงความรักใคร่หรือประชดประชัน แล้วแต่น้ำเสียง
	(ใช้แก่ผู้หญิง) เช่น แม่เจ้าประคุณของยายสบายดีหรือ ดึกแล้วแม่เจ้าประคุณ
	ยังไม่กลับบ้านเลย.
	แม่เจ้าเรือน น. หญิงผู้ปกครองบ้านเรือน, แม่เรือน หรือ แม่เหย้าแม่เรือน ก็ว่า.
	แม่เจ้าโว้ย อ. คําที่เปล่งออกมาแสดงความประหลาดใจ.
	แม่ชี ดู ชี ๑.
	แม่ซื้อ น. เทวดาหรือผีที่เชื่อกันว่าเป็นผู้ดูแลรักษาทารก, แม่วี ก็เรียก.
	แม่เตาไฟ น. ไม้สี่เหลี่ยมที่เป็นกรอบกรุดินสําหรับวางก้อนเส้า เกียง หรือเตาวง.
	แม่ทัพ น. นายทัพ, ผู้ทำหน้าที่คุมกองทัพ, เช่น แม่ทัพบก แม่ทัพเรือ แม่ทัพอากาศ
	แม่ทัพภาค.
	แม่ท่า น. แม่บท ท่าที่เป็นหลักของการรำ.
	แม่นม น. หญิงที่ให้นมเด็กอื่นกินนมของตนแทนแม่, เรียกสั้น ๆ ว่า นม,
	(ราชา) พระนม.
	แม่น้ำ น. ลํานํ้าใหญ่ซึ่งเป็นที่รวมของลําธารทั้งปวง.
	แม่บท น. หัวข้อใหญ่ เช่น ยกบาลีขึ้นมาเป็นแม่บท, หลัก เช่น โครงการแม่บท;
	ท่าที่เป็นหลักของการรํา, แม่ท่า ก็เรียก.
	แม่บันได น. ไม้ยาว ๒ อันที่ขนาบสำหรับสอดใส่หรือตีลูกบันได,
	แม่กระได ก็เรียก.
	แม่บ้าน น. ภรรยาของพ่อบ้าน, หญิงผู้จัดการงานในบ้านเป็นต้น,
	หญิงผู้จัดการงานธุรการในสถานที่เช่นโรงพยาบาลเป็นต้น, คู่กับ พ่อบ้าน.
	แม่เบี้ย น. พังพานงู (ใช้แก่งูเห่าและงูจงอาง) เช่น งูเห่าแผ่แม่เบี้ย.
	แม่ปะ น. ชื่อเรือขุดชนิดหนึ่งคล้ายเรือชะล่า แต่มีขนาดใหญ่และยาวกว่า
	ท้ายต่อไม้ยกงอนสูงขึ้นคล้ายหางแมงป่อง มักใช้ถ่อ, หางแมงป่อง ก็เรียก.
	แม่แปรก [-ปะแหฺรก] น. ช้างพังที่เป็นหัวหน้าโขลง, (ราชา) แม่หนัก;
	หญิงสาวแก่ที่จัดจ้านซึ่งเป็นหัวหน้าของหญิงสาวในหมู่.
	แม่ฝา น. ไม้กรอบประกับฝาเรือนฝากระดานทั้ง ๔ ด้าน.
	แม่พระ น. คำเรียกพระมารดาของพระเยซู; เรียกผู้หญิงที่มีจิตใจเมตตาปรานี
	ชอบช่วยเหลือผู้อื่นเป็นนิจ.
	แม่พระคงคา น. เทพธิดาประจำน้ำ, เจ้าแม่แห่งน้ำ.
	แม่พระธรณี น. เทพธิดาประจำแผ่นดิน, เจ้าแม่แห่งแผ่นดิน.
	แม่พิมพ์ น. สิ่งที่เป็นต้นแบบ เช่น แม่พิมพ์ตัวหนังสือ, โดยปริยายหมายถึง
	ครูอาจารย์ซึ่งถือว่าเป็นแบบอย่างความประพฤติของศิษย์.
