ยิ่ง	ว. ถ้าอยู่ข้างหลัง หมายความว่า เป็นยอด, ที่สุด, เช่น งามยิ่ง ดียิ่ง, ถ้าอยู่
	ข้างหน้า ใช้ในเชิงเปรียบเทียบหมายความว่า เกิน, ลํ้า, เพิ่มขึ้น, เจริญขึ้น,
	มากขึ้น, ฯลฯ เช่น ยิ่งงาม ยิ่งดี, ถ้าประกอบหน้าคำอื่นมักมาเป็นคู่กันเสมอ
	เช่น ยิ่งมากยิ่งดี ยิ่งตียิ่งกัด ยิ่งแก่ยิ่งโง่ ยิ่งโตยิ่งเซ่อ.
	ยิ่งกว่านั้น ว. มากกว่านั้น.
	ยิ่งนัก ว. อย่างยิ่ง.
	ยิ่งยวด ว. เยี่ยมที่สุด เช่น มีความสามารถอย่างยิ่งยวด, มากที่สุด เช่น
	ใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวด, ยวดยิ่ง ก็ว่า.
	ยิ่งใหญ่ ว. มีอำนาจมาก เช่น นักการเมืองผู้ยิ่งใหญ่, มีสติปัญญาความ
	สามารถสูง เช่น กวีผู้ยิ่งใหญ่, สำคัญ เช่น ลดราคาครั้งยิ่งใหญ่.
ยิงฟัน	ก. แยกริมฝีปากให้เห็นฟันขบกัน, บางทีใช้เข้าคู่กับคำ แยกเขี้ยว เป็น
	แยกเขี้ยวยิงฟัน.
ยิงลม	น. เรียกตัวไม้ประกอบเครื่องบนหลังคาเรือน ทำหน้าที่ยันอยู่ข้างหลังจั่ว
	ตั้งทแยงปลายข้างหนึ่งยันกับขื่อเพื่อเสริมให้จั่วมั่นคง.
ยิฏฐะ, ยิฐะ	[ยิดถะ] น. การบูชา, การเซ่นสรวง. (ป. ยิฏฺ?; ส. อิษฺฏ).
ยิน ๑	ก. รู้เสียงด้วยหู (มักใช้ว่า ได้ยิน), ฟัง, ใช้ประกอบกับคําอื่นหมายความว่า
	รู้สึก, ชอบ, ยอม ก็มี.
	ยินแคลน ก. รู้สึกลําบาก.
	ยินใจ ก. พอใจ, ตามใจ.
	ยินดี ก. ชอบใจ, ดีใจ.
	ยินมลาก [มะลาก] ก. ดีใจมาก, ชอบใจมาก.
	ยินยอม ก. ยอม, ไม่ขัด, ตกลง, ชอบใจ, ตาม.
	ยินยอมพร้อมใจ ก. เห็นด้วยร่วมกัน.
	ยินร้าย ก. ไม่พอใจ, ไม่ชอบใจ.
	ยินลากขากดี ก. พอใจและภูมิใจมาก เช่น จะยินลากขากดีด้วยนาง.
	(ดอกสร้อยสวรรค์ครั้งกรุงเก่า).
ยิน ๒	น. ส่วนหนึ่งของขอช้างที่ยื่นออกจากตัวขออีกข้างหนึ่ง.
ยิบ ๑	ว. ยิ่ง, มักใช้ประกอบคํา ถี่ หรือ ละเอียด เป็น ถี่ยิบ ละเอียดยิบ.
	ยิบ ๆ ว. อาการที่รู้สึกคันทั่วไปตามผิวหนังเพราะเป็นผดหรือถูกละออง
	เป็นต้น เช่น คันผดยิบ ๆ; อาการกะพริบตาถี่ ๆ เช่น ทำตายิบ ๆ; เป็น
	ประกายอย่างเปลวแดด เช่น เห็นแดดยิบ ๆ.
	ยิบหยี ว. ทำตาหยีพร้อมกับทำตายิบ ๆ ด้วย เช่น ทำตายิบหยี.
ยิบ ๒	(ปาก) ก. ยักเอาไว้, ริบไว้, เช่น ไม่รู้ว่าใครเอาของมาลืมทิ้งไว้ เลยยิบ
	เอาไปเสียเลย.
ยิปซัม	น. แร่ชนิดหนึ่ง ชื่อไฮเดรเตดแคลเซียมซัลเฟต (hydrated calcium sulphate)
	มีสูตร CaSO4?2H2O เมื่อนํามาเผาให้ร้อนถึง ๑๒๐?๑๓๐?ซ. จะได้ผงสีขาว
	เรียกว่า ปูนปลาสเตอร์, หินฟองเต้าหู้ หรือ เกลือจืด ก็เรียก. (อ. gypsum).
ยิปซี	น. ชนเผ่าเร่ร่อน เชื้อสายคอเคซอยด์ ผิวคลํ้า เดิมอาศัยอยู่ในอินเดีย เข้า
	ไปเร่ร่อนในยุโรปประมาณพุทธศตวรรษที่ ๑๙๒๐ ดํารงชีพด้วยการ
	เล่นดนตรี ค้าม้า ทํานายโชคชะตา เป็นต้น. (อ. gypsy, gipsy).
ยิ้ม	ก. แสดงให้ปรากฏว่าชอบใจ เยาะเย้ย หรือเกลียดชัง เป็นต้น ด้วยริมฝีปาก
	และใบหน้า.
	ยิ้มกริ่ม ก. ยิ้มน้อย ๆ ด้วยความกระหยิ่มใจหรือพอใจ, กระหยิ่มยิ้มย่อง.
	ยิ้มเก้อ, ยิ้มค้าง ก. อาการที่ยิ้มให้เขาแล้วเขาไม่ยิ้มตอบ ทำให้รู้สึกเก้อเขิน.
	ยิ้มแก้เก้อ, ยิ้มแก้ขวย ก. อาการที่รู้สึกเก้อหรือขวยแล้วไม่รู้จะทำอย่างไร
	ก็ฝืนยิ้มออกมา.
	ยิ้มเจื่อน ก. ยิ้มวางหน้าไม่สนิท.
	ยิ้มแฉ่ง ก. ยิ้มอย่างร่าเริงเบิกบาน.
	ยิ้มด้วยปาก ถากด้วยตา (สํา) ก. เยาะเย้ยด้วยกิริยาท่าทาง.
	ยิ้มแต้ ก. ยิ้มอย่างเปิดเผยด้วยความยินดีหรือดีใจมาก.
	ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ก. ยิ้มแล้วยิ้มอีกด้วยความดีใจหรืออิ่มเอิบใจ.
	ยิ้มในหน้า ว. อมยิ้ม.
	ยิ้มแป้น ก. ยิ้มทําแก้มแป้น.
	ยิ้มเผล่ ก. ยิ้มอย่างกระหยิ่มอิ่มใจ.
	ยิ้มเฝื่อน ก. ยิ้มวางหน้าไม่สนิทคล้ายกินของมีรสเฝื่อน.
	ยิ้มมุมปาก ก. ยิ้มที่มุมปากข้างใดข้างหนึ่งโดยไม่เปิดปาก.
	ยิ้มย่อง, ยิ้มย่องผ่องใส ก. ยิ้มด้วยความอิ่มใจ, กระยิ้มกระย่อง ก็ว่า.
	ยิ้มยียวน ก. ยิ้มกวนให้เกิดโทสะหรือชวนให้หมั่นไส้.
	ยิ้มเยาะ ก. ยิ้มเป็นเชิงเย้ยหยัน.
	ยิ้มแย้ม, ยิ้มแย้มแจ่มใส ก. ยิ้มอย่างชื่นบาน, แย้มยิ้ม ก็ว่า.
	ยิ้มละไม ก. ยิ้มน้อย ๆ อยู่ในหน้า.
	ยิ้มสู้ ก. ยิ้มพร้อมที่จะสู้กับอุปสรรคอันตรายใด ๆ โดยไม่ยอมถอย.
	ยิ้มแสยะ ก. ยิ้มแบะปากแยกเขี้ยวเป็นการขู่ขวัญให้เกรงกลัวหรือขู่ว่า
	จะทำร้าย.
	ยิ้มหัว ก. ยิ้มแกมหัวเราะ, ยิ้มแย้มหยอกล้อกัน.
	ยิ้มเหย [เหฺย] ก. ยิ้มหน้าเบ้, ฝืนยิ้ม.
	ยิ้มแห้ง ก. จำใจยิ้ม.
	ยิ้มแหย [แหฺย] ก. ยิ้มอย่างเก้ออาย.
ยิมนาสติก	น. ชื่อกีฬาชนิดหนึ่ง แข่งขันกันโดยผู้เล่นต้องแสดงท่าต่าง ๆ ที่มีทั้งท่า
	บังคับและท่าสมัครให้เข้ากับอุปกรณ์การเล่นแต่ละอย่าง เช่น บาร์เดี่ยว
	บาร์คู่ ห่วงนิ่ง. (อ. gymnastic).
ยิหวา	[หฺวา] น. ดวงชีวิต, ดวงใจ. (ช.).
ยี	ก. ขยี้ เช่น ยีลูกตาล, ขยี้ให้ฟู เช่น ยีแป้งขนมขี้หนู, ทำให้ฟู เช่น ยีผม,
	ละเลง เช่น ตักอาหารมามาก ๆ กินไม่หมดจะเอายีหัว.
	ยียวน ก. เคล้าคลึงชวนให้กําเริบรัก, คลึงเคล้าให้เป็นที่พอใจ; ก่อกวน
	ให้เกิดโทสะ, ยวนยี ก็ว่า.
ยี่ ๑	ว. สอง ในคำว่า ยี่สิบ, ที่สอง เช่น เดือนยี่ (คือ เดือนที่ ๒ นับทางจันทรคติ),
	โบราณใช้ว่า ญี่ ก็มี.
ยี่ ๒	(ถิ่นพายัพ) น. ปีขาล.
ยี้	อ. คําที่เปล่งออกมาแสดงอาการรังเกียจสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นต้น เช่น ยี้!
	เสื้อสกปรกอย่างนี้ยังจะเอามาให้อีก, อี๊ ก็ว่า.
ยี่ก่า	น. ขนนกที่ปักหมวก.
ยี่เก	(ปาก) น. ลิเก.
ยี่เข่ง	น. ชื่อไม้ต้นชนิด Lagerstroemia indica L. ในวงศ์ Lythraceae ดอกสี
	ม่วงแดง ชมพู หรือขาว ออกเป็นช่อตามปลายกิ่ง.
ยี่โถ	น. ชื่อไม้พุ่มชนิด Nerium oleander L. ในวงศ์ Apocynaceae ดอกสีชมพู
	ขาว แดง หรือเหลือง มีทั้งกลิ่นหอมและไม่มีกลิ่นหอม ยางเป็นพิษ.
	ยี่โถฝรั่ง ดู รําเพย ๒.
ยีน	น. ผ้าฝ้ายเนื้อหนาหยาบ มักย้อมสีน้ำเงิน. (อ. jean).
ยี่โป้	น. ผ้าสำหรับพาดไหล่ หรือคาดพุง.
ยี่ภู่	น. ที่นอน, ฟูก, (ราชาศัพท์ใช้ว่า พระยี่ภู่).
ยีราฟ	น. ชื่อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในวงศ์ Giraffidae เป็นสัตว์เคี้ยวเอื้อง คอยาว
	มาก มีเขา ๑ คู่ ตัวสีน้ำตาลอมเหลืองมีลายสีน้ำตาลเข้มลักษณะเป็นดอก
	หรือเป็นตาราง อยู่รวมกันเป็นฝูง มีถิ่นกำเนิดในทวีปแอฟริกา มีหลายชนิด
	เช่น ชนิด Giraffa camelopardalis.
ยี่สก	น. ชื่อปลานํ้าจืดชนิด Probarbus jullieni ในวงศ์ Cyprinidae ลําตัวยาว
	เพรียว แบนข้าง มีหนวดสั้นที่มุมปากข้างละ ๑ เส้น มีแถบสีดําเด่นพาด
	ตามยาวเฉพาะบนลําตัว ๗๘ แถบ ขนาดยาวกว่า ๙๐ เซนติเมตร, ยี่สก
	ทอง ก็เรียก.
ยี่สกทอง	ดู ยี่สก.
ยี่สง	น. ถั่วยี่สง. (ดู ถั่วลิสง ที่ ถั่ว ๑).
ยี่สน	น. ชื่อปลากระเบนทะเลชนิด Aetobatus narinari ในวงศ์ Myliobatidae
	ผิวหนังเรียบ ใกล้โคนหางด้านบนมีเงี่ยง ๑๔ เงี่ยง เรียงอยู่ชิดกัน ด้าน
	หลังสีดำมีจุดสีขาวกระจายอยู่ส่วนท้าย ด้านท้องสีขาว ขนาดกว้างได้ถึง
	๑.๕ เมตร, กระเบนเนื้อดำ ก็เรียก.
ยี่สาน, ยี่ส่าน	น. ตลาดของแห้ง, ที่ขายของแห้ง. (เทียบเปอร์เซีย bazaar).
ยี่สิบ	ว. จํานวน ๑๐ สองหนรวมกัน.
ยี่สุ่น	ดู กุหลาบ (๑).
ยี่หระ	(ปาก) ก. สะทกสะท้าน, ไยดี, มักใช้ในความปฏิเสธ เช่น ไม่เห็นยี่หระ.
ยี่หร่า	[หฺร่า] ดู เทียนขาว ที่ เทียน ๔. (เทียบ ส. ชีรก; ทมิฬ ชีรา; ฮินดูสตานี
	zira).
	ยี่หร่าหวาน ดู เทียนข้าวเปลือก ที่ เทียน ๔.
ยี่ห้อ	น. เครื่องหมายสําหรับร้านค้าหรือการค้า, ชื่อร้านค้า; เครื่องหมาย เช่น
	สินค้ายี่ห้อนี้รับประกันได้; (ปาก) ลักษณะ เช่น เด็กคนนี้หน้าตาบอก
	ยี่ห้อโกง; ชื่อเสียง เช่น ต้องรักษายี่ห้อให้ดี อย่าทำให้เสียยี่ห้อ. (จ.).
ยี่หุบ	น. ชื่อไม้พุ่มชนิด Magnolia coco DC. ในวงศ์ Magnoliaceae ดอกสีขาว
	ลักษณะคล้ายดอกมณฑาแต่เล็กกว่า.
ยึกยัก	ก. ขยุกขยิก, ยักไปยักมา, เช่น นั่งทำตัวยึกยัก. ว. อาการที่ลังเลไม่กล้า
	ตัดสินใจ, กระยึกกระยัก ก็ว่า.
ยึกยือ	ว. หยิกไปหยิกมา, ไม่ตรง, ไม่เป็นระเบียบ, เช่น เขียนหนังสือเป็นตัว
	ยึกยือ, กระยึกกระยือ ก็ว่า.
ยึด	ก. ถือเอาไว้ เช่น ยึดราวบันไดไว้ให้ดี, เหนี่ยว, รั้ง, เช่น หนุมานยึดรถ
	พระอาทิตย์; เข้าครอบครอง เช่น ยึดพื้นที่, ใช้อำนาจกฎหมายรับสิ่งใด
	สิ่งหนึ่งมา เช่น ยึดใบขับขี่ ยึดทรัพย์.
	ยึดครอง ก. เข้าถือสิทธิครอบครอง.
	ยึดถือ ก. จับถือ, เอามารักษา, นับถือ เช่น ยึดถือพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่ง.
	ยึดทรัพย์ (กฎ) ก. การที่เจ้าพนักงานเอาทรัพย์สินไปจากการครอบครอง
	ของบุคคล เพราะเหตุที่กระทําการฝ่าฝืนกฎหมายหรือเพื่อบังคับคดี.
	ยึดมั่น ก. ยึดถืออย่างมั่นคง ไม่เปลี่ยนแปลงง่าย ๆ เช่น ยึดมั่นในหลักการ
	ยึดมั่นในตัวบุคคล.
	ยึดหัวหาด ก. ยึดชายฝั่งทะเลซึ่งอยู่ในความครอบครองของข้าศึกเพื่อ
	สะดวกในการยกพลขึ้นบก, โดยปริยายหมายถึงยึดจุดสำคัญหรือบุคคล
	สำคัญเป็นต้นเพื่อที่จะทำให้แผนการขั้นต่อไปประสบความสำเร็จ เช่น
	ต้องยึดหัวหาดในพรรคให้ได้ก่อน.
	ยึดเหนี่ยว ก. อาศัยเป็นที่พึ่ง.
	ยึดอำนาจ ก. ใช้กำลังเข้าแย่งอำนาจในการบริหารบ้านเมือง.
ยืด	ก. ขยายตัวให้ยาวออกไปได้ เช่น ยางยืด ผ้ายืดออกไป, ขยายเวลาให้
	นานออกไป เช่น ยืดเวลา. ว. เรียกสิ่งที่ขยายตัวให้ยาวหรือกว้างออกไป
	เช่นนั้น เช่น เสื้อยืด กางเกงยืด; ยาว เช่น น้ำลายไหลยืด; นาน, ยืนนาน,
	เช่น อยู่กันยืด.
	ยืดแข้งยืดขา, ยืดเส้นยืดสาย ก. อาการที่ออกกำลังโดยเดินหรือวิ่งเป็นต้น
	เพื่อให้หายเมื่อยขบ.
	ยืดตัว ก. เจริญเติบโต (ใช้แก่เด็กเล็ก ๆ) เช่น เด็กกำลังยืดตัว.
	ยืดยาด ว. เสียเวลานาน, ชักช้า, เช่น ทำงานยืดยาด แต่งตัวยืดยาด.
	ยืดยาว ว. ยาวมาก เช่น พูดเสียยืดยาว พรรณนาสรรพคุณเสียยืดยาว.
	ยืดเยื้อ ว. ยาวนาน, ไม่ใคร่จะจบสิ้นง่าย ๆ, เช่น คดียืดเยื้อ.
	ยืดหยุ่น (วิทยา) ว. ลักษณะที่วัตถุสามารถกลับคืนสู่รูปทรงเดิมได้
	หลังจากแรงที่มากระทําต่อวัตถุนั้นหยุดกระทํา; โดยปริยายหมายความ
	ว่า รู้จักผ่อนสั้นผ่อนยาว, ไม่ตายตัว, อะลุ่มอล่วย, เปลี่ยนแปลงได้.
	ยืดอก ก. เบ่งอกแสดงให้เห็นความสง่าผ่าเผยเป็นต้น.
ยืน	ก. ตั้งอยู่ เช่น เสายืนเรียงเป็นแถว, เอาเท้าเหยียบพื้นแล้วตั้งตัวให้ตรง
	ขึ้นไป. ว. นาน, ยาว เช่น อายุยืน, ยืด เช่น คบกันยืนนาน; คงอยู่, อยู่
	กับที่ ไม่เปลี่ยนแปลง เช่น ยืนคํา; คงเดิม เช่น พิพากษายืน; ยาวเป็น
	แนวตรงเข้าไป เช่น ที่ดินยืนเข้าไป ๓ เส้น.
	ยืนกระต่ายสามขา (สํา) ก. พูดยืนยันอยู่คําเดียว โดยไม่เปลี่ยนความคิด
	เดิม, มักพูดว่า ยืนกระต่ายขาเดียว.
	ยืนกราน ก. ยืนคําอยู่อย่างใดก็อย่างนั้น (ไม่ยอมถอนหรือเปลี่ยนความเห็น
	เป็นอื่น).
	ยืนคำ ก. ยืนยันคำพูดที่พูดไปแล้วโดยไม่เปลี่ยนแปลง.
	ยืนค้ำหัว ก. ยืนชิดอยู่ข้างหลังผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่ ถือว่าแสดงอาการไม่เคารพ
	เช่น อย่ายืนค้ำหัวผู้ใหญ่.
	ยืนเครื่อง น. ตัวพระนางที่แต่งเครื่องกษัตริย์.
	ยืนชิงช้า (โบ) น. เรียกข้าราชการที่เป็นประธานในพิธีโล้ชิงช้าแทน
	พระเจ้าแผ่นดินว่า พระยายืนชิงช้า.
	ยืนต้น น. เรียกต้นไม้ใหญ่ที่มีผลและมีอายุยืนนาน.
	ยืนต้นตาย ก. อาการที่ต้นไม้บางชนิดเช่นต้นตาล ต้นลาน ตายแล้วแต่
	ยังไม่ล้ม, อาการที่ไม้ยืนต้นเช่นต้นสัก ต้นยาง ตายเองหรือถูกกานคือ
	ควั่นเปลือกและกระพี้โดยรอบออกแล้วตาย แต่ยังไม่ล้ม.
	ยืนแท่น น. เรียกช้างสำคัญที่ผูกเครื่องพระคชาธารยืนบนแท่นในงาน
	พระราชพิธีว่า ช้างยืนแท่น, เรียกรูปเทวดาที่วาดหรือปั้นในท่ายืนอยู่บน
	แท่นว่า เทวดายืนแท่น.
	ยืนพื้น ก. คงที่อยู่เสมอ, คงยึดหลักหรือแบบเสมอ, เช่น กับข้าวไทยมี
	น้ำพริกยืนพื้น.
	ยืนยง ก. คงอยู่นาน.
	ยืนยัน ก. พูดคงคําโดยแน่นแฟ้น, พูดรับว่ารู้เห็นหรือทำเป็นต้นโดย
	แน่นอน, เช่น เขายืนยันว่าเขาเห็นขโมยแน่, ยํ้าหรือแจ้งความจำนง
	โดยไม่เปลี่ยนแปลง เช่น เขายืนยันการเดินทางในเที่ยวหน้า, ใช้ว่า
	ยัน คําเดียวก็มี.
	ยืนยาม ก. ยืนเฝ้ายาม.
	ยืนโรง น. เรียกผู้แสดงเป็นตัวละครหรือลิเกเป็นต้นตัวใดตัวหนึ่งประจํา
	เช่น พระเอกยืนโรง ตัวตลกยืนโรง, เรียกผู้ที่ได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่
	ใดหน้าที่หนึ่งเป็นประจำ เช่น เขาเป็นตัวยืนโรงในการประชุม; เรียกช้าง
	หรือสัตว์เลี้ยงที่ปรนปรือเป็นพิเศษอยู่ประจําโรง เช่น ช้างยืนโรง ม้ายืนโรง.
	ก. ทำหน้าที่ใดหน้าที่หนึ่งเป็นประจำ เช่น เขาต้องยืนโรงตอบปัญหาตลอด
	รายการ; (โบ) ออกซํ้า ๆ เช่น ถั่วออก ๓ ยืนโรง (มักใช้แก่การพนันบางอย่าง).
	ยืนหยัด ก. สู้ไม่ยอมถอย เช่น เขายืนหยัดสู้ได้ตลอด ๕ ยก.
ยื่น	ก. กิริยาหรืออาการที่เหยียดหรือเหลื่อมลํ้าออกไป เช่น ยื่นมือ ยื่นซอง มุข
	ยื่นออกจากตัวอาคาร; เสนอ, ส่ง, มอบ, เช่น ยื่นเรื่องราว ยื่นบัญชี ยื่นฟ้อง;
	โดยปริยายหมายถึงกิริยาของผู้ที่เข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เขาไม่ต้องการ
	ให้พูดให้ทําว่า ยื่นปาก ยื่นหน้า. ว. เรียกสิ่งที่มีลักษณะคล้ายคลึงเช่นนั้น
	เช่น คางยื่น พุงยื่น.
	ยื่นแก้วให้วานร (สํา) ก. เอาของมีค่าให้แก่คนที่ไม่รู้จักค่าของสิ่งนั้น.
	ยื่นจมูก (สํา) ก. เข้าไปสอดแทรกในเรื่องที่ไม่ใช่ธุระของตน, เสือก.
	ยื่นมือ ก. เข้าไปเกี่ยวข้องด้วย, เข้าไปเพื่อช่วยเหลือเป็นต้น.
	ยื่นหมูยื่นแมว (สํา) ก. แลกกันโดยต่างฝ่ายต่างให้และรับในเวลาเดียวกัน.
ยืม	ก. ขอสิ่งของ เงิน เป็นต้น มาใช้ชั่วระยะเวลาหนึ่งแล้วคืนให้หรือใช้คืน,
	นําของของผู้อื่นมาใช้เป็นของตน เช่น ยืมคําในภาษาบาลีมาใช้ ยืม
	วัฒนธรรมตะวันตกมาใช้ ยืมความคิด; (คณิต) ในการลบเลข ถ้าเลข
	ตัวตั้งในหลักใดน้อยกว่าเลขที่จะนํามาลบ ให้นําเลขจากหลักสูงถัดไป
	มาเพิ่มเลขตัวตั้งเพื่อให้มากพอที่จะลบได้ เช่น ๔๓ - ๕ ในที่นี้ ๕ ลบจาก
	๓ ไม่ได้ ๓ ต้องยืม ๔ ซึ่งเป็นหลักสิบมา ๑ รวมเป็น ๑๓ แล้วลบออกเสีย
	๕ เหลือ ๘ ๔ เมื่อถูกยืมไป ๑ ก็เหลือ ๓ ผลลัพธ์ ๓๘, ขอยืม ก็ว่า.
	ยืมจมูกคนอื่นหายใจ (สํา) ก. อาศัยผู้อื่นทำงานให้มักไม่สะดวกเหมือน
	ทำด้วยตนเอง, พึ่งจมูกคนอื่นหายใจ หรือ เอาจมูกผู้อื่นมาหายใจ ก็ว่า.
	ยืมชื่อ ก. อาศัยชื่อผู้อื่นไปเป็นประโยชน์ตน เช่น ยืมชื่อคนมีชื่อเสียง
	ไปอ้างเพื่อให้คนเชื่อถือ.
	ยืมปาก ก. อาศัยผู้อื่นพูดแทน เช่น ยืมปากครูขออนุญาตพ่อแม่ไปทัศนาจร.
	ยืมมือ ก. อาศัยผู้อื่นทำการแทน เช่น ยืมมือเขาไปล้างแค้น.
ยื้อ	ก. แย่งด้วยอาการเช่นฉุด ยุด ดึงไปมา เช่น ยื้อข้อมือ, มักใช้เข้าคู่กับคํา
	แย่ง เป็น ยื้อแย่ง เช่น หมายื้อแย่งกระดูกกัน.
	ยื้อยุด ก. ฉุดรั้งไว้.
ยุ	ก. กล่าวชักชวน ส่งเสริม หนุน หรือเป็นใจให้ทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง (มักใช้
	ในทางที่ไม่สมควร) เช่น ยุให้เขาทะเลาะกัน ยุให้โกรธ ยุให้กําเริบ.
	ยุขึ้น ก. หนุนให้ทำอะไรก็ทำตาม.
	ยุไม่ขึ้น ก. หนุนเท่าไร ๆ ก็ไม่ยอมทำตาม.
	ยุยง ก. ยุหรือส่งเสริมให้ทำในสิ่งที่ไม่ดีหนักขึ้น เช่น ยุยงให้หนีโรงเรียน
	ยุยงให้เล่นการพนัน.
	ยุแยง, ยุแหย่ ก. ยุให้ทั้ง ๒ ฝ่ายแตกกัน.
	ยุแยงตะแคงแซะ, ยุแยงตะแคงรั่ว, ยุแยงตะแคงแส่ ก. ยุให้ทั้ง ๒ ฝ่าย
	แตกกัน.
	ยุส่ง ก. หนุนให้ทำโดยไม่ห้ามปราม.
	ยุแหย่ ก. ยุให้เขาแตกกัน เช่น ยุแหย่ให้เขาแตกสามัคคี.
	ยุให้รำตำให้รั่ว (สํา) ก. ยุให้แตกกัน, ยุให้ผิดใจกัน.
ยุกกระบัตร	น. ยกกระบัตร.
ยุกดิ, ยุกติ	(แบบ; กลอน) ก. ชอบ เช่น รุ่งนั้นธก็เสด็จโดยอุตราภิมุข ดําเนอรยุกติ
	ยูรยาตร. (ม. คําหลวง วนปเวสน์). (ส. ยุกฺติ; ป. ยุตฺติ).
	ยุกติธรรม น. ยุติธรรม.
ยุกต์	ว. ชอบ, ถูกต้อง, ประกอบ. (ส.; ป. ยุตฺต).
ยุค ๑	น. แอก. (ป., ส.).
	ยุคนธร [คนทอน] น. ชื่อภูเขาชั้นที่ ๑ ซึ่งเป็นชั้นในที่สุดในหมู่เขา
	สัตบริภัณฑ์ที่ล้อมเป็นวงกลมรอบเขาพระสุเมรุ, ใช้ ยุคันธร หรือ ยุคุนธร
	ก็มี. (ป., ส.). (ดู สัตบริภัณฑ์, สัตภัณฑ์).
ยุค ๒	น. คู่, ทั้งสอง. (ป., ส.).
	ยุคล ว. คู่, ทั้งสอง. (ป., ส.).
	ยุคลบาท [ยุคนละบาด] น. เท้าทั้งคู่. (ป., ส.).
ยุค ๓	น. คราว, สมัย, เช่น ยุคมืด ยุคหิน; กําหนดเวลาของโลก มี ๔ ยุค.
	(ดู จตุรยุค). (ป., ส.).
	ยุคเข็ญ น. คราวที่มีความเดือดร้อนลําเค็ญอย่างใหญ่หลวง.
	ยุคทมิฬ น. ยุคที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมโหดดุร้าย.
	ยุคทอง น. ช่วงเวลาที่เจริญรุ่งเรือง เช่น สมัยสมเด็จพระนารายณ์
	มหาราชเป็นยุคทองแห่งวรรณคดีไทยยุคหนึ่ง.
	ยุคมืด น. ช่วงแรกของสมัยกลางในประวัติศาสตร์ยุโรป ประมาณ
	๖๐๐ ปี ระหว่าง พ.ศ. ๑๐๕๐๑๖๕๐ เป็นยุคที่ประชาชนมีแต่ความ
	มืดมนหมดหวังในชีวิต เพราะถูกพวกตาดมองโกลทำลายล้าง และ
	ไม่มีความเจริญทางสติปัญญาเพราะศาสนาไม่เปิดโอกาสให้คิดอย่าง
	เสรี, โดยปริยายหมายถึงยุคที่ประชาชนหมดหวังในชีวิต.
ยุคันต, ยุคันต์	น. ที่สุดแห่งยุค. (ป.).
	ยุคันตวาต [ยุคันตะ] น. ลมในที่สุดยุค หมายความว่า ลมที่มาทําลาย
	โลกเมื่อสิ้นยุค. (ป.).
ยุคันธร	น. ยุคนธร. (ป.). (ดู ยุคนธร ที่ ยุค ๑).
ยุคุนธร	น. ยุคนธร. (ดู ยุคนธร ที่ ยุค ๑).
ยุง	น. ชื่อแมลงขนาดเล็กหลายชนิดในวงศ์ Culicidae โดยทั่วไปลําตัวยาว
	๓๖ มิลลิเมตร มีปีก ๑ คู่ ปีกมีเกล็ดติดอยู่ตามเส้นปีกและอาจคลุมไป
	ถึงหัวและลําตัวด้วย หนวดยาวขนที่ปกคลุมหนวดของตัวเมียสั้น ของ
	ตัวผู้ยาว ปากเป็นชนิดเจาะดูด เช่น ยุงรําคาญในสกุล Culex ยุงลาย ใน
	สกุล Aedes ยุงก้นปล่องในสกุล Anopheles เฉพาะตัวเมียกินเลือด.
ยุ่ง	ว. อาการของสิ่งที่เป็นเส้นเป็นฝอยสับสนพัวพันกันถึงกับต้องสางจึง
	จะเป็นระเบียบเรียบร้อยได้ เช่น ผมยุ่ง ไหมพันกันยุ่ง, ไม่เรียบร้อย เช่น
	เขียนหนังสือยุ่งอ่านไม่ออก ข้าวของปนกันยุ่ง, อาการที่ทำให้สับสน
	เช่น ทำเรื่องยุ่ง, เรียกผู้ที่ชอบทำให้สับสนวุ่นวายว่า ตัวยุ่ง. ก. เข้ามา
	เกี่ยวข้องพัวพันโดยไม่จำเป็น เช่น อย่าไปยุ่งเรื่องของเขา อย่าไปยุ่งกับ
	เขา, มีธุระพัวพันมาก เช่น กำลังยุ่งอย่ามากวนใจ, วุ่นวายไม่เป็นปรกติ
	เช่น ยุ่งกันไปทั้งบ้าน.
	ยุ่งขิง (ปาก) ว. ยุ่งมาก, นุงนัง, สับสนวุ่นวาย.
	ยุ่งใจ ก. กังวลวุ่นวายใจ เช่น เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ทำให้ยุ่งใจได้.
	ยุ่งยาก ว. สลับซับซ้อนสางออกยาก เช่น ปัญหาการเงินยุ่งยาก.
	ยุ่งยิ่ง ก. ยุ่งจุก ๆ จิก ๆ เช่น ยุ่งยิ่งเรื่องปัญหาครอบครัว.
	ยุ่งสมอง ก. ทำให้ความคิดสับสน เช่น อย่าเอาเรื่องนี้มาคิดให้ยุ่งสมอง.
	ยุ่งเหมือนยุงตีกัน (สํา) ว. ยุ่งเหยิง, สับสนปนเปกัน.
	ยุ่งเหยิง ว. ยุ่งกันใหญ่, วุ่นวายไม่มีระเบียบ, เช่น การจลาจลทำให้
	บ้านเมืองยุ่งเหยิง.
ยุ้ง	น. สิ่งปลูกสร้างสําหรับเก็บข้าวเปลือกข้าวโพดเป็นต้นประจําบ้าน.
ยุงกวาด	ดู หญ้าขัดใบยาว ที่ หญ้าขัด.
ยุงปัด ๑	ดู หญ้าขัดใบยาว ที่ หญ้าขัด.
	ยุงปัดแม่ม่าย ดู หญ้าขัด.
ยุงปัด ๒	น. ไม้สําหรับปัดกวาดผง ทําด้วยต้นขัดมอน, ทางพายัพเรียกว่า ไม้ยู.
ยุด	ก. ฉุดไว้ เช่น ยุดมือ, ดึงไว้ เช่น ครุฑยุดนาค, รั้งไว้ เช่น ยุดไว้เป็น
	ตัวประกัน.
ยุต ๑	[ยุด] ก. ประกอบ. (ป. ยุตฺต; ส. ยุกฺต).
ยุต ๒	[ยุด] น. เศษด้ายเศษผ้าใช้เช็ดน้ำมันเครื่องเป็นต้นใช้แล้วทิ้งไป.
ยุติ ๑	[ยุดติ] ก. ชอบ, ถูกต้อง. (ป. ยุตฺติ; ส. ยุกฺติ).
	ยุติธรรม น. ความเที่ยงธรรม, ความชอบธรรม, ความชอบด้วยเหตุผล,
	เช่น ศาลย่อมทรงไว้ซึ่งความยุติธรรม; ชื่อกระทรวงที่มีอํานาจหน้าที่
	เกี่ยวกับการศาลยุติธรรม แต่ไม่รวมถึงการพิจารณาพิพากษาอรรถคดี.
	ว. เที่ยงธรรม, ไม่เอนเอียงเข้าข้างใดข้างหนึ่ง, ชอบด้วยเหตุผล, เช่น
	ราคายุติธรรม กรรมการตัดสินอย่างยุติธรรม.
ยุติ ๒	[ยุดติ] ก. ตกลง, จบ, เลิก, เช่น เรื่องนี้ยุติแล้ว ไม่ต้องพิจารณาอีกต่อไป.
ยุทธ, ยุทธ์	[ยุดทะ] น. สงคราม, การรบพุ่ง. (ป., ส.).
	ยุทธการ น. การรบ, การทําสงคราม.
	ยุทธนาวี น. สงครามทางเรือ เช่น ยุทธนาวีที่เกาะช้าง.
	ยุทธปัจจัย น. สิ่งของทั้งปวงที่มิใช่ยุทธภัณฑ์ แต่เป็นสิ่งเกื้อกูลต่อ
	การรบ เช่น อาหาร ยา เคมีภัณฑ์ รวมถึงสัตว์พาหนะด้วย.
	ยุทธภัณฑ์ (กฎ) น. อาวุธ เครื่องอุปกรณ์ของอาวุธ สารเคมี สารชีวะ สาร
	รังสี หรือเครื่องมือเครื่องใช้ที่อาจนําไปใช้ในการรบหรือการสงครามได้.
	ยุทธภูมิ น. สนามรบ.
	ยุทธโยธา น. งานช่างที่เกี่ยวกับทหาร เช่น การขุดคูสนามเพลาะ.
	ยุทธวิธี น. วิธีและอุบายของการรบ.
	ยุทธวินัย (โบ) น. กฎของการรบ.
	ยุทธศาสตร์ น. วิชาว่าด้วยการพัฒนาและการใช้อำนาจทางการเมือง
	เศรษฐกิจ จิตวิทยา และกำลังรบทางทหารตามความจำเป็นทั้งในยาม
	สงบและยามสงคราม. ว. ที่มีความสำคัญทางการเมือง เศรษฐกิจ
	จิตวิทยา และกำลังรบทางทหาร ทั้งในยามสงบและยามสงคราม เช่น
	จุดยุทธศาสตร์.
	ยุทธหัตถี น. การต่อสู้กันด้วยอาวุธบนหลังช้าง เป็นวิธีการรบอย่าง
	กษัตริย์ในสมัยโบราณ เช่น พระนเรศวรทรงทำยุทธหัตถีกับพระมหา
	อุปราชา, การชนช้าง ก็ว่า.
	ยุทโธปกรณ์ น. วัสดุอุปกรณ์ทั้งปวงและยุทธภัณฑ์ทุกชนิดซึ่งใช้ใน
	ราชการทหาร รวมทั้งเครื่องมือยานยนตร์ ชิ้นส่วนอะไหล่สาธารณูปโภค
	อันจำเป็นเพื่อปฏิบัติการรบหรือเพื่อดำรงและสนับสนุนกิจกรรมทาง
	ทหารโดยไม่คำนึงถึงว่าจะมีความมุ่งหมายทางธุรการหรือทางการรบ.
ยุทธนา	(กลอน) น. สงคราม, การรบพุ่ง.
	ยุทธนาการ น. อาการที่รบกัน, การรบกัน.
	ยุทธนาธิการ น. หน้าที่แห่งการรบ, หน้าที่แผนกการรบ.
ยุทโธปกรณ์	ดู ยุทธ, ยุทธ์.
ยุบ	ก. ทรุด เช่น ดั้งจมูกยุบ, บุบเข้าไป เช่น หัวกะโหลกยุบ หน้าหม้อรถยนต์
	ยุบ, ลด, ลดลง, เช่น พุงยุบ ฝียุบ, เรียกจังหวะรำของโขนละครเมื่อทำตัว
	ให้เตี้ยลงหลังจากยืดตัวขึ้นก่อนแล้ว; เลิก, ยกเลิก, เช่น ยุบกระทรวง ยุบ
	ตำแหน่ง; ทำให้หลอมละลายเพื่อทำให้เป็นอีกอย่างหนึ่ง เช่น ยุบกำไล
	ทำแหวน.
	ยุบยอบ ก. น้อยลง, จนลง, ขัดสนลง, เช่น ใช้เท่าไร ๆ เงินก็ไม่ยุบยอบ.
	ยุบยับ ว. อาการที่เสียแล้วเสียอีก, ย่อยยับ, เช่น เสียเงินยุบยับ.
ยุ่บ, ยุ่บยั่บ	ว. อาการที่เคลื่อนไหวกระดุบกระดิบของสัตว์เล็ก ๆ อย่างหนอน มด
	ปลวก จำนวนมาก ๆ เช่น มดขึ้นยุ่บ หนอนไต่ยุ่บยั่บ, โดยปริยายใช้แก่
	คนจำนวนมาก ๆ เช่น ที่สนามหลวงคนเดินขวักไขว่ยุ่บยั่บไปหมด.
ยุบยิบ	ว. ละเอียดเกินไป, ถี่ถ้วนเกินไป, เช่น ตรวจยุบยิบ คิดยุบยิบทุกบาท
	ทุกสตางค์; อาการคันน้อย ๆ ทั่วทั้งตัวหรือเฉพาะบริเวณใดบริเวณหนึ่ง
	เช่น คันยุบยิบไปทั้งตัว คันจมูกยุบยิบ.
ยุบล	น. ข้อความ, เรื่องราว.
ยุพ	[ยุบพะ] ว. หนุ่ม, สาว. (ป., ส. ยุว).
	ยุพยง, ยุพเยาว์ น. หญิงกําลังสาวสวย, นางงาม.
	ยุพราช, ยุพราชา น. รัชทายาทที่สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวสถาปนาขึ้นเป็น
	ตําแหน่งสมเด็จพระยุพราช โดยพระราชทานยุพราชาภิเษกหรือโดยพิธี
	อย่างอื่นสุดแท้แต่จะทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ.
	ยุพเรศ (กลอน) น. นางกษัตริย์, หญิงสาวสวย.
ยุพดี	[ยุบพะดี] น. หญิงรุ่น, หญิงสาว. (ป., ส. ยุวตี).
ยุพราช, ยุพราชา	ดู ยุพ.
ยุพเรศ	ดู ยุพ.
ยุพา, ยุพาน, ยุพาพาล, ยุพาพิน	(กลอน) น. หญิงสาวสวย.
ยุ่มย่าม	ว. ยุ่ง, เกะกะไม่เป็นระเบียบเรียบร้อย, เช่น หนวดเครายุ่มย่าม; อาการ
	ที่เข้าไปยุ่งเกี่ยวในเรื่องที่มิใช่หน้าที่ของตน เช่น เขาชอบเข้าไปยุ่มย่าม
	ในเรื่องของคนอื่น, อาการที่เข้าไปยุ่งเกี่ยวในสถานที่หวงห้ามหรือในที่
	ที่ตนไม่มีหน้าที่เกี่ยวข้อง เช่น ห้ามเข้าไปยุ่มย่ามในเขตหวงห้าม เขา
	ชอบเข้าไปยุ่มย่ามในสถานที่ราชการ.
ยุ่ย	ว. ผุหรือเปื่อยจนสลายตัวได้ง่าย เช่น ไม้เนื้อยุ่ย ดินยุ่ย.
ยุ้ย	ว. ยื่นโป่งออกมาอย่างน่ารักน่าเอ็นดู เช่น แก้มยุ้ย เด็กพุงยุ้ย.
ยุรบาตร	[ยุระบาด] (กลอน) ก. เดิน, ใช้ว่า ยะยุรบาตร ก็มี.
ยุรยาตร, ยูรยาตร	[ยุระยาด, ยูระ] (กลอน) ก. เดิน, แผลงเป็น ยวรยาตร หรือ ยัวรยาตร
	ก็มี.
ยุว, ยุวา, ยุวาน	น. ชายหนุ่ม. ว. หนุ่ม, รุ่น. (ป.; ส. ยุวนฺ, ยุวานก).
	ยุวชน น. เด็กวัยรุ่น.
	ยุวราช, ยุวราชา น. พระราชกุมารที่ได้รับอภิเษกหรือทรงรับแต่งตั้งอยู่
	ในตําแหน่งที่จะสืบราชสมบัติเป็นพระเจ้าแผ่นดินต่อไป. (ป., ส.).
ยุวดี	น. หญิงรุ่น, หญิงสาว. (ป., ส. ยุวตี).
ยุหงิด	น. มุหงิด.
ยุหบาตร	น. กระบวนทัพ. (ตัดมาจาก พยุหบาตร).
ยู	(ถิ่นพายัพ) น. ไม้ยุงปัดทําด้วยต้นขัดมอน เรียกว่า ไม้ยู.
ยู่	ก. บู้, ย่น, เยิน, เช่น ฟันต้นไม้เสียมีดยู่ คมมีดยู่.
	ยู่ยี่ ว. อาการที่ย่นหรือยับจนเสียรูป เช่น ผ้ายับยู่ยี่ ขยำกระดาษเสียยับยู่ยี่;
	อาการที่หน้าตาไม่สดชื่นแจ่มใส เช่น ตื่นนอนมาใหม่ ๆ หน้าตายู่ยี่.
ยูง ๑	น. ชื่อนกขนาดใหญ่ในสกุล Pavo วงศ์ Phasianidae ในฤดูผสมพันธุ์ตัวผู้
	จะมีขนหางยาวและมีแวว เพื่อใช้รําแพนให้ตัวเมียสนใจ อาศัยอยู่ตามป่า
	โปร่ง มักร้องตอนเช้าหรือพลบคํ่า กินเมล็ดพืช แมลง และสัตว์เล็ก ๆ มี
	๒ ชนิด คือ ยูงไทย (P. muticus) หงอนบนหัวตั้งตรงเป็นกระจุก หนังข้าง
	แก้มสีฟ้าและเหลือง ขนส่วนคอ หลัง ตลอดไปถึงปลายหางสีเขียว และ
	ยูงอินเดีย (P. cristatus) หงอนบนหัวแผ่เป็นรูปพัด หนังข้างแก้มสีขาว
	ขนส่วนคอและอกด้านบนสีนํ้าเงิน.
ยูง ๒	น. ชื่อไม้ต้นขนาดใหญ่ชนิด Dipterocarpus grandiflorus Blanco
	ในวงศ์ Dipterocarpaceae เนื้อไม้ใช้ในการก่อสร้าง.
ยูโด	น. ศิลปะการต่อสู้และป้องกันตัวอย่างหนึ่งของชาวญี่ปุ่นโดยไม่ต้อง
	ใช้อาวุธ.
ยูถะ	น. ฝูง, หมู่. (ป., ส.).
ยูถิกา	น. ต้นพุทธชาด. (ส.).
ยูปะ	น. เสาที่ปักอยู่กลางโรงพิธีสําหรับผูกสัตว์ที่จะบูชายัญ. (ส.).
ยูริก	น. กรดอินทรีย์ชนิดหนึ่ง มีสูตร C5H4N4O3 ลักษณะเป็นของแข็ง ไม่มีสี
	ละลายนํ้าได้เล็กน้อย มีปรากฏอยู่เป็นจํานวนน้อยในปัสสาวะและใน
	โลหิต ผู้ที่ป่วยเป็นโรคเกาต์ คือมีอาการบวมปวดบริเวณข้อกระดูก จะ
	ปรากฏมีเกลือโซเดียมและโพแทสเซียมของกรดนี้เกาะอยู่ที่ข้อกระดูก
	นั้น ๆ เรียกว่า กรดยูริก.
ยูเรนัส	น. ชื่อดาวเคราะห์ดวงที่ ๗ ในระบบสุริยะ มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า อยู่
	ห่างดวงอาทิตย์ประมาณ ๒,๘๗๐ ล้านกิโลเมตร มีเส้นผ่าศูนย์กลาง
	๕๐,๘๐๐ กิโลเมตร, ดาวมฤตยู ก็เรียก. (อ. Uranus).
ยูเรเนียม	น. ธาตุลําดับที่ ๙๒ สัญลักษณ์ U เป็นโลหะ ลักษณะเป็นของแข็ง สีขาว
	เนื้อแข็ง หลอมละลายที่ ๑๑๓๒?ซ. เป็นธาตุกัมมันตรังสีที่มีปรากฏใน
	ธรรมชาติ ใช้ประโยชน์เป็นเชื้อเพลิงนิวเคลียร์. (อ. uranium).
ยูโรเพียม	น. ธาตุลําดับที่ ๖๓ สัญลักษณ์ Eu เป็นโลหะ ลักษณะเป็นของแข็ง สีเทา
	เนื้ออ่อนมาก หลอมละลายที่ ๘๒๖?ซ. ใช้ประโยชน์นําไปดูดกลืน
	นิวตรอนเพื่อควบคุมปฏิกิริยานิวเคลียร์ ใช้ประกอบเป็นตัวเรืองแสงใน
	เครื่องรับโทรทัศน์สีเป็นต้น. (อ. europium).
ยูษะ	น. นํ้าต้มจากผักต่าง ๆ. (ส.).
เย้	ว. เอียงจนเสียรูปโดยมีอาการทําท่าจะทลายลง เช่น ห้องแถวเย้จวน
	จะพัง, เฉ, ไม่ตรง, เบนหรือเอียงไป, เช่น เขียนหนังสือแถวเย้.