ย	พยัญชนะตัวที่ ๓๔ เป็นพวกอักษรตํ่า เป็นได้ทั้งตัวต้นและตัวสะกดใน
	แม่เกย.
ยก ๑	ก. เอาขึ้นให้สูงจากที่เดิมทั้งโดยตรงและโดยปริยาย; เคลื่อนไป, พากันไป,
	เช่น ยกทัพ ยกพวก; งดเว้น, เพิกถอน, เช่น ยกโทษ ยกภาษี ยกคําสั่ง; มอบ
	เช่น ยกลูกสาวให้ ยกสมบัติให้; อ้าง เช่น ยกตัวอย่าง. น. เรียกผ้าไหม
	ชนิดหนึ่งที่ทอยกเป็นดอกให้เป็นลาย เด่นขึ้นว่า ผ้ายก.
	ยกกระเปาะ ก. ยกขอบขึ้นเป็นรูปทรงกระบอกขนาดเล็ก เพื่อใช้ฝังเพชร
	พลอยในงานโลหะรูปพรรณ.
	ยกกลีบ ก. ยกกลีบผ้าโจงกระเบนข้างหลังให้โก่งขึ้น, รีดกางเกงตาม
	แนวพับด้านหน้าและด้านหลังขาให้เป็นสันขึ้น.
	ยกเก็จ ก. ทำเก็จให้ยื่นออกมาจากฝาผนัง กำแพง ฐาน หรือเชิงกลอน, คู่กับ
	ย่อเก็จ.
	ยกครู ก. ทําพิธีบูชาครูเป็นประจําปี กล่าวคือ นําขันล้างหน้า ผ้าขาว เงิน
	ไปบูชาครูเป็นการคํานับ, ทำพิธีมอบตัวให้เป็นศิษย์ของครู กล่าวคือ นำ
	ดอกไม้ ธูป เทียน หญ้าแพรก ดอกมะเขือ ไปบูชาครู.
	ยกเครื่อง (ปาก) ก. ซ่อมใหญ่เครื่องยนต์ของรถยนต์หรือเรือยนต์เป็นต้น.
	ยกเค้า ก. เอาต้นทุนหรือกองทุนไปหมด (ใช้แก่การพนัน) เช่น แทงยกเค้า;
	(ปาก) ขโมยทรัพย์สินไปหมด เช่น เขาถูกยกเค้า.
	ยกตนข่มท่าน (สํา) ก. ยกย่องตัวเองและข่มผู้อื่น, พูดทับถมผู้อื่นแสดง
	ให้เห็นว่าตัวเหนือกว่า.
	ยกตัวขึ้นเหนือลม (สํา) ก. ปัดความผิดให้พ้นตัว, ยกตัวเองให้พ้นผิด,
	ยกตนเหนือคนอื่น.
	ยกทรง น. เสื้อชั้นในหญิงที่ยกเต้านมเพื่อให้ได้รูปทรง.
	ยกธงขาว (ปาก) ก. ยอมแพ้.
	ยกนิ้ว (ปาก) ก. ยอมให้เป็นเยี่ยม.
	ยกบัตร [ยกกะบัด] (โบ) น. ตำแหน่งเจ้าพนักงานเกี่ยวกับอรรถคดี ตรง
	กับ พนักงานอัยการ หรือ อัยการ ในปัจจุบัน, ยกกระบัตร หรือ พนักงาน
	รักษาพระอัยการ ก็เรียก, เขียนเป็น ยกบัตร์ ก็มี.
	ยกพื้น น. พื้นที่สูงกว่าบริเวณโดยรอบ. ก. ทําพื้นให้สูงขึ้น.
	ยกฟ้อง (กฎ) ก. พิพากษาให้คดีตกไป โดยไม่บังคับให้เป็นไปตามคําฟ้อง
	ของโจทก์.
	ยกภูเขาออกจากอก (สํา) ก. โล่งอก, หมดวิตกกังวล, ปลดเปลื้องภาระที่
	หนักอกหนักใจให้หมดไป.
	ยกมือ ก. แสดงว่าเห็นด้วย.
	ยกเมฆ ก. เพ่งดูเมฆเมื่อเห็นเป็นรูปอะไรแล้ว ก็ถือเป็นนิมิตเพื่อทำนาย
	ว่าดีหรือร้าย เช่นในเวลาจะยกทัพ ถ้าเห็นเมฆเป็นรูปพระนารายณ์ ก็ถือ
	ว่าเป็นนิมิตที่ดี ควรยกทัพได้ เช่น ตรงเข้าไปในป่าแล้วปลุกตัว เป่าทั่ว
	ด้วยคาถาประกาศิต ขยับยืนยกเมฆดูนิมิต เห็นรูปนารายณ์เรืองฤทธิ์ติด
	อัมพร. (ขุนช้างขุนแผน), ถ้าเห็นเมฆเป็นรูปคนหัวขาดหรือแขนขาดขา
	ขาด เป็นนิมิตไม่ดี ไม่ควรยกทัพ แม้ผู้ทรงวิทยาคุณอาจบริกรรมต่อหัว
	หรือแขนขาให้สมบูรณ์ได้ ถึงกระนั้นก็ไม่ถือว่าเป็นนิมิตที่ดี ไม่ควร
	ยกทัพ เช่น กอดอกยกเมฆดูนิมิต ก็วิปริตเป็นรูปคนหัวหาย จะยกต่อ
	คอแขนไม่ติดกาย เถนสำคัญมั่นหมายไม่คืนมา. (ขุนช้างขุนแผน);
	(สำ) เดาเอา, นึกคาดเอาเอง, กุเรื่องขึ้น.
	ยกยอ ก. ยกย่อง, สรรเสริญ, พูดส่งเสริมให้ดีขึ้น; ยกย่องเกินความจริง.
	ยกย่อง ก. เชิดชู.
	ยกยอด ก. ทําพิธีเอายอดเมรุยอดปราสาทขึ้น; เก็บเอาสิ่งที่ทําค้างไว้
	ไปทําให้เสร็จในคราวเดียวกัน; เก็บเอาความเจ็บแค้นไว้แก้แค้นใน
	คราวเดียว; โอนจํานวนเงินจากหน้าหนึ่งไปอีกหน้าหนึ่ง.