	แม่เพลง น. หญิงที่เป็นต้นบทหรือหัวหน้าวงเพลงพื้นบ้าน เช่น เพลงฉ่อย
	เพลงเกี่ยวข้าว เพลงเรือ.
	แม่โพสพ น. เทพธิดาประจำข้าว, เจ้าแม่แห่งข้าว.
	แม่มด น. หญิงหมอผี, หญิงที่ใช้อํานาจเวทมนตร์บังคับภูตผีให้ช่วยทําอะไร
	บางอย่างที่ผิดปรกติธรรมดาได้, หญิงที่ทรงเจ้าเข้าผี.
	แม่ม่าย น. หญิงที่มีผัวแล้ว แต่ผัวตายหรือหย่าร้างกันไป.
	แม่ม่ายทรงเครื่อง น. แม่ม่ายที่มั่งมี.
	แม่ม่ายผัวร้าง น. แม่ร้าง.
	แม่ไม้ น. ท่ารำและท่าต่อสู้ที่เป็นหลักในวิชากระบี่กระบองหรือมวย.
	แม่ยก น. หญิงที่เป็นผู้อุปถัมภ์พระเอกลิเกหรือนายวงดนตรีลูกทุ่ง.
	แม่ยั่วเมือง (โบ) น. คําเรียกพระสนมเอกครั้งโบราณ, เขียนว่า แม่หยั่วเมือง
	หรือ แม่อยั่วเมือง ก็มี.
	แม่ย่านาง น. ผีผู้หญิงประจำรักษาเรือ.
	แม่ยาย น. แม่ของเมีย.
	แม่ย้าว น. แม่เรือน.
	แม่ร้า น. เรียกหญิงจัดจ้านว่า แม่ร้า.
	แม่ร้าง น. หญิงที่เลิกกับผัว, บางทีเรียกว่า แม่ม่ายผัวร้าง.
	แม่รีแม่แรด ว. ทําเจ้าหน้าเจ้าตา.
	แม่เรือน น. หญิงผู้ปกครองบ้านเรือน, แม่เจ้าเรือน หรือ แม่เหย้าแม่เรือน ก็ว่า.
	แม่แรง น. เครื่องสําหรับดีดงัดหรือยกของหนัก, โดยปริยายหมายถึงคนที่เป็นกําลัง
	สําคัญในการงาน.
	แม่ลาย น. ลายตอนที่เป็นประธานมีซํ้า ๆ กันเป็นแถวไป.
	แม่เล้า (ปาก) น. หญิงผู้เป็นหัวหน้าซ่องโสเภณี, ผู้หญิงผู้เป็นหัวหน้าควบคุม
	ดูแลเลี้ยงหญิงสาวไว้บําเรอชาย.
	แม่เลี้ยง น. เมียของพ่อที่ไม่ใช่แม่ตัว.
	แม่วี น. คอกจับช้างขนาดเล็ก; แม่ซื้อ.
	แม่ศรี น. ชื่อการละเล่นสมัยโบราณอย่างหนึ่ง โดยเชิญผีแม่ศรีมาเข้าทรงหญิงสาว
	หญิงสาวที่ถูกผีเข้าทรงจะรำได้อย่างสวยงาม นิยมเล่นในเทศกาลสงกรานต์.
	แม่สายบัวแต่งตัวค้าง (สํา) น. ผู้หญิงที่แต่งตัวคอยผู้มารับออกนอกบ้าน
	แต่เขาไม่มาตามนัด.
	แม่สี น. กลุ่มสีซึ่งสามารถผสมออกมาเป็นสีอื่น ๆ ได้ทุกสี มี ๕ สี คือ แดง เขียว
	(คราม) เหลือง ดำ ขาว เรียกว่า เบญจรงค์.
	แม่สื่อ น. หญิงที่ทำหน้าที่ชักนำเพื่อให้ชายหญิงได้แต่งงานกัน, บางทีเรียกว่า
	แม่สื่อแม่ชัก.
