วิเลป, วิเลป, วิเลปนะ[วิเลบ, วิเลปะ, วิเลปะนะ] น. การทา, การลูบไล้; เครื่องลูบไล้.
(ป., ส.).
วิโลก, วิโลกนะ [วิโลกะนะ] ก. แลดู, ตรวจตรา. (ป., ส.).
วิโลจนะ[วิโลจะนะ] น. ดวงตา. (ป., ส.).
วิโลมว. ย้อนขน, ทวนกลับ, ผิดธรรมดา. (ป., ส.).
วิไลว. งาม เช่น งามวิไล.
วิไลวรรณ น. สีงาม, ผิวงาม.
วิวรณ์น. การเปิด, การเผยแผ่, การไขความ. (ป., ส.).
วิวรรธน์น. ความเจริญรุ่งเรือง, ความคลี่คลายไปในทางเจริญ.
(ส. วิวรฺธน; ป. วิวฑฺฒน).
วิวระ[วะ] น. ช่อง, ปล่อง, เหว, รู, โพรง; ความผิด. (ป., ส.).
วิวัฏน. พระนิพพาน. (ป. วิวฏฺฏ).
วิวัฒน, วิวัฒน์[วัดทะนะ, วัด] น. ความเจริญรุ่งเรือง, ความคลี่คลาย
ไปในทางเจริญ. (ป. วิวฑฺฒน; ส. วิวรฺธน)
วิวัฒนาการ [วิวัดทะนากาน] น. กระบวนการเปลี่ยนแปลงหรือ
คลี่คลายไปสู่ภาวะที่ดีขึ้นหรือเจริญขึ้น เช่น วิวัฒนาการ
แห่งมนุษยชาติ วิวัฒนาการแห่งศิลปวัฒนธรรม.
วิวัฒนาการดู วิวัฒน, วิวัฒน์.
วิวันน. ที่เปล่าเปลี่ยว. (ป.).
วิวาทก. ทะเลาะ เช่น เด็กวิวาทกัน, มักใช้เข้าคู่กับคำ ทะเลาะ เป็น
ทะเลาะวิวาท. (ป., ส.).
วิวาห, วิวาห์, วิวาหะ[วิวาหะ] น. ''การพาออกไป'' หมายถึง การแต่งงานแบบหนึ่งที่
ฝ่ายชายจะต้องถูกนําไปอยู่ที่บ้านฝ่ายหญิง เรียกว่า วิวาหมงคล,
เป็นประเพณีแต่งงานที่นิยมปฏิบัติกันในประเทศอินเดียฝ่ายใต้,
การแต่งงานตามประเพณีไทย ไม่ว่าฝ่ายหญิงจะไปอยู่ที่บ้านฝ่ายชาย
หรือฝ่ายชายจะไปอยู่ที่บ้านฝ่ายหญิง หรือจะแยกไปอยู่ตามลําพัง
ก็เรียกว่า วิวาหะ หรือ วิวาหมงคล ทั้งสิ้น. (ป., ส.).
วิวาหมงคล น. พิธีแต่งงาน, งานสมรส, เช่น ขอเชิญหลั่งน้ำ
พระพุทธมนต์ในงานวิวาหมงคล.
วิวิจว. สงัด, ปลีกตัวไปอยู่ในที่สงัด. (ป. วิวิจฺจ).
วิวิตว. สงัด, ปลีกตัวไปอยู่ในที่สงัด. (ป. วิวิตฺต, ส. วิวิกฺต).
วิวิธว. ต่าง ๆ กัน. (ป., ส.).
วิเวกว. เงียบสงัดทำให้รู้สึกเปล่าเปลี่ยวใจ, เงียบสงัดทำให้รู้สึกวังเวงใจ,
เช่น อยู่ในวิเวก รู้สึกวิเวกวังเวงใจ. (ป.).
วิศรุต[วิดสะรุด] ว. มีชื่อเสียง, ปรากฏ. (ส. วิศฺรุต; ป. วิสฺสุต).
วิศว[วิดสะวะ] ว. ทั้งหมด, ทั้งปวง. (ส. วิศฺว; ป. วิสฺส).
วิศวกร [วิดสะวะกอน] น. ผู้ประกอบงานวิศวกรรม.
วิศวกรรม [วิดสะวะกํา] น. ชื่อเทวดาตนหนึ่ง ผู้ชํานาญในการช่าง
ทั้งปวง, วิษณุกรรม วิสสุกรรม เวสสุกรรม หรือ เพชฉลูกรรม ก็เรียก.
