ล่ำ	ว. มีเนื้อแน่นแข็ง.
	ล่ำสัน ว. มีรูปร่างล่ำและแข็งแรง (มักใช้แก่ผู้ชาย); โดยปริยาย
	หมายความว่า มีลักษณะเป็นแก่นสาร ใช้ว่า เป็นล่ำเป็นสัน.
ล้ำ	ก. ล่วงเข้าไปเกินเขตที่กำหนด เช่น ล้ำเขตแดน ล้ำแดนข้าศึก.
	ว. ยิ่ง, ล้น, เช่น สูงล้ำ ปัญญาล้ำ.
	ล้ำยุค, ล้ำสมัย ว. ที่ก้าวหน้าเกินยุคเกินสมัยของตน เช่น นักเขียน
	มีความคิดล้ำยุค.
	ล้ำลึก ว. ลึกมากจนยากที่จะหยั่งถึง, ลึกล้ำ ก็ว่า.
	ล้ำเลิศ ว. ดียิ่ง, ประเสริฐ.
	ล้ำเส้น ว. เกินขอบเขตที่กำหนด เช่น ล้ำเส้นเขตแดน เขาชอบทำงาน
	ล้ำเส้นคนอื่น.
	ล้ำหน้า ว. เกินเลยไปกว่าที่ควร เช่น เขาชอบทำอะไรล้ำหน้า
	เพื่อนฝูงอยู่เสมอ; ที่ก้าวหน้าเกินยุคเกินสมัย เช่น ความคิดลํ้าหน้า
	ทํางานลํ้าหน้า.
ลำเข็ญ	ว. ลําบาก, ยากแค้น. (ปรัดเล).
ลำแข	น. ชื่อไม้ต้นชนิด Baccaurea macrophylla Muell. Arg. ในวงศ์
	Euphorbiaceae ผลคล้ายมะไฟ เปลือกหนามาก รสหวาน,
	รํามะแข ก็เรียก.
ลำเค็ญ	ว. ลําบาก, ยากแค้น, เช่น เขามีชีวิตลำเค็ญ.
ลำเคือง	ว. เคืองแค้น.
ลำงาด	น. เย็น, เวลาเย็น, ใช้ว่า ละงาด ลางาด หรือ ล้างาด ก็มี. (ข. ลงาจ).
ลำเจียก	น. ชื่อเรียกต้นตัวผู้ของเตยทะเล (Pandanus odoratissimus L.)
	ในวงศ์ Pandanaceae ขอบใบและกาบหุ้มดอกมีหนาม ดอกมี
	กลิ่นหอม, ปาหนัน ก็เรียก, พายัพเรียก เกี๋ยงคำ.
	ลำเจียกหนู ดู การะเกด.
ลำดวน	น. ชื่อไม้ต้นชนิด Melodorum fruticosum Lour. ในวงศ์ Annonaceae
	ดอกคล้ายดอกนมแมว แต่กลีบหนาแข็ง กลิ่นหอม.
ลำดับ	น. อันดับ, การเรียงกันไว้ให้เป็นระเบียบตามตําแหน่ง, เช่น นั่งตาม
	ลำดับ เข้าแถวตามลำดับไหล่ เรียงตามลำดับอักษร.
ลำนัก	ว. งาม.
ลำเนา	น. แนว, แถว, แถบ, ถิ่น.
ลำบอง	น. เม็ดตุ่มที่เกิดตามผิวเนื้อด้วยพิษร้อนหรือพิษอักเสบ.
ลำบาก	ว. เดือดร้อนเพราะถูกทรมานกายหรือใจ เช่น ตกอยู่ในฐานะลำบาก
	ตกที่นั่งลำบาก, ยาก เช่น ทำลำบาก ตัดสินใจลำบาก, ไม่สะดวก เช่น
	ทางลำบาก.
ลำบุ	(โบ) น. ปืนใหญ่, เขียนเป็น ละบู ก็มี.
ลำปำ	(ถิ่น–ปักษ์ใต้) น. ปลากระแห. (ดู กระแห, กระแหทอง).
ลำพวน	น. เศษฟางและข้าวลีบ.