	แม่สื่อแม่ชัก น. แม่สื่อ.
	แม่สื่อแม่ชัก ไม่ได้เจ้าตัว เอาวัวพันหลัก (สำ) น. หญิงที่ไปติดต่อระหว่างชายหญิง
	แต่ไม่สำเร็จในที่สุดก็ตกเป็นภรรยาของชายนั้นแทน.
	แม่หนัก (ราชา) น. ช้างพังที่เป็นหัวหน้าโขลง.
	แม่หยั่วเมือง (โบ) น. คําเรียกพระสนมเอกครั้งโบราณ, เขียนว่า แม่ยั่วเมือง
	หรือ แม่อยั่วเมือง ก็มี.
	แม่หินบด น. แท่งหินสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีร่องด้านข้างโดยรอบ สำหรับบดยา,
	คู่กับ ลูกหินบด.
	แม่เหย้าแม่เรือน น. หญิงผู้ปกครองบ้านเรือน, แม่เจ้าเรือน หรือ แม่เรือน ก็ว่า.
	แม่เหล็ก น. แร่หรือโลหะที่มีสมบัติดูดเหล็กได้.
	แม่อยั่วเมือง (โบ) น. คำเรียกพระสนมเอกครั้งโบราณ, เขียนว่า แม่ยั่วเมือง หรือ
	แม่หยั่วเมือง ก็มี.
	แม่อยู่หัว น. คําเรียกพระมเหสี.
แม้	สัน. ผิ, หาก, เช่น แม้ฝนตก ฉันก็จะมา, ใช้ว่า แม้น ก็มี; คําสนับสนุนข้ออ้าง
	ให้เห็นเด่นขึ้นโดยอาศัยการเปรียบเทียบ เช่น อย่าว่าแต่ผู้ใหญ่เลย แม้เด็กก็เข้าใจ.
	แม้แต่ สัน. เพียงแต่ เช่น แม้แต่จะกินเข้าไป ก็ยังไม่มี.
	แม้ว่า สัน. ผิว่า, หากว่า, เช่น แม้ว่าจะไปด้วย ก็ตามใจ.
แมก	น. ไม้, กิ่งไม้, ค่าคบไม้, เช่น นกหกจับแมกไม้.
แมกนีเซียม	น. ธาตุลําดับที่ ๑๒ สัญลักษณ์ Mg เป็นโลหะ ลักษณะเป็นของแข็งสีเงิน
	หลอมละลายที่ ๖๕๐?ซ. เมื่อจุดให้ติดไฟในอากาศจะได้เปลวสีขาว สว่างจัด
	ใช้ประโยชน์ในการถ่ายรูป ทําระเบิดเพลิง นําไปผสมกับโลหะอื่นให้เป็นโลหะ
	เจือชนิดนํ้าหนักเบา เป็นต้น. (อ. magnesium).
แมง	น. ชื่อสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังที่เมื่อเจริญเติบโตเต็มที่มีร่างกายแบ่งเป็น ๒ ส่วน
	คือ ส่วนหัวกับอกรวมเป็นส่วนเดียวกันส่วนหนึ่ง และส่วนท้องอีกส่วนหนึ่ง
	มีขา ๘ หรือ ๑๐ ขา ไม่มีหนวด ไม่มีปีก เช่น แมงมุม แมงดาทะเล แมงป่อง
	มักเรียกสับกับคําว่า แมลง.
	แมงดาทะเล ดู แมงดา.
	แมงมุม น. ชื่อสัตว์พวกแมง ที่ปากมีเขี้ยวรูปร่างคล้ายปากคีบและมีอวัยวะ
	รูปทรงคล้ายขายื่นออกมา ๑ คู่ ไม่มีหนวด มีหลายชนิด ทุกชนิดที่ขามีโครงสร้าง
	พิเศษซึ่งสามารถถักใยที่ออกมาจากรูเปิดตรงส่วนท้องได้ มีทั้งชนิดถักใยดักสัตว์
	เช่นแมงมุมขี้เถ้า (Pholcus spp.) ในวงศ์ Pholcidae และชนิดกระโดดจับสัตว์กิน
	เช่น บึ้ง.
แมงกวาง	ดู กว่าง.
แมงกว่าง	ดู กว่าง.
แมงกะพรุน	น. ชื่อสัตว์นํ้าไม่มีกระดูกสันหลัง ใสคล้ายวุ้น ด้านบนเป็นวงโค้งคล้ายร่ม
	ด้านล่างตอนกลางเป็นอวัยวะทําหน้าที่กินและย่อยอาหาร มีหลายชนิด
	เช่น แมงกะพรุนจาน หรือ แมงกะพรุนหนัง ซึ่งกินได้ ส่วนแมงกะพรุนถ้วย
	แมงกะพรุนไฟ และแมงกะพรุนลาย มีพิษ.
แมงกานิน	น. โลหะเจือชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยทองแดงร้อยละ ๘๓ แมงกานีสร้อยละ
	๑๓ นิกเกิล ร้อยละ ๔ ใช้ประโยชน์นําไปทําอุปกรณ์ไฟฟ้า. (อ. manganin).
แมงกานีส	น. ธาตุลําดับที่ ๒๕ สัญลักษณ์ Mn เป็นโลหะ ลักษณะเป็นของแข็งสีเงิน
	แข็งแต่เปราะ หลอมละลายที่ ๑๒๔๕ ?ซ. ใช้ประโยชน์นําไปผสมกับโลหะอื่น
	ให้เป็นโลหะเจือ. (อ. manganese).
แมงกาย	(ถิ่น-พายัพ) น. ผีเสื้อกลางคืน. (ดู ผีเสื้อ ๑).
แมงคา	ดู แมงคาเรือง.
แมงคาเรือง	น. ชื่อตะเข็บชนิดที่ตัวเรืองแสงเมื่ออยู่ในที่มืด ส่วนใหญ่อยู่ในสกุล Geophilus
	วงศ์ Geophilidae เช่น ชนิด G. phosphoreus, G. electricus ขนาดเล็กเท่าก้านไม้ขีด
	ยาว ๓.๕-๔.๕ เซนติเมตร มีจํานวนปล้อง ๓๐-๖๖ ปล้องหรือมากกว่า ขายาวกว่า
	ความยาวของปล้องมาก อาศัยอยู่ตามที่รกรุงรัง กองขยะมูลฝอย ฯลฯ, แมงคา ก็เรียก.
แมงช้าง	ดู แมลงช้าง ที่ แมลง.
แมงดา	น. ชื่อสัตว์ทะเลในวงศ์ Xiphosuridae รูปร่างคล้ายจานควํ่า หางยาวเป็นแท่ง
	ในน่านนํ้าไทยพบ ๒ ชนิด คือ แมงดาจาน (Tachypleus gigas) ความยาวลําตัว
	ถึงปลายหางยาวได้ถึง ๕๐ เซนติเมตร มีสันหางเป็นหนามคล้ายฟันเลื่อย หน้าตัด
	ของหางมีรูปคล้ายสามเหลี่ยม และ แมงดาทะเลหางกลม แมงดาถ้วย เหรา
	หรือ แมงดาไฟ (Carcinoscorpius rotundicauda) ความยาวลําตัวถึงปลายหางยาว
	ได้ถึง ๓๕ เซนติเมตร สันหางเรียบมน หน้าตัดของหางค่อนข้างกลม ในบางท้องถิ่น
	และบางฤดูกาล ถ้านํามากินอาจเกิดอาการอาหารเป็นพิษได้ทั้ง ๒ ชนิด, แมงดาทะเล
	ก็เรียก; ชื่อตะเกียงอย่างโบราณ รูปคล้ายแมงดาทะเล ใช้แขวนจุดตามโรงหนัง
	โรงโขน; ชื่อนาฬิกาแขวนมีรูปเป็น ๒ ตอนคล้ายกับรูปแมงดาทะเล; (ปาก)
	ชายที่อาศัยนํ้าพักนํ้าแรงของผู้หญิงโสเภณีดํารงชีวิต.
แมงดาถ้วย	ดู เหรา ๑.
แมงดาทะเล	ดู แมงดา.
แมงดาทะเลหางกลม	ดู เหรา ๑.
แมงดาไฟ	ดู เหรา ๑.
แมงไฟเดือนห้า	ดู เต่าบ้า.
แม่งม้าง	(กลอน) ก. เริดร้าง เช่น สมุทโฆษว้างพินทู แม่งม้าง. (หริภุญชัย).
แมงลัก	น. ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Ocimum americanum L. ในวงศ์ Labiatae ใบคล้ายใบโหระพาแต่มีขน
	ใบและเมล็ดกินได้และใช้ทํายาได้.
แม่ตะงาว	น. ชื่องูขนาดเล็กชนิด Boiga multomaculata ในวงศ์ Colubridae หัวโต ตาโต
	ตัวยาวเรียว สีนํ้าตาล ลายสีนํ้าตาลเข้ม ออกหากินในเวลากลางคืน มีพิษอ่อนมาก.
แม่ตาย	น. ถั่วแม่ตาย. (ดู ถั่วเหลือง ที่ ถั่ว ๑).
แมน	(โบ) น. เทวดา เช่น เมืองแมน.
แม่น	ว. เที่ยง, แน่วแน่, เช่น ยิงปืนแม่น, ไม่ผิด, ถูกต้อง, เช่น จำแม่น.
	แม่นยำ ก. จําได้อย่างถูกต้อง.
แม้น ๑	สัน. แม้ เช่น แม้นมิไปช่วยจะม้วยมอด ด้วยสังข์ทองไม่ถอดรูปเงาะป่า. (สังข์ทอง).
แม้น ๒	ว. เหมือน, เช่น, คล้าย, เช่น แม้นวาด.
แม้นเขียน	ดู กระหนกนารี.
แม่ม่ายลองไน	น. ชื่อจักจั่นขนาดใหญ่ที่มีลําตัวและปีกสีฉูดฉาด เช่น ดํา ขาว เหลือง หรือส้ม
	สีเหล่านี้เป็นลายหรือเป็นแถบพาดตามหัว ลําตัว หรือปีก มีอวัยวะทําเสียงซึ่ง
	เสียงจะเป็นเสียงห้าว ก้องกังวานได้ยินไปไกล ๆ มีหลายชนิด ชนิดที่โตที่สุดใน
	ประเทศไทย คือ ชนิด Tosena melanoptera, ลองไน ก็เรียก.
แมร	[แม, แมน] น. เงิน. (ช.).
แมลง	[มะแลง] น. ชื่อสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง เมื่อร่างกายเจริญเติบโตเต็มที่
	แบ่งออกเป็น ๓ ส่วน เห็นได้ชัดเจน ได้แก่ ส่วนหัว ส่วนอก และส่วนท้อง
	มี ๖ ขา เป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังพวกเดียวที่มีปีก ซึ่งอาจมี ๑ หรือ ๒ คู่
	แต่อาจพบพวกที่ไม่มีปีกก็ได้ เป็นสัตว์ที่มีมากชนิดที่สุดในโลก มักเรียกสับ
	กับคําว่า แมง.
	แมลงช้าง น. ชื่อตัวอ่อนของแมลงหลายชนิด ส่วนใหญ่อยู่ในวงศ์ Myrmeleontidae
	รูปร่างอ้วน ป้อม มีขนเป็นกระจุกตามลําตัว ขากรรไกรหน้ายาวยื่นและโค้งเหมือน
	งาช้าง ฝังตัวอยู่ในหลุมทรายซึ่งขุดเป็นรูปกรวย เพื่อล่อให้มดหรือสัตว์เล็ก ๆ ตกลง
	ไปในหลุมแล้วขึ้นไม่ได้ จะได้จับกินเป็นอาหาร, ตุ้ม ตุ๊ดตู่ หรือ แมงช้าง ก็เรียก.
