ศ	พยัญชนะตัวที่ ๓๘ เป็นพวกอักษรสูง ใช้ได้ทั้งเป็นพยัญชนะตัวต้น
	และเป็นตัวสะกดในแม่กดในคําที่มาจากภาษาสันสกฤตและภาษา
	อื่น เช่น ศาลา อากาศไอศกรีม วงศ์.
ศก ๑	น. ผม เช่น พระศกพระพุทธรูป. (ข.).
ศก ๒	น. ระบบการคํานวณนับเวลาเรียงลําดับกันเป็นปี ๆ โดยถือเอา
	เหตุการณ์ใดเหตุการณ์หนึ่งเป็นจุดเริ่มต้น ดังในคําว่า รัตน
	โกสินทรศก ซึ่งถือเอาปีเริ่มสร้างกรุงรัตนโกสินทร์เป็นจุดเริ่มต้น,
	บางทีก็ใช้เป็นคําย่อของศักราช เช่น พุทธศก คริสต์ศก; คําเรียกปี
	หนึ่ง ๆ ของจุลศักราช เพื่อให้ทราบว่าเป็นปีที่ลงท้ายด้วย ๑ ๒
	... หรือ ๐ เช่น ถ้าลงท้ายด้วย ๑ เรียกว่า เอกศก ลงท้ายด้วย ๒
	เรียกว่า โทศก ... ลงท้ายด้วย ๐ เรียกว่า สัมฤทธิศก; (ปาก) ปี เช่น
	ศกนี้ ศกหน้า วันเถลิงศก. (ส.).
ศกฏะ	[สะกะตะ] น. เกวียน. (ส.; ป. สกฏ).
ศกละ	[สะกะละ] น. ส่วน, ซีก. (ส.; ป. สกล).
ศกุน	น. นก. (ส.; ป. สกุณ).
	น. นก. (ส.; ป. สกุนฺต).
ศกุนิ	น. นก. (ส.; ป. สกุณิ).
ศกุนี	น. นกตัวเมีย. (ส.; ป. สกุณี).
ศงกา	น. ความสงสัย. (ส. ศงฺกา; ป. สงฺกา).
ศจี	น. ชายาพระอินทร์. (ส.).
ศฐะ	[สะ-] น. คนโกง, คนล่อลวง; คนโอ้อวด. (ส.; ป. ส?).
ศดก	[สะดก] น. หมวด ๑๐๐. (ส. ศตก; ป. สตก).
ศต, ศตะ	[สะตะ] น. ร้อย (๑๐๐). (ส.; ป. สต).
	ศตบาท, ศตปที น. ตะขาบ, ตะเข็บ, กิ้งกือ. (ส.).
	ศตภิษัช, สตภิสชะ [พิสัด, พิดสะชะ] น. ดาวฤกษ์ที่ ๒๔ มี ๔ ดวง
	เห็นเป็นรูปทิมทองหรือมังกร, ดาวพิมพ์ทอง หรือ ดาวยักษ์ ก็เรียก.
	ศตวรรษ, ศตพรรษ [สะตะวัด, พัด] น. รอบ ๑๐๐ ปี. (ส.).
	ศตสังวัตสร์ น. เวลานานชั่ว ๑๐๐ ปี. (ส.).
	ศตัฆนี [สะตักคะนี] น. อาวุธอย่างร้ายแรงฆ่าคนได้ทีละ ๑๐๐ คน.
	(ส.).
ศตกะ	[สะตะกะ] น. หมวด ๑๐๐, มีจํานวน ๑๐๐, ใช้ ศดก ก็มี.
	(ส.; ป. สตก).
ศตัฆนี	ดู ศต, ศตะ.
ศนิ	[สะ] น. ดาวพระเสาร์. (ส.).
	ศนิวาร น. วันเสาร์, โสรวาร ก็ว่า. (ส.).
ศพ	น. ซากผี, ร่างคนที่ตายแล้ว. (ส. ศว; ป. ฉว).
ศพละ	[สะพะละ] ว. หลายสี, ด่าง, ลาย, พร้อย, กระ; วุ่น, รําคาญ.
	(ส.; ป. สพล).
ศมะ	[สะ-] น. ความสงบ, ความนิ่ง. (ส.; ป. สม).
ศมนะ	[สะมะนะ] น. การทําให้สงบ. (ส.; ป. สมน).