ลำพอง	ว. ฮึกห้าว, แสดงอาการหยิ่งยโส, เช่น ทำลำพอง ใจลำพอง.
ลำพัง	ว. เฉพาะตน, ไม่เกี่ยวกับผู้อื่น, เช่น อยู่กันตามลำพัง, ฝ่ายเดียว เช่น
	ต้องต่อสู้กับข้าศึกแต่ลำพัง.
ลำพู	น. ชื่อไม้ต้นชนิด Sonneratia caseolaris Engl. ในวงศ์ Sonneratiaceae
	ขึ้นในที่นํ้ากร่อย มีรากงอกขึ้นเหนือพื้นดิน.
ลำเพ็ญ	ว. ตรงเหมาะส่วน.
ลำเพา	ว. โฉมงาม.
ลำแพง	น. หอก. (ข. ลํแพง).
ลำแพน ๑	น. ชื่อไม้ต้น ๓ ชนิดในสกุล Sonneratia วงศ์ Sonneratiaceae คือ
	ชนิด S. alba Smith ขึ้นตามชายทะเล, ชนิด S. griffithii Kurz และ
	S. ovata Backer ขึ้นอยู่ตอนในของป่าชายเลน.
ลำแพน ๒	น. เครื่องจักสานชนิดหนึ่ง มักสานด้วยตอกไม้ไผ่เส้นใหญ่ ๆ แบน ๆ
	ซึ่งเรียกว่า ตอกปื้น ที่ทําด้วยหวายหรือเส้นใยเปลือกไม้ก็มี ใช้ปูหรือ
	ทําเป็นแผงใช้กั้นหรือกรุเป็นฝาเรือนเป็นต้น เรียกว่า เสื่อลําแพน.
ลำโพง ๑	น. ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Datura metel L. ในวงศ์ Solanaceae ผลมีหนาม
	เมล็ดกินเมา, พันธุ์ดอกซ้อนเรียก ลําโพงกาสลัก (D. metel L. var.
	fastuosa Safford); เรียกสิ่งซึ่งมีรูปคล้ายดอกลําโพง เช่นเครื่องช่วย
	ขยายเสียงที่มีลักษณะปากบานเหมือนดอกลำโพง.
ลำโพง ๒	น. กลอุปกรณ์ไฟฟ้าที่ใช้ขยายเสียง.
ลำไพ่	น. เงินหรือผลประโยชน์ที่หาได้เป็นพิเศษนอกเหนือจากรายได้
	ประจํา.
ลำภุขัน	น. เครื่องประดับยอดปรางค์ ทําเป็นรูปหอก มีกิ่งเป็นรูปดาบแตก
	สาขาออกไป ๔ ทิศ, สลัดได ฝักเพกา แง่งขิง นพศูล หรือ นภศูล
	ก็เรียก.
ลำมะลอก ๑	น. ชื่อไผ่ชนิด Dendrocalamus longispathus Kurz ในวงศ์
	Gramineae ลําใหญ่ ไม่มีหนาม.
ลำมะลอก ๒	น. ชื่อโรคผิวหนังชนิดหนึ่ง เป็นเม็ดมีหนอง เรียกว่า ฝีลำมะลอก
	หรือ หัวลำมะลอก.
ลำมาด	น. รูปทรง, สัณฐาน. (เทียบ ข. มาท).
ลำเมาะ	ว. มีใจอ่อน, เพลีย.
ลำเมียบ	ก. ตีแต่งเหล็กที่เป็นรูปอยู่แล้วให้เรียบเป็นมัน, ละเมียบ ลําเลียบ
	หรือ ลําเวียน ก็ว่า.
ลำยอง	น. ส่วนประกอบช่วงบนของปั้นลมปราสาทหรือวิหาร. ว. สวย, งาม.
ลำยา	ดู ลําไย (๒).
ลำไย	น. (๑) ชื่อไม้ต้นชนิด Dimocarpus longan Lour. ในวงศ์ Sapindaceae
	ผลกลม รสหวาน, พันธุ์ที่เป็นไม้เถาเรียก ลําไยเครือ (D. longan Lour.
	var. obtusus Leenh.). (๒) (ถิ่น–ปักษ์ใต้) ชื่อไม้ต้นขนาดใหญ่ชนิด
	Mangifera caesia Jack ในวงศ์ Anacardiaceae ดอกสีม่วงอ่อน, บินยา
	หรือ ลํายา ก็เรียก.
