ละบัด	ก. ลัด, ผลิ, แตกใบอ่อน, แตกขนอ่อน. ว. พึ่งลัด, พึ่งผลิ, อ่อน.
	(โดยมากใช้ ระบัด).
ละบือ	ก. ลือ, เลื่องลือ. (โดยมากใช้ ระบือ).
ละเบ็ง	ว. ดัง, ดังอื้ออึงแซ่ไปหมด, ระเบ็ง ก็ว่า.
ละโบม	ก. โลม, ลูบคลํา, เคล้าคลึง.
ละม่อม	ว. สุภาพ, อ่อนโยน, (ใช้แก่กิริยาอาการที่เรียบร้อย งดงาม ไม่ขัดเขิน
	ไม่กระด้าง), มักใช้เข้าคู่กับคํา ละมุน เป็น ละมุนละม่อม หมายความ
	ว่า อ่อนโยน นิ่มนวล; โดยไม่มีการขัดขืน (ใช้แก่การจับกุม) เช่น
	ตำรวจจับผู้ร้ายได้โดยละม่อม.
ละมั่ง	ดู ละองละมั่ง.
ละมา	น. กาล, คราว, เวลา.
ละมาน	น. ข้าวละมาน. (ดู ข้าวป่า ที่ ข้าว).
ละม้าย	ว. คล้าย, เกือบจะเหมือน, เช่น หน้าตาละม้ายไปทางแม่.
ละมุ ๑	น. โป๊ะเล็ก ๆ ที่ทําไว้สําหรับจับปลาตามชายทะเล.
ละมุ ๒	(ถิ่น–อีสาน) น. กลุ่มต้นไม้เล็ก ๆ ตามชายห้วย หนอง บึง.
ละมุด	น. (๑) ชื่อไม้ต้น ๒ ชนิดในสกุล Manilkara วงศ์ Sapotaceae ผลสุก
	รสหวาน กินได้ คือ ละมุดฝรั่ง [M. zapota (L.) P. Royen] ผลสุกสี
	นํ้าตาล, ละมุดสีดา หรือ ละมุดไทย [M. kauki (L.) Dubard] ผลสุก
	สีแดงคลํ้า. (๒) เรียกขนุนพันธุ์ที่มียวงสีเหลือง เนื้อเหลว ว่า
	ขนุนละมุด. (ดู ขนุน ๑).
ละมุน	ว. อ่อนนุ่ม, นุ่มนวล, เช่น ผ้ากำมะหยี่เนื้อนิ่มละมุนมือ.
	ละมุนละม่อม ว. อ่อนโยน, นิ่มนวล, เช่น เขามีกิริยาท่าทางละมุน
	ละม่อม.
	ละมุนละไม ว. อ่อนนุ่มพอดี ๆ ไม่สวยและไม่แฉะ เช่น หุงข้าวได้
	ละมุนละไม ข้าวเหนียวมูนได้ละมุนละไม; เรียบร้อย, นุ่มนวล, เช่น
	เด็กคนนี้มีกิริยามารยาทละมุนละไม.
ละเม็ด	น. ชนชาวเขาจําพวกข่า อยู่ทางแคว้นสิบสองจุไทย.
ละเมอ	ก. พูด ทํา หรือแสดงในเวลาหลับ, (ปาก) โดยปริยายหมายความว่า
	หลงเพ้อ เช่น เขากลับไปนานแล้วยังละเมอว่าเขายังอยู่, มะเมอ ก็ว่า.
ละเมาะ ๑	น. หมู่ไม้ขนาดเล็ก ซึ่งขึ้นในที่โล่งเป็นหย่อม ๆ, บางทีก็เรียกว่า
	เกาะ, ถ้ามีลักษณะเป็นป่า ก็เรียกว่า ป่าละเมาะ.
ละเมาะ ๒	น. ชื่อปลากระบอกขนาดเล็ก. (ดู กระบอก ๒).