(ส.; ป. วิสฺสกมฺม, วิสฺสุกมฺม); การนําความรู้ทางคณิตศาสตร์และ
วิทยาศาสตร์ธรรมชาติมาประยุกต์ใช้.
วิศวกรรมศาสตร์ [วิดสะวะกํามะสาด] น. วิชาที่เกี่ยวกับการนํา
ความรู้ทางคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ธรรมชาติมาประยุกต์ใช้
มีหลายสาขา เช่น วิศวกรรมโยธาวิศวกรรมไฟฟ้า วิศวกรรมเครื่องกล.
(อ. engineering).
วิศัลย์ว. ปราศจากความเสียดแทง, ไม่ทุกข์ร้อน. (ส.; ป. วิสลฺล).
วิศาข, วิศาขะ, วิศาขา ๑น. ชื่อเดือนที่ ๖ แห่งจันทรคติ ตกราวเดือนพฤษภาคม, ถ้าในปี
อธิกมาสจะตกราวเดือนมิถุนายน. (ส.; ป. วิสาข, วิสาขา).
วิศาขบูชา น. วิสาขบูชา, การบูชาในวันเพ็ญเดือน ๖ ซึ่งเป็นวัน
ประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพานของพระพุทธเจ้า.
(ส. วิศาข + ปูชา; ป. วิสาข + ปูชา).
วิศาขา ๒, วิสาขะ ๑น. ดาวฤกษ์ที่ ๑๖ มี ๕ ดวง เห็นเป็นรูปแขนนาง หนองลาด เหมือง
หรือไม้ฆ้อง, ดาวคันฉัตร หรือ ดาวศีรษะกระบือ ก็เรียก.
(ส.; ป. วิสาข, วิสาขา).
วิศางค์น. ๑ ใน ๒๐ ของเฟื้อง. (ส. วีศ + องฺค).
วิศาลว. ไพศาล, กว้างขวาง. (ส.; ป. วิสาล).
วิศิษฏ์ว. เลิศ, ยอดเยี่ยม, เด่น, ดียิ่ง, ประเสริฐ. (ส. วิศิษฺฏ; ป. วิสิฏฺ?).
วิศุทธ์, วิศุทธิ์ว. วิสุทธ์, วิสุทธิ์. (ส.; ป. วิสุทฺธ, วิสุทฺธิ).
วิเศษว. ยอดเยี่ยม, เลิศลอย, เช่น อาหารร้านนี้วิเศษมาก; ยอดเยี่ยมในทาง
วิทยาคมเป็นต้น เช่น ผู้วิเศษ, กายสิทธิ์, มีอำนาจหรืออิทธิฤทธิ์ในตัว,
เช่น พรมวิเศษ ของวิเศษ ดาบวิเศษ. (ส.; ป. วิเสส).
วิเศษณ, วิเศษณ์[วิเสสะนะ, วิเสด] (ไว) น. คําจําพวกหนึ่งที่แต่งหรือขยายคํานาม
คํากริยา หรือคําวิเศษณ์เพื่อบอกคุณภาพหรือปริมาณเป็นต้น เช่น
คนดี นํ้ามาก ทําดี ดีมาก. (ส.).
วิเศษณการก [วิเสสะนะ] (ไว) น. คําที่เรียงอยู่หลังบุรพบทที่ใช้เป็น
บทเชื่อม เช่น รถของฉัน เขากินด้วยช้อนส้อม เขามาสู่บ้าน ถ้าละ
บุรพบทเสีย ก็อยู่ติดกับบทที่มันประกอบ เช่น รถฉัน เขากิน
ช้อนส้อม เขามาบ้าน.
วิษณุ[วิดสะนุ] น. พระนารายณ์. (ส.).
วิษณุมนตร์ น. มนตร์สรรเสริญพระนารายณ์, วิษณุเวท ก็ว่า.
วิษณุโลก น. สวรรค์ของพระนารายณ์ผู้เป็นเจ้า. (ส.).
วิษณุเวท น. มนตร์สรรเสริญพระนารายณ์, วิษณุมนตร์ ก็ว่า. (ส.).
วิษณุกรรมน. พระวิศวกรรม, วิสสุกรรม เวสสุกรรม หรือ เพชฉลูกรรม ก็เรียก.
วิษธร[วิสะทอน] น. งูพิษ. (ส.).
