สาร ๑, สาร– ๑	[สาน, สาระ–] น. แก่น, เนื้อแท้, มักใช้เข้าคู่กับคำ แก่น เป็น
	แก่นสาร; ข้อความ, ถ้อยคำ, เรื่องราว, เช่น กล่าวสาร
	สื่อสาร, หนังสือ เช่น นิตยสาร วารสาร, จดหมาย เช่น เขียน
	สาร สารของนายกรัฐมนตรีถึงเยาวชน. (ป., ส.).
สารกรมธรรม์	[สานกฺรมมะ–] ดู กรมธรรม์.
สารคดี	[สาระ–] น. เรื่องที่เรียบเรียงขึ้นจากความจริง ไม่ใช่จาก
	จินตนาการ เช่น สารคดีท่องเที่ยว สารคดีชีวประวัติ.
สารตรา	[สาน–] (กฎ; โบ) น. หนังสือราชการที่เชิญพระบรมราชโองการ
	ซึ่งประทับตราใหญ่; หนังสือราชการที่เสนาบดีเจ้ากระทรวงลง
	ชื่อและประทับตรากระทรวงส่งไปยังหัวเมือง ซึ่งในสมัยต่อมา
	เรียกว่า ท้องตรา.
สารธรรม	[สาระ–] น. ธรรมเป็นหลักฐาน, ธรรมที่มั่นคง.
สารนิเทศ	[สาระนิเทด] น. การชี้แจงแนะนําเกี่ยวกับข่าวสารหรือข้อมูล
	ต่าง ๆ. (ส. สาร + นิรฺเทศ; ป. สาร + นิทฺเทส).
สารบบ, สารบับ	[สาระ–] น. คําบอกเรื่อง, บัญชีเรื่อง, เช่น เรื่องนี้ไม่ได้อยู่ในสารบบ.
สารบบความ	น. บัญชีคดีความต่าง ๆ ของศาล.
สารบรรณ	[สาระ–] น. หนังสือที่เป็นหลักฐาน, เรียกงานที่เกี่ยวกับ
	การบริหารงานเอกสาร เริ่มตั้งแต่การจัดทำ การรับ การส่ง
	การเก็บรักษา การยืม จนถึงการทำลายเอกสาร ว่า งาน
	สารบรรณ.
สารบัญ, สารบาญ	[สาระ–] น. บัญชีเรื่อง, รายชื่อเรื่อง. (ตัดจาก สารบัญชี และ
	สารบาญชี).
สารบาญชี	[สาระ–] น. การจัดวิธีเกณฑ์คนเข้ารับราชการฝ่ายทหาร
	และพลเรือนในสมัยโบราณตั้งเป็นกรม เรียกว่า กรมพระ
	สุรัสวดี คือ สัสดี เดี๋ยวนี้.
สารประโยชน์	[สาระ–] น. ประโยชน์ที่เป็นแก่นสาร เช่น สารประโยชน์ของ
	กฎหมายฉบับนี้ เกี่ยวกับสิทธิพื้นฐานของประชาชน, สารัตถ-
	ประโยชน์ ก็ว่า.
สารสนเทศ	[สาระสนเทด, สานสนเทด] น. ข่าวสาร; การแสดงหรือ
	ชี้แจงข่าวสารข้อมูลต่าง ๆ. (ส. สาร + สนฺเทศ; ป. สาร
	+ สนฺเทส).
สาร ๒	[สาน] น. สิ่งที่มีองค์ประกอบเป็นอย่างเดียวกัน มีสมบัติ
	เฉพาะของตนเอง และไม่สามารถใช้วิธีกลใด ๆ มาแบ่ง
	แยกให้เป็นส่วนอื่นที่มีองค์ประกอบและสมบัติแตกต่าง
	ออกไปได้; (โบ) เรียกธาตุจําพวกหนึ่งและธาตุที่เข้าแทรก
	ในต้นไม้ว่า สาร.
สารประกอบ	(เคมี) น. สารที่เกิดจากธาตุตั้งแต่ ๒ ชนิดขึ้นไปมารวมตัว
	กันโดยอาศัยปฏิกิริยาเคมี และมีอัตราส่วนผสมคงที่เสมอ.
	(อ. compound).