ละเมิด	ก. ล่วงเกินหรือฝ่าฝืนจารีตประเพณีหรือกฎหมายที่มีบัญญัติไว้;
	(กฎ) จงใจหรือประมาทเลินเล่อ ทําต่อบุคคลอื่นโดยผิดกฎหมาย
	ให้เขาเสียหายถึงแก่ชีวิต ร่างกาย อนามัย เสรีภาพ ทรัพย์สิน หรือสิทธิ.
	ละเมิดลิขสิทธิ์ (กฎ) ก. กระทําอย่างหนึ่งอย่างใดต่องานที่มีลิขสิทธิ์
	ตามกฎหมาย ได้แก่ ทําซํ้าหรือดัดแปลง หรือเผยแพร่ต่อสาธารณชน
	โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์.
ละเมียด	ก. มิดชิดอย่างสุภาพ, มักใช้เข้าคู่กับคำ ละไม เป็น ละเมียดละไม;
	คล้ายคลึง, ละม้าย, มักใช้เข้าคู่กับคำ เหมือน เป็น ละเมียดเหมือน.
	ละเมียดละไม ก. สุภาพนุ่มนวล เช่น กิริยามารยาทละเมียดละไม
	สำนวนละเมียดละไม, แนบเนียนไม่ขัดเขิน เช่น เข้าพระเข้านาง
	ได้ละเมียดละไม.
ละเมียบ	ก. ตีแต่งเหล็กที่เป็นรูปอยู่แล้วให้เรียบเป็นมัน, ลําเมียบ ลําเลียบ
	หรือ ลําเวียน ก็ว่า.
ละแมะ	น. เครื่องมือรูปคล้ายจอบ สําหรับถากเรือโกลน.
	(รูปภาพ ละแมะ)
ละโมก	ดู กระโดงแดง (๑).
ละโมบ	ก. โลภมาก, มักได้.
ละไม ๑	ว. น่ารักน่าเอ็นดู, งามชวนดู, ชื่นบาน, เช่น ยิ้มละไม งามละไม.
ละไม ๒	น. ชื่อไม้ต้นชนิด Baccaurea motleyana (Muell. Arg.) Muell. Arg. ในวงศ์
	Euphorbiaceae ผลและรสคล้ายมะไฟ ต่างกันที่ขั้วผลมีกลีบเลี้ยงครอบ.
ละรี	ก. แล่นไป. (ช.).
ละลนละลาน	ว. ลนลาน เช่น ถูกดุเสียจนละลนละลาน.
ละลมละลาย	ก. สูญหายไปหมด เช่น ข้าวของละลมละลายไป.
ละลวย	ก. งงงวย, ทําให้หลง, เช่น คาถามหาละลวย. ว. มีมาก, ได้มาก;
	อ่อน, นุ่ม.
ละลอก	น. ระลอก; โรคผิวหนังชนิดหนึ่ง เป็นเม็ดมีหนอง.
ละลอบละเล้า	ว. รู้หลบหลีก.
ละลัง	ว. รีบเร่ง.
ละลัด	น. แมลงวัน. (ช.).
ละล้า	(กลอน) ก. ล่า, ช้า, หมดแรง.
	ละล้าละลัง ว. ห่วงหน้าห่วงหลัง, ลุก ๆ ลน ๆ.
ละลาน	ก. ตื่นเต้น.
	ละลานใจ ก. ตื่นใจ, วุ่นวายใจ, เช่น เห็นเพชรเม็ดงามละลานใจ.
	ละลานตา ก. ตื่นตา เช่น ผู้คนมากมายละลานตา.
ละลาบละล้วง	ก. ล่วงเกิน, อาจเอื้อม, เช่น การถามเรื่องส่วนตัวถือเป็นการละลาบ
	ละล้วง.
