ระยับ	ว. พราวแพรว, วับวาบ, (ใช้แก่แสงหรือรัศมี) เช่น ผ้ามันระยับ, นิยมใช้
	เข้าคู่กับคำ ระยิบ เป็น ระยิบระยับ เช่น ดาวส่องแสงระยิบระยับ.
ระย้า	น. เครื่องห้อยย้อยเป็นพวงเป็นพู่. ว. ที่ห้อยย้อยลงมา เช่น ตุ้มหูระย้า
	โคมระย้า.
ระยาน	ก. ยาน, หย่อนลง, ห้อยลง.
ระยาบ	ว. แสงวาบ ๆ, นิยมใช้เข้าคู่กับคำ ระยับ เป็น ระยาบระยับ.
ระยำ	ว. ชั่วช้า, ตํ่าช้า, เลวทราม, อัปมงคล, เช่น คนระยำ เรื่องระยำ ทำระยำ;
	(ถิ่น–ปักษ์ใต้) ยับเยิน, แหลก, เช่น ดังดวงแก้วตกต้องแผ่นผา ร้าวระยำ
	ช้ำจิตเจ็บอุรา. (อิเหนา).
	ระยำตำบอน (ปาก) ว. เลวทราม, ชั่วช้า, เหลวไหล.
	ระยำยับ ว. แหลกยับเยิน, แตกย่อยยับ.
ระยิบระยับ	ว. ยิบ ๆ ยับ ๆ เช่น แสงดาวระยิบระยับ.
ระโยง	น. สายโยงเสากระโดงเรือ.
	ระโยงระยาง น. สายที่โยงหรือผูกไว้ระเกะระกะ เช่น สายไฟระโยง
	ระยางเต็มไปหมดน่ากลัวอันตราย.
ระรวย	ว. รวย ๆ, แผ่ว ๆ, เบา ๆ, เช่น หายใจระรวย ลมพัดมาระรวย; ส่งกลิ่น
	หอมน้อย ๆ เช่น หอมระรวย.
ระรอง	(กลอน) ว. สุกใส, งาม.
ระร่อน	(กลอน) ก. ร่อน, ร่อนไปมา.
ระรัว	ว. รัว ๆ, สั่นถี่ ๆ, สั่นสะท้าน, เช่น กลัวจนตัวสั่นระรัว เสียงสั่นระรัว.
ระราน	ก. ประพฤติเป็นพาลเกเร ทำให้เดือดร้อน เช่น เขาเที่ยวระรานชาวบ้าน,
	มักใช้เข้าคู่กับคำ เกะกะ เป็น เกะกะระราน.
ระร่าย	ก. เดินได้จังหวะ.
ระราว	น. ราว.
ระริก	ก. ไหวถี่ ๆ, สั่นเร็ว ๆ, เช่น ใจสั่นระริก ตัวสั่นระริก; อาการที่หัวเราะ
	กระซิกกระซี้ เช่น หัวเราะระริก.
ระรี่	ว. หัวเราะร่วน.
ระรึง	ก. ผูกแน่น.
ระรื่น, ระรื้น	ว. ชื่นบาน, เบิกบานใจ, เช่น ยิ้มระรื่น, เอิบอาบใจ, ซาบซ่านใจ, เช่น
	หอมระรื่น.
ระเร, ระเร่	ก. เที่ยวเตร่ไปในที่ต่าง ๆ โดยไม่กําหนด, ไถล.
ระเร้ง	ก. เร่งรัด, รีบเร็ว.
ระเร็ว	ก. ว่องไว. ว. เร็ว ๆ.
ระเริง	ก. ร่าเริงบันเทิงใจ, สนุกสนานเบิกบานเต็มที่, เช่น แมวไม่อยู่หนูระเริง
	อย่าระเริงจนเกินไป.
ระเรียง	(กลอน) ก. เรียง.
ระเรียม	(กลอน) น. เรียม.
ระเรื่อย	ว. เรื่อย ๆ, เฉื่อย, เสมอ, ไม่ขาด, ไม่หยุด,ไม่พัก.