ลำลอง	ว. ตามสบาย, ตามอําเภอใจ, (ใช้แก่การแต่งกายซึ่งไม่ต้องให้เป็นไป
	ตามแบบ) เช่น แต่งตัวลำลอง.
ล่ำลา	ก. อําลา, ลา, ร่ำลา ก็ว่า.
ลำลาบ ๑	น. ธารนํ้าไหลสายเล็ก ๆ.
ลำลาบ ๒	น. ชื่อโรคผิวหนังชนิดหนึ่งเปื่อยลามเป็นทางไป.
ลำลำ	ว. จวนเจียน, เกือบ, ตั้งท่าขยับ, เช่น ลำลำจะวิวาทกันอยู่แล้ว, รำรำ
	หรือ ร่ำร่ำ ก็ว่า.
ลำลึก	ก. ระลึก.
ล้ำลึก	ว. ลึกมากจนยากที่จะหยั่งถึง, ลึกล้ำ ก็ว่า.
ลำเลาะ	ก. ลัด, เลียบ.
ลำเลิก	ก. กล่าวทวงบุญคุณ, กล่าวคําตัดพ้อต่อว่า โดยยกเอาความดีที่ตน
	ทําไว้แก่อีกฝ่ายหนึ่งเพื่อให้สํานึกถึงบุญคุณที่ตนมีอยู่กับผู้นั้น.
ลำเลียง	ก. ขนถ่ายจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง เช่น ลำเลียงอาหาร ลำเลียง
	อาวุธ. ว. ที่ขนถ่ายจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง เช่น เรือลำเลียง.
ลำเลียบ	ก. ตีแต่งเหล็กที่เป็นรูปอยู่แล้วให้เรียบเป็นมัน, ละเมียบ ลําเมียบ
	หรือ ลําเวียน ก็ว่า.
ลำเวียง	น. ค่ายระเนียด, คูเมือง.
ลำเวียน	ก. ตีแต่งเหล็กที่เป็นรูปอยู่แล้วให้เรียบเป็นมัน, ละเมียบ ลําเมียบ
	หรือ ลําเลียบ ก็ว่า.
ลำอุด	ก. อ่อนน้อม, โน้ม, น้อม. (ข. ลํอุต).
ลำเอียก	น. ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Coix aquatica Roxb. ในวงศ์ Gramineae
	คล้ายอ้อ ขึ้นในแม่นํ้า.
ลำเอียง	ก. เข้ากับฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ไม่วางตัวเป็นกลาง, ไม่เที่ยงธรรม.
ลำโอง	น. สัตว์ชนิดหนึ่งในจําพวกกวาง. (พจน. ๒๔๙๓).
ลิ	ก. แตกบิ่นไปเล็กน้อย, อาการที่ของเป็นปุ่มเป็นแง่แตกบิ่นไปเล็กน้อย,
	เช่น พระกรรณพระพุทธรูปลิไปข้างหนึ่ง ขอบถ้วยลิไปนิดหนึ่ง.
ลิกไนต์	น. ถ่านหินชนิดหนึ่ง สีนํ้าตาลเข้มหรือสีดําแกมนํ้าตาล มีปริมาณ
	สารไฮโดรคาร์บอนสูงกว่าถ่านหินธรรมดา ใช้เป็นเชื้อเพลิงได้
	แต่ให้ปริมาณความร้อนตํ่ากว่าถ่านหินธรรมดา. (อ. lignite).
ลิกษา	น. เหา, ไข่เหา. (ส.).
ลิกุจ	[–กุด] น. มะหาด. (ป.).
ลิกู	น. ตำแหน่งพระมเหสีที่ ๔ ของกษัตริย์ชวาในวงศ์อสัญแดหวา.
ลิเก	น. การแสดงชนิดหนึ่งมาจากชาวมลายู, เรียก ยี่เก ก็มี.
ลิขนะ	[–ขะนะ] น. การขีด, การเขียน. (ป.).
ลิขสิทธิ์	[ลิกขะสิด] น. สิทธิทางวรรณกรรม ศิลปกรรม และประดิษฐกรรม
	ซึ่งผู้เป็นต้นคิดได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย; (กฎ) สิทธิแต่ผู้เดียว
	ที่กฎหมายรับรองให้ผู้สร้างสรรค์กระทำการใด ๆ เกี่ยวกับงานที่ตน
	ได้ทำขึ้น อันได้แก่ สิทธิที่จะทำซ้ำ ดัดแปลง หรือนำออกโฆษณา
	ไม่ว่าในรูปลักษณะอย่างใดหรือวิธีใด รวมทั้งอนุญาตให้ผู้อื่นนำงาน
	นั้นไปทำเช่นว่านั้นด้วย. (อ. copyright).
ลิขิต	น. หนังสือ, จดหมาย, (นิยมใช้เฉพาะจดหมายของพระสงฆ์).
	ก. เขียน, กำหนด, เช่น พระพรหมได้ลิขิตชีวิตไว้แล้ว. (ป., ส.).
ลิง ๑	น. ชื่อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมหลายชนิดในอันดับ Primates ลักษณะ
	คล้ายคน แขนขายาว ตีนหน้าและตีนหลังใช้จับเกาะได้ มีทั้งชนิด
	ที่มีหาง เช่น วอก (Macaca mulatta) และชนิดที่ไม่มีหาง เช่น
	กอริลลา (Gorilla gorilla). ว. อาการที่แสดงกิริยาซุกซนอยู่ไม่สุข
	เช่น เด็กคนนี้ลิงเหลือเกิน.
	ลิงชิงหลัก น. ชื่อการเล่นของเด็กอย่างหนึ่ง ผู้เล่นยืนประจําหลัก
	ของตนและต้องวิ่งสับหลักกันไปมา มีผู้เล่นอีกคนหนึ่งยืนอยู่ตรง
	กลาง เรียกว่า ลิง คอยชิงหลักของคนอื่นในขณะที่วิ่งสับหลักกัน,
	ถ้าใช้ลูกบอลโยนแทนการวิ่งสับหลัก เรียกว่า ลิงชิงบอล.
	ลิงได้แก้ว (สำ) น. ผู้ที่ไม่รู้คุณค่าของสิ่งมีค่าที่ได้มาหรือที่มีอยู่,
	วานรได้แก้ว ก็ว่า.
	ลิงตกต้นไม้ (สํา) น. ผู้เชี่ยวชาญในวิชาใดก็ตามอาจพลาดพลั้งใน
	วิชานั้นได้.
	ลิงนั่งแป้น (สำ) น. ผู้ที่เขายกให้ดำรงตำแหน่งที่สำคัญ แต่ไม่มีอำนาจ
	อะไรจริงจัง ต้องทำตามที่เขาสั่ง.
	ลิงล้างก้น (สำ) น. ผู้ที่ทำอะไรลวก ๆ พอให้เสร็จ ๆ ไป แต่ไม่
	เรียบร้อย.
	ลิงหลอกเจ้า (สํา) ก. ล้อหลอกผู้ใหญ่เวลาผู้ใหญ่เผลอ.
ลิง ๒	ดู นางเกล็ด.
ลิงค์	น. เครื่องหมายเพศ; ประเภทคําในไวยากรณ์ที่บอกให้รู้ว่าคํานั้น
	เป็นเพศอะไร เช่น ปุงลิงค์ คือ เพศชาย อิตถีลิงค์ คือ เพศหญิง;
	ลึงค์ ก็ว่า. (ป., ส.).
ลิงจุ่น	ดู ลิงลม.
ลิงลม	น. ชื่อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิด Nycticebus coucang ในวงศ์ Lorisidae
	หางสั้นมาก นิ้วชี้ของขาหน้าเล็กมากดูคล้ายติ่ง นิ้วชี้ของขาหลังมีเล็บ
	ยาวปลายแหลมเห็นได้ชัด ขาหน้าและขาหลังสั้นแต่แข็งแรง ตาโต
	ขนนุ่มมีลายสีนํ้าตาล ออกหากินในเวลากลางคืน จับเหยื่อได้ไวมาก
	กินผลไม้ แมลง และสัตว์เล็ก ๆ, นางอาย หรือ ลิงจุ่น ก็เรียก.
ลิงโลด	ก. กระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้นดีใจ เช่น เขาแสดงความดีอก
	ดีใจจนลิงโลด เด็กลิงโลดเมื่อเห็นขนม พอยิงประตูฟุตบอลได้เขา
	ก็ลิงโลด. น. ชื่อเพลงไทยทํานองหนึ่ง.
ลิด	ก. เด็ดหรือตัดเพื่อแต่ง เช่น ลิดกิ่ง ลิดใบ.
	ลิดตีนปู ก. เด็ดตีนปูออกหมด, โดยปริยายหมายถึงตัดกําลังไปทีละ
	น้อย ๆ.
	ลิดรอน ก. ตัดทอน เช่น ลิดรอนอํานาจ ลิดรอนสิทธิ์.
ลิต	ก. ฉาบทา. (ป. ลิตฺต; ส. ลิปฺต).
ลิตมัส	[ลิดมัด] น. สารประกอบอินทรีย์ชนิดหนึ่งลักษณะเป็นผงสีม่วง
	ละลายนํ้าได้ สารละลายลิตมัสให้สีแดงเมื่อถูกกรด แต่ให้สีนํ้าเงิน
	เมื่อถูกด่าง ใช้ประโยชน์ในเคมีวิเคราะห์และใช้ทดสอบสภาพกรด
	หรือด่างของดิน. (อ. litmus).
ลิตร	น. ชื่อหน่วยมาตราตวงตามวิธีเมตริก เท่ากับ ๑,๐๐๐ ลูกบาศก์
	เซนติเมตร เทียบกับอัตราวิธีประเพณี เท่ากับ ๑ ทะนานหลวง.
	(ฝ. litre).
ลิเทียม	น. ธาตุลําดับที่ ๓ สัญลักษณ์ Li เป็นโลหะ ลักษณะเป็นของแข็งสีเงิน
	เบาที่สุดในบรรดาธาตุโลหะที่เป็นของแข็ง หลอมละลายที่ ๑๘๐.๕?ซ.
	(อ. lithium).
ลิ่น	น. ชื่อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในวงศ์ Manidae ที่พบในประเทศไทยมี
	๒ ชนิด คือ ชนิด Manis javanica ตัวยาว หางยาว เกล็ดหนาแข็ง
	ม้วนตัวได้ กินมดและปลวก และชนิด M. pentadactyla ตัวเล็กกว่า
	และมีโอกาสพบได้น้อยกว่าชนิดแรก, นิ่ม ก็เรียก.''
ลิ้น	น. อวัยวะที่อยู่ในปาก มีหน้าที่ ๑. กลั้วอาหารให้เข้ากันแล้วส่งลง
	ในลําคอ ๒. ช่วยในการออกเสียง ๓. ให้รู้รส, ลิ้นสัตว์บางจำพวก
	เช่นจำพวกที่มีขน ใช้ลิ้นเลียขนเลียแผลเพื่อทำความสะอาดได้; โดย
	ปริยายหมายถึงส่วนของสิ่งต่าง ๆ มักมีรูปแบน ยาวหรือกลม ที่อยู่
	ภายใน ก็มี เช่น ลิ้นหีบ ลิ้นลุ้ง ที่อยู่ภายนอก ก็มี เช่น ลิ้นของปี่ ที่
	เป็นชั้นอยู่ภายในยกถอดออกได้ ก็มี เช่น ลิ้นเชี่ยนหมาก ลิ้นกล่อง
	อาหาร; อุปกรณ์สําหรับปิดเปิดให้สิ่งใดสิ่งหนึ่ง เช่นอากาศ นํ้า
	เป็นต้น หยุดการเคลื่อนที่ผ่าน หรือเคลื่อนที่ผ่านไปได้; การพูด,
	ถ้อยคำ, เช่น ไม่เชื่อลิ้นเจ้าแล้วนะแก้วตา.
	ลิ้นกบ น. ไม้แบน ๆ สำหรับประกับใบกบไสไม้ให้แน่น.
	ลิ้นกระด้างคางแข็ง ก. อาการลิ้นแข็งขยับขากรรไกรไม่ได้. (สำ)
	ว. ก้าวร้าวโต้เถียงไม่ลดละ เช่น ลิ้นกระด้างคางแข็งแกล้งว่าขาน.
	(ขุนช้างขุนแผน); มึนตึงไม่ยอมพูดจาโต้ตอบ.
	ลิ้นกระดาน น. ไม้ที่ทำเป็นลิ้นยื่นยาวไปตามตัวไม้สำหรับประกบ
	กับไม้อีกแผ่นหนึ่งที่ทำเป็นร่องยาวเพื่อให้เข้ากันแน่นสนิท.
	ลิ้นกระดาษทราย น้ำลายเชลแล็ก (สำ) ว. ประจบประแจง, สอพลอ.
	ลิ้นกระบือ ๑ น. ไม้แผ่นบาง ๆ สําหรับสอดเพลาะกระดานเป็น
	ระยะ ๆ ให้สนิทแข็งแรง.
	ลิ้นกระบือ ๒ น. ฝิ่นดิบที่ทํามาจากเหนือ เรียกว่า ฝิ่นลิ้นกระบือ.
	ลิ้นกับฟัน (สำ) น. การกระทบกระทั่งกันบ้างแต่ไม่รุนแรงของคน
	ที่ใกล้ชิดกัน เช่น ระหว่างสามีกับภรรยาหรือคนที่ทำงานร่วมกัน.
	ลิ้นไก่ น. ติ่งบนเพดานอ่อนที่ยื่นลงมาในช่องปาก.
	ลิ้นไก่สั้น ว. อาการที่พูดอ้อแอ้หรือพูดไม่ชัดอย่างคนเมาเหล้าเป็นต้น.
	ลิ้นแข็ง ว. อาการที่พูดออกสำเนียงได้ไม่ชัด, อาการที่พูดภาษาอื่น
	ให้ชัดได้ยาก.
	ลิ้นคับปาก ว. อาการที่พูดไม่ชัดเหมือนดังลิ้นโตจนคับปาก.
	ลิ้นจุกปาก น. ภาวะที่ลิ้นถูกดันออกมาจากตำแหน่งปรกติที่อยู่ใน
	ปาก เนื่องจากลิ้นบวมหรืออวัยวะที่อยู่ใต้ลิ้นดันลิ้นขึ้นมา.
	ลิ้นชัก น. ส่วนที่สอดอยู่ในช่องด้านหน้าตู้และโต๊ะเป็นต้น
	รูปคล้ายหีบไม่มีฝา ชักออกและผลักเข้าได้.
	ลิ้นตก น. ภาวะที่ลิ้นไม่สามารถทำงานได้เป็นปรกติเนื่องจากการ
	หมดสติเป็นต้น.
	ลิ้นตวัดถึงใบหู, ลิ้นตวัดถึงหู (สํา) ว. ที่พูดจาตลบตะแลงเชื่อไม่ได้.
	ลิ้นตะกวด (สำ) ว. ที่พูดจากลับกลอกเชื่อถือไม่ได้.
	ลิ้นทอง ว. ที่พูดจาคล่องแคล่วไพเราะน่าฟัง.
	ลิ้นทูต ว. มีศิลปะในการเจรจาให้สำเร็จประโยชน์และเป็นที่พอใจ
	ด้วยกันทุกฝ่าย.
	ลิ้นปี่ น. ส่วนปลายล่างของกระดูกอกที่ย้อยลงมาในผนังหน้าท้อง
	ส่วนบน.
	ลิ้นพัน ว. อาการที่พูดเร็วรัวจนจับความไม่ได้.
	ลิ้นไม่มีกระดูก (สํา) ก. พูดสับปลับ กลับกลอกเอาแน่ไม่ได้.
	ลิ้นยาวถึงตาตุ่ม (สำ) ว. ประจบสอพลอ.
	ลิ้นลม น. ถ้อยคําที่คมคาย, สํานวน.
	ลิ้นลังกา ว. ที่พูดรัวเร็ว; (สํา) พูดพล่อย ๆ จนไม่น่าเชื่อถือ.
	ลิ้นลาย ว. ที่พูดสับปลับ.
	ลิ้นสองแฉก (สำ) ว. ที่พูดสับปลับเชื่อถือไม่ได้.
	ลิ้นห้อย ว. อาการที่เหน็ดเหนื่อยมากเปรียบเหมือนวิ่งมาไกล
	เหนื่อยจนลิ้นห้อย, อาการที่เหน็ดเหนื่อยเนื่องจากต้องทำงาน
	หนักมาก.
	ลิ้นหีบ น. ขอบด้านในของตัวหีบทำเพื่อให้ฝาครอบแน่นสนิท.
	ลิ้นอ่อน ว. อาการที่พูดออกสำเนียงได้ชัดเจน, อาการที่พูดภาษา
	อื่นได้ง่าย.
ลิ้นกระบือ ๑	ดูใน ลิ้น.
ลิ้นกระบือ ๒	ดูใน ลิ้น.
ลิ้นกระบือ ๓	น. (๑) ชื่อกล้วยไม้ ๒ ชนิดในวงศ์ Orchidaceae คือ ชนิด Phalaenopsis
	violacea Teijsm. et Binnend. ดอกเล็ก สีม่วง และชนิด Hygrochilus
	parichii (Veitch et Rchb.f.) Pfitz. ดอกโต สีเหลืองประม่วงแดงหรือ
	สีม่วงแดง. (๒) ดู กระบือเจ็ดตัว. (๓) ดู มะเดื่อ.
ลินโกรย	ดู มงโกรย (๑).
ลิ้นควาย	ดู ตาเดียว.
ลิ้นงูเห่า	น. ชื่อไม้ล้มลุก ๒ ชนิดในวงศ์ Acanthaceae คือ ชนิด Blepharis
	maderaspatensis Heyne ดอกเล็ก สีขาวลายม่วง และชนิด
	Clinacanthus siamensis Brem. ดอกใหญ่เป็นหลอด สีแดงอมแสด.
ลินจง	น. ชื่อบัวสายพันธุ์หนึ่งในสกุล Nymphaea, เลนจง ก็เรียก.
ลิ้นจะกวด	น. ชื่อต้นไม้ชนิดหนึ่งใช้ทํายาได้. (พจน. ๒๔๙๓).
ลิ้นจี่	น. ชื่อไม้ต้นชนิด Litchi chinensis Sonn. ในวงศ์ Sapindaceae
	ผลกลม สีแดง รสเปรี้ยว ๆ หวาน ๆ มีหลายพันธุ์ เช่น กะเทย
	นางหมั่น โอเฮียะ กิมเจ็ง, สีละมัน ก็เรียก. (จ. ลีจี). ว. สีแดงเข้ม
	คล้ายเปลือกลิ้นจี่ เรียกว่า สีลิ้นจี่. (จ. อินจี).
ลิ่นต้น	ดู เกล็ดปลาช่อน.
ลิ้นทอง	น. ชื่อนกชนิดหนึ่งตัวขนาดนกกรอด สีเหลืองหม่น ที่หัวมีสีเหลือง
	จัด. (พจน. ๒๔๙๓). ว. ที่พูดจาคล่องแคล่ว ไพเราะน่าฟัง.
ลิ่นทะเล	น. ชื่อสัตว์ทะเลจําพวกหอยในชั้น Polyplacophora ลําตัวเป็นรูปไข่
	ผ่าซีก เปลือกคลุมตัวด้านหลังมี ๘ ชิ้น วางเหลื่อมซ้อนกันเหมือน
	กระเบื้องมุงหลังคา อยู่ตามโขดหินชายทะเล มีหลายสกุล เช่น สกุล
	Chiton, Acanthochiton, หอยแปดเกล็ด ก็เรียก.
ลิ้นทะเล	น. กระดองปลาหมึกชนิดหนึ่ง สําหรับใช้ทํายาและขัดสิ่งของ
	เป็นต้น. (พจน. ๒๔๙๓).