ละลาย	ก. อาการที่ของแข็งเปลี่ยนสภาพเป็นของเหลวด้วยความร้อน เช่น
	นํ้าแข็งละลาย; คลายตัวหรือทําให้คลายตัวซึมซาบสลายไปในนํ้า
	หรือของเหลว เช่น ยาละลาย เกลือละลายในนํ้า ละลายยาหอม
	ละลายนํ้าตาลในนํ้ากะทิ, โดยปริยายหมายความว่า หายไป, หมดไป,
	เช่น พอเห็นนํ้าตา ความโกรธแค้นก็ละลายหายไป เอาเงินไปละลาย
	ในวงไพ่หมด; (วิทยา) อาการที่สารอย่างหนึ่งแผ่กระจายในสารอีก
	อย่างหนึ่งอย่างสมํ่าเสมอโดยไม่มีปฏิกิริยาเคมีต่อกัน เช่น คาร์บอน
	ละลายในเหล็ก แอลกอฮอล์ละลายในนํ้า แก๊สออกซิเจนละลายใน
	แก๊สไนโตรเจน ผลที่ได้เรียกว่า สารละลาย.
ละล้าละลัง	ว. ห่วงหน้าห่วงหลัง, พะวงหน้าพะวงหลัง, พะวักพะวน, เช่น
	เกิดไฟไหม้ละล้าละลังคว้าอะไรไม่ถูก.
ละล้าว	ว. อย่างเกรงกลัว เช่น ไหว้ละล้าว. (นิ. นรินทร์).
ละล่ำละลัก	ก. อาการที่พูดไม่ได้เร็วอย่างใจกระอึกกระอักติด ๆ ขัด ๆ เพราะ
	เหนื่อย ตกใจ ดีใจ หรือรีบร้อน เป็นต้น.
ละลิบ	ว. ลิบ, ลิ่ว, สูง, โด่ง, ไกล, ลอยไปไกล.
ละลุง ๑	(กลอน) ก. ใจเป็นห่วงถึง, เป็นทุกข์ถึง, ใจหาย.
ละลุง ๒	(กลอน) ว. ชุลมุน
ละลุม	ก. ละเล้า.
ละเลง	ก. ป้ายทาหรือไล้ทาให้แผ่ออกไปด้วยวิธีวนเป็นวงกลม ๆ เช่น
	ละเลงขนมเบื้อง, โดยปริยายหมายความว่า ทำให้เลอะเทอะ เช่น
	เอาแป้งละเลงหน้า.
	ละเลงขนมเบื้องด้วยปาก (สํา) ก. ดีแต่พูด แต่ทำไม่ได้.
	ละเลงเลือด ว. อาการที่ต่อสู้กันจนเลือดออกมากเปรอะไปด้วยกัน
	เช่น ทั้ง ๒ ฝ่ายต่อสู้กันถึงขั้นละเลงเลือด.
ละเล้า	ก. เคล้าคลึง, คลอเคลีย, คลํา; สับสน, ปะปน, ใช้เข้าคู่กับคํา ละลุม
	เป็น ละเล้าละลุม ก็มี.
ละเลาะ	ก. ค่อย ๆ ไป.
ละเลาะละลอง	ก. บรรลุถึงฝั่ง; ค่อยเป็นค่อยไปจนกว่าจะบรรลุถึงเป้าหมาย.
ละเลิง	ก. เหลิงจนลืมตัวเพราะลําพองหรือคึกคะนอง เช่น หลงละเลิง
	จนลืมอันตราย.
ละเลียด	ก. กินทีละน้อย ๆ เช่น มัวละเลียดอยู่นั่นแหละ.
ละเลียบ	ก. เลียบ.
ละเลือก	ว. ลนลาน.
ละไล้	ก. ไล้, ลูบ, โลม.
ละวล	ว. ก้อง, อื้ออึง, สับสน.
ละว้อ, ละว้า ๑	น. คนชาวเขาตอนเหนือประเทศไทยพวกหนึ่งในตระกูลมอญ–เขมร.
ละว้า ๒	น. เรียกย่ามขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งมีครุยที่มุมล่างว่า ย่ามละว้า.
ละวาด	ก. วาด. ว. คล้ายเขียน.
ละเวง	ว. เสียงเสนาะ, ก้อง, กังวาน; ฟุ้งเฟื่อง, ฟุ้งไป.
ละแวก ๑	น. เขมรชาวกรุงละแวก.
ละแวก ๒	น. เขตบริเวณ เช่น ละแวกบ้าน.
ละโว้ ๑	น. ชื่อเก่าของเมืองลพบุรี.
ละโว้ ๒	น. ชื่อมะเขือพันธุ์หนึ่งของชนิด Solanum melongena L. ผลกลม
	กินได้.
ละหมาด	น. พิธีกรรมเกี่ยวกับการนมัสการในศาสนาอิสลามเพื่อชําระจิตใจ
	ให้บริสุทธิ์ ปฏิบัติวันละ ๕ เวลา, นมาซ ก็เรียก.
	ละหมาดญานาซะฮ์ น. พิธีอ้อนวอนพระเป็นเจ้าในศาสนาอิสลาม
	เพื่อขอให้รับผู้ตาย (ระบุชื่อ) ไว้ในที่อันบริสุทธิ์.
ละหลัด	ว. หลัด ๆ, เร็ว ๆ.
ละห้อย	ว. อาการที่พูดเว้าวอนด้วยน้ำเสียงอ่อย ๆ ก่อให้เกิดความสงสาร
	เห็นอกเห็นใจ เช่น เสียงละห้อย; โศกเศร้าเพราะความผิดหวังหรือ
	คิดถึง เช่น หน้าละห้อย.
	ละห้อยละเหี่ย ว. อาการที่อ่อนอกอ่อนใจเพราะผิดหวังหรือเหนื่อย
	มากเป็นต้น เช่น เดินละห้อยละเหี่ย.
ละหาน ๑	น. ห้วงนํ้า. (เทียบเขมร ว่า รหาล).
ละหาน ๒	ว. ห้อย.
ละหาร	น. ห้วงน้ำ. (เทียบมลายู ว่า lahar)
ละหุ่ง	น. ชื่อไม้พุ่มชนิด Ricinus communis L. ในวงศ์ Euphorbiaceae
	เมล็ดเป็นพิษ นํ้ามันที่ได้จากการหีบโดยไม่ใช้ความร้อนใช้ทํายาได้.
ละเหย	ก. ระเหย.
ละเหี่ย	ก. อ่อนใจ, อิดโรย, เช่น กินยาลมแก้ใจละเหี่ย, ละเหี่ยใจ ก็ว่า.
ละอง	ดู ละองละมั่ง.
ละองละมั่ง	น. ชื่อกวางขนาดกลางชนิด Cervus eldi ในวงศ์ Cervidae ตัวสี
	นํ้าตาลอ่อน คอยาวกว่ากวางชนิดอื่น ตัวผู้เขาโค้งปลายชี้ไปด้าน
	หน้า ตัวเมียไม่มีเขา ลูกเกิดใหม่มีจุดขาว กินหญ้าและใบไม้ เป็น
	สัตว์ป่าสงวนของไทย, บ้างเรียกเพศผู้ว่า ละอง เรียกเพศเมียว่า ละมั่ง.
ละออง	น. สิ่งซึ่งมีลักษณะเป็นผงเป็นฝอยละเอียดยิบ เช่น ละอองฝน
	ละอองน้ำ ละอองฟาง ละอองข้าว; ฝ้าขาวที่ขึ้นในปากเด็กเล็ก ๆ
	เมื่อไม่สบาย เช่น เด็กท้องเสียลิ้นเป็นละออง.
ละอาย	ก. รู้สึกอายที่จะทำสิ่งไม่ถูกไม่ควร เช่น ละอายที่จะทำผิด, ละอายใจ
	ก็ว่า.
ละเอียด	ว. ไม่หยาบ เช่น บดยาให้ละเอียด ทรายละเอียด, เป็นเส้นเล็ก ๆ เช่น
	ผมเส้นละเอียด ยาฝอยเส้นละเอียด, เป็นผง, เป็นจุณ, เช่น แป้งผัดหน้า
	ละเอียด, เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เช่น แก้วแตกละเอียด; ที่ต้องชี้แจงหรือ
	แจกแจงโดยไม่ให้มีอะไรขาดตกบกพร่อง เช่น เรื่องนี้ต้องอธิบายโดย
	ละเอียด; ถี่ถ้วน, รอบคอบ, เช่น เจ้าหน้าที่การเงินควรเป็นคนละเอียด,
	ประณีต เช่น ฝีมือสอยผ้าละเอียด ฝีมือถักเสื้อละเอียด.
	ละเอียดลออ ว. ถี่ถ้วน, รอบคอบ, เช่น ตรวจบัญชีอย่างละเอียดลออ
	ดูแลข้าวของอย่างละเอียดลออ ไม่ให้ตกเรี่ยเสียหาย.
	ละเอียดอ่อน ว. ประณีต, นิ่มนวล, เช่น การรำไทยเป็นศิลปะที่
	ละเอียดอ่อน ศิลปะและดนตรีมีความละเอียดอ่อน; ลึกซึ้ง, สลับ
	ซับซ้อน, ยากที่จะเข้าใจได้, เช่น ศาสนาเป็นเรื่องละเอียดอ่อน;
	อ่อนไหวง่าย, สะเทือนใจง่าย, เช่น บางคนถือเรื่องส่วนตัว เรื่อง
	การเงินเป็นเรื่องละเอียดอ่อน.
ละแอน	(ถิ่น–พายัพ) น. ต้นกระชาย. (ดู กระชาย).
ลัก	ก. เอาสิ่งของที่เขาไม่ให้ไปด้วยอาการซ่อนเร้น, ขโมย, เช่น
	ลักทรัพย์, แอบทำ, ลอบทำ, เช่น ลักกินขนมในห้องเรียน
	ลักสูบบุหรี่ในห้องน้ำ. ว. เว้นข้ามไปทำให้เสียระเบียบ เช่น
	รถไฟลักหลีก ทำให้รถ ๒ ขบวนชนกัน.
	ลักไก่ (ปาก) ก. หลอกล่อให้หลงเข้าใจผิด, ใช้อุบายลวงให้หลง,
	(มักใช้แก่การกีฬา) เช่น ยิงลูกลักไก่, ถือไพ่แต้มต่ำ แต่เพิ่มเค้า
	เพื่อให้อีกฝ่ายหนึ่งเข้าใจผิดว่าตนถือไพ่แต้มสูง (ใช้แก่การเล่น
	โป๊กเกอร์หรือเผ).
	ลักเค้า ก. ลอบทําเอาแบบอย่างเขา.
	ลักซ่อน ก. อาการที่คล้ายมีอะไรบางอย่างมาทำให้มองไม่เห็น
	หรือหาไม่พบ เชื่อกันว่าถูกผีลักไปซ่อนหรือผีบังตา.
	ลักตา ว. อาการที่จงใจลักเดินตัวหมากรุกให้ผิดตาเพื่อเอาเปรียบ
	คู่ต่อสู้ ในคำว่า เดินลักตา.
	ลักทรัพย์ (กฎ) ก. ชื่อความผิดอาญาฐานเอาทรัพย์ของผู้อื่น หรือ
	ที่ผู้อื่นเป็นเจ้าของรวมอยู่ด้วยไปโดยทุจริต.
	ลักพา ก. ลอบพาหญิงหนีไปในทางชู้สาว.
	ลักเพศ [ลักกะเพด] ก. ทําหรือแต่งตัวปลอมแปลงให้ผิดไปจาก
	เพศของตน เช่นคฤหัสถ์แต่งตัวปลอมเพศเป็นสมณะ ผู้ชายแต่งตัว
	เป็นผู้หญิง; (ปาก) ทํานอกลู่นอกทาง เช่นดื่มนํ้าทางหูถ้วย.
	ลักยิ้ม น. รอยเล็ก ๆ ที่บุ๋มลงไปที่แก้ม.
	ลักลอบ ก. ลอบกระทำการบางอย่าง เช่น ลักลอบได้เสียกัน ลักลอบ
	เข้าเมือง ลักลอบเล่นการพนัน.
	ลักลั่น ว. ขาดความเป็นระเบียบทําให้เกิดเหลื่อมลํ้าไม่เป็นไปตาม
	กฎตามแบบตามลําดับเป็นต้น เช่น ทำงานลักลั่น เครื่องใช้ต่างชุด
	ต่างสำรับใช้ปนกันดูลักลั่น.
	ลักลาย ก. เขียนลายโดยร่นระยะช่องไฟเพื่อให้บรรจุลายได้ตาม
	ที่ต้องการ.
	ลักเลียม ก. ทําทีเล่นทีจริงพอเจ้าของเผลอก็ขโมยเอาไว้.
	ลักศพ ก. นําศพไปอย่างเงียบ ๆ เพื่อปลง.
	ลักสร้อย (กลอน) ก. แอบร้องไห้.
	ลักสี ก. ทําสีหนึ่งซึ่งขัดกับอีกสีหนึ่งให้กลืนกันโดยเอาสีอื่นเข้ารวม.
	ลักหลับ ก. ลักลอบร่วมประเวณีขณะที่ผู้หญิงนอนหลับ.
ลักขณะ	[–ขะหฺนะ] น. ลักษณะ, เครื่องแสดงสิ่งหนึ่งให้เห็นว่าต่างกับอีก
	สิ่งหนึ่ง, คุณภาพ; ประเภท. (ป.; ส. ลกฺษณ).
ลักขณา	[–ขะนา] (กลอน) ว. มีลักษณะดี.
ลักขะ	น. เครื่องหมาย, เป้า; จํานวนแสนหนึ่ง. (ป.; ส. ลกฺษ).
ลักขี	น. โชค, ลาภ. (ป.; ส. ลกฺษมี).
ลักจั่น	[ลักกะจั่น] น. นํ้าเต้าหรือภาชนะดินรูปคล้ายนํ้าเต้า สําหรับบรรจุนํ้า
	ในเวลาเดินทางอย่างที่พระธุดงค์ใช้.
ลักปิดลักเปิด	[ลักกะปิดลักกะเปิด] น. ชื่อโรคที่มีอาการเลือดออกตามไรฟันและ
	เหงือกน่วมเนื่องจากขาดวิตามินซี.
ลักษณ–, ลักษณะ	[–สะหฺนะ] น. สมบัติเฉพาะตัว เช่น น้ำมีลักษณะเป็นของเหลว
	ลูกบิลเลียดมีลักษณะกลม ลูกเต๋ามีลักษณะเหลี่ยม คนไทยมี
	ลักษณะอ่อนโยน; ประเภท เช่น ใน ๓ ลักษณะ. (ส.; ป. ลกฺขณ).
	ลักษณนาม (ไว) น. คํานามที่แสดงลักษณะของสิ่งต่าง ๆ เช่น
	คน ๓ คน แมว ๒ ตัว ขลุ่ย ๓ เลา ลูกคนโต หมวกใบใหญ่.
	ลักษณาการ น. ลักษณะที่ปรากฏให้เห็น.
ลักษณ์	[ลัก] (กลอน) น. จดหมาย, เรียกเต็มว่า อักษรลักษณ์; (โบ) ลักษมณ์.
ลักษณาการ	ดู ลักษณ–, ลักษณะ.
ลักษมณ์	[ลัก] น. ชื่อน้ององค์หนึ่งของพระรามในเรื่องรามเกียรติ์.
	(ส. ลกฺษฺมณ).
ลักษมาณา	น. แม่ทัพเรือ. (มลายู).
ลักษมี	[ลักสะหฺมี] น. โชคลาภ, ความเจริญ, ทรัพย์; ความงาม, เสน่ห์, สิริ;
	ชื่อเจ้าแม่แห่งลาภและความงาม เป็นชายาพระนารายณ์. (ส.).
ลักษะ	น. ลักขะ. (ส.).
ลัคคะ	ว. ซึ่งติดต่อกัน, เกี่ยวพัน. (ป.; ส. ลคฺน).
ลัคน–, ลัคน์, ลัคนา	[ลักคะนะ–, ลัก, ลักคะนา] น. ราศีที่ปรากฏขึ้นที่ขอบฟ้าทางทิศ
	ตะวันออกในเวลาเจ้าของชะตาเกิด เช่น นาย ก เกิดเวลา ๑๑.๐๐ น.
	ลัคนาสถิตราศีกันย์, ในดวงชะตาถ้าอาทิตย์อยู่ในราศีเดียวกับลัคน์
	เรียกว่า อาทิตย์กุมลัคน์; เวลาหรือวันที่ถือว่าเป็นมงคลสําหรับ
	ลงมือทําการใด ๆ, ถ้าเป็นเวลาที่เป็นมงคล เรียกว่า ลัคนกาล
	ถ้าเป็นวันที่เป็นมงคล เรียกว่า ลัคนทิน เช่น โหรคํานวณว่าวันที่
	๑๔ พฤษภาคม เป็น ลัคนทิน เวลา ๑๗.๐๐ น. เป็น ลัคนกาล
	เป็นวันและเวลาที่เหมาะสําหรับทําพิธีรดนํ้าแต่งงาน.
ลัง ๑	น. ภาชนะต่อด้วยไม้หรือสานเป็นรูปสี่เหลี่ยมคล้ายหีบ สําหรับ
	บรรจุสิ่งของ, โดยปริยายหมายถึงสิ่งที่มีลักษณะคล้ายคลึงเช่นนั้น
	เช่น ลังพลาสติก ลังกระดาษ.
ลัง ๒	น. ชื่อปลาทะเลชนิด Rastrelliger kanagurta ในวงศ์ Scombridae
	รูปร่างและลักษณะทั่วไปคล้ายปลาทู แต่ขนาดใหญ่และลําตัวแคบ
	กว่าเล็กน้อย ข้างตัวมีลายเส้นสีหม่นพาดตามยาว ๒–๓ ทาง มีชุกชุม
	ในบริเวณห่างฝั่งมากกว่า, ทู หรือ ทูโม่ง ก็เรียก.
ลั่ง	ว. อวบ เช่น ทุเรียนพูลั่ง.
ลังกา	น. ชื่อเกาะแห่งหนึ่งอยู่ทางใต้ของประเทศอินเดีย.
ลังคิ, ลังคี	น. กลอน, ลิ่ม, เครื่องกีดขวาง. (ป.).
ลังถึง	น. ภาชนะสําหรับนึ่งของ ทำด้วยโลหะมีลักษณะกลมคล้ายหม้อ
	ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ๒–๓ ชั้น ชั้นล่างใส่น้ำสำหรับต้มให้ร้อน ชั้น
	ที่ซ้อนที่ก้นเจาะเป็นรู ๆ เพื่อให้ไอน้ำร้อนผ่านให้ของในชั้นที่
	ซ้อนสุก มีฝาครอบคล้ายฝาชี, ซึ้ง ก็ว่า.
ลังลอง	ว. สุกใส, งาม. (โดยมากใช้ รังรอง).