สารละลาย	(เคมี) น. ของผสมเนื้อเดียวล้วน ซึ่งประกอบด้วยสารต่าง
	ชนิดกันตั้งแต่ ๒ สารขึ้นไป แผ่กระจายผสมรวมกันอยู่อย่าง
	สมํ่าเสมอโดยไม่มีปฏิกิริยาเคมีต่อกัน เช่น ของแข็งละลาย
	ในของเหลว ของเหลวละลายในของเหลว ของแข็งละลาย
	ในของแข็ง แก๊สละลายในแก๊ส. (อ. solution).
สารส้ม	น. เกลือเคมีประเภทหนึ่ง ทั่วไปรู้จักกันเฉพาะชนิดที่ใช้
	ประโยชน์ทําให้นํ้าใสสะอาด ชนิดนี้มีสูตร K2SO4Al2
	(SO4)3?24H2O ลักษณะเป็นก้อนแข็ง สีขาว มีรสเปรี้ยว
	ฝาด.
สารหนู	น. ธาตุลําดับที่ ๓๓ สัญลักษณ์ As ลักษณะเป็นของแข็ง
	มี ๓ อัญรูป คือ สารหนูสีเทา สารหนูสีดํา และสารหนูสี
	เหลือง เป็นธาตุที่มีพิษอย่างร้ายแรง. (อ. arsenic).
สารหนูขาว	น. สารประกอบชนิดหนึ่ง ซึ่งมีธาตุสารหนูและออกซิเจนเป็น
	องค์ประกอบ มีสูตร As2O3 ลักษณะเป็นผงสีขาว มีพิษ
	อย่างร้ายแรง ใช้ประโยชน์ในอุตสาหกรรมทําสีบางประเภท
	และยาฆ่าแมลง, ชาวบ้าน เรียกว่า สารหนู.
สาร ๓	น. ช้างใหญ่ ใช้ว่า ช้างสาร.
สาร ๔	น. ข้าวที่สีหรือตําเอาเปลือกออกแล้ว เรียกว่า ข้าวสาร.
สาร– ๒	[สาระ–] คําประกอบหน้าคํา แปลว่า ทั้งหมด, ทั้งสิ้น, ทุก,
	เช่น สารทิศ ว่า ทุกทิศ, สารทุกข์ ว่า ทุกข์ทั้งหมด, สารเลว
	ว่า เลวทั้งสิ้น. (เลือนมาจาก สรฺว ในสันสกฤต เช่น สรฺวงฺค
	เป็น สารพางค์ หรือ สรรพางค์).
สารทุกข์สุกดิบ	(ปาก) น. ข่าวคราวความเป็นไปหรือความเป็นอยู่ เช่น
	ไม่พบกันมานาน เพื่อน ๆ ต่างก็ถามสารทุกข์สุกดิบซึ่ง
	กันและกัน.
สารถี	[สาระถี] น. คนขับรถ, คนบังคับม้า, โดยปริยายหมายความว่า
	ผู้บังคับหรือฝึกหัด ในความว่า พระพุทธเจ้าทรงเป็นสารถีฝึก
	บุรุษที่ควรฝึก. (ป., ส. สารถิ).
สารถีชักรถ	น. ชื่อเพลงไทย ๒ ชั้นทำนองหนึ่ง ต่อมามีผู้แต่งขยายเป็น ๓
	ชั้น แล้วตัดลงเป็นชั้นเดียว เพื่อให้ครบเป็นเพลงเถา เรียกว่า
	เพลงสารถีเถา; วิธีรำละครท่าหนึ่งอยู่ในอันดับว่า สารถีชักรถ
	กลดพระสุเมรุ ตระเวนเวหา; ชื่อเพลงยาวกลบทแบบหนึ่ง
	ตัวอย่างว่า สงสารกายหมายมิตร์คิดสงสาร ประมาณจิตร์
	ผิดเพราะเชื่อเหลือประมาณ เสียดายการที่คิดเปล่าเศร้า
	เสียดาย. (จารึกวัดโพธิ์).
สารท ๑	[สาด] น. เทศกาลทำบุญในวันสิ้นเดือน ๑๐ โดยนำพืช
	พรรณธัญญาหารแรกเก็บเกี่ยวมาปรุงเป็นข้าวทิพย์และ
	ข้าวมธุปายาสถวายพระสงฆ์. (ป. สรท, สารท; ส. ศารท).
