ฆพยัญชนะตัวที่ ๖ นับเป็นพวกอักษรตํ่า ใช้เป็นตัวสะกดในแม่กกในคํา
ที่มาจากภาษาบาลีและสันสกฤต ที่ใช้เขียนในคําไทยมีบ้างเล็กน้อย
[คะนะ-] (แบบ) น. แท่ง, ก้อน. ว. แน่น, ทึบ, แข็ง เช่น กรวดกรับ
ฆน-, ฆนะ[คะนะ-] (แบบ) น. แท่ง, ก้อน. ว. แน่น, ทึบ, แข็ง เช่น กรวดกรับ
อันคละฆนศิลา. (ดุษฎีคําฉันท์). (ป., ส.).
ฆร-, ฆระ[คะระ-] น. เรือน. (ส. คฺฤห).
ฆรณี [คอระนี] น. แม่เรือน, เมีย. (ป., ส.).
ฆราวาส [คะราวาด] น. คนผู้อยู่ครองเรือน, คนทั่ว ๆ ไปที่ไม่ใช่
บรรพชิตหรือนักบวช. (ป.).
ฆ้องน. เครื่องตีให้เกิดเสียงอย่างหนึ่ง ทําด้วยโลหะผสม รูปร่างเป็น
แผ่นวงกลม มีขอบยื่นลงมารอบตัว เรียกว่า ใบฉัตร มีปุ่มกลม
ตรงกลางสําหรับตี มีหลายชนิด เช่น ฆ้องกระแต ฆ้องชัย ฆ้องวง.
ฆ้องกระแต น. ฆ้องขนาดเล็ก ใช้บรรเลงในวงปี่พาทย์มอญ โดย
ทำร้านฆ้องโค้งงอขึ้นเหมือนฆ้องมอญแต่ปลายสั้นกว่า วงหนึ่ง
มีลูกฆ้อง ๑๑ ลูก หรือใช้แขวนกับไม้สำหรับถือตีเป็นสัญญาณ
ในการอยู่เวรยามหรือแจ้งข่าวสารต่าง ๆ.
ฆ้องคู่ น. ฆ้องที่ใช้บรรเลงในการเชิดหนังตะลุงและละครโนราชาตรี
ชุดหนึ่งมี ๒ ลูก, ปักษ์ใต้เรียก โหม่ง.
ฆ้องชัย น. ฆ้องขนาดใหญ่ สมัยโบราณใช้ตีเป็นสัญญาณในกองทัพ
ในปัจจุบันใช้ตีในงานพิธีมงคลต่าง ๆ, ฆ้องหุ่ย ก็เรียก.
ฆ้องปากแตก (สํา) ว. ปากโป้ง, เก็บความลับไม่อยู่, ชอบนําความลับ
ของผู้อื่นไปโพนทะนา.
ฆ้องวง น. ฆ้องที่ใช้ตีดำเนินทำนอง เจาะรูที่ใบฉัตร ๔ รู สําหรับร้อยหนัง
ตีเกลียวผูกโยงกับวงที่ทําด้วยต้นหวายโป่ง วงหนึ่งมีลูกฆ้อง ๑๖-๑๙ ลูก
ทุกลูกเทียบเสียงตํ่าสูงเรียงกันเป็นลําดับ มีหลายชนิด คือ ฆ้องวงใหญ่
ฆ้องวงเล็ก ฆ้องมโหรี ฆ้องวงเล็กมโหรี.
ฆ้องหุ่ย ดู ฆ้องชัย.
ฆ้องเหม่ง น. ฆ้องขนาดเขื่องกว่าฆ้องกระแต หนามาก มีเชือกร้อยรู
ทั้ง ๒ ที่ใบฉัตร แขวนห้อยกับไม้สําหรับถือตีประกอบจังหวะ.
ฆ้องโหม่ง น. ฆ้องขนาดใหญ่กว่าฆ้องเหม่ง มีเชือกร้อยรูทั้ง ๒ ที่ใบฉัตร
แขวนห้อยทางตั้งกับขาหยั่งหรือคานไม้ ตรงหัวไม้ที่ใช้ตีพันด้วยผ้ากับ
เชือกให้เป็นปุ่มโตอ่อนนุ่ม เวลาตีจะมีเสียงดังโหม่ง ๆ ใช้ตีกำกับจังหวะ
ในวงปี่พาทย์ วงเครื่องสาย หรือวงมโหรี, สมัยโบราณใช้ตีในเวลา
กลางวันเป็นสัญญาณบอก ''โมง'' คู่กับกลองที่ตีเป็นสัญญาณในเวลา
กลางคืนบอก ''ทุ่ม''.
ฆ้องสามย่านน. ชื่อไม้ล้มลุกหลายชนิดในสกุล Kalanchoe วงศ์ Crassulaceae
ใบอวบนํ้า ใช้ทํายาได้ เช่น ชนิด K. laciniata DC. ดอกสีเหลือง.
ฆ่าก. ทําให้ตาย เช่น ฆ่าคน ฆ่าสัตว์; ทำให้หมดไป, ทำให้สิ้นไป,
เช่น ฆ่าเวลา ฆ่ากลิ่น ฆ่าข้อความ.
ฆ่าแกง (ปาก) ก. ทำให้ตาย.
ฆ่าควายเสียดายเกลือ, ฆ่าควายอย่าเสียดายพริก (สํา) ก. ทําการใหญ่
ไม่ควรตระหนี่.
ฆ่าช้างเอางา (สำ) ก. ทำลายของใหญ่เพื่อให้ได้ของเล็กน้อยซึ่งไม่คุ้มค่ากัน.
ฆ่าไม่ตายขายไม่ขาด (สํา) ก. ตัดเยื่อใยไม่ขาด (มักใช้แก่พ่อแม่ที่รักลูก
มากถึงจะโกรธจะเกลียดอย่างไรก็ตัดไม่ขาด).
ฆ่าฟัน ก. ใช้อาวุธฆ่ากัน.
ฆาฏ(โบ; เลิก) น. การฆ่า, การทําลาย. ก. ตี.
ฆาต, ฆาต-[คาด, คาดตะ-] น. การฆ่า, การทําลาย. ก. ตี เช่น เจ้าวิลาสฆาตกลอง
เร่งกองรบ. (อภัย).
ฆาตกร น. ผู้ที่ฆ่าคน.
ฆาตกรรม น. การฆ่าคน. (ป. ฆาต + ส. กรฺมนฺ).
ฆาน, ฆาน-[คาน, คานะ-] (แบบ) น. จมูก, ประสาทที่รับรู้กลิ่น. (ป.).
ฆานประสาท น. ประสาทที่รับรู้กลิ่น.
ฆานินทรีย์ น. จมูกซึ่งเป็นใหญ่ในการดมกลิ่น. (ป. ฆาน + อินฺทฺริย).
ฆานินทรีย์ดู ฆาน, ฆาน-.
เฆี่ยนก. ตีด้วยหวายหรือไม้เรียวเป็นต้นเป็นการลงโทษ; (ปาก) เร่งความเร็ว
เช่น เฆี่ยนมาด้วยความเร็ว ๑๘๐ กิโลเมตรต่อชั่วโมง, เอาชนะคู่แข่งขัน
อย่างขาดลอย เช่น เฆี่ยนฝ่ายตรงข้าม ๓ เกมรวด.
โฆรวิส[โคระวิด] น. งูพิษ. ว. มีพิษร้าย. (ป.).
โฆษก[โคสก] น. ผู้ประกาศ, ผู้โฆษณา, เช่น โฆษกสถานีวิทยุ; ผู้แถลงข่าวแทน
เช่น โฆษกพรรคการเมือง. (ส.; ป. โฆสก ว่า ผู้ป่าวร้อง, ผู้โฆษณา).
โฆษณา[โคดสะนา] ก. เผยแพร่ข้อความออกไปยังสาธารณชน; ป่าวร้อง,
ป่าวประกาศ, เช่น โฆษณาสินค้า; (กฎ) กระทําการไม่ว่าโดยวิธี
ใด ๆ ให้ประชาชนเห็นหรือทราบข้อความเพื่อประโยชน์ในทางการ
ค้า. (ส.; ป. โฆสนา).
โฆษณาการ น. การป่าวร้องให้ทราบ, การแจ้งความให้ทราบ.
(ส. โฆษณา + อาการ).
โฆษณาชวนเชื่อ ก. เผยแพร่อุดมการณ์หรือความคิดเห็น ด้วยกล
อุบายต่าง ๆ เพื่อโน้มน้าวจิตใจผู้อื่นให้เห็นคล้อยตาม.
โฆษะว. ก้อง, เสียงสระหรือพยัญชนะซึ่งขณะที่เปล่งออกมาเส้นเสียงสั่น
ในภาษาไทยได้แก่เสียง บ ด เมื่อเป็นพยัญชนะต้น เสียง ง น ม ย ร
ล ว และเสียงสระทุกเสียง, (ไว) เรียกพยัญชนะในภาษาบาลีและ
สันสกฤตที่มีเสียงก้องว่า พยัญชนะโฆษะ ได้แก่ พยัญชนะตัวที่ ๓,
๔, ๕ ของวรรค และ ย ร ล ว ห ฬ. (ส.; ป. โฆส).
โฆษิตก. กึกก้อง, ป่าวร้อง. (ส.; ป. โฆสิต).
พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