ศยะ	[สะ-] ก. นอน; หลับ; อยู่, พักผ่อน, มักใช้เป็นส่วนท้ายสมาส. (ส.).
ศยนะ	[สะยะ] น. การนอน, การหลับ; ที่นอน, ฟูก, เบาะ. (ส.; ป. สยน).
ศยาม	[สะหฺยาม] ว. ดํา, คลํ้า. (ส.).
ศยามล	[สะหฺยามน] น. สีดํา. ว. ผิวคลํ้า, ดํา. (ส.).
ศร	[สอน] น. อาวุธชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยคันสำหรับยิง เรียกว่า คันศร
	กับลูกที่มีปลายแหลม เรียกว่า ลูกศร, เรียกสายคันศรว่า สายศร,
	เรียกอาการที่ยิงลูกศรออกไปว่า แผลงศร หรือ ยิงศร; (โบ) ปืน. (ส.).
	ศรศิลป์ไม่กินกัน (กลอน) ก. ทําอันตรายกันไม่ได้ เช่น ถ้อยทีศร
	ศิลป์ไม่กินกัน. (รามเกียรติ์ ร. ๖); (สํา) ไม่ถูกกัน, ไม่ลงรอยกัน,
	ไม่ชอบหน้ากัน, เช่น พี่น้องคู่นี้ศรศิลป์ไม่กินกัน เจอหน้ากันเมื่อใด
	ต้องทะเลาะกันเมื่อนั้น.
	ศรายุธ [สะรายุด] น. อาวุธคือศร. (ส. ศร + อายุธ).
	ศราวรณ์ [สะราวอน] น. เครื่องกําบังลูกศร คือ โล่. (ส.).
	ศราสน์ [สะราด] น. คันศร. (ส.).
ศรนารายณ์	น. ชื่อไม้พุ่มแตกกอชนิด Agave sisalana Perrine ในวงศ์
	Agavaceae ใบใหญ่หนาและแข็ง ปลายเป็นหนามแหลม ใบให้ใย
	ใช้ทําสิ่งทอได้.
ศรภะ	[สะระพะ] น. สัตว์ในนิยาย ว่ากันว่ามี ๘ เท้า มีแรงมากกว่าช้าง
	และสิงโต. (ส.).
ศรมณะ	[สะระมะ] น. ผู้ปฏิบัติบําเพ็ญพรต, พระสงฆ์. (ส.; ป. สมณ).
ศรรกรา	[สักกะรา] น. ก้อนกรวด; นํ้าตาลกรวด. (ส. ศรฺกรา; ป. สกฺกร).
	[สะระวะนะ, สาวะนะ] น. ดาวฤกษ์ที่ ๒๒ มี ๓ ดวง เห็นเป็น
	รูปหามผีหรือโลง, ดาวหลักชัย หรือ ดาวพระฤๅษี ก็เรียก. (ส.).
ศรวณีย์	[สะระวะนี] ว. พึงได้ยิน, ควรได้ยิน; น่าฟัง, น่าชม. (ส.; ป. สวนีย).
ศรวิษฐา	[สะระวิดถา] น. ชื่อหนึ่งของดาวฤกษ์ธนิษฐา มี ๔ ดวง, ดาวไซ
	ดาวเศรษฐี หรือดาวธนิษฐะ ก็เรียก.
ศรัณย์	[สะรัน] ว. ซึ่งเป็นที่พึ่ง. (ส. ศรณฺย).
ศรัณยู	[สะรันยู] น. ผู้เป็นที่พึ่ง. (ส. ศรณฺยุ).
ศรัถนะ	[สะรัดถะนะ] น. การปล่อย, การหย่อน. (ส.).
ศรัท	[สะรัด] น. ฤดูสารท. (ส. ศรท; ป. สรท).
ศรัทธา	[สัดทา] น. ความเชื่อ, ความเลื่อมใส, เช่น สิ้นศรัทธา ฉันมีศรัทธาใน
	ความดีของเขา บางทีก็ใช้เข้าคู่กับคำ ประสาทะ เป็น ศรัทธาประสา
	ทะ. ก. เชื่อ, เลื่อมใส, เช่น เขา ศรัทธาในการรักษาแบบแพทย์แผน
	โบราณ. (ส. ศฺรทฺธา; ป. สทฺธา).
ศรัย	[ไส] น. ที่พักพิง, ที่พึ่ง, ที่อาศัย, ที่ร่มเย็น. (ส. ศฺรย).
ศราทธ, ศราทธ์	[สาดทะ, สาด] น. การทําบุญให้แก่ญาติผู้ล่วงลับไปแล้ว. (ส.).
	ศราทธพรต [สาดทะพฺรด] น. พิธีทําบุญให้แก่ญาติผู้ล่วงลับไปแล้ว.
	(ส. ศฺราทฺธ+ วฺรต).
ศราพ	[สะราบ] น. การได้ยิน, การฟัง. (ส. ศฺราว).
ศราพก, ศราวก	[สะราพก, วก] น. สาวก, ศิษย์. (ส. ศฺราวก; ป. สาวก).
ศรายุธ	ดู ศร.
ศราวณะ	[สะราวะนะ] น. ชื่อเดือนที่ ๙ แห่งจันทรคติ. ว. เกี่ยวกับดาวศรวณะ.
	(ส.).
ศราวรณ์	ดู ศร.
ศราสน์	ดู ศร.
ศรี ๑	[สี] น. มิ่ง, สิริมงคล, ความรุ่งเรือง, ความสว่างสุกใส, ความงาม,
	ความเจริญ, เช่นศรีบ้าน ศรีเรือน ศรีเมือง, ใช้นำหน้าคำบางคำเป็น
	การยกย่อง เช่น พระศรีรัตนตรัยวัดพระศรีรัตนศาสดาราม.
	(ส. ศฺรี; ป. สิริ, สิรี).
ศรี ๒	[สี] น. พลู. (ม.); (ราชา) หมากพลู เรียกว่า พระศรี.
ศรี ๓	[สี] น. ผู้หญิง. (ข. สี).
ศรี ๔	[สี] (กลอน) น. ลักษณนามใช้แก่คน เช่น พระปิตุราชมาตุรงค์ทรง
	พระสรวลเห็นสมควรคู่ครองกันสองศรี. (อภัย).
ศรีตรัง	น. ชื่อไม้ต้นชนิด Jacaranda filicifolia D. Don ในวงศ์ Bignoniaceae
	สูงประมาณ ๑๐ เมตร ใบเป็นฝอยเล็ก ดอกสีนํ้าเงินปนม่วง.
ศรีสังคีต	น. ชื่อเพลงไทยทํานองหนึ่ง.
ศรุตะ	[สะรุตะ] ก. ได้ยิน, ได้ฟัง; มีชื่อเสียง, มีผู้รู้จัก. (ส.).
ศรุติ	[สะรุติ] น. สิ่งที่ได้ยิน, กิตติศัพท์; พระเวท. (ส.).
ศฤคาล, สฤคาล	[สฺริคาน] น. หมาจิ้งจอก. (ส.).
ศฤงค์	[สฺริง] น. เขาสัตว์; ยอดของสถานที่ต่าง ๆ. (ส.).
ศฤงคาร	[สิงคาน, สะหฺริงคาน] น. สิ่งให้เกิดความรัก, บริวารหญิงผู้บําเรอ
	ความรัก เช่น สาวศฤงคารคนใช้. (ม. คําหลวง ทานกัณฑ์). (ส.
	ศฺฤงฺคาร ว่า ความใคร่).
	ศฤงคารรส [สะหฺริงคานระรด] (วรรณ) น. รส ๑ ใน ๙ รสของ
	วรรณคดี มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับความรัก เช่น เรื่องลิลิตพระลอมี
	เนื้อเรื่องเป็นศฤงคารรส.
ศฤงคาริน, ศฤงคารี	ว. ผู้มีศฤงคาร. (ส. ศฺฤงฺคาริน).
ศลภะ	[สะละพะ] น. แมลงมีปีก. (ส.).
ศลัถ	[สะลัด] น. ลุ่ย, หลุด; หลวม, ไม่แน่น. (ส.).
ศลิษฏ์	[สะหฺลิด] ว. ติด, แนบ, เกี่ยวข้อง. (ส.).
ศลิษา	[สะลิ] น. การกอดรัด. (ส.).
ศวะ	น. ศพ. (ส.; ป. ฉว).
ศวศุระ	น. พ่อตา, พ่อผัว. (ส. ศฺวศุร; ป. สสฺสุร).
ศวัส	[สะวัด] น. วันพรุ่งนี้. (ส. ศฺวสฺ; ป. เสฺว).
ศวัสนะ	น. การหายใจ. (ส. ศฺวสน).
ศวา, ศวาน	[สะวา, สะวาน] น. หมา. (ส. ศฺวา, ศฺวานฺ).