ลิ้นมังกร	น. (๑) ชื่อไม้เถาชนิด Passiflora edulis Sims ในวงศ์ Passifloraceae
	ดอกสีขาวอมฟ้า. (๒) ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Sansevieria thyrsiflora Thunb.
	ในวงศ์ Agavaceae ดอกสีขาว กลางคืนมีกลิ่นหอม. (๓) ชื่อไม้ล้มลุก
	ชนิด Antirrhinum majus L. ในวงศ์ Scrophulariaceae ดอกมีหลายสี.
ลินลา, ลิ้นลา	ก. ไปอย่างนวยนาด. (เพี้ยนมาจาก ป., ส. ลีลา).
	ลินลากระทุ่ม น. ชื่อเพลงไทยทํานองหนึ่ง, ลีลากระทุ่ม ก็เรียก.
	ลินลากระบี่ น. ชื่อเพลงไทยทํานองหนึ่ง, กระบี่ลีลา ก็เรียก.
ลินสีด	น. ชื่อเมล็ดของต้นแฟลกซ์ มีลักษณะแบนรูปไข่ ยาว ๓–๔ มิลลิเมตร
	สีนํ้าตาล เรียบเป็นมัน. (อ. linseed); เรียกนํ้ามันที่สกัดจากเมล็ดของ
	ต้นแฟลกซ์ว่า นํ้ามันลินสีด มีลักษณะข้น เหนียว เมื่อถูกอากาศจะ
	แข็งตัว ใช้ประโยชน์ในการผสมสี หมึกพิมพ์ นํ้ามันชักเงา เป็นต้น.
ลิ้นเสือ ๑	น. (๑) ชื่อไม้เถาชนิด Erycibe expansa Wall. ex G. Don ในวงศ์
	Convolvulaceae ดอกสีขาว กลิ่นหอม. (๒) ดู ตีนตุ๊กแก (๑).
ลิ้นเสือ ๒	น. ชื่อปลาทะเลหลายชนิดในสกุล Pseudorhombus วงศ์ Bothidae
	ลำตัวแบนข้างมาก ตามีลักษณะเหมือนปลาตาเดียวแต่ตาทั้ง ๒ ข้าง
	อยู่ทางซีกซ้ายของหัว พื้นลําตัวสีนํ้าตาลและส่วนมากมีจุดประสีเข้ม
	เป็นวงแหวนเด่น เรียกรวม ๆ กันโดยทั่วไปว่า ใบขนุน ลิ้นควาย
	หรือ ลิ้นหมา.
ลิ้นหมา ๑	ดู ตาเดียว.
ลิ้นหมา ๒	น. ชื่อแตนชนิดหนึ่ง. (ดู แตน).
ลิ่นฮื้อ	น. ชื่อปลานํ้าจืดชนิด Labeo jordani ในวงศ์ Cyprinidae เดิมรู้จักกัน
	ในชื่อ Cirrhinus molitorella ตัวยาว ท้องกลม ปากเล็กหนา อยู่ตํ่าที่
	ปลายสุดของหัว มีหนวดเล็ก ๒ คู่ ตาเล็ก เกล็ดเล็กเรียบ ตัวสีเทาเงิน
	ถิ่นเดิมอยู่ในประเทศจีน นําเข้ามาเลี้ยงเป็นอาหาร, ตูลิ่นฮื้อ ก็เรียก.
ลินิน	น. ผ้าทอด้วยใยป่านชนิดหนึ่งที่มาจากต้นแฟลกซ์. (อ. linen).
ลิบ, ลิบ ๆ	ว. สุดสายตา (ใช้เฉพาะไกลกับสูง) เช่น ไกลลิบ สูงลิบ ห่างกันลิบ
	ทิ้งกันลิบ มองเห็นยอดปราสาทลิบ ๆ.
	ลิบลับ ว. พ้นสายตาไป เช่น อยู่เสียไกลลิบลับ.
	ลิบลิ่ว ว. ไกลหรือสูงสุดสายตา เช่น ไกลลิบลิ่ว สูงลิบลิ่ว.
ลิปดา	น. มาตราวัดมุม ได้แก่เศษ ๑ ใน ๖๐ ขององศา แบ่งออกเป็น ๖๐
	พิลิปดา. (ส.).