สารท ๒, สารทฤดู	[สาด, สาระทะรึดู] น. ฤดูใบไม้ร่วง, ในประเทศเขตอบอุ่นทาง
	ซีกโลกเหนือ ซึ่งแบ่งฤดูกาลออกเป็น ๔ ฤดู คือ ฤดูหนาว
	(เหมันตฤดู) ฤดูใบไม้ผลิ (วสันตฤดู) ฤดูร้อน (คิมหันตฤดู)
	และฤดูใบไม้ร่วง (สารทฤดู) นั้น ฤดูใบไม้ร่วงเริ่มต้นในเดือน
	กันยายนถึงเดือนพฤศจิกายน. (อ. autumn).
สารทา	[สาระทา] น. ชื่อหนึ่งของพระสุรัสวดี.
ส้ารบับ	[ส้าระบับ] น. ผ้าเยียรบับ.
สารพัด	[สาระพัด] ว. ทั้งปวง, ทั้งหมด, ทุก, ทุกอย่าง, เช่น ร้านชำ
	มีของขายสารพัด, เขียนเป็น สารพัตร ก็มี.
สารพัน	[สาระพัน] ว. สารพัด เช่น สารพันปัญหา, มักใช้เข้าคู่กัน เป็น
	สารพัดสารพัน ก็มี.
สารพางค์	[สาระพาง] น. ทั้งตัว, ทั่วตัว, มักใช้เข้าคู่กับคำ กาย เป็น
	สารพางค์กาย เช่น เจ็บปวดทั่วสารพางค์กาย, สรรพางค์
	ก็ว่า. (ดู สรรพ, สรรพ–).
สารภาพ	[สาระพาบ] ก. รับว่ากระทำผิด เช่น จำเลยสารภาพว่าขโมย
	ของไปจริง; บอกความในใจ เช่น สารภาพรัก.
สารภี	[สาระพี] น. ชื่อไม้ต้น ๒ ชนิดในสกุล Mammea วงศ์ Guttiferae
	ดอกสีขาว กลิ่นหอม ใช้ทํายาได้ คือ ชนิด M. harmandii
	Kosterm. ดอกใหญ่ และชนิด M. siamensis (Miq.) T. Anderson
	ดอกเล็ก. (ป., ส. สุรภิ).
สารภีทะเล	ดู กระทิง ๒.
สารภีป่า	ดู พะวา.
สารไมย	[สาระไม] น. หมา. (ป. สารเมยฺย; ส. สารเมย).
สารวัตร	[สาระวัด] น. ผู้ตรวจงานทั่วไป เช่น สารวัตรจราจร สารวัตร
	ปราบปราม.
สารวัตรทหาร	น. ทหารที่ได้รับคำสั่งจากผู้มีอำนาจสั่งใช้ให้ปฏิบัติหน้าที่ เช่น
	สอดส่อง ตรวจตรา ตักเตือน จับกุมทหาร ข้าราชการพลเรือน
	และคนงานสังกัดกระทรวงกลาโหมที่กระทำความผิดหรือไม่
	อยู่ในระเบียบวินัยซึ่งอยู่ภายนอกที่ตั้งหน่วยทหาร.
สารวัตรนักเรียน	น. เจ้าหน้าที่ตรวจตราดูแลและควบคุมความประพฤติของ
	นักเรียน.
สาระ	น. ส่วนสำคัญ, ข้อใหญ่ใจความ, เช่น เขียนมายืดยาวแต่มีสาระ
	น้อย ทำดีย่อมได้ดีเป็นสาระสำคัญของเรื่องนี้; ประโยชน์ เช่น
	เรื่องไม่เป็นสาระ ไร้สาระ.
สาระโกก	ว. โกงเกะกะเกเร, เป็นพาล.
สาระแน	ว. ชอบเข้าไปยุ่งในเรื่องของคนอื่น, ชอบเข้าไปยุ่งในเรื่องที่มิใช่
	หน้าที่ของตน, เช่น เขากำลังทำงานกันอยู่ดี ๆ ก็สาระแนเข้า
	ไปทำงานเขาเสีย; ยุแหย่ให้เขาผิดใจกัน, ยุยงให้เขาแตกกัน,
	เช่น พูดอะไรให้ฟัง ก็สาระแนไปบอกเขาหมด.