วิษักต์ว. ติดอยู่, พันอยู่, พัวพัน. (ส.; ป. วิสตฺต).
วิษัยน. วิสัย. (ส.).
วิษาณน. เขาสัตว์, งาช้าง. (ส.; ป. วิสาณ).
วิษุวัต(ดารา) น. จุดราตรีเสมอภาค คือ จุดที่เมื่อดวงอาทิตย์โคจรไปถึง
โลกจะมีกลางวันกับกลางคืนเท่ากัน มี ๒ จุด คือ วสันตวิษุวัต และ
ศารทวิษุวัต. (ส. ว่า มีในกึ่งกลาง; อ. equinox).
วิสกี้น. ชื่อสุราชนิดหนึ่งกลั่นจากเมล็ดธัญพืชบางชนิด. (อ. whisky).
วิสม[สะมะ] ว. ไม่เรียบ, ไม่เสมอ, ขรุขระ, ไม่เท่ากัน. (ป., ส.).
วิสย, วิสัย[วิสะยะ, วิไส] น. ความสามารถ เช่น อยู่ในวิสัยที่จะเลี้ยงดูบุตร
ภรรยาได้ เป็นเรื่องเหลือวิสัยที่จะทำได้; ขอบ, เขต, เช่น
คามวิสัย โคจรวิสัย อยู่ในทัศนวิสัย. (ป.).
วิสรรชนีย์[วิสันชะนี] น. เครื่องหมายสระรูปดังนี้ ะ ใช้ประหลังอักษร.
(ส. วิสรฺชนีย).
วิสฤต[วิสฺริด] ว. แผ่ไป, แผ่ซ่าน, กระจาย. (ส.).
วิสสุกรรมน. พระวิศวกรรม, วิษณุกรรม เวสสุกรรม หรือ เพชฉลูกรรม
ก็เรียก.
วิสัชนา[วิสัดชะนา] ก. ตอบ, ชี้แจง, เช่น ขอวิสัชนาดังนี้. (ป. วิสชฺชนา).
วิสัญญีว. หมดความรู้สึก, สิ้นสติ, สลบ, เช่น นางก็ถึงวิสัญญีสลบลงตรงหน้า
ฉานปานประหนึ่งว่าพุ่มฉัตรทองอันต้องสายอัสนีฟาด
(ม. ร่ายยาว มัทรี). (ป.).
วิสัญญีแพทย์ น. แพทย์ผู้เชี่ยวชาญการให้ยาชาและยาสลบ.
วิสัญญีภาพ น. ความหมดความรู้สึก, ความสิ้นสติ, เช่น
ถึงซึ่งวิสัญญีภาพ.
วิสัญญีวิทยา น. วิชาที่ว่าด้วยการให้ยาชาและยาสลบ.
วิสัยทัศน์น. การมองการณ์ไกล, วิทัศน์. (อ. vision).
วิสาข, วิสาขะ ๒, วิสาขา [วิสาขะ] น. ชื่อเดือนที่ ๖ แห่งจันทรคติ
ตกราวเดือนพฤษภาคม, ถ้าในปีอธิกมาสจะตกราวเดือนมิถุนายน. (ป.).
วิสาขบูชา น. การบูชาในวันเพ็ญเดือน ๖ ซึ่งเป็นวันประสูติ ตรัสรู้
และปรินิพพานของพระพุทธเจ้า, โบราณใช้ว่า วิศาขบูชา ก็มี. (ป.).
วิสามัญว. ไม่ใช่ธรรมดา, ไม่ใช่สามัญ, เช่น ข้าราชการวิสามัญ สมาชิกวิสามัญ
ประชุมสมัยวิสามัญ, พิเศษเฉพาะเรื่อง เช่น คณะกรรมาธิการวิสามัญ.
วิสามัญฆาตกรรม [วิสามันคาดตะกํา] (กฎ) น. ฆาตกรรมที่ผู้ตาย
ถูกซึ่งเจ้าพนักงานอ้างว่าปฏิบัติราชการตามหน้าที่ฆ่าตาย หรือถูกฆ่า
ตายในระหว่างอยู่ในความควบคุมของเจ้าพนักงาน ซึ่งอ้างว่าปฏิบัติ
ราชการตามหน้าที่.
วิสามานยนาม[วิสามานยะนาม] (ไว) น. คํานามที่เป็นชื่อเฉพาะ ตั้งขึ้นสําหรับ
เรียกคน สัตว์ สิ่งของ และสถานที่ เพื่อให้รู้ชัดว่าเป็นใครหรืออะไร
เช่น นายดํา ช้างเอราวัณ เรือสุพรรณหงส์ จังหวัดเชียงใหม่.
วิสารน. การขยาย, การเผยแผ่. (ส.).
วิสารทะ[ระ] ว. แกล้วกล้า, ชํานาญ, ฉลาด. (ป.).
วิสาลว. ไพศาล, กว้างขวาง. (ป.; ส. วิศาล).
วิสาสะน. ความคุ้นเคย, ความสนิทสนม; การถือว่าเป็นกันเอง เช่น
หยิบของไปโดยถือวิสาสะ. ก. พูดจาปราศรัยอย่างคุ้นเคยกัน เช่น
ไม่เคยวิสาสะกันมาก่อน. (ป. วิสฺสาส; ส. วิศฺวาส).
วิสาหกิจ[วิสาหะกิด] น. การประกอบการที่ยาก สลับซับซ้อน
หรือเสี่ยงต่อการขาดทุน ล้มละลาย.
วิสิฐ ว. วิศิษฏ์. (ป. วิสิฏฺ?; ส. วิศิษฺฏ).
วิสุงคามสีมา[คามมะ] น. เขตที่พระราชทานแก่สงฆ์เพื่อใช้เป็นที่สร้าง
พระอุโบสถ.
วิสุทธ์, วิสุทธิ์ว. สะอาด, ใส, ขาว, หมดจด, บริสุทธิ์, หมดมลทิน.
(ป.; ส. วิศุทฺธ, วิศุทฺธิ).
วิสูตร[สูด] (ราชา) น. ม่าน.
วิเสท[เสด] น. ผู้ทํากับข้าวของหลวง.
วิหค, วิหงค์น. นก. (ป. วิหค, วิหงฺค; ส. วิหค, วิหํค).
วิหลั่นน. ค่ายที่ทําให้ขยับลุกเข้าไปหาข้าศึกทีละน้อย ๆ.
วิหายสะ[หายะสะ] น. ฟ้า, อากาศ. (ป., ส.).
วิหาร, วิหาร[วิหาน, วิหาระ] น. วัด, ที่อยู่ของพระสงฆ์; ที่ประดิษฐาน
พระพุทธรูป, คู่กับ โบสถ์; การพักผ่อน เช่น ทิวาวิหาร ว่า การพักผ่อน
ในเวลากลางวัน. (ป., ส.).
วิหารแกลบ [แกฺลบ] น. วิหารเล็ก ๆ.
วิหารคด น. วิหารที่มีลักษณะคดเป็นข้อศอกอยู่ตรงมุม อาจมีหลัง
เดียวก็ได้โดยมากจะมี ๔ มุม และประดิษฐานพระพุทธรูป,
สิ่งก่อสร้างที่คดเป็นข้อศอกอยู่ตรงมุม.
วิหารทิศ น. วิหารที่สร้างออกมาทั้ง ๔ ด้านของพระสถูปหรือ
พุทธเจดีย์ เช่น วิหารทิศวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม
กรุงเทพมหานคร, วิหารที่อยู่ตรงกลางของพระระเบียง
ทั้ง ๔ ด้าน เช่น วิหารทิศวัดพระปฐมเจดีย์ จังหวัดนครปฐม.
วิหารธรรม [วิหาระทํา] น. ธรรมประจําใจ.
วิหารยอด น. วิหารที่มียอดเป็นรูปทรงต่าง ๆ, ถ้ายอดทรงเจดีย์
เรียกว่า วิหารยอดเจดีย์,''; ถ้ายอดทรงปรางค์ เรียกว่า วิหารยอดปรางค์.
วิหารราย น. วิหารขนาดใกล้เคียงกับวิหารน้อย ตั้งเรียงรายภายใน
พุทธาวาสโดยรอบ เช่น วิหารรายวัดพระศรีสรรเพ็ชญ์
จังหวัดพระนครศรีอยุธยา, ศาลารายที่ใช้สำหรับพิธีสวดโอ้เอ้
วิหารราย เช่น ศาลารายวัดพระศรีรัตนศาสดาราม
กรุงเทพมหานคร.
วิหารหลวง น. วิหารที่ด้านท้ายเชื่อมติดกับพระสถูปเจดีย์หรือพระ
ปรางค์ เช่น วิหารหลวงวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ตําบลเชลียง อําเภอ
ศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย.
วิหิงสะ, วิหิงสา, วิเหสาน. ความเบียดเบียน; การทําร้าย. (ป. วิหึสา, วิเหสา; ส. วิหึส).
วิฬังค์น. ผักดอง. (ป.; ส. วิฑงฺค ว่า ยาสําหรับฆ่าตัวพยาธิในท้อง).
วิฬาร, วิฬาร์ น. แมว. (ป.).
วี ๑ก. พัด, โบก.
วี ๒ดู หมอตาล ที่ หมอ ๒.
วีจิน. คลื่น, ลูกคลื่น. (ป., ส.).
วีชนี[วีชะนี] น. วิชนี, พัด. (ป.; ส. วีชน).
วีณาน. พิณ. (ป., ส.).
วี้ดว. เสียงดังเช่นนั้น.
วีต[วีตะ] ว. ไปแล้ว, หมดแล้ว, ปราศจาก, มักใช้ประกอบหน้าศัพท์อื่น
เช่น วีตราคะ ว่า หมดราคะ วีตโลภะ ว่า หมดความโลภ. (ป., ส.).
วีร[วีระ] ว. กล้าหาญ. (ป., ส.).
วีรกรรม [วีระกำ] น. การกระทําที่ได้รับยกย่องว่าเป็นความกล้าหาญ,
การกระทําของผู้กล้าหาญ.
วีรชน [วีระชน] น. ผู้ที่ได้รับยกย่องว่ามีความกล้าหาญ.
วีรบุรุษ [วีระบุหฺรุด] น. ชายที่ได้รับยกย่องว่ามีความกล้าหาญ.
(ส. วีรปุรุษ).
วีรสตรี [วีระสัดตฺรี] น. หญิงที่ได้รับยกย่องว่ามีความกล้าหาญ.
วี่วันน. วัน.
วี่แววน. เค้าเงื่อนตามที่แว่วมา, ร่องรอย, เช่น ของหายไปไม่มีวี่แวว.
วีสะว. ยี่สิบ. (ป.; ส. วีศ).
วุ้งว. เว้าเป็นเวิ้งเข้าไป.
วุฐิ[วุดถิ] น. ฝน. (ป. วุฏฺ??; ส. วฺฤษฺฏิ).
วุฒ[วุด] ว. เจริญแล้ว; สูงอายุ. (ป. วุฑฺฒ; ส. วฺฤทฺธ).
วุฒิ, วุฒิวุฒิสมาชิก (ปาก) น. สมาชิกวุฒิสภา.
วุดก. เป่าชุดให้ไฟลุก, ฮุด ก็ว่า.
วุธวาร[วุดทะวาน] น. วันพุธ.
วุ่นก. ยุ่ง, ก้าวก่าย, เช่น คุณไม่ควรไปวุ่นกับเรื่องของคนอื่นเขา, สับสน
เช่น งานมากทําให้สมองวุ่นไปหมด, อาการที่ต้องทําอะไรหลาย ๆ
อย่างในขณะเดียวกัน เช่น เขาต้องวุ่นอยู่กับงานสารพัดตลอดเวลา,
ชุลมุน เช่น มีแขกมามากทําให้วุ่นกันไปทั้งบ้าน.
วุ่นเป็นจุลกฐิน [จุนละกะถิน] (สํา) ก. อาการที่ต้องทํางานอย่าง
ชุลมุนวุ่นวายเพื่อให้เสร็จทันเวลาอันจํากัด.
วุ่นวาย ก. เอาเป็นธุระมากเกินไป เช่น เขาชอบเข้าไปวุ่นวายกับ
เรื่องของคนอื่นไม่ต้องเตรียมอะไรมากหรอก อย่าวุ่นวายไปเลย;
ไม่สงบ เช่น บ้านเมืองวุ่นวายเกิดจลาจลไปทุกหนทุกแห่ง.
น. ความไม่สงบ เช่น เกิดวุ่นวายไปทั่วบ้านทั่วเมือง.
วุ้นน. ของกินชนิดหนึ่ง ทำจากสาหร่ายทะเลเป็นต้น เมื่อนํามาต้มแล้ว
ทิ้งไว้ให้เย็นจะแข็งตัว มีลักษณะค่อนข้างใสและนุ่ม ใช้ทําเป็นของ
หวานบางอย่าง เช่นวุ้นกะทิ วุ้นนํ้าเชื่อม, เรียกสิ่งที่มีลักษณะคล้ายคลึง
เช่นนั้น เช่น เคี่ยวหนังหมูจนเปื่อยเป็นวุ้น.