ศวาสะ	น. การหายใจ, ลมหายใจ. (ส. ศฺวาส).
ศศ, ศศะ	[สะสะ] น. กระต่าย, รอยดําที่ปรากฏในดวงจันทร์ ซึ่งถือกันว่า
	คล้ายกระต่าย. (ส.; ป. สส).
	ศศธร น. ทรงไว้ซึ่งรูปกระต่าย คือ ดวงจันทร์. (ส.).
	ศศพินทุ์, ศศลักษณ์ น. ดวงจันทร์. (ส.).
ศศิ ๑, ศศิน, ศศี	[สะสิ, สะสิน, สะสี] น. ''ซึ่งมีกระต่าย'' คือ ดวงจันทร์. (ส.).
	ศศิกษัย น. พระจันทร์แรม. (ส.).
	ศศิขัณฑ์ น. เสี้ยวพระจันทร์. (ส.).
	ศศิเคราะห์ น. จันทรคราส. (ส. ศศิคฺรห).
	ศศิธร น. ดวงจันทร์. (ส. ว่า พระอิศวรผู้มีพระจันทร์เป็นปิ่น).
	ศศิมณฑล น. ดวงพระจันทร์. (ส.).
	ศศิวิมล ว. บริสุทธิ์เพียงจันทร์. (ส.).
ศศิ ๒	[สะสิ] (โหร) น. ชื่อยาม ๑ ใน ๘ ยามในเวลากลางคืน. (ดู ยาม).
ศสา	[สะ] น. แตงกวา. (ส.).
ศอ	น. คอ, ราชาศัพท์ ว่า พระศอ.
ศอก	น. ส่วนของแขน ตรงข้ามกับข้อพับ, ข้อศอก ก็ว่า; ช่วงของแขน
	ตั้งแต่ปลายสุดของข้อพับไปถึงปลายนิ้วกลาง; มาตราวัดตามวิธี
	ประเพณี ๑ ศอก เท่ากับ ๒ คืบ.
	ศอกกลับ ก. หมุนตัวตีศอกทางด้านหลัง เป็นท่ามวยไทยท่าหนึ่ง;
	โดยปริยายหมายความว่า ย้อนว่าสวนคํา, พูดตอบสวนควัน, เช่น
	พอเขาว่ามาก็ศอกกลับไป.
	ศอกกำ, ศอกกำมา, ศอกตูม น. ระยะตั้งแต่ข้อศอกจนสุดกํามือ
	โบราณใช้เป็นหน่วยวัดระยะ เช่น ๔ ศอกกับศอกกํามาหนึ่ง.
	ศอกคู้ น. ชื่อหนึ่งของดาวฤกษ์หัสตะ มี ๕ ดวง, ดาวศีรษะช้าง
	ดาวหัสต หรือ ดาวหัฏฐะ ก็เรียก.
ศักดา	(ปาก) น. อํานาจ เช่น อวดศักดา แผลงศักดา. (ส.).
ศักดิ, ศักดิ์	น. อํานาจ, ความสามารถ, เช่น มีศักดิ์สูง ถือศักดิ์; กำลัง; ฐานะ
	เช่นมีศักดิ์และสิทธิแห่งปริญญานี้ทุกประการ; หอก, หลาว.
	(ส. ศกฺติ; ป. สตฺติ).
	ศักดินา น. (โบ) อํานาจปกครองที่นา คิดเป็นจำนวนไร่ต่างกัน
	ตามศักดิ์ของแต่ละคน เช่น พระโหราธิบดี เจ้ากรมโหรหน้า มี
	ศักดินา ๓,๐๐๐ ไร่ ยาจก วรรณิพก ทาษ ลูกทาษ มีศักดินา ๕ ไร่.
	(สามดวง); (ปาก) คำประชดเรียกชนชั้นสูงหรือผู้ดีมีเงินว่า
	พวกศักดินา.
	ศักดิ์ศรี น. เกียรติศักดิ์ เช่น ประพฤติตนไม่สมศักดิ์ศรี.
	ศักดิ์สิทธิ์ ว. ที่เชื่อถือว่ามีอำนาจอาจบันดาลให้สำเร็จได้ดัง
	ประสงค์, ขลัง, เช่น สิ่งศักดิ์สิทธิ์ วัตถุมงคลศักดิ์สิทธิ์.
ศักติ	น. ชื่อนิกายใหญ่นิกายหนึ่งใน ๓ นิกายของศาสนาฮินดู (คือ
	นิกายไวษณพ ไศวะและศักติ) บูชาเทวีซึ่งโดยมากหมายเอาพระ
	ทุรคาผู้เป็นศักติ เป็นศรี หรือเป็นชายาของพระศิวะ.
ศักย ๑	[สักกะยะ] ว. อาจ, สามารถ. (ส.).
	ศักยภาพ [สักกะยะพาบ] (ปรัชญา) น. ภาวะแฝง, อํานาจหรือ
	คุณสมบัติที่มีแฝงอยู่ในสิ่งต่าง ๆ อาจทําให้พัฒนาหรือให้ปรากฏ
	เป็นสิ่งที่ประจักษ์ได้ เช่น เขามีศักยภาพในการทำงานสูง น้ำตก
	ขนาดใหญ่มีศักยภาพในการให้พลังงานได้มาก.
ศักย ๒	[สักกะยะ] น. ศากยะ. (ส. ศากฺย; ป. สกฺย).
ศักย์, ศักยะ	[สัก, สักกะยะ] (ไฟฟ้า) น. พลังงานที่ใช้ดันกระแสไฟฟ้า ณ
	จุดใดจุดหนึ่ง มีหน่วยเป็นโวลต์.
ศักร	[สักกฺระ] น. พระอินทร์. (ส.; ป. สกฺก).
	ศักรภพน์ น. โลกพระอินทร์, สวรรค์ชั้นดาวดึงส์. (ส.).
	ศักรินทร์, ศักเรนทร์ น. พระอินทร์ผู้เป็นใหญ่. (ส. ศกฺร + อินฺทฺร).
ศักราช	[สักกะหฺราด] น. อายุเวลาซึ่งกําหนดตั้งขึ้นเป็นทางการ เริ่มแต่
	จุดใดจุดหนึ่ง ซึ่งถือว่าเป็นที่หมายเหตุการณ์สําคัญ เรียงลําดับกัน
	เป็นปี ๆ ไป เช่น พุทธศักราช ๑, ๒, ๓, .. จุลศักราช ๑, ๒, ๓, ...
	(ตามความนิยมที่ใช้เป็นธรรมเนียมกันมา, คํา ศักราชในคํา เช่น
	พุทธศักราช คริสต์ศักราชจะใช้ว่า ศก เป็น พุทธศก คริสต์ศก ก็ได้
	แต่คํา เช่น มหาศักราช จุลศักราช ไม่นิยมใช้ว่า มหาศก จุลศก
	ส่วนคําว่า รัตนโกสินทรศกไม่นิยมใช้ว่า รัตนโกสินทรศักราช),
	(ปาก) โดยปริยายหมายความว่า ช่วงใดช่วงหนึ่งซึ่งเริ่มต้น
	เหตุการณ์สำคัญในชีวิตบุคคล เช่น เริ่มศักราชแห่งชีวิตใหม่
	พอเรียนหนังสือจบก็เริ่มศักราชของการทำงาน.
ศักรินทร์, ศักเรนทร์	ดู ศักร.
ศังกร	[สังกอน] น. นามพระอิศวรผู้ประสาทความสุขเกษม. (ส.).
ศังกา	น. ความสงสัย, ความลังเล. (ส.; ป. สงฺก).
ศังกุ	น. หลาว, หอก. (ส.).
ศัตรู	[สัดตฺรู] น. ข้าศึก, ปรปักษ์, เช่น ศัตรูจากภายนอกประเทศ เพลี้ย
	เป็นศัตรูพืช, ผู้จองเวร เช่น ๒ ตระกูลนี้เป็นศัตรูกันมาหลายชั่วคน
	แล้ว. (ส. ศตฺรุ; ป. ตฺตุ).
ศัทธนะ	[สัดทะนะ] ก. พัด (ใช้แก่ลม), มีลมพัดมา. (บ.).
ศันสนะ	[สันสะ] น. การสรรเสริญ, การบอกเล่า. (ส. ศํสน).
ศันสนีย์
ศัพท, ศัพท์	[สับทะ, สับ] น. เสียง เช่น โทรศัพท์, คำ เช่น ศัพท์บัญญัติ; คำยาก
	ที่ต้องแปล, ศัพท์แสงก็ว่า; เรื่อง เช่น ฟังไม่ได้ศัพท์ จับไปกระเดียด.
	(ส. ศพฺท; ป. สทฺท ว่า เสียง, คํา).
	ศัพท์เฉพาะวิชา น. คำที่ตราหรือกำหนดขึ้นใช้ในแต่ละวิชา เช่น
	ปฏิชีวนะ ประสบการณ์ มลพิษ.
	ศัพท์บัญญัติ น. คำที่ตราหรือกำหนดขึ้นไว้ให้มีความหมายเฉพาะ
	เป็นเรื่อง ๆ ไป เช่น โทรทัศน์ ธนาคาร รัฐวิสาหกิจ.
	ศัพทมูลวิทยา [สับทะมูนละ, สับทะมูน] น. วิชาว่าด้วยที่มา
	และประวัติของคํา. (อ. etymology).
	ศัพท์สำเนียง น. เสียง เช่น ข้างนอกเสียงเอ็ดอึง อยู่ข้างในฟัง
	ไม่ได้ศัพท์
	ศัพท์แสง (ปาก) น. คำยากที่ต้องแปล เช่น เขาชอบพูดจาเล่น
	ศัพท์แสงฟังไม่รู้เรื่อง.
ศัยยา	น. ที่นอน, ฟูก, เบาะ. (ส.; ป. เสยฺยา).
ศัล, ศัลกะ	[สัน, สันละกะ] น. เปลือกไม้. (ส. ศลฺล, ศลฺก).
ศัลกี	[สันละกี] น. ชื่อไม้ต้นชนิด BosWellia serrata Roxb. ในวงศ์
	Burseraceae ยางมีกลิ่นหอมใช้ทํายาได้. (ส. ศลฺลกี; ป. สลฺลกี).
ศัลย	[สันละยะ, สันยะ] น. ลูกศรหรือของมีปลายแหลมอื่น ๆ. (ส.).
	ศัลยกรรม [สันละยะกำ] น. การรักษาโรคโดยวิธีผ่าตัด.
	ศัลยกรรมตกแต่ง น. การผ่าตัดอวัยวะเพื่อรักษาหรือปรับปรุง
	รูปร่างของอวัยวะให้สวยงามและเหมาะสม โดยอวัยวะนั้น ๆ
	คงทำหน้าที่ได้ตามปรกติ รวมทั้งเป็นการบูรณะส่วนที่ผิดปรกติ
	ให้กลับสู่สภาพปรกติด้วย.
	ศัลยแพทย์ [สันละยะแพด] น. แพทย์ทางการผ่าตัด.
	ศัลยศาสตร์ [สันละยะสาด] น. วิชาว่าด้วยการรักษาโรคโดยวิธีผ่าตัด.
ศัสดร	[สัดดอน] น. ศัสตรา, ของมีคมเป็นเครื่องฟันแทง. (ส.).
ศัสตร	[สัดตฺระ] น. ศัสตรา, ของมีคมเป็นเครื่องฟันแทง. (ส.).
	ศัสตรกรรม น. การผ่าตัดทางแพทย์. (ส.).
	ศัสตรการ น. คนทําอาวุธ. (ส.).
	ศัสตรศาสตร์ น. วิชาใช้อาวุธ, วิชาทหาร.
ศัสตรา, ศัสตราวุธ	[สัดตฺรา, สัดตฺราวุด] น. ของมีคมเป็นเครื่องฟันแทง, อาวุธ
	ต่าง ๆ. (ส.).
ศัสยะ	[สัดสะยะ] น. ข้าวกล้า. (ส.; ป. สสฺส).
ศาก, ศากะ	[สากะ] น. ผัก; ต้นสัก. (ส.).
	ศากภักษ์ น. คนที่กินแต่ผัก (ไม่กินเนื้อ). (ส.).
ศากตะ	[สากตะ] น. ผู้นับถือนิกายศักติ.
ศากย, ศากยะ	[สากกะยะ] น. ชื่อวงศ์กษัตริย์วงศ์หนึ่งในเมืองกบิลพัสดุ์ เรียกว่า
	ศากยวงศ์, เรียกกษัตริย์ในวงศ์นี้ว่า ศากยะ. (ส. ศากฺย; ป. สกฺย).
	ศากยเกตุ, ศากยพุทธ, ศากยมุนี น. พระนามพระพุทธเจ้าผู้มี
	เชื้อสายศากยวงศ์. (ส.).
ศาฎก	[ดก] น. ผ้า. (ส. ศาฏก; ป. สาฏก).