สาระพา, สาระพาเฮโล	ว. เสียงร้องพร้อม ๆ กันเพื่อบอกจังหวะให้ออกแรงพร้อมกัน
	เมื่อเวลาลากหรือยกของหนักเป็นต้น, เฮโลสาระพา ก็ว่า.
สาระยำ	ก. ชั่วมาก เช่น ผู้เฒ่าเหล่าเมธา ว่าใบ้บ้าสาระยำ.
	(พระไชยสุริยา).
สาระวอน	ก. พูดออดอ้อน เช่น สาระวอนอยู่นั่นแล้ว ไม่รู้จักเลิก.
สาระวารี	น. ดอกการะเกด. (ช.).
สาระสะมา	น. ดอกชมพู่. (ช.).
สารัตถ–, สารัตถะ	[สารัดถะ–] น. เนื้อหาหลัก, ใจความสําคัญ, ความคิดสําคัญ
	ของเรื่อง.
สารัตถประโยชน์	น. ประโยชน์ที่เป็นแก่นสาร, สารประโยชน์ ก็ว่า.
สารัตถศึกษา	น. การศึกษาวิชาที่เป็นพื้นฐาน เช่น วิชาภาษาไทย ภาษาอังกฤษ
	ประวัติศาสตร์.
สารัทธ์	ว. ปั่นป่วน, ฉุนเฉียว, รุนแรง. (ป.).
สารัมภ์	ก. เริ่ม. (ป.).
สาราณีย–, สาราณียะ	[–นียะ–] ว. เป็นที่ตั้งแห่งความระลึก. (ป.; ส. สฺมรณีย).
สาราณียธรรม	น. ธรรมอันเป็นไปเพื่อความระลึกถึงกันและกัน. (ป. สาราณีย +
	ส. ธรฺม).
สาราณียกร	[–นียะกอน] น. ตําแหน่งเจ้าหน้าที่ของสมาคมหรือสถาบัน
	การศึกษาเป็นต้น ทําหน้าที่อย่างบรรณาธิการ.
สารานุกรม	น. หนังสือที่รวบรวมความรู้ทุกแขนงหรือเฉพาะแขนงใด
	แขนงหนึ่ง มักเรียงตามลําดับอักษร. (อ. encyclopaedia).
สารีริกธาตุ	[–ริกกะทาด] น. พระอัฐิธาตุของพระพุทธเจ้า, ใช้ว่า พระบรม
	สารีริกธาตุ. (ป. สารีริก + ธาตุ).
สารูป	ว. เหมาะ, สมควร, เช่น สมณสารูป ว่า สมควรแก่สมณะ.
	(ป. สารุปฺป; ส. สารูปฺย).
สาโรช	[–โรด] น. บัว. (ป., ส. สโรช).
สาละ	น. ชื่อไม้ต้นชนิด Shorea robusta Roxb. ในวงศ์
	Dipterocarpaceae. (ป., ส.).
สาละวน	ก. วุ่นอยู่กับการงาน เช่น มัวสาละวนอยู่กับการเย็บเสื้อ
	จนลืมทำกับข้าว.
สาลิ, สาลี ๑	น. ข้าว; ข้าวสาลี. (ป.).
สาลิกา ๑	น. ชื่อนกชนิด Acridotheres tristis ในวงศ์ Sturnidae ซึ่งเป็น
	วงศ์เดียวกับนกกิ้งโครง ลําตัวสีนํ้าตาลเข้ม หัวสีดํา ขอบตา
	และปากสีเหลือง มีแต้มขาวที่ปีก ปลายหางสีขาว กินแมลง
	และผลไม้ พบทั่วทุกภาคของประเทศไทย, เอี้ยง หรือ เอี้ยง
	สาริกา ก็เรียก. (ป.; ส. ศาริกา).
สาลิกา ๒	น. ชื่อตะกรุดดอกเล็ก ๆ ชนิดหนึ่ง ใช้ในทางเมตตามหานิยม.