ระแร่	ว. แร่เข้าไป, วิ่งเข้าไป.
ระแรง	ว. แรง.
ระลง	(กลอน) ก. ครั่นคร้าม, กลัว.
ระลวง	ก. ระลุง, ใจห่วงถึง, เป็นทุกข์ถึง.
ระลอก ๑	น. คลื่นขนาดเล็ก. (ข. รลก).
ระลอก ๒	น. ชื่อโรคชนิดหนึ่ง พองเป็นหัวเล็ก ๆ คล้ายฝี.
ระลอง	ก. เอ็นดู. (อนันตวิภาค).
ระลัด	ก. ลัด.
	ระลัดได ก. ลัดนิ้วมือ.
ระลึก	ก. คิดถึงหรือนึกถึงเรื่องราวหรือเหตุการณ์ในอดีตได้ เช่น ระลึกถึง
	ความหลัง, รำลึก ก็ว่า.
	ระลึกชาติ ก. ระลึกถึงความเป็นไปในชาติก่อน.
ระลุก	ว. คับ.
ระลุง	ก. ใจห่วงถึง, เป็นทุกข์ถึง, ระลวง ก็ใช้.
ระเลิง	ก. โค่น. (ข. รํเลิง).
ระเลียด	ว. ทีละน้อย ๆ.
ระวัง	ก. คอยดู เช่น ระวังเด็กให้ดี; เอาใจใส่โดยไม่ประมาท, กันไว้ไม่ให้เกิด
	ภัยอันตรายหรือความเสื่อมเสียเป็นต้น, เช่น ระวังตัวให้ดี ระวังโจรผู้ร้าย
	ระวังถูกล้วงกระเป๋า เวลาข้ามถนนให้ระวังรถ.
ระวังไพร, ระวังวัน	น. ชื่อนกในวงศ์ Timaliidae ตัวสีนํ้าตาล ปากแหลมโค้ง คอ อก และ
	ท้องสีขาว หางยาว มักหากินเป็นฝูงและส่งเสียงตลอดเวลา กินแมลง
	ตามพื้นดินและพุ่มไม้ มีหลายชนิด เช่น ระวังไพรปากเหลือง
	(Pomatorhinus schisticeps) ระวังไพรปากยาว (P. hypoleucos),
	ตระเวนไพร หรือ ตระเวนวัน ก็เรียก.
ระวาง	น. ทำเนียบ เช่น ม้าขึ้นระวาง เรือขึ้นระวาง; ที่ว่างสำหรับบรรทุกของ
	ในเรือเป็นต้น เช่น เสียค่าระวาง.
ระวาดระไว	ว. กระวีกระวาด, คล่องแคล่ว, รีบเร่ง.
ระวาม	ว. วู่วาม.
ระวาย	น. คํากํากับชื่อปีในวิธีนับศักราชของไทยเหนือ ตรงกับเลข ๓.
ระวิง ๑	น. เครื่องสําหรับเอาเข็ดด้ายหรือไหมสวม เพื่อกระจายเส้นด้ายออก
	จากกัน เมื่อเวลาสาวเส้นด้ายจะได้ออกเป็นเส้น ๆ ไม่ขาด ไม่ยุ่ง.
	(รูปภาพ ระวิง)
ระวิง ๒	น. เครื่องคล้องโคนหางช้าง ทำด้วยโลหะรูปโค้ง ปลายทั้ง ๒ ข้างงอ
	เป็นขอและติดห่วงไว้สำหรับคล้องกระวินต่อกับปลายสายสำอาง.
ระแวง	ก. แคลงใจ, ชักจะสงสัย.
ระแวดระวัง	ก. คอยดูแลให้รอบคอบ.
ระไว	ก. คอยระวัง เช่น อยู่ระไวต่างองค์ ดํารงรั้งรักษา. (ลอ), มักใช้เข้าคู่กับคํา
	ระวัง เป็น ระวังระไว.
ระสาย	ว. เป็นสาย, เป็นเส้น.
ระส่ำระสาย	ก. กระจัดพลัดพราย, เสียกระบวน, เช่น กองทัพแตกระส่ำระสาย;
	วุ่นวาย, เกิดความไม่สงบ, เช่น บ้านเมืองระส่ำระสาย.
ระสี	น. ไม้ไผ่. (ข.).
ระเสิดระสัง	ว. ซัดเซไป, โซเซไป, หนีซุกซ่อนไป.
ระหกระเหิน	ก. ด้นดั้นไปด้วยความลําบาก, เร่ร่อนไปด้วยความลําบากยากเย็น,
	เช่น ชีวิตของเขาต้องระหกระเหินอยู่ตลอดเวลา, ระเหินระหก ก็ใช้.
ระหง	ว. สูงโปร่ง เช่น ป่าระหง, สูงสะโอดสะอง เช่น รูปร่างระหง คอระหง.
ระหวย	ก. ระโหย.
ระหว่าง	น. ช่องว่างจากที่หนึ่งถึงอีกที่หนึ่ง เช่น ในระหว่างภูเขา ๒ ลูก, ระยะ
	เวลาจากระยะหนึ่งถึงอีกระยะหนึ่ง เช่น ระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นถึง
	พระอาทิตย์ตก, เวลาช่วงใดช่วงหนึ่ง เช่น ระหว่างสงครามเขายังเรียน
	หนังสืออยู่, เวลาที่กําลังเป็นไปอยู่ เช่น ระหว่างประชุมฝนตกหนัก
	ระหว่างนี้เขาไม่ว่าง. บ. คําที่แสดงถึงความสัมพันธ์ของบุคคลหรือ
	สถาบันเป็นต้นตั้งแต่ ๒ ขึ้นไป เช่น งานมงคลสมรสระหว่างนาย ก
	กับนางสาว ข แบ่งมรดกในระหว่างลูก ๆ การแข่งขันฟุตบอลระหว่าง
	มหาวิทยาลัย การประชุมระหว่างชาติ.
ระหองระแหง	ก. บาดหมางกันเพราะเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ, ไม่ปรองดองกัน, เช่น ผัวเมีย
	ระหองระแหงกันอยู่เสมอ. ว. ผิดใจกันเพราะเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ, ไม่
	ใคร่ถูกกัน, เช่น เขามีเรื่องระหองระแหงกันอยู่เรื่อย.
ระหอบ	ก. ห้อม, ล้อม.
ระหัด	น. เครื่องวิดนํ้าอย่างหนึ่งเป็นราง ใช้ถีบด้วยเท้าหรือฉุดด้วยเครื่องจักร
	เป็นต้น.
ระหาย	ก. อยากนํ้า, หิวนํ้า.
ระหุย	ก. ร่วงพังเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเป็นจํานวนมาก.
ระเห็จ	ก. ไปอยู่ในที่ที่ไม่สมควร เช่น ระเห็จขึ้นไปอยู่บนยอดไม้.
ระเหย	ก. อาการที่ของเหลวกลายเป็นไอ.
ระเหระหน, ระเหหน	ว. ซัดเซไปตามบุญตามกรรม, ไม่เป็นที่เป็นทาง, เร่ร่อนไป, อยู่ไม่เป็นที่,
	เช่น ผู้ลี้ภัยสงครามต้องระเหระหนไปเรื่อย ๆ.
ระเหหัน	ว. ซวดเซเหหันไปมา, วนเวียนไปมา.
ระเหิด	ก. พ้น เช่น ระเหิดจากบาป; (วิทยา) อาการที่ของแข็งกลายเป็นไอ เช่น
	การบูรระเหิด ลูกเหม็นระเหิด. ว. สูงตระหง่าน, ระเหิดระหง ก็ว่า.
ระเหินระหก	ก. ด้นดั้นไปด้วยความลำบาก, เร่ร่อนไปด้วยความลำบากยากเย็น,
	ระหกระเหิน ก็ใช้.
ระแหก	(กลอน) ก. แตก, แยก.
ระแหง	น. รอยแยกขนาดแคบ ๆ ของแผ่นดินเป็นต้นที่แยกออกจากกัน เช่น
	ดินเป็นระแหง แตกระแหง.
ระโหย	ก. อิดโรยเพราะหิวหรืออดนอนเป็นต้น.
ระอมระอา	(กลอน) ก. เบื่อหน่ายเต็มที.
ระอา	ก. เบื่อหน่ายหรือหมดกําลังใจเพราะถูกรบกวน, ทําให้เกิดรําคาญหรือ
	มีเหตุติดขัดบ่อย ๆ, ระอิดระอา ก็ว่า.
ระอิดระอา	ก. ระอา.
ระอุ	ว. ร้อนมาก ในความว่า อากาศร้อนระอุ แผ่นดินร้อนระอุ; สุกทั่ว เช่น
	ข้าวระอุ.
รัก ๑	น. (๑) ชื่อไม้พุ่มชนิด Calotropis gigantea (L.) Aiton f. ในวงศ์
	Asclepiadaceae ดอกใช้ร้อยกรอง มี ๒ พันธุ์ คือ พันธุ์ดอกลา และ
	พันธุ์ดอกซ้อน ยางเป็นพิษ. (เทียบ ส. อรฺก; ป. อกฺก). (๒) ชื่อไม้ต้น
	ชนิด Gluta usitata (Wallich) Ding Hou ในวงศ์ Anacardiaceae ยาง
	เป็นพิษ ใช้ลงพื้นหรือทาสิ่งต่าง ๆ เรียกว่า นํ้ารัก. (เทียบ ส. ลากฺษ).
	รักแก้ว น. น้ำรักผสมสมุกและขี้ผึ้ง เคี่ยวให้งวดจนจับเป็นก้อนเพื่อ
	นำไปปั้นหรือกดลงในแม่พิมพ์ทำเป็นลวดลายต่าง ๆ.
	รักเช็ด น. น้ำรักที่เคี่ยวให้งวดและเหนียว ใช้ทาสำหรับปิดทองคำเปลว.
	รักตีลาย น. น้ำรักผสมสมุก เคี่ยวให้งวดจนจับเป็นก้อน เพื่อนำไปกด
	ลงในแม่พิมพ์ทำเป็นลวดลายต่าง ๆ.
	รักยม น. ของขลังอย่างหนึ่ง เป็นรูปตุ๊กตาเด็กเล็ก ๒ ตัว ทําด้วยไม้รัก
	ดอกและไม้มะยมเชื่อว่าทําให้เกิดเมตตามหานิยม.
	รักร้อย น. ชื่อลายอย่างหนึ่ง ผูกเป็นลายกระจังตาอ้อยเรียงซ้อนเนื่องกัน
	ไปเป็นแถวยาว, เรียกสร้อยอ่อนประดับข้อมือ ทําด้วยทองลงยา มักผูก
	เป็นลายกระจังตาอ้อย บางทีก็ประดับพลอยด้วย ว่า สร้อยรักร้อย.
	รักสมุก น. น้ำรักผสมเถ้าถ่านของใบตองแห้งหรือหญ้าคา บดแล้วคลุก
	เคล้าให้เข้ากัน ใช้ทารองพื้น.
	รักหมู น. ชื่อไม้ต้นชนิด Holigarna kurzii King ในวงศ์ Anacardiaceae
	ขึ้นตามริมนํ้าในป่าเบญจพรรณและป่าดิบ ใบเดี่ยวเรียงสลับ แผ่นใบด้าน
	ล่างขาว, กุกขี้หมู ก็เรียก.
รัก ๒	ก. มีใจผูกพันด้วยความห่วงใย เช่น พ่อแม่รักลูก รักชาติ รักชื่อเสียง,
	มีใจผูกพันด้วยความเสน่หา, มีใจผูกพันฉันชู้สาว, เช่น ชายรักหญิง,
	ชอบ เช่น รักสนุก รักสงบ.
	รักใคร่ ก. รัก เช่น พี่น้องคู่นี้รักใคร่กันดี.
	รักดีหามจั่ว รักชั่วหามเสา (สํา) ก. ใฝ่ดีจะมีความสุขความเจริญ
	ใฝ่ชั่วจะได้รับความลําบาก.
	รักพี่เสียดายน้อง (สํา) ก. ลังเลใจ, ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะเลือกอย่างไหนดี.
	รักยาวให้บั่น รักสั้นให้ต่อ (สํา) ก. รักจะอยู่ด้วยกันนาน ๆ ให้ตัดความคิด
	อาฆาตพยาบาทออกไป รักจะอยู่กันสั้น ๆ ให้คิดอาฆาตพยาบาทเข้าไว้,
	ยาวบั่น สั้นต่อ ก็ว่า.
	รักสามเส้า น. ความรักที่ชาย ๒ คนรักหญิงคนเดียวกัน หรือหญิง ๒ คน
	รักชายคนเดียวกัน.
รักข์, รักขา	ก. รักษ์, รักษา. (ป.; ส. รกฺษ).
รักขสะ	[–ขะ–] น. รากษส. (ป.; ส. รากฺษส).
รักขิต	ก. ระวัง, ดูแล, รักษา, (มักใช้เป็นส่วนท้ายของสมาส) เช่น พุทธรักขิต
	ญาณรักขิต. (ป.).
รักดป	[–ดบ] น. ปลิง (สัตว์). (ส. รกฺตป; ป. รตฺตป).
รักดะ, รักตะ	ว. แดง; มีความกําหนัด, มีความรักใคร่. (ส. รกฺต; ป. รตฺต).
รักบี้	น. ชื่อกีฬาชนิดหนึ่ง เล่นครั้งแรกที่โรงเรียนรักบี้ ประเทศอังกฤษ แบ่ง
	ผู้เล่นเป็น ๒ ฝ่าย โดยปรกติเล่นฝ่ายละ ๑๕ คน แต่ที่เล่นฝ่ายละ ๗ คน
	ก็มี ผู้เล่นแต่ละฝ่ายพยายามแย่งลูกรักบี้ไปวางพ้นแนวประตูฝ่ายตรงข้าม
	แล้วนำมาเตะ ณ แนวจุดเตะเพื่อให้เข้าประตูฝ่ายตรงข้ามฝ่ายที่ได้คะแนน
	มากกว่าจะเป็นฝ่ายชนะ, เรียกเต็มว่า รักบี้ฟุตบอล, เรียกลูกหนังที่มีลักษณะ
	กลมรีใช้ในการเล่นรักบี้ว่า ลูกรักบี้. (อ. rugby football).
รักเร่	น. ชื่อไม้ล้มลุกมีหัวชนิด Dahlia indica Cad. ในวงศ์ Compositae
	ดอกใหญ่ มีสีต่าง ๆ.
รักแร้	น. ส่วนร่างกายที่อยู่ใต้โคนแขนเหนือสีข้างขึ้นไป; เรียกส่วนของสิ่ง
	ก่อสร้างตอนที่ผนังกับผนังจดกันเป็นมุมฉากทั้งด้านในและด้านนอก
	เช่น รักแร้ปราสาท รักแร้กําแพงแก้ว รักแร้โบสถ์.
รักษ์, รักษา	ก. ระวัง เช่น รักษาสุขภาพ, ดูแล เช่น รักษาทรัพย์สมบัติ, ป้องกัน เช่น
	รักษาบ้านเมือง, สงวนไว้ เช่น รักษาความสะอาด รักษาไมตรี; เยียวยา
	เช่น รักษาคนไข้. (ส.; ป. รกฺข).
	รักษาการ ก. ปฏิบัติหน้าที่แทนชั่วคราว เช่น รองอธิบดีรักษาการแทน
	อธิบดี.
	รักษาการณ์ ก. เฝ้าดูแลเหตุการณ์ เช่น มีทหารรักษาการณ์อยู่ตลอดเวลา.
	ว. ที่เฝ้าดูแลเหตุการณ์ เช่น ทหารรักษาการณ์ ยามรักษาการณ์.
	รักษาคำพูด ก. ทำตามถ้อยคำที่พูดให้สัญญาไว้.
	รักษาตัว ก. ระวังตัวไม่ให้เป็นอันตราย, รักษาเนื้อรักษาตัว ก็ว่า.
	รักษาประตู ก. คุมอยู่หน้าประตูในการเล่นฟุตบอลคอยป้องกันไม่ให้
	ลูกฟุตบอลเข้าไป.
	รักษายี่ห้อ (ปาก) ก. ระวังไม่ให้เสียชื่อเสียง.
	รักษาศีล ก. ระวังรักษาตนไม่ให้ประพฤติผิดศีล.
	รักษาสถานการณ์ ก. ควบคุมและดูแลให้อยู่ในภาวะปรกติ.
	รักษาหน้า ก. ระวังไม่ยอมให้ต้องอับอายขายหน้า.
	รักษาเหลี่ยม ก. ระวังไม่ให้เสียชั้นเชิง, ระวังไม่ให้ถูกลบเหลี่ยม.
รัง ๑	น. ชื่อไม้ต้นขนาดใหญ่ชนิด Shorea siamensis Miq. ในวงศ์
	Dipterocarpaceae เนื้อไม้แข็ง ใช้ในการก่อสร้าง.
รัง ๒	น. สิ่งซึ่งสัตว์พวกนก หนู และแมลงเป็นต้นทําขึ้นเพื่อเป็นที่อยู่อาศัย
	กําบังและฟักไข่เลี้ยงลูก,โดยปริยายเรียกสิ่งที่มีลักษณะคล้ายคลึง
	เช่นนั้น เช่น รังโจร รังรัก.
	รังกล้วยไม้ น. ที่เพาะเลี้ยงกล้วยไม้จำนวนมาก.
	รังกา น. ที่สําหรับคนขึ้นไปยืนสังเกตการณ์บนยอดเสากระโดงเรือ
	มักทําเป็นแป้นกลมมีรั้วล้อมรอบ.
	รังไข่ น. อวัยวะภายในร่างกายของผู้หญิงและสัตว์ตัวเมีย เป็นที่เกิดไข่.
	รังงอบ น. ส่วนของงอบตรงที่สวมหัว สานเป็นตาโปร่ง ๆ ด้วยไม้ไผ่
	ที่ซอยเป็นเส้นกลมเล็ก ๆ.
	รังดุม น. ช่องที่เจาะสําหรับขัดลูกดุม.
	รังแตน ๑ น. ลายที่มีรูปลักษณะคล้ายดาวจงกลหรือดอกบัวแย้ม เรียกว่า
	ลายดาวรังแตน ใช้ประดับเพดานหรือประตู; เรียกแหวนที่หัวมีทรงคล้าย
	รูปดอกบัวแย้มว่า แหวนรังแตน.
	รังแตน ๒ น. ชื่อขนมชนิดหนึ่ง คล้ายนางเล็ดแต่ไม่โรยนํ้าตาลเคี่ยว
	ทําด้วยข้าวเหนียวนึ่งแผ่เป็นแผ่นกลม ตากแห้ง ทอดนํ้ามันให้พอง
	มีรสเค็ม ๆ หวาน ๆ, ข้าวแตน ก็เรียก.
	รังนก ๑ น. รังของนกอีแอ่นชนิดหนึ่ง เมื่อแช่นํ้ามีลักษณะคล้ายวุ้น กินได้.
	รังนก ๒ น. ชื่อขนมชนิดหนึ่ง ใช้มันเทศหรือเผือกหั่นเป็นเส้นฝอย ๆ
	ทอดสุกแล้วคลุกนํ้าตาลเคี่ยว จัดเป็นกอง ๆ ให้คล้ายรังนก.
	รังบวบ น. ส่วนในของบวบที่แก่จนแห้ง.
	รังปืนกล น. ที่ซุ่มกำบังดักยิงข้าศึกทำเป็นมูนดินหรือทำด้วยกระสอบ
	ทรายเป็นต้น มีช่องสำหรับสอดปืนกลออกไป.
	รังผึ้ง น. รังที่ผึ้งทําสําหรับอยู่อาศัยและทํานํ้าผึ้ง, รังที่คนทําให้ผึ้งอาศัย
	ทํารวงข้างใน, เรียกสิ่งที่มีลักษณะคล้ายคลึงเช่นนั้น; เครื่องสําหรับระบาย
	ความร้อนของหม้อนํ้ารถยนต์ มีลักษณะคล้ายรวงผึ้ง; ดินเผาหรือเหล็ก
	เป็นแผ่นเจาะเป็นรู ๆ สําหรับรองถ่านเพื่อให้ลมเดินผ่านได้และขี้เถ้าตก
	ลงข้างล่าง โดยมากใช้กับเตาอั้งโล่หรือเตาหม้อนํ้าเรือกลไฟเป็นต้น,
	ตะกรับ ก็ว่า.
	รังเพลิง น. ส่วนท้ายของลํากล้องปืนเป็นที่บรรจุลูกปืนในตําแหน่ง
	พร้อมที่จะจุดชนวน.
	รังมด น. เรียกผ้าขาวที่หุ้มซี่คํ้าฉัตรโดยรอบ รูปทรงกรวย (ใช้เฉพาะ
	นพปฎลเศวตฉัตร).
รัง ๓	ก. แต่ง, สร้าง, ตั้ง.
	รังรักษ์ ก. สร้าง; คุ้มครอง.
	รังเรข [–เรก] ว. มีลวดลาย, งดงาม.
	รังแรก ว. แรกตั้ง, ก่อน, แรกเริ่ม, เป็นเอก.
	รังสรรค์ ก. สร้าง, แต่งตั้ง.
	รังสรัง [–สัง] ก. ตั้งหน้าวิ่ง, ออกวิ่ง.
	รังสฤษฏ์ [–สะหฺริด] ก. สร้าง, แต่งตั้ง.
รั้ง	ก. หน่วงเหนี่ยวไว้ เช่น รั้งตัวไว้ก่อน, เหนี่ยว เช่น แขนเสื้อรั้ง, ชักมา,
	ใช้กําลังเต็มที่เพื่อให้สิ่งที่มีแรงต้านทานเคลื่อนเข้ามาหรือหยุดอยู่ เช่น
	รั้งวัวรั้งควาย; ระวัง, เฝ้า, รักษา, ครอง เช่น รั้งเมือง.
	รั้งรอ ก. รอคอย, หยุดคอย, (มักใช้ในความปฏิเสธ) เช่น โดยไม่รั้งรอ.
รังกับ	ดู ฉก ๒.
รังเกียจ	ก. เกลียดเพราะรู้สึกขยะแขยงหรือไม่ชอบใจเป็นต้น.
	รังเกียจเดียดฉันท์ ก. ลำเอียงด้วยความรังเกียจ.
	รังเกียจรังงอน ก. ตั้งแง่ตั้งงอนทำเป็นรังเกียจเพราะไม่ชอบใจ.
รังแก	ก. แกล้งทําความเดือดร้อนให้ผู้อื่น (มักใช้แก่ผู้มีอำนาจมากกว่า) เช่น
	ผู้ใหญ่รังแกเด็ก.
รังไก่	ดู ฉก ๒.
รังค์	น. รงค์. (ป., ส.).
รังควาน	ก. รบกวนทําให้รําคาญหรือเดือดร้อน เช่น คนพาลชอบรังควานคนอื่น.
	น. ผีที่ประจําช้างป่า, ผีตายร้ายที่สิงอยู่ในกายคนได้.
รังคัดรังแค, รังแครังคัด	ก. ตั้งข้อรังเกียจ เช่น ต่างฝ่ายต่างก็คอยแต่จะรังคัดรังแคกัน ลูกคนละแม่
	มักจะรังแครังคัดกัน.
รังแค	น. ขุยหนังหัว มีลักษณะเป็นผง ๆ สีขาว, ขี้รังแค หรือ ขี้ลม ก็ว่า.
รังแต่	สัน. มีแต่, ล้วนแต่, เป็นที่, (มักใช้ในทางไม่ดี) เช่น รังแต่คนจะนินทา
	รังแต่เขาจะหัวเราะเยาะ.
รังนาน	น. ชื่อนกชนิดหนึ่ง, รางนาน ก็เรียก. (พจน. ๒๔๙๓).