	แมลงดา ดู ดา ๑.
	แมลงดำ น. ชื่อแมลงพวกด้วงปีกแข็งที่กัดกินผิวใบข้าวและธัญพืชอื่น ๆ เห็นเป็น
	ทางขาวไปตามรอยที่กัดกิน ลําตัวยาว ๓-๔ มิลลิเมตร สีดําเป็นมันตลอด ยกเว้นที่
	ปีกอ่อน ทั้งอกและปีกแข็งมีหนามแข็งคลุม เช่น ชนิด Dicladispa armigera
	และ ชนิด Monochirus minor ในวงศ์ Chrysomelidae, แมลงดําหนาม ก็เรียก.
	แมลงทับเล็ก ดู ค่อม ๒.
	แมลงวัน น. ชื่อแมลงประเภทหนึ่งซึ่งมีปีก ๑ คู่ ลักษณะบางใสเกิดที่อกปล้องกลาง
	มีอวัยวะเป็นติ่งยื่นออกมาแทนปีกคู่ที่ ๒ ทําหน้าที่เป็นหางเสือ ปากเป็นชนิดซับดูด
	หนวดมี ๓ ปล้อง ปล้องปลายใหญ่สุดและมีขน ๑ เส้น มีหลายวงศ์ ที่พบทั่วไป คือ
	ชนิด Musca domestica ในวงศ์ Muscidae.
	แมลงวันทอง น. ชื่อแมลงหลายชนิดในวงศ์ Trypetidae หรือ Tephritidae
	รูปร่างคล้ายแมลงวันและมีขนาดลําตัวไล่เลี่ยกัน แต่ที่อกและท้องพื้นสีนํ้าตาลแก่
	นั้นมีรอยแต้มสีเหลืองหรือเหลืองปนส้มเป็นดวงหรือเป็นแถบ ทําให้มองดู
	คล้ายสีทอง ที่มีเป็นสามัญ คือ ชนิด Dacus dorsalis ซึ่งในระยะที่เป็นตัวหนอน
	จะทําลายผลไม้.
	แมลงวันสเปน น. ชื่อด้วงปีกแข็งชนิด Lytta vesicatoria ในวงศ์ Meloidae
	เกิดขึ้นมากในฤดูร้อนในสเปนและส่วนอื่นของยุโรป ตัวยาว ๑.๕-๒ เซนติเมตร
	ลักษณะทั่วไปคล้ายเต่าบ้า แต่สีเขียวปนทองหรือค่อนไปทางนํ้าเงินตลอดตัว
	มีสารแคนทาริดินอยู่ในตัวเช่นเดียวกับเต่าบ้า. (อ. Spanish fly).
	แมลงวันหัวเขียว น. ชื่อแมลงหลายชนิดที่มีลักษณะทั่วไปเหมือนแมลงวัน
	แต่ตัวโตกว่า อกและท้องโดยทั่วไปสีเขียว เขียวอมนํ้าเงิน หรือ นํ้าเงินเป็นมันวาว
	ส่วนใหญ่อยู่ในวงศ์ Calliphoridae ที่พบบ่อยตามบ้านเรือน คือ ชนิด Chrysomyia
	megacephala.
แมลงดำหนาม	ดู แมลงดํา ที่ แมลง.
แมลงปอ ๑	ดู ใบโพ ๒.
แมลงปอ ๒	ดู ปอ ๓.
แมลงภู่ ๑	น. ชื่อหอยทะเลกาบคู่ชนิด Perna viridis ในวงศ์ Mytilidae เปลือกยาวรี
	สีเขียวคล้ายปีกของแมลงทับ.
แมลงภู่ ๒	ดู ชะโด.
แมลงภู่ ๓	ดู ภู่.
แมลงภู่ ๔	น. เสือแมลงภู่. (ดู ดาว ๒).
แมลงเม่า	ดู เม่า ๒.