วุ้นชา น. วุ้นนํ้าเชื่อม.
วุ้นตาวัว น. ชื่อวุ้นหวานชนิดหนึ่ง หยอดในถ้วยตะไล มีไส้ทำด้วย
ถั่วกวนปั้นเป็นก้อนเล็ก ๆ อยู่ตรงกลาง.
วุ้นเส้น น. แป้งถั่วเขียวทําเป็นเส้นเล็ก ๆ ยาวอย่างเส้นลวด เมื่อ
แช่นํ้าทําให้อ่อนคล้ายวุ้น ใช้ทําเป็นอาหาร เช่น แกงร้อน,
เส้นแกงร้อน ก็เรียก.
วุบว. ฉับพลัน, ฉับไว, ใช้ประกอบอาการของแสงหรือสิ่งที่มีรูปร่าง
ที่ปรากฏให้เห็นแล้วหมดสิ้นหรือลับหายไปอย่างรวดเร็วใน
ทันทีทันใด เช่น หายวุบ.
วุ้ยอ. คำที่เปล่งออกมาเมื่อรู้สึกตกใจ เก้อเขิน หรือไม่พอใจ เป็นต้น
(โดยมากเป็นเสียงผู้หญิง) เช่น วุ้ย น่ารำคาญ.
วุลแฟรมน. ทังสเตน. (อ. wolfram).
วู้ว. เสียงกู่เรียกหรือขานรับอย่างดัง.
วูดวาดว. โดยเร็วและแรง (ใช้แก่อาการของลมพัดเป็นต้น).
วูบก. อาการที่เป็นไปอย่างรวดเร็ว เช่น ตะเกียงดับวูบ ร้อนวูบ เย็นวูบ,
โดยปริยายหมายถึงลักษณะที่คล้ายคลึงเช่นนั้น เช่น หลบวูบ
ใจหายวูบ.
วูบวาบ ว. ระยับตา เป็นอาการของแสงหรือเงามันที่ปรากฏแล้ว
หายลับไปทันทีทันใดต่อเนื่องกัน เช่น เสื้อปักเลื่อมดูวูบวาบไป
ทั้งตัว.
วู่วามว. อาการที่พูดหรือทำอย่างรีบร้อนโดยไม่ใคร่ครวญให้ดีเสียก่อน,
ขาดสติ, หุนหันพลันแล่น, เช่น อารมณ์วู่วาม ทำไปอย่างวู่วาม.
เว้ก. เถลไถล.
เวคน. ความเร็ว. (ป., ส.).
เวคิน, เวคีน. ผู้มีความเร็ว, ผู้เดินเร็ว. (ส. เวคินฺ; ป. เวคี).
เวจ, เวจ[เว็ด, เว็ดจะ] น. ที่ถ่ายอุจจาระ. (ป. วจฺจ).
เวจกุฎี น. ที่ถ่ายอุจจาระ, ส้วม, (ใช้แก่บรรพชิต), วัจกุฎี ก็เรียก.
(ป. วจฺจกุฏิ).
เวจมรรค น. ทวารหนัก, วัจมรรค ก็เรียก. (ป. วจฺจมคฺค).
เวช, เวช[เวด, เวดชะ] น. หมอรักษาโรค. (ป. เวชฺช; ส. ไวทฺย).
เวชกรรม น. การรักษาโรค.
เวชภัณฑ์ [เวดชะพัน] น. สิ่งของเครื่องมือเครื่องใช้เกี่ยวกับ
การแพทย์.
เวชศาสตร์ [เวดชะสาด] น. ชื่อตํารารักษาโรคแผนโบราณ,
วิชาว่าด้วยการรักษาโรคโดยการใช้ยา.
เวชยันต์[เวดชะ] น. ชื่อวิมานหรือรถของพระอินทร์. (ป.; ส. ไวชยนฺต).
เวฐน์น. ผ้าโพก, ผ้าพันศีรษะ. (ป. เว?น; ส. เวษฺฏน).
เวณะน. ช่างจักสาน. (ป.; ส. ไวณ).
เวณิน. ผมซึ่งถักปล่อยไว้. (ป., ส.).
เวณิกน. คนดีดพิณ. (ป.; ส. ไวณิก).
พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