สาลิกาแก้ว	น. ชื่อเพลงไทยทำนองหนึ่ง.
สาลิกาเขมร	น. ชื่อเพลงไทยทำนองหนึ่ง.
สาลิกาชมเดือน	น. ชื่อเพลงไทยทำนองหนึ่ง.
สาลินี	น. ชื่อฉันท์อย่างหนึ่ง บาทหนึ่งมี ๑๑ คํา วรรคหน้ามี ๕ คํา
	เป็นครุล้วน วรรคหลังมี ๖ คํา คําที่ ๑ และคําที่ ๔ เป็นลหุ
	นอกนั้นเป็นครุ เช่น
	(รูปภาพ)
	พราหมณ์ครูรู้สังเกต ตระหนักเหตุถนัดครัน
	ราชาวัชชีสรร– พจักสู้พินาศสม.
	(สามัคคีเภท). (ป.).
สาลี ๒	น. ข้าวสาลี. (ดู ข้าวสาลี ที่ ข้าว).
สาลี่ ๑	น. ชื่อไม้ต้นชนิด Pyrus pyriflora L. ในวงศ์ Rosaceae
	ผลเนื้อกรอบ รสหวานอมเปรี้ยวเล็กน้อย กลิ่นหอม. (จ.).
สาลี่ ๒	น. ชื่อขนมชนิดหนึ่ง ทำด้วยแป้งสาลีตีกับไข่และน้ำตาล
	จนฟู แล้วนึ่งจนสุก.
สาลี่กรอบ	น. ชื่อขนมชนิดหนึ่ง ทำด้วยแป้งสาลีนวดกับไข่ มะพร้าว
	ผสมน้ำตาล และกะทิ ผิงหรืออบจนหน้าเกรียม.
สาลี่ ๓	น. เครื่องบรรทุกของหนักมี ๒ ล้อ ใช้ลากหรือผลักไป.
สาลี่ ๔	น. คันเหล็กติดอยู่บนหลังคารถราง ปลายมีลูกรอกยันอยู่
	กับสายไฟฟ้า เพื่อเป็นทางให้กระแสไฟฟ้าเข้าเครื่องรถ.
	(อ. trolley).
สาลู	น. ผ้าขาวเนื้อบางละเอียด, ในปัจจุบันอนุโลม เรียกผ้า
	ขาวบางเนื้อนุ่ม มักใช้ทําเป็นผ้าอ้อม ว่า ผ้าสาลู ด้วย.
สาโลหิต	(แบบ) น. สายโลหิต, มักใช้เข้าคู่กับคํา ญาติ เป็น ญาติสาโลหิต.
	(ป.).
สาว ๑	น. หญิงที่มีอายุพ้นวัยเด็ก นับตามความนิยมตั้งแต่ ๑๕–๓๐
	ปีขึ้นไป เช่น ย่างเข้าสู่วัยสาว โตเป็นสาวแล้วยังซุกซนเหมือน
	เด็ก ๆ, ถ้ายังไม่ได้แต่งงาน ใช้คําว่า นางสาว นําหน้าชื่อ. ว.
	เรียกคนและสัตว์ที่มีท้องครั้งแรกว่า ท้องสาว, เรียกต้นไม้ที่
	เริ่มผลิดอกออกผลครั้งแรก เช่น หมากสาว มะพร้าวสาว,
	เรียกหญิงที่ยังไม่แก่ตามวัย เช่น แม้จะอายุมากแล้ว แต่ก็ยัง
	ดูสาวอยู่, เรียกหญิงที่ยังไม่แต่งงาน เช่น จะพูดอะไรให้เกรงใจ
	เขาบ้าง ถึงเขาจะอายุมากแล้วแต่ก็ยังเป็นสาวอยู่.
สาวแก่	น. หญิงที่มีอายุเลยวัยสาว แต่ยังไม่ได้แต่งงาน.
สาวใช้	น. หญิงลูกจ้างช่วยแม่บ้านทำงาน.
สาวน้อย	น. หญิงที่อยู่ในวัยรุ่น.
สาวน้อยร้อยชั่ง	น. หญิงที่มีค่าตัวสูง มีคุณสมบัติและรูปสมบัติเป็นที่ยกย่อง.
สาวทึนทึก, สