รอม ๒	น. ภาชนะสานด้วยไม้ไผ่ รูปทรงกระบอก ก้นโปร่ง ใช้นึ่งเปลือกต้น
	ข่อยก่อนนําไปทุบทํากระดาษ.
รอมชอม	ก. ปรองดองกัน, ประนีประนอมกัน, ตกลงกันด้วยการไกล่เกลี่ย,
	ลอมชอม หรือ ออมชอม ก็ว่า.
รอมร่อ	[รอมมะร่อ] ว. ในระยะทางหรือเวลาอันใกล้จวนเจียน เช่น จะสำเร็จ
	การศึกษาอยู่รอมร่อ จะถึงบ้านอยู่รอมร่อ, รํามะร่อ ก็ว่า.
รอย	น. ลักษณะที่เป็นเส้น เป็นริ้ว หรือลวดลายเป็นต้นที่ปรากฏอยู่บนพื้น
	สิ่งใดสิ่งหนึ่ง เช่น รอยขีด รอยหน้าผากย่น รอยพระบาท รอยต่อ รอย
	ประสาน; เค้า, เค้าเงื่อน, เช่น แกะรอย ตามรอย; โดยปริยายหมายถึง
	ลักษณะที่คล้ายคลึงเช่นนั้น เช่น รอยรัก, ทาง เช่น มารอยเดียวกัน;
	ลักษณนามเรียกสิ่งที่เป็นรอย เช่น พระบาท ๔ รอย มีรอยต่อ ๓ รอย.
	(กลอน) ว. เห็นจะ, ชะรอย.
	รอยตรา น. รอยประทับของดวงตรา.
	รอยร้าว น. เค้าหรือท่าทีแห่งการแตกแยก.
ร่อย	ก. ค่อยหมดไป, กร่อนไป, เช่น คมมีดร่อย.
	ร่อยหรอ ก. ค่อยหมดไป, หมดไปสิ้นไปทีละน้อย, เช่น เงินทองร่อยหรอ.
ร้อย ๑	ว. จํานวนนับ ๑๐ สิบหนเป็นหนึ่งร้อย (๑๐๐).
	ร้อยชั่ง น. จํานวนเงิน ๘,๐๐๐ บาท ซึ่งถือว่าเป็นจํานวนมากในสมัยหนึ่ง,
	โดยปริยายหมายถึงลูกสาวที่พ่อแม่สงวนอย่างมีค่าเท่ากับเงิน ๑๐๐ ชั่ง.
	ร้อยทั้งร้อย (ปาก) ว. หมดทั้งสิ้น, มีเท่าไรก็หมด.
	ร้อยแปด (ปาก) ว. จํานวนมากมายหลายอย่างต่างชนิด, ร้อยแปดพันเก้า ก็ว่า.
	ร้อยละ น. ต่อร้อย, จำนวนส่วนในร้อยส่วน, เช่น ร้อยละ ๑๐ คือ ๑๐
	ต่อ ๑๐๐ หรือ ๑๐ ส่วนใน ๑๐๐ ส่วน.
	ร้อยลิ้น, ร้อยลิ้นกะลาวน ว. อาการที่พูดกลับกลอกตลบตะแลง.
	ร้อยสีพันอย่าง, ร้อยสีร้อยอย่าง (ปาก) ว. โยกโย้ไปต่าง ๆ นานา.
	ร้อยเอ็ด ว. ร้อยกับหนึ่ง (๑๐๑); เป็นจํานวนมากตั้งร้อย เช่น ร้อยเอ็ด
	พระนคร.
	ร้อยเอ็ดเจ็ดพระนคร, ร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ, ร้อยเอ็ดเจ็ดหัวเมือง (ปาก)
	ว. ทั่วทุกแห่งหน.
ร้อย ๒	ก. สอด, สอดด้วยด้ายเป็นต้น, เช่น ร้อยดอกไม้ ร้อยพวงมาลัย ร้อย
	สตางค์แดง ร้อยเชือกผูกรองเท้า.
	ร้อยกรอง ก. สอดผูกให้ติดต่อกัน, ร้อย ถัก และเย็บงานประเภทประณีต
	ศิลป์เช่นดอกไม้ให้เป็นรูปต่าง ๆ, เช่น ร้อยกรองข่ายคลุมไตร ร้อยกรอง
	สไบ; ตรวจชําระให้ถูกต้อง, สังคายนา, ในคําว่า ร้อยกรองพระธรรมวินัย;
	แต่งหนังสือดีให้มีความไพเราะ, เรียบเรียงถ้อยคําให้เป็นระเบียบตาม
	บัญญัติแห่งฉันทลักษณ์. น. คําประพันธ์, ถ้อยคําที่เรียบเรียงให้เป็น
	ระเบียบตามบัญญัติแห่งฉันทลักษณ์.
	ร้อยแก้ว น. ความเรียงที่สละสลวยไพเราะเหมาะเจาะด้วยเสียงและ
	ความหมาย.
	ร้อยหวาย น. เอ็นเหนือส้นเท้า.
ร้อย ๓	น. ยศทหารบกหรือตํารวจชั้นสัญญาบัตรชั้นต้น ตํ่ากว่านายพันหรือ
	นายพันตํารวจ เช่น นายร้อย ร้อยตรี ร้อยตํารวจโท.
ร้อยลิ้น ๑	ดูใน ร้อย ๑.
ร้อยลิ้น ๒	น. ชื่อต้นไม้ชนิดหนึ่ง. (พจน. ๒๔๙๓).
ร้อยหวี	น. ชื่อกล้วยชนิด Musa chiliocarpa Backer ในวงศ์ Musaceae ออกเครือ
	เป็นหวีมาก ปลูกเป็นไม้ประดับ, กล้วยงวงช้าง ก็เรียก.
ร่อแร่	ว. อาการหนักจวนตาย เช่น อยู่ในอาการร่อแร่.
ระ	ก. กระทบเรียดไป เช่น เอาไม้ระรั้วสังกะสี.
	ระฟ้า ว. สูงมาก เช่น ตึกระฟ้า.
	ระสะเก็ด ว. เรียกอาการลงโทษเฆี่ยนหลังซํ้าแผลเก่าที่ตกสะเก็ดแล้วว่า
	เฆี่ยนระสะเก็ด, โดยปริยายหมายความว่า พูดตําหนิซํ้าแล้วซํ้าอีก.
ระกะ	ก. มากเกะกะ, ใช้เข้าคู่กับคํา ระเกะ เป็น ระเกะระกะ.
ระกา	น. ชื่อปีที่ ๑๐ ของรอบปีนักษัตร มีไก่เป็นเครื่องหมาย.
ระกำ ๑	น. (๑) ชื่อไม้ต้นขนาดเล็กชนิด Cathormion umbellatum (Vahl) Kosterm.
	ในวงศ์ Leguminosae ดอกสีขาว ฝักแบนบิดเป็นวง, ระกํานา หรือ ระกําป่า
	ก็เรียก. (๒) ชื่อปาล์มชนิด Salacca wallichiana C. Martius ในวงศ์ Palmae
	ขึ้นเป็นกอ ก้านใบมีหนามแข็ง เนื้อฟ่าม ผลออกเป็นกระปุก กินได้.
ระกำ ๒	น. ความลําบาก, ความตรมใจ, ความทุกข์, เช่น ตกระกำลำบาก.
ระกำ ๓	ก. ปักเป็นดอกควบด้วยไหม. (ม.).
ระกำ ๔	น. ชื่อนํ้ามันชนิดหนึ่ง ใช้ทานวดแก้เคล็ดบวม. (ดู นํ้ามันระกํา ที่ นํ้า).
ระกำนา, ระกำป่า	ดู ระกํา ๑ (๑).
ระเกะระกะ	ก. มากเกะกะ.
ระคน	ก. ปนหรือผสมให้เข้ากันคละกันเป็นกลุ่มเป็นพวกเป็นต้น เช่น โจทย์ระคน.
ระคาง ๑	น. เม็ดผดที่เกิดขึ้นตามขาด้วยระคายต้นหญ้าหรือขนกระบือ, ตะคาง ก็ว่า.
ระคาง ๒	ก. หมาง, หมองใจ, เคืองใจ.
ระคาย	น. ละอองที่ทําให้คายคัน. ก. ทําให้คายคันเหมือนถูกละออง เช่น
	ระคายตัว, กระทบกระเทือนกายใจให้เกิดรําคาญไม่สุขใจ เช่น
	ระคายหู, (กลอน) ใช้เป็น กระคาย ก็มี.
ระเค็ดระคาย	น. เค้าเงื่อนที่ทราบมานิด ๆ หน่อย ๆ แต่ยังยืนยันให้แน่นอนไม่ได้,
	ระแคะระคาย ก็ว่า.
ระแคะ	น. เล่ห์, เงื่อนความ.
ระแคะระคาย	น. เค้าเงื่อนที่ทราบมานิด ๆ หน่อย ๆ แต่ยังยืนยันให้แน่นอนไม่ได้,
	ระเค็ดระคาย ก็ว่า.
ระฆัง	น. เครื่องใช้ตีให้เกิดเสียงเป็นอาณัติสัญญาณ หล่อด้วยทองเหลืองเป็นต้น
	รูปคล้ายลูกฟักตัด มีหูติดอยู่ตอนบน.
ระงม	ว. เสียงร้องแสดงความเศร้าโศกเสียใจของคนเป็นจํานวนมาก เช่น
	ร้องระงม; อบอ้าว, อบด้วยความร้อนหรือควัน, ในคําว่า ร้อนระงม.
ระงมไพร	น. ชื่อนกชนิดหนึ่ง อยู่ตามป่าใหญ่. (พจน. ๒๔๙๓).
ระงับ ๑	ก. ยับยั้งไว้, ทําให้สงบ, เช่น ระงับคดี ระงับเรื่องราว.
ระงับ ๒, ระงับพิษ	น. ชื่อไม้พุ่มชนิด Breynia glauca Craib ในวงศ์ Euphorbiaceae คล้าย
	ต้นก้างปลา ใช้ทํายาได้.
ระงี่	(โบ) ว. ดัง, ระงม, เซ็งแซ่.
ระแง้	น. เรียกแขนงของทะลายหมากหรือแขนงของรวงข้าวว่า ระแง้หมาก
	ระแง้ข้าว, ตะแง้ ก็ว่า.
ระโงกหิน	(ถิ่น–อีสาน) น. ชื่อเห็ดชนิด Amanita verna (Bull. ex Fr.) Vitt. ในวงศ์
	Amanitaceae ลักษณะคล้ายเห็ดฟางแต่ดอกสีขาว ก้านมีวงแหวน โคน
	ก้านโป่งเป็นกระเปาะ กินตาย.
ระชวย	ก. ชวย, พัดอ่อน ๆ, พัดเรื่อย ๆ, (ใช้แก่ลม).
ระดม	ก. ทำพร้อม ๆ กัน เช่น ระดมยิง; รวบรวม, รวมเข้าด้วยกัน, เช่น ระดมทุน
	ระดมคนช่วยกันทำงาน.
	ระดมพล ก. เกณฑ์ทหารเข้าประจำกองทัพอย่างรีบด่วน.
ระดะ, ระดา	ว. เกลื่อนกล่น.
ระดับ	น. ลักษณะของพื้นผิวตามแนวนอนระหว่างจุด ๒ จุดที่มีความสูงเสมอกัน
	โดยปรกติใช้ระดับนํ้าทะเลเป็นมาตรฐานในการวัด, เรียกเครื่องวัดความ
	เสมอของพื้นผิวว่าเครื่องวัดระดับ. ก. ปูลาด, แต่งตั้ง.
	ระดับทะเล น. ความสูงของพื้นนํ้าทะเลในขณะใดขณะหนึ่ง. (อ. sea level).
	ระดับทะเลปานกลาง น. ค่าเฉลี่ยของระดับน้ำทะเล ซึ่งคํานวณจากผล
	การตรวจระดับนํ้าทะเลขึ้นลงในที่ใดที่หนึ่งที่ได้บันทึกติดต่อกันไว้เป็น
	ระยะเวลานาน, ใช้ย่อว่า ร.ท.ก. (อ. mean sea level).
ระด่าว	ว. อาการที่ดิ้นสั่นรัวไปทั้งตัว, เร่าร้อน.
ระดู	น. เลือดประจําเดือนที่ถูกขับถ่ายจากมดลูกออกมาทางช่องคลอด.
	ระดูขาว น. สิ่งที่ถูกขับถ่ายออกมาทางช่องคลอด ลักษณะข้นหรือ
	ค่อนข้างข้น สีขาวหรือสีเหลืองปนเขียว มีกลิ่นเหม็น เกิดจากสาเหตุ
	หลายประการ เช่น ติดเชื้อไวรัส ติดเชื้อพยาธิชนิด Trichomonas
	vaginalis เนื้องอก, ตกขาวหรือมุตกิด ก็เรียก.
	ระดูทับไข้ น. การมีระดูออกมาระหว่างเป็นไข้.
ระเด่น	น. โอรสหรือธิดาของกษัตริย์เมืองใหญ่. (ช.).
ระเดียง	น. เรียกสายสําหรับตากผ้าสบงจีวรเป็นต้นของพระภิกษุสามเณรว่า
	สายระเดียง.
ระแด	น. คนชาติข่าพวกหนึ่ง ในตระกูลชวา-มลายู อยู่ทางฝั่งซ้ายแม่นํ้าโขง.
ระตู	น. เจ้าเมืองน้อย. (ช.).
ระทก	ว. หนาวใจ.
ระทด	ก. สลดใจ, มีจิตใจหวั่นไหวเพราะความโศกสลด, มักใช้เข้าคู่กับคำอื่น
	เช่น ระทดท้อ ระทดใจ.
	ระทดระทวย ว. อ่อนอกอ่อนใจ เช่น เขาเสียการพนัน
	จนหมดตัวเดินระทดระทวย
	ออกมา.
ระทม	ก. เจ็บชํ้าระกําใจ.
ระทวย ๑	ว. อ่อนช้อย, อ่อนใจ.
ระทวย ๒	ก. ระทด, มักใช้เข้าคู่กับคํา ระทด เป็น ระทดระทวย.
ระทอด	ก. ทิ้ง, ทอด.
ระทา	น. หอสูงรูปสี่เหลี่ยมหลังคาทรงยอดเกี้ยว ประดับดอกไม้ไฟนานาชนิด
	เช่น พลุ ตะไล จรวดใช้จุดในงานพระราชพิธี.
	(รูปภาพ ระทา)
ระทึก	ก. อาการที่ใจเต้นตึก ๆ.
ระทึง	ว. เสียงหึ่ง ๆ อย่างเสียงผึ้ง.
ระแทะ	น. ยานชนิดลากขนาดเล็ก มี ๒ ล้อ ใช้วัวเทียม ตัวเรือนราบไม่ยกสูง
	อย่างเรือนเกวียน มีทั้งชนิดโถงและประกอบหลังคา, กระแทะ หรือ
	รันแทะ ก็ว่า.
ระนัม	น. ป่ารกฉําแฉะ, ระนาม ก็ว่า.
ระนาด ๑	น. เครื่องปี่พาทย์ชนิดตี ประกอบด้วยลูกระนาดทำด้วยไม้ร้อยเชือกหัว
	ท้ายเข้าเป็นผืนใช้แขวนบนรางระนาด หรือทำด้วยเหล็กหรือทองเหลือง
	ใช้วางเรียงบนรางระนาดมีไม้ประกับหัวท้าย ลูกระนาดเรียงขนาดสั้น
	ยาวให้ลดหลั่นกันตามลำดับเสียง มีตั้งแต่ ๑๗–๒๑ ลูก มีไม้ตีคู่หนึ่ง
	เรียกว่า ไม้ตีระนาด, ลักษณนามว่า ราง.
	ระนาดแก้ว น. ระนาดที่ลูกทําด้วยแก้ววางเรียงบนรางระนาดซึ่งมีรูป
	สี่เหลี่ยมผืนผ้าขนานกับพื้น มีไม้ประกับหัวท้าย มีทั้งระนาดแก้วทุ้ม
	และระนาดแก้วเอก ระนาดแก้วทุ้มไม้ตีใช้ไม้นวม ระนาดแก้วเอก
	ใช้ไม้ตีที่มีลูกทำด้วยหนัง.
	ระนาดทุ้ม น. ระนาดที่มีเสียงต่ำกว่าและมีเสียงนุ่มนวลกว่าระนาดเอก
	ลูกระนาดเช่นเดียวกับระนาดเอกแต่ใหญ่และยาวกว่า มี ๑๗ ลูก ปาก
	รางระนาดเว้าโค้งขึ้นคล้ายปากเปลญวนด้านล่างตัดตรงขนานกับพื้น
	มีเท้าเล็ก ๆ ตรงมุม ๔ เท้า ไม้ตีใช้แต่ไม้นวมอย่างเดียว.
	ระนาดเอก น. ระนาดที่มีเสียงแกร่งกว่าระนาดทุ้ม ลูกระนาดโดยมาก
	ทำด้วยไม้ไผ่บง ไม้ชิงชัน หรือไม้มะหาด ฝานหัวท้ายและท้องตอนกลาง
	โดยปรกติมี ๒๑ ลูก รางระนาดมีรูปทรงคล้ายเปลญวน หัวตัดท้ายตัด
	มีเท้ารูปสี่เหลี่ยมคล้ายเชิงขันรับอยู่ใต้รางสำหรับตั้ง ไม้ตีมี ๒ อย่าง คือ
	ไม้แข็งใช้เมื่อต้องการเสียงแกร่งกร้าว และไม้นวมเมื่อต้องการเสียงเบา
	และนุ่มนวล.
ระนาด ๒	น. ไม้ไผ่ที่ถักอย่างเรือกสําหรับรองท้องเรือ.
ระนาด ๓	ว. อาการที่ล้มทับกัน, อาการที่เรียงกันเป็นแถว, มักใช้เข้าคู่กับคำระเน
	และ ระเนน เป็น ระเนระนาด และ ระเนนระนาด.
ระนาบ	(กลอน) ว. ราบ; ที่แบนเรียบ (ใช้แก่ผิว). น. พื้นที่ที่แบนเรียบ; (คณิต)
	เซตของบรรดาจุดที่เรียงต่อเนื่องกันเป็นพื้นราบสมํ่าเสมอ. (อ. plane).
	ระนาบเอียง น. สิ่งที่มีพื้นแบนเรียบเอียงทํามุมแหลมกับพื้นระดับ
	ใช้ประโยชน์เป็นเครื่องกลอย่างง่ายสําหรับเลื่อนเทหวัตถุหนักไปสู่
	ระดับที่ต้องการโดยที่สามารถพักเทหวัตถุนั้นได้เป็นระยะ ๆ.
ระนาม	น. ป่ารกฉําแฉะ เรียกว่า ป่าระนาม, ระนัม ก็ว่า.
ระนาว	ว. มากมาย (ใช้แก่สิ่งที่อยู่ในลักษณะที่ห้อยแขวนเป็นสาย เป็นแถว
	เป็นแนว เป็นต้น) เช่น แขวนธงเป็นระนาว สอบตกเป็นระนาว.
ระเนน	ว. อาการที่ล้มทับกัน, อาการที่เอนราบทับกัน.
	ระเนนระนาด, ระเนระนาด ว. เกลื่อนกลาด (ใช้แก่สิ่งที่อยู่ในลักษณะ
	ที่ล้มทับกันอยู่เรี่ยรายมากมาย).
ระเนียด	น. รั้วที่ปักเสารายตลอดไป, เสาค่าย.
ระแนง	น. ไม้สี่เหลี่ยมขนาดยาว หน้า ๑'' x ๑'' ใช้ตีทับบนกลอนหรือจันทัน
	สําหรับมุงกระเบื้องหรือตีทับคร่าวเพื่อทํารั้ว หรือทําแผงพรางแดด
	สําหรับเรือนกล้วยไม้. ก. เรียง; ร่อน เช่น เอาแป้งมาระแนงให้เป็นผง.
	(ขุนช้างขุนแผน). (ข. แรง ว่า ร่อน).
ระแนะ	น. เครื่องสําหรับรองรากตึกและเสาเรือน, แระ ก็เรียก; ท้องเรือ.
ระบบ	น. กลุ่มของสิ่งซึ่งมีลักษณะประสานเข้าเป็นสิ่งเดียวกันตามหลักแห่ง
	ความสัมพันธ์ที่สอดคล้องกัน ด้วยระเบียบของธรรมชาติหรือหลักเหตุผล
	ทางวิชาการ เช่น ระบบประสาท ระบบทางเดินอาหาร ระบบจักรวาล
	ระบบสังคม ระบบการบริหารประเทศ.
	ระบบสุริยะ น. ระบบที่ประกอบด้วยดวงอาทิตย์ ซึ่งเป็นศูนย์กลางของ
	แรงดึงดูด รวมทั้งดาวเคราะห์ใหญ่น้อยและบริวารของดาวเคราะห์ ดาว
	เหล่านี้หมุนอยู่รอบ ๆ ดวงอาทิตย์ และมีวงโคจรอยู่ในแนวระนาบ
	ใกล้เคียงกัน.
ระบม	ก. อาการเจ็บร้าวที่เกิดจากความเมื่อยขัดหรือบอบชํ้าเป็นต้น เช่น ฝีระบม
	จนเป็นไข้ ถูกตีระบมไปทั้งตัว, ชอกช้ำ เช่น อกระบม ระบมใจ.
	ระบมบาตร ก. รมบาตรให้ดําเป็นมันเพื่อกันสนิมด้วยกรรมวิธีต่าง ๆ
	เช่น เอากํามะถันและนํ้ามันทาบาตรแล้วรมไฟให้ร้อน.
ระบอบ	น. แบบอย่าง, ธรรมเนียม, เช่น ทำถูกระบอบ; ระเบียบการปกครอง เช่น
	การปกครองระบอบประชาธิปไตย การปกครองระบอบสมบูรณาญา
	สิทธิราชย์.
ระบัด	ก. ลัด, ผลิ, แตกใบอ่อน, เช่น ไม้ระบัดใบ. ว. เพิ่งลัด, เพิ่งผลิ, อ่อน,
	เช่น หญ้าระบัด.
ระบับ	น. แบบ, ฉบับ.
ระบาญ	ก. รบ, สู้รบ.
ระบาด	ว. แพร่ไปอย่างรวดเร็ว, แพร่ไปอย่างกว้างขวาง, แพร่ไปทั่ว, เช่น ข่าวลือ
	ระบาด, ลักษณะของโรคติดต่อที่แพร่ไปอย่างรวดเร็วและกว้างขวางเป็น
	คราว ๆ ไป, เรียกโรคที่มีลักษณะเช่นนั้นว่า โรคระบาด เช่น อหิวาตกโรค
	เป็นโรคระบาดชนิดหนึ่ง.
ระบานี, ระบานี้	ว. นัก, ทีเดียว, เช่นนี้, ดังนี้.
ระบาย ๑	น. ผ้าที่ห้อยจากขอบ.
ระบาย ๒	ก. ผ่อนออกไป เช่น ระบายสินค้า ระบายนํ้า ระบายความทุกข์, ถ่ายออก
	เช่น ระบายท้อง ระบายอากาศ.
	ระบายสี ก. ลงสี, แต้มสี, ป้ายสี, เช่น ระบายสีภาพทิวทัศน์ด้วยสีน้ำ;
	เสริมแต่งเกินความจริง เช่น เขาระบายสีข่าวเสียจนเชื่อไม่ลง.
	ว. ที่เสริมแต่งเกินความจริง เช่น ข่าวระบายสี.
ระบำ	น. การแสดงที่ใช้ท่าฟ้อนรำ ไม่เป็นเรื่องราว มุ่งความสวยงามหรือความ
	บันเทิง จะแสดงคนเดียวหรือหลายคนก็ได้ เช่น ระบำนพรัตน์ ระบำกอย
	ระบำฉุยฉาย. ก. ฟ้อนรำที่แสดงไม่เป็นเรื่องราว มุ่งความสวยงามหรือ
	ความบันเทิง จะแสดงคนเดียวหรือหลายคนก็ได้.
	ระบำปลายเท้า น. การเต้นรำแบบหนึ่งของชาวตะวันตก แสดงเป็น
	เรื่องราวหรือแสดงเดี่ยวก็ได้, บัลเลต์ ก็ว่า. (อ. ballet).
ระบิ, ระบิล	น. เรื่อง, ความ, ฉบับ, อย่าง.
	ระบิลเมือง น. กฎหมายและประเพณีของบ้านเมือง.
ระบือ	ว. เล่าลือ เช่น ข่าวระบือ, เลื่องลือ, แพร่หลายรู้กันทั่ว, เช่น ชื่อเสียงระบือ
	ไปไกล.
ระบุ	ก. เจาะจง เช่น ระบุชื่อผู้รับ ระบุตัวบุคคล, บ่งชื่อ, ออกชื่อเฉพาะ, เช่น
	ระบุชื่อพยาน; มีออกมามาก ๆ พร้อม ๆ กัน เช่น ทุเรียนระบุ เห็ดระบุ
	ส่าไข้ระบุ.
ระเบง	ก. ตี เช่น ระเบงฆ้องกลอง.
ระเบ็ง ๑	น. การมหรสพชนิดหนึ่งของหลวง ที่แสดงในงานพระราชพิธีสมโภช
	เช่น พระราชพิธีโสกันต์.
ระเบ็ง ๒	ว. ดัง, ดังอื้ออึงแซ่ไปหมด, มักใช้เข้าคู่กับคํา เซ็งแซ่ เป็น ระเบ็งเซ็งแซ่,
	ละเบ็ง ก็ว่า.
ระเบิด	ก. ปะทุแตกออกไป เช่น คลังกระสุนระเบิด, ทําให้ปะทุแตกออกไป
	เช่น ระเบิดหิน. น. ลูกระเบิด เช่น ทิ้งระเบิด.
	ระเบิดขวด น. ลูกระเบิดที่บรรจุสารเคมีบางอย่างในขวดแก้วหนา เมื่อ
	ถูกกระทบกระแทกอย่างแรงจะระเบิด.
	ระเบิดทำลาย น. ลูกระเบิดซึ่งบรรจุดินระเบิดอย่างแรง มักมีขนาดใหญ่
	มีอํานาจทําลายสูง.
	ระเบิดน้ำตา น. ลูกระเบิดซึ่งบรรจุสารเคมีที่ก่อให้เกิดการระคายเคือง
	แก่เยื่อตา ทําให้นํ้าตาไหล ลืมตาไม่ขึ้นอยู่ชั่วขณะ.
	ระเบิดปรมาณู น. ลูกระเบิดที่ให้อํานาจระเบิดได้ด้วยปฏิกิริยานิวเคลียร์
	ชนิดที่ทําให้นิวเคลียสของอะตอมของธาตุยูเรเนียมหรือธาตุพลูโทเนียม
	แตกสลาย ระเบิดชนิดนี้มีอํานาจทําลายมากยิ่งกว่าระเบิดธรรมดาที่ใช้
	ดินระเบิด.
	ระเบิดเพลิง น. ลูกระเบิดซึ่งบรรจุสารเคมีที่ติดไฟทันทีเมื่อเกิดการ
	ระเบิดขึ้นแล้ว.
	ระเบิดมือ น. ลูกระเบิดขนาดเล็กที่บรรจุดินระเบิดอย่างแรง ใช้ขว้างให้
	เกิดการระเบิด.
	ระเบิดเวลา น. ลูกระเบิดที่มีอุปกรณ์ตั้งกําหนดเวลาให้ระเบิด.
	ระเบิดไอพิษ น. ลูกระเบิดที่บรรจุสารพิษซึ่งเมื่อเกิดการระเบิดขึ้นแล้ว
	จะกลายเป็นไอหรือควันที่ก่อให้เกิดอันตรายแก่ร่างกายและอาจทำให้
	ถึงแก่ความตายได้.
	ระเบิดไฮโดรเจน น. ลูกระเบิดที่ให้อํานาจระเบิดได้ด้วยปฏิกิริยานิวเคลียร์
	ชนิดที่ทําให้นิวเคลียสของธาตุไฮโดรเจนหลอมรวมตัวเป็นนิวเคลียสของ
	ธาตุฮีเลียมซึ่งหนักกว่า ระเบิดชนิดนี้มีอํานาจทําลายยิ่งกว่าระเบิดปรมาณู
	มาก. (อ. H—bomb).
ระเบียง	น. พื้นเรือนที่ต่อออกไปทางด้านข้าง มีหลังคาคลุม; โรงแถวที่ล้อมรอบ
	อุโบสถหรือวิหาร, ถ้าเป็นอารามหลวง เรียกว่า พระระเบียง. ว. เรียง,
	เคียง, ราย.
ระเบียน	น. ทะเบียน, แบบ, เช่น ระเบียนประจำตัวนักเรียน.
ระเบียบ	น. แบบแผนที่วางไว้เป็นแนวปฏิบัติหรือดําเนินการ เช่น ระเบียบวินัย
	ระเบียบข้อบังคับ ต้องปฏิบัติตามระเบียบ. ว. ถูกลําดับ, ถูกที่เป็นแถว
	เป็นแนว, มีลักษณะเรียบร้อย, เช่น เขาทำงานอย่างมีระเบียบ.
	ระเบียบการ น. ข้อกําหนดหรือข้อบังคับที่บัญญัติขึ้นเป็นแนวปฏิบัติ
	เช่น ระเบียบการของโรงเรียน.
	ระเบียบจัด ว. เจ้าระเบียบ, ที่ถือระเบียบอย่างเคร่งครัด.
	ระเบียบวาระ น. ลําดับรายการที่กําหนดไว้ในการประชุมแต่ละครั้ง.
ระแบบ	(กลอน) น. แบบ.
ระใบ	(โบ) น. ระบาย เช่นพระกลดใหญ่มีระใบถึงสามชั้น. (ปกีรณําพจนาดถ์).
ระมัดระวัง	ก. ดูแลให้ปลอดภัย, ดูแลอย่างรอบคอบไม่ให้พลั้งพลาด, เช่น ระมัดระวัง
	ให้ดีเวลาข้ามถนน ระมัดระวังเรื่องสายไฟฟ้ารั่วให้มาก. ว. ประหยัด,
	ไม่สุรุ่ยสุร่าย, เช่นใช้จ่ายอย่างระมัดระวัง.
ระมา	น. เหลือบ. (ช.).
ระมาด	น. แรด. (ข. รมาส).
ระเมียร	ก. ดู, น่าดู. (ข. รมึล ว่า ดู).
ระย่อ	ก. ขยาด, ครั่นคร้าม, ไม่กล้าสู้, ไม่มีกำลังใจจะสู้.
ระย่อม	น. ชื่อไม้พุ่มชนิด Rauvolfia serpentina (L.) Benth. ex Kurz ในวงศ์
	Apocynaceae ทุกส่วนมียางขาว ดอกเล็กสีชมพู ออกเป็นช่อตามยอด
	รากใช้ทํายาได้, กระย่อม ก็เรียก.
ระยะ	น. ช่วง, ตอน, เช่น ระยะเวลา ระยะทาง ระยะนี้ฝนตกชุก.
	ระยะ ๆ ว. เป็นช่วง ๆ, เป็นตอน ๆ, เช่น เดินทางหยุดพักเป็นระยะ ๆ
	ปักเสาโทรเลขเป็นระยะ ๆ.
ระยัง	(กลอน) ก. ยัง, อยู่; ยั้ง.
ระยั้ง	(กลอน) ก. หยุด, ยั้ง.
ระยัด	(กลอน) ก. ยัด.