	ยกยอปอปั้น (ปาก) ก. ยกให้, มอบให้, เช่น ยกยอปอปั้นลูกสาวให้เขา
	ไป; ยกย่องเกินจริง เช่น ยกยอปอปั้นให้เป็นคุณหญิง.
	ยกเลิก ก. เพิกถอน, ไม่ใช้ต่อไป.
	ยกเว้น ก. ไม่เกี่ยวด้วย, กันเอาออก, ยอมให้เป็นพิเศษ. บ. นอกจาก,
	เว้นแต่, เว้นเสียแต่.
	ยกไว้ ก. งดไว้, พักไว้, หยุดไว้.
	ยกหยิบ (กลอน) ก. หยิบยก เช่น จะยกหยิบธิบดีเป็นที่ตั้ง. (นิ. ภูเขาทอง).
	ยกหางตัวเอง (สํา) ก. ยกตนเองว่าดีว่าเก่ง.
	ยกเหลี่ยม ก. ยกหน้ากระดานขึ้นเป็นสันคมไปทางยาว เช่น ยกเหลี่ยม
	อกเลาของบานประตู.
	ยกใหญ่ (ปาก) ว. มากมาย, เป็นการใหญ่, เช่น ร้องไห้เสียยกใหญ่.
ยก ๒	น. มาตราวัดไม้ คือ หน้ากว้าง ๑ ศอก ยาว ๑๖ วา หนา ๑ นิ้ว เป็น ๑ ยก
	ตามอัตราไม้นิ้ว; กําหนดเวลาระยะหนึ่ง ๆ หรือจํานวนหนึ่ง เช่น มวย
	ยกหนึ่งกำหนด ๒๓ นาที เฆี่ยนยกหนึ่งกำหนด ๓๐ ที; กระดาษ แผ่น
	หนึ่งขนาด ๓๑ x ๔๒ นิ้ว ถ้าพิมพ์ได้ ๔ หน้า เรียกว่า ขนาด ๔ หน้ายก
	ถ้าพิมพ์ได้ ๘ หน้า ๑๖ หน้า หรือ ๓๒ หน้า เรียกว่า ขนาด ๘ หน้ายก ๑๖
	หน้ายก หรือ ๓๒ หน้ายก; กําหนดเวลาที่พระรูปหนึ่ง ๆ เทศน์ ๓ วันบ้าง
	๗ วันบ้าง เรียกว่า ยกหนึ่ง เป็นต้น.
ยกกระบัตร	(โบ) น. ตำแหน่งข้าราชการสังกัดกระทรวงวัง มีหน้าที่ออกไปประจำอยู่
	ตามหัวเมืองเพื่อสอดส่องอรรถคดี; ตำแหน่งเจ้าพนักงานเกี่ยวกับ อรรถคดี
	ตรงกับ พนักงานอัยการ หรือ อัยการ ในปัจจุบัน, ยกบัตร หรือ พนักงาน
	รักษาพระอัยการ ก็เรียก; เจ้าหน้าที่ในการจัดหาเครื่องใช้ของทหาร; เขียน
	เป็น ยุกกระบัตร ก็มี.
ยกนะ	[ยะกะนะ] น. ตับ. (ป.; ส. ยกนฺ, ยกฺฤต).
ยง ๑	ว. อร่ามเรือง, มักใช้เป็นส่วนท้ายของสมาส เช่น โฉมยง ยุพยง.
ยง ๒	ว. ยั่งยืน, มั่นคง, คงทน, ยืนนาน, เช่น อยู่ยงคงกระพัน ยืนยง.
ยง ๓	ว. กล้าหาญ เช่น ยงยุทธ์ เยี่ยมยง, เก่งกล้าสามารถ เช่น ตัวยง.
ยงโย่	ก. กิริยาที่นั่งยอง ๆ หรือยืนขยับตัวขึ้น ๆ ลง ๆ ก้ม ๆ เงย ๆ ไม่เป็น
	ระเบียบ, โยงโย่ ก็เรียก.
	ยงโย่ยงหยก ก. กิริยาที่จะยืนก็ไม่ใช่จะนั่งก็ไม่เชิง.
ยชุรเวท	[ยะชุระ] น. ชื่อคัมภีร์ที่ ๒ ของพระเวท กล่าวถึงพิธีบูชาสำคัญหลายพิธี
	เช่น พิธีราชสูยะ พิธีอัศวเมธ รายละเอียดในการประกอบพิธีและเรื่องเล่า
	แต่งเป็นร้อยแก้ว ส่วนบทสวดเป็นฉันท์นำมาจากฤคเวท. (ส.). (ดู เวท,
	เวท ประกอบ).
ยติ ๑	น. ผู้สํารวมอินทรีย์, พระภิกษุ. (ป.; ส. ยติ, ยตินฺ).
ยติ ๒	น. การหยุดเป็นจังหวะตามกําหนดในการอ่านฉันท์. (ป., ส.).
	ยติภังค์ น. โทษของฉันท์อย่างหนึ่ง คือ คําไม่หมดตรงที่กําหนดไว้ตาม
	ข้อบังคับ แต่เลยไปวรรคหลัง เช่น ปางเมื่อพระองค์ปรมพุท ธวิสุทธ
	ศาสดา; เครื่องหมายขีดสั้น ใช้เป็นเครื่องหมายให้รู้ว่าพยางค์หน้ากับ
	พยางค์หลังนั้นติดกันหรือเป็นคําเดียวกัน ตัวที่เขียนแยกนั้นจะอยู่ใน
	บรรทัดเดียวกันหรือคนละบรรทัดก็ได้, เขียนเป็น ยัติภังค์ ก็มี.
ยถากรรม	[ยะถากํา] ว. ตามบุญตามกรรม, ตามแต่จะเป็นไป. (ส.; ป. ยถากมฺม).
ยถาภูตญาณ	[ยะถาพูตะ] น. ความรู้ตามความเป็นจริง. (ป.; ส. ยถาภูต + ชฺ?าน).
ย่น	ก. ร่นให้สั้นหรือให้เร็วเข้า เช่น ย่นหนทาง ย่นเวลา, หดร่นเข้าไป เช่น
	คอย่น, ร่นเป็นริ้วรอย เช่น หน้าย่น, ไม่เรียบ เช่น เสื้อผ้าย่น.
	ย่นย่อ ว. ทําให้สั้น เช่น กล่าวโดยย่นย่อพอได้ความ; ท้อถอย เช่น
	อย่าได้ย่นย่อ; ย่อย่น ก็ว่า.
ยนต์, ยนตร์	น. เครื่องกลไก, เครื่องจักรที่ให้กําเนิดพลังงานหรือทําให้วัตถุเคลื่อนที่.
	(ป. ยนฺต; ส. ยนฺตฺร).
ยม ๑	ก. ร้องไห้. (ข.).
ยม ๒, ยม	[ยม, ยมมะ] น. เทพเจ้าผู้เป็นใหญ่ประจําโลกของคนตาย; ชื่อดาวเคราะห์
	ดวงที่ ๙ ในระบบสุริยะ มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า อยู่ห่างดวงอาทิตย์ประมาณ
	๕,๙๐๐ ล้านกิโลเมตร มีเส้นผ่าศูนย์กลางอยู่ระหว่าง ๒,๕๘๐ ถึง ๓,๕๓๐
	กิโลเมตร ทางโคจรเป็นวงรีมาก ทําให้ส่วนหนึ่งของทางโคจรอยู่ภายในวง
	โคจรของดาวเนปจูน, ดาวพลูโต ก็เรียก. (ป., ส.).
	ยมขันธ์ น. ชื่อยามที่เป็นอัปมงคล.
	ยมทัณฑ์ น. ไม้อาญาสิทธิ์ของพระยม. (ส.).
	ยมทูต น. ผู้นําคนตายไปยังบัลลังก์พระยมเพื่อรอคําตัดสิน. (ป., ส.).
	ยมบาล น. เจ้าพนักงานเมืองนรก มีหน้าที่ลงโทษทรมานคนที่ตกนรก
	ตามคําสั่งของพญายม. (ป. ยมปาล ว่า ผู้รักษานรก).
	ยมราช น. เทพผู้เป็นใหญ่ประจํายมโลก. (ป., ส.).
	ยมโลก น. โลกของพระยม; โลกของคนตาย. (ป.).
ยม ๓	น. ชื่อไม้ต้นหลายชนิดหลายสกุลในวงศ์ Meliaceae เช่น ยมหิน
	(Chukrasia tabularis Juss.) ยมหอม (Toona ciliata M. Roem.).
ยมก	[ยะมก] น. คู่, แฝด, ๒ ชั้น; เรียกเครื่องหมายรูปดังนี้ ๆ ว่า ไม้ยมก สําหรับ
	อ่านซํ้าความหรือซํ้าคําข้างหน้า ๒ หน. (ป., ส.).
	ยมกปาฏิหาริย์ น. ปาฏิหาริย์ที่แสดงเป็นคู่ ๆ เป็นปาฏิหาริย์ที่พระพุทธเจ้า
	ทรงกระทําที่ต้นมะม่วงซึ่งเรียกว่าคัณฑามพพฤกษ์ คือ ทรงบันดาลท่อนํ้า
	ท่อไฟออกจากส่วนของพระกายเป็นคู่ ๆ กัน. (ป.).
ยมโดย	น. ชื่อเฟินอิงอาศัยชนิด Lycopodium squarrosum Forst. ในวงศ์
	Lycopodiaceae.
ยมนา	[ยมมะนา] น. แม่นํ้าใหญ่, ชื่อแม่นํ้าสายหนึ่งในอินเดีย คือ แม่นํ้ายมุนา
	ซึ่งเรียกเพี้ยนเป็น ชุมนา ก็มี. (ป., ส. ยมุนา).
ยมล	[ยะมน] น. คู่. (ป., ส.).
ยมะ ๑	[ยะมะ] ก. สํารวม. (ป., ส.).
ยมะ ๒	[ยะมะ] น. คู่, แฝด. (ป., ส.).
ยรรยง	[ยัน] ว. งามสง่า, กล้าหาญ.
ยล	[ยน] ก. มองดู.
ยวกสา	[ยะวะกะสา] น. นํ้าประสานดีบุก.
ยวง	น. เนื้อในของขนุนที่หุ้มเมล็ด เรียกว่า ยวงขนุน, ลักษณนามเรียกเนื้อใน
	ของขนุนว่า ขนุนยวงหนึ่ง ขนุน ๒ ยวง; เรียกลักษณะของเงินบริสุทธิ์ที่
	ละลายคว้างอยู่ในเบ้า มีสีขาวผ่องเป็นมันปลาบ ว่า เงินยวง, โดยปริยาย
	เรียกสิ่งที่มีลักษณะย้อยยืดลงมาเป็นแนวยาว ๆ เช่น ฝีถอนยวง ขี้มูกเป็น
	ยวง. ว. เรียกสีขาวผ่องเป็นมันปลาบเหมือนสีเงินที่ละลายคว้างอยู่ในเบ้า
	ว่า สีเงินยวง.
ยวด	ว. เป็นที่สุด, มักใช้คู่กับคําอื่น เช่น ยวดยง ยวดยิ่ง ยิ่งยวด.
	ยวดยง ว. เชี่ยวชาญที่สุด, เก่งที่สุด.
	ยวดยิ่ง ว. เยี่ยมที่สุด, มากที่สุด, ยิ่งยวด ก็ว่า.
ยวดยาน	น. เครื่องขับขี่มีรถและเรือเป็นต้น.
ยวน ๑	น. ชื่อชนชาติกรีก, ชาวอินเดียเรียกเพี้ยนมาจากคํา Ionia; เรียก ชาวไทย
	ทางล้านนาว่า ไทยยวน, เพี้ยนเป็น เยาวนะ โยน หรือ โยนก ก็มี. (ส.).
ยวน ๒	ก. ยั่ว, ล่อ, ชวนให้เพลิน, ชวนให้ยินดี, เช่น ยวนตา ยวนใจ; ก่อกวนให้
	เกิดกิเลสหรือโทสะ.
	ยวนยี ก. เคล้าคลึงชวนให้กําเริบรัก, คลึงเคล้าให้เป็นที่พอใจ; ก่อกวน
	ให้เกิดกิเลสโทสะ, ยียวน ก็ว่า.
ยวบ	ก. อาการที่ไหวจะยุบลง เช่น นอกชานยวบ.
	ยวบ ๆ ว. อาการเคลื่อนไหวขึ้นลงตามแนวนอน เช่น สะพานยวบ ๆ.
	ยวบยาบ ว. อาการเดินหนัก ๆ ช้า ๆ ทําให้พื้นไหวเยือก ๆ, อาการ ที่พื้น
	ยุบขึ้นยุบลง เช่น เดินบนพื้นฟากยวบยาบ.
ย้วย	ก. เบี่ยงหรือเลี่ยงจากแนวปรกติ ทําให้ยาวยื่นเกินไป เช่น กระโปรงย้วย ผ้าย้วย,
	ให้บิดไปบิดมา โค้งไปโค้งมา เสี้ยวไป เฉไปเฉมา เช่น แถวย้วย แม่น้ำย้วย.
ยวรยาตร	[ยวนระยาด] (กลอน) ก. ยุรยาตร.
ยวะ, ยวา	[ยะวะ, ยะวา] น. ข้าว, ข้าวเหนียว. (ป., ส. ยว ว่า ข้าวบาร์เลย์ เมล็ดคล้าย
	ลูกเดือย).
ยวาคุ	[ยะวา] น. ยาคู. (ส.).
ยศ	[ยด] น. ความยกย่องนับถือเกียรติของตน, เกียรติคุณ, ฐานันดรที่
	พระมหากษัตริย์โปรดเกล้าฯ พระราชทานแก่บุคคลใดบุคคลหนึ่ง มีสูง
	ต่ำตามลำดับกันไป; เครื่องหมายพิเศษที่พระมหากษัตริย์โปรดเกล้าฯ
	ให้สร้างขึ้นเพื่อพระราชทานแก่ผู้มีฐานันดร มีสูงต่ำตามลำดับกันไป,
	เครื่องกําหนดหมายฐานะหรือชั้นของบุคคล. ว. ที่แสดงฐานะหรือชั้น
	เช่น พัดยศ. (ส.; ป. ยส).
	ยศช้างขุนนางพระ (สำ) น. ยศที่ไม่สำคัญ ไม่จริงจัง และไม่สามารถให้
	คุณให้โทษแก่ใครได้.
	ยศอย่าง น. การทําตามแบบอย่างผู้มียศ, การถือยศ ถือศักดิ์.
ยโส	ก. เย่อหยิ่งเพราะถือตัวว่ามียศ มีปัญญา มีความรู้ มีกําลัง มีทรัพย์ ฯลฯ.
ยอ ๑	น. ชื่อไม้ต้นชนิด Morinda citrifolia L. ในวงศ์ Rubiaceae แก่นและราก
	ใช้ย้อมผ้า ผลและใบกินได้.
ยอ ๒	ก. กล่าวคําเพื่อเชิดชู เช่น ยอพระเกียรติ หรือเพื่อให้ชอบใจ เช่น เด็กชอบ
	ให้ยอ; ยก เช่น ยอกร, ยกเพื่อกระแทก เช่น ยอด้วยเข่า; บอกให้หยุด (ใช้แก่
	วัวควาย); ให้หยุด, หยุด, เช่น ยอทัพ, โดยปริยายหมายความว่า เหนี่ยวรั้ง
	ไม่ไหว เช่น ยอไม่หยุด.
	ยอขึ้น ก. ชอบให้ยกย่องแล้วจึงจะตั้งใจทำ เช่น เด็กคนนี้ยอขึ้น.
	ยอแสง ว. ปรากฏการณ์ที่ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า แต่ยังเห็นแสงตะวันจับ
	ขอบฟ้าเป็นสีแดงเข้ม, มักใช้ว่า ตะวันยอแสง.
ยอ ๓	น. เครื่องจับปลาชนิดหนึ่ง เป็นร่างแหสี่เหลี่ยมมีคันสําหรับยก.
ย่อ	ก. ยอบลง เช่น ย่อตัว ย่อเข่า, ลดให้สั้นหรือเล็กลง เช่น ย่อความ ย่อส่วน;
	ทำให้ยุบเข้าไป, ทำให้จมลึกเข้าไป, เช่น ย่อเก็จ ย่อมุม.
	ย่อเก็จ ก. ทำเก็จให้ลึกเข้าไปในฝาผนัง กำแพง ฐาน หรือเชิงกลอน, คู่กับ
	ยกเก็จ.
	ย่อท้อ ก. ไม่คิดสู้เพราะขาดกําลังใจ.
	ย่อพล ก. ย่นหรือย่อแนวกําลังทหารให้สั้นเข้า.
	ย่อมุม ก. ทําให้มุมของผังพื้นหรือวัตถุ เช่น แท่น ฐาน เสา ลึกเข้าไปทาง
	ด้านในเป็นมุม ๙๐ องศา.
	ย่อย่น ก. ทําให้สั้น; ท้อถอย; ย่นย่อ ก็ว่า.
	ย่อแย่ ว. อ่อนแอ.
	ย่อส่วน ก. จำลองแบบให้มีรูปทรง ขนาด เล็กลงกว่าต้นแบบตามส่วน
	เช่น จงย่อส่วนแผนที่นี้. น. แบบที่จำลองให้มีรูปทรง ขนาด เล็กลงกว่า
	ต้นแบบตามส่วนอย่างหุ่นจำลอง เช่น นี่เป็นย่อส่วนของแผนที่ฉบับนั้น.
	ย่อหน้า ก. เขียนหรือพิมพ์หนังสือขึ้นบรรทัดใหม่และร่นจากแนวซ้าย
	สุดเข้าไปพอสมควร เพื่อแสดงว่าขึ้นความตอนใหม่. น. ข้อความตอน
	ย่อย ๆ ที่แยกออกจากกันด้วยวิธีเขียนย่อหน้า; ในกฎหมายเรียกย่อหน้า
	ว่า วรรค เช่น มาตรา ๕ วรรค ๒.
	ย่อหย่อน ว. ไม่เคร่งครัด เช่น ระเบียบวินัยย่อหย่อน, ลดน้อยถอยลง เช่น
	กำลังย่อหย่อน.
	ย่อเหลี่ยม ก. ทำให้มุมของเสาหรือภาชนะเช่นผอบ ตะลุ่ม ลึกเข้าไปทาง
	ด้านในเป็นมุม ๙๐ องศา.
	ย่อแหยง [แหฺยง] ก. เกรงกลัว.
ยอก	ก. ตำฝังอยู่ในเนื้อ เช่น หนามยอกเอาหนามบ่ง, รู้สึกเจ็บแปลบคล้ายมี
	อะไรมาเสียดแทง เช่น รู้สึกยอกอก, โดยปริยายหมายถึงอาการที่คล้าย
	คลึงเช่นนั้น เช่น หนามยอกอก.
ยอกย้อน	ก. ซับซ้อนซ่อนเงื่อน เช่น ทำกลอุบายยอกย้อน, กลับไปกลับมาอย่างมี
	เงื่อนงำ เช่น พยานให้การยอกย้อน, ยุ่งยากซับซ้อนสะสางยาก เช่น คดี
	ยอกย้อน. ว. ย้อนให้เจ็บอกเจ็บใจ เช่น พูดจายอกย้อน, ย้อนยอก ก็ว่า.
ย็อกแย็ก, ย็อกแย็ก ๆ, ย็อก ๆ แย็ก ๆ	ว. อาการที่ทำอย่างไม่เอาจริงเอาจัง ไม่เข้าท่าเข้าทาง ไม่ถูกแบบถูกแผน
	หรือไม่ได้เรื่องได้ราว เป็นต้น เช่น ทำงานย็อกแย็ก เต้นย็อกแย็ก ๆ ทำ
	ย็อก ๆ แย็ก ๆ.
ยอง ๑, ยอง ๆ	ว. อาการที่นั่งชันเข่าทั้ง ๒ โดยก้นไม่ถึงพื้น เช่น นั่งยองอยู่ในท้องแม่.
	(ไตรภูมิ), หย่อง ก็ว่า.
ยอง ๒	(กลอน) น. สัตว์ในจําพวกอีเก้ง.
ยอง ๓	น. เส้น, ใย, มักใช้เข้าคู่กับคำ ใย เป็น ยองใย. ว. สุกใส, ยะยอง หรือ
	ยรรยอง ก็ใช้ แต่มักแปลว่า สุกใส.
	ยองใย น. เส้นใย (แห่งแมงมุม). ว. ผุดผ่องเป็นนํ้านวล เช่น ผิวนวล
	เป็นยองใย; ใช้เป็นคําเปรียบเทียบว่ามีขนาดเล็กเท่าใยแมงมุม เช่น ไม่มี
	ความผิดแม้เท่ายองใย.
	ยองไย่ น. ใยแมงมุม.
ย่อง ๑	ก. เดินอย่างใช้ปลายเท้าจดลงเบา ๆ.
	ย่องกริบ ก. เดินเข้าไปอย่างเงียบกริบ.
	ย่องเบา ก. อาการที่ย่องเข้าไปลักสิ่งของของเขาเพื่อไม่ให้เจ้าของรู้ตัว.
	ย่องแย่ง ว. ไม่ถนัด, ไม่แข็งแรง, (ใช้แก่อาการเดินที่เหยียบไม่ถนัด),
	กระย่องกระแย่ง ก็ว่า.
ย่อง ๒	ว. ที่ลอยเหนือขึ้นมา เช่น แกงมันย่อง, มีเงางาม เช่น ขัดพื้นเป็นมันย่อง.
ย้อง	ว. งาม, สวย.
ย่องเหง็ด	น. จ้องหน่อง. (ช.).
ยอด	น. ส่วนสูงสุด, ส่วนเหนือสุด, เช่น ยอดปราสาท ยอดเจดีย์ ยอดเขา, ส่วน
	ปลายสุดของพรรณไม้หรือที่แตกใหม่ เช่น ยอดผัก ยอดตำลึง ยอดกระถิน;
	เรียกคนหรือสัตว์ที่มีคุณสมบัติยิ่งยวดเหนือผู้อื่น เช่น ยอดคน ยอดหญิง
	ยอดสุนัข; จํานวนรวม เช่น ยอดเงิน; ฝี (ใช้ในราชาศัพท์ว่า พระยอด).
	(ปาก) ว. ที่สุด เช่น ยอดเยี่ยม ยอดรัก.
	ยอดด้วน น. เถาหัวด้วน.
	ยอดดี ว. ดีที่สุด เช่น รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี.
	ยอดน้ำ (ภูมิ) น. แหล่งที่เกิดของลํานํ้า, ต้นนํ้า ก็เรียก.
	ยอดเยี่ยม ว. ดีที่สุด, เลิศที่สุด, เยี่ยมยอด ก็ว่า.
	ยอดสร้อย น. นางผู้เป็นที่รักยิ่ง.
	ยอดอก น. บริเวณเหนือลิ้นปี่.
ยอดจาก	ดู มังกร ๒.
ยอดม่วง	ดู ตาเดียว ๑.
ยอน	ก. แยง เช่น เอาขนไก่ยอนหู.
ย้อน	ก. หวนกลับ เช่น ย้อนไป ย้อนมา ย้อนกลับบ้าน, ทวนกลับ เช่น ย้อนเกล็ด
	ย้อนหลัง, พูดสวนตอบ (มักใช้ในทางไม่ดี) เช่น เด็กย้อนผู้ใหญ่ ลูกย้อนแม่.
	ย้อนคำ ก. ว่าสวนตอบตามคำที่เขาว่ามา เช่น ฝ่ายหนึ่งพูดว่า เธอโง่จริง
	อีกฝ่ายหนึ่งก็ย้อนคำว่า แล้วเธอไม่โง่หรือ.
	ย้อนต้น ก. กลับถอยหลังไปที่ตอนต้น, หวนไปข้างต้น, เช่น อ่านหนังสือ
	ย้อนต้น.
	ย้อนเนื้อ ว. ลักษณะไม้ที่ไม่มีตา แต่เนื้อทวนไปทวนมา เลื่อยหรือไสกบ
	ได้ยาก มักเป็นไม้เนื้ออ่อน เช่น งิ้ว เรียกว่า ไม้ย้อนเนื้อ.
	ย้อนยอก ว. ย้อนให้เจ็บอกเจ็บใจ เช่น พูดจาย้อนยอก, ยอกย้อน ก็ว่า.
	ย้อนรอย ก. ทวนกลับตามรอยเดิม เช่น ตำรวจย้อนรอยผู้ร้าย.
	ย้อนศร ก. ไปทวนเครื่องหมายลูกศร เช่น ขับรถย้อนศร.
	ย้อนแสง ก. ทวนแสง เช่น ถ่ายรูปย้อนแสง.
	ย้อนหลัง ก. ถอยกลับไปหาอดีต เช่น ให้ผลย้อนหลัง มีผลย้อนหลัง.
ยอบ	ก. ทรุดลง, ย่อลง, หมอบ, ฟุบ, เช่น ยอบกาย ยอบตัวลง. ว. พร่อง.
	ยอบแยบ ว. จวนหมด, เกือบจะไม่พอ, เช่น เงินทองยอบแยบ เสบียงอาหาร
	ยอบแยบ.
ยอม	ก. อาการที่แสดงออกบอกให้รู้ว่าเห็นด้วย ไม่ขัด ตกลงปลงใจ เช่น ยอม
	ตามที่สั่ง ยอมนั่ง ยอมตาย, ผ่อนผันให้ เช่น ยอมให้ทําได้ ยอมให้ไป,
	ไม่สู้ เช่น เรื่องนี้ผมยอมเขา.
	ยอมความ (กฎ) ก. ตกลงระงับคดีอาญาที่เป็นความผิดต่อส่วนตัวก่อน
	คดีถึงที่สุด.
ย่อม ๑	คําช่วยกริยา แสดงว่าเป็นไปตามปรกติ ตามธรรมดา หรือ เป็นสามัญทั่ว ๆ
	ไป เช่น สัตว์ทั้งหลายเกิดมาแล้วย่อมตาย.
ย่อม ๒	ว. มีขนาดค่อนข้างเล็กเมื่อเปรียบเทียบกับสิ่งที่ใหญ่กว่า เช่น นี่ขนาดใหญ่
	นั่นขนาดย่อม, เบา (ใช้แก่ราคา); ลดลง, หย่อน.
	ย่อมเยา ว. มีราคาถูก, มีราคาพอสมควร.
ย้อม	ก. ชุบด้วยสี, อาบด้วยสี, ทำให้ด้าย ไหม หรือผ้าเป็นต้นเป็นสีต่าง ๆ ด้วย
	การชุบลงไปในน้ำสี.
	ย้อมใจ ก. ชุบใจ, ทําให้ใจชุ่มชื่น, ปลุกใจให้กล้า เช่น กินเหล้าย้อมใจ.
	ย้อมผม ก. ใช้ครีมหรือน้ำสีเป็นต้น ฉีดหรือพ่นให้ผมเป็นสีต่าง ๆ เช่น
	สีดำ สีทอง สีเงิน.
	ย้อมแมวขาย (ปาก) ก. ตกแต่งคนหรือของที่ไม่ดีโดยมีเจตนาจะหลอก
	ลวงให้ผู้อื่นเชื่อว่าดี.
ย่อย	ก. ทําเป็นส่วนเล็กส่วนน้อยโดยแยกจากส่วนใหญ่ เช่น ย่อยหิน; ทำให้
	ละลายจนซึมซาบได้ เช่น ย่อยอาหาร. ว. เรียกส่วนน้อยที่แยกจากส่วน
	ใหญ่ เช่น ส่วนย่อย กลุ่มย่อย, เบ็ดเตล็ด, ไม่สำคัญ, เช่น ข่าวย่อย, เรียก
	ละครเรื่องสั้น ๆ ว่า ละครย่อย; เรียกธนบัตรที่ราคาน้อยกว่าฉบับที่มี
	ราคามากว่า ธนบัตรย่อย หรือ แบงก์ย่อย.
	ย่อยข่าว ก. หยิบยกเฉพาะประเด็นสำคัญของข่าวมากล่าว.
	ย่อยยับ ว. ป่นปี้, เช่น เสียการพนันย่อยยับ เสียหายย่อยยับ, ยับย่อย หรือ
	ยับเยิน ก็ว่า. ก. ถูกทำลาย, เสียหาย, เช่น เขาเล่นการพนันจนทรัพย์สมบัติ
	ของพ่อแม่ย่อยยับหมด, ยับย่อย หรือ ยับเยิน ก็ว่า.
ย้อย	ก. ห้อยเป็นทางลงมา เช่น รากไทรย้อยลงมา พวงมะไฟห้อยย้อย, ห้อย
	ลงมา เช่น รวงผึ้งย้อยลงมา ผมย้อยลงปรกหน้า, ไหลเป็นทางยืดลงมา
	เช่น น้ำมูกย้อย น้ำตาลย้อย, หยาดห้อยลงมาจวนจะหยด เช่น น้ำหมาก
	ย้อย น้ำตาย้อย; คราบหินปูนที่ย้อยลงมาจากเพดานถ้ำหินปูน มีลักษณะ
	เป็นท่อน เป็นกรวย หรือเป็นแผ่นม่าน เรียกว่า หินย้อย.
ย้อแย้	ก. เดินป้อแป้อย่างเป็ด.
ยะ ๑	คําประกอบข้างหน้าคําที่ตั้งต้นด้วย ย ในบทกลอน มีความแปลอย่างเดียว
	กับคําเดิมนั้น เช่น ยะยอง ยะยั่ง ยะยัด ยะย้อย ยะย้าย.
ยะ ๒	ว. คําออกเสียงลงท้ายวลีหรือประโยค ถือว่าไม่สุภาพ เช่น ของกินนะยะ
	ของถวายพระนะยะ จะรีบไปไหนยะ.
ย่ะ	ว. คํารับ (ถือเป็นคําไม่สุภาพ).
ยะงันจะคับ	ว. พูดไม่ได้. (ช.).
ยะยอบ	(กลอน) ก. ยอบ, นอบ.
ยะยัน	(กลอน) ว. แวววาว.
ยะยับ	(กลอน) ว. ระยับ, ยิบ ๆ, วาบวับ.
ยะยาน	(กลอน) ว. ไหว ๆ.
ยะย้าย	(กลอน) ก. ยักย้าย, ย้ายไปมา.
ยะย้าว	(กลอน) ก. ร่าเริง, ยินดี.
ยะแย้ง	(กลอน) ก. ยื้อแย่ง.
ยะวา	(โบ) น. ชวา.
ยะหิทา	ก. เย็บ. (ช.).
ยัก ๑	ก. อาการที่คิ้ว ไหล่ หรือก้น เป็นต้น ยกขึ้นยกลง, ทําให้คิ้ว ไหล่ หรือก้น
	เป็นต้น ยกขึ้นยกลง, เช่น ยักคิ้ว ยักไหล่ เดินก้นยักไปยักมา; อาการที่ของ
	บางอย่างเยื้องไม่ได้ระดับกัน เช่น สวมเสื้อไหล่ยักไปข้างหนึ่ง; ย้ายข้าง
	ไปมา เช่น ยักเอว ว่าวปักเป้ายักไปยักมา; แว้งแทงด้วยเงี่ยง เช่น ปลาดุก
	ยัก; แยกหรือกันเอาไว้เสียเอง เช่น ยักเงิน; ย้ายที่จากที่เขาแทงไว้เดิมไป
	ลงที่ใหม่ (ใช้ในการแทงถั่วโปเป็นต้น) เช่น ยัก ๒ ไป ๓ ยัก ๓ ไป ๔ ซึ่ง
	เรียกว่า ยัก ๓ ไปครบ; เอาทรัพย์ของผู้อื่นที่อยู่ในความดูแลรักษาของตน
	ไปโดยทุจริต, ยักยอก ก็ว่า.
	ยักกระสาย (ปาก) ก. เปลี่ยนน้ำกระสายยาไปตามอาการของโรค, โดย
	ปริยายหมายความว่า เปลี่ยนไปใช้อย่างอื่นหรือวิธีอื่นแทน.
	ยักคอ ก. เอียงคอไปในทางตรงกันข้ามกับยักเอว เป็นท่าประกอบการ
	รำไทยอย่างหนึ่ง.
	ยักคิ้ว ก. ลักษณะของสิ่งซึ่ง ๒ ข้างไม่เท่ากันอย่างนุ่งผ้าโจงกระเบนสูง
	ข้างต่ำข้าง เรียกว่า นุ่งผ้ายักคิ้ว.
	ยักเงี่ยง ก. หมอบลงและขยับศอกไปมา เป็นท่าหนึ่งของการเล่นเสือ
	ข้ามห้วย.
	ยักท่า ก. ไม่ปฏิบัติตามที่ตกลงกันไว้ เป็นการเล่นแง่เพื่อดูท่วงทีของอีก
	ฝ่ายหนึ่ง.
	ยักยอก ก. เอาทรัพย์ของผู้อื่นที่อยู่ในความดูแลรักษาของตนไปโดย
	ทุจริต, ใช้เพียง ยัก คําเดียว ก็มี. (กฎ) น. ชื่อความผิดอาญาฐานเบียดบัง
	เอาทรัพย์ของผู้อื่น หรือซึ่งผู้อื่นเป็นเจ้าของรวมอยู่ด้วย ที่อยู่ในความ
	ครอบครองมาเป็นของตนหรือของบุคคลที่สามโดยทุจริต เรียกว่า
	ความผิดฐานยักยอก.
	ยักย้าย ก. เปลี่ยนที่เสีย หรือนําไปไว้เสียที่อื่น, ยักย้ายถ่ายเท ก็ว่า, ใช้เพียง
	ยัก คําเดียว ก็มี.
	ยักยิ้ม น. ลักยิ้ม.
	ยักเยื้อง ว. เลี่ยงไป, ไม่ตรงไปตรงมา, เช่น ถามเรื่องหนึ่ง แต่พูดยักเยื้อง
	ไปตอบอีกเรื่องหนึ่ง, ดัดแปลง เช่น ทํายักเยื้อง, เยื้องยัก ก็ว่า.
	ยักหล่ม น. รอยบุ๋มที่สะบักทั้ง ๒ ข้าง ถือว่าเป็นลักษณะไม่ดีสําหรับ
	หญิง ๑ ใน ๓ อย่าง คือ สีจัก ยักหล่ม ถ่มร้าย, มักใช้เข้าคู่กับ ถ่มร้าย
	เป็น ยักหล่มถ่มร้าย.
	ยักเอว ก. เอียงตัวท่อนบนไปข้างใดข้างหนึ่ง ส่วนลำตัวท่อนล่างตั้งตรง
	เป็นท่าประกอบการรำไทยท่าหนึ่ง.
ยัก ๒	(ปาก) ว. คําประกอบกริยาในประโยคปฏิเสธแสดงความผิดคาด เช่น
	ไม่ยักจริง ว่าจะมาแล้วไม่ยักมา.
ยักข์	น. ยักษ์. (ป.; ส. ยกฺษ).
ยักขินี	น. นางยักษ์. (ป.; ส. ยกฺษิณี).
ยักเพรีย	ดู ครอบจักรวาล ๕.
ยักยี่ยักยัน	ว. ขะยิก ๆ, เขยก ๆ, ทําท่าขยับบ่อย ๆ.
ยักยี่ยักเหยา	[เหฺยา] ก. พูดเซ้าซี้จะเอาให้ได้.
ยักแย่ยักยัน	ว. เขย้อแขย่ง, มีท่าทางเก้กัง.
ยักษ์	น. อมนุษย์พวกหนึ่ง ถือกันว่ามีรูปร่างใหญ่โตน่ากลัว มีเขี้ยวงอก ใจดํา
	อํามหิต ชอบกินมนุษย์ กินสัตว์ โดยมากมีฤทธิ์เหาะได้จําแลงตัวได้,
	บางทีใช้ปะปนกับคําว่า อสูร รากษส และมาร ก็มี; เทวดาพวกหนึ่งใน
	สวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกและชั้นปรนิมมิตวสวัตดี; ชื่อหนึ่งของดาวฤกษ์
	ศตภิษัช มี ๔ ดวง, ดาวพิมพ์ทอง หรือ ดาวสตะภิสชะ ก็เรียก. ว. โดย
	ปริยายหมายความว่า มีลักษณะหรืออาการอย่างยักษ์ เช่น ใจยักษ์ หน้า
	ยักษ์, มีลักษณะใหญ่เป็นพิเศษในพวก เช่น ปลาหมึกยักษ์. (ส. ยกฺษ ว่า
	อมนุษย์พวกหนึ่ง บริวารท้าวเวสวัณ; ป. ยกฺข).
	ยักษ์ปักหลั่น [ปัก] (สํา) น. ผู้มีรูปร่างใหญ่โต.
	ยักษ์มักกะสัน (สํา) น. ผู้มีใจคอดุร้าย.
ยักษา	(กลอน) น. ยักษ์. (ส.).
ยักษิณี	น. นางยักษ์. (ส.; ป. ยกฺขินี).
ยักษี	(กลอน) น. ยักษ์. (ส.).
ยักหยาว	ก. ยั่วเย้าให้โกรธ.
ยัง	คำช่วยกริยาในประโยคคำถามปฏิเสธหรือประโยคปฏิเสธ โดยละกริยา
	นั้นไว้ให้เข้าใจเอาเอง เช่น ถามว่า จะไปหรือยัง ตอบว่า ยัง, ถ้าใช้นำหน้า
	คำกริยาเข้าคู่กับคำ อยู่ หมายความว่า กริยานั้นกำลังกระทำอยู่ เช่น เขายัง
	กินอยู่ เขายังนอนอยู่, ถ้าใช้นำหน้าคำวิเศษณ์เข้าคู่กับคำ อยู่ หมายความว่า
	ยังอยู่ในภาวะนั้น เช่น ยังเด็กอยู่ ยังสาวอยู่ ยังเช้าอยู่, ใช้ประกอบคำกริยา
	เชิงปฏิเสธที่เริ่มหรือกำหนดไว้แล้ว แต่ยังไม่เสร็จสิ้นลงไป เช่น ป่านนี้ยัง
	ไม่มา ทั้ง ๆ ที่น่าจะมาแล้ว, ใช้เข้าคู่กับคำอื่นเพื่อเชื่อมประโยคหน้ากับ
	ประโยคหลังที่มี ข้อความในลักษณะคล้ายคลึงกันให้เนื่องกัน เช่น นอกจาก
	โง่แล้วยัง หยิ่งอีกด้วย นอกจากสวยแล้วยังรวยอีกด้วย. ก. คงอยู่, มีอยู่, เช่น
	ถามว่า หมดแล้วหรือ ตอบว่า ยังมีอีก; กระทำให้ เช่น ยังชีวิตให้เป็นไป
	ยังใจให้ชุ่มชื่น. บ. ถึง เช่น แจ้งความมายังท่านทั้งหลาย, สู่ เช่น ไปยังบ้าน,
	ตลอด, ตลอดถึง, เช่น วันยังค่ำ คืนยังรุ่ง.
	ยังก่อน คำขอร้องให้รั้งรอไว้ก่อน เช่น ยังก่อน อย่าเพิ่งกิน.
	ยังกับ ว. อย่างกับ, เหมือนกับ, ราวกับ, เช่น สวยยังกับนางสาวไทย
	เหมือนกันยังกับโขกมาจากพิมพ์เดียวกัน.
	ยังชั่ว ก. ค่อยดีขึ้น.
	ยังเป็นอยู่ ว. ยังมีชีวิตอยู่ เช่น ปลายังเป็นอยู่.
	ยังมี ว. มี (มักใช้ในบทนิทานหรือในวรรณคดี) เช่น แต่ปางหลังยังมี
	กรุงกษัตริย์.
	ยังเลย ใช้เป็นคำปฏิเสธกริยาที่ถูกถามอย่างสิ้นเชิง เช่น ถามว่า อ่าน
	หรือยัง ตอบว่า ยังเลย.
	ยังแล้ว (กลอน) ว. อยู่แล้ว, ให้เสร็จไป.
	ยังไหว ว. ยังพอสู้ได้, ยังพอทำได้, เช่น ยังทำไหวไหม ถ้ายังไหวก็จะ
	ไม่พัก.
	ยังอยู่ ว. ยังมีชีวิตอยู่, ยังไม่ตาย, เช่น พ่อยังอยู่ แม่ตายแล้ว.
	ยังอีก ใช้ประกอบคำกริยาหรือคำวิเศษณ์ หมายความว่า ที่ยังไม่ได้ทำ
	ยังมีอยู่ เช่น งานที่ยังไม่ได้ทำ ยังอีกเยอะเลย; คำที่ผู้ใหญ่ใช้ขู่เด็กที่ไม่ทำ
	ตามสั่ง เช่น เมื่อบอกให้เด็กออกมา เด็กไม่ออกมา ก็จะพูดว่า ยังอีก.
ยั้ง	ก. หยุด เช่น ตีไม่ยั้ง กินไม่ยั้ง ยั้งไม่ทัน ลื่นยั้งไม่อยู่, หยุดพักชั่วคราว เช่น
	ยั้งทัพอยู่ที่นครสวรรค์ ๓ คืน แล้วจึงเดินทัพต่อไป, ชะงักชั่วคราว เช่น
	ยั้งคิด ยั้งมือ, รั้ง เช่น ยั้งไม่หยุด, ขยัก เช่น อย่าใช้เงินจนหมด ยั้งไว้บ้าง.
ยังกาหลา	น. ต้นมะตาด. (ช.).
ยั่งยืน	ก. ยืนยง, อยู่นาน, เช่น ขอให้มีความสุขยั่งยืน, คงทน เช่น สังขารไม่จีรัง
	ยั่งยืน เจดีย์นี้มีอายุยั่งยืนมาได้ ๗๐๐ ปีแล้ว.
ยังหยัง	ว. รูปงาม. (ช.).
ยัชโญปวีต	[ยัดโยปะวีด] น. สายเครื่องหมายวรรณะพราหมณ์ กษัตริย์ และแพศย์
	สวมจากซ้ายไปขวา, สายมงคล สายธุรํา หรือ สายธุหรํ่าของพราหมณ์
	ก็เรียก, เพี้ยนเป็น ยัชโญปิวีต ก็มี. (ส.).
ยัชนะ	[ยัดชะนะ] น. พิธีจําพวกหนึ่งสําหรับบูชาเทวดาโดยสวดมนตร์และถวาย
	เครื่องเซ่นสังเวย. (ป., ส.).
ยัชมาน	[ยัดชะ] น. เจ้าภาพ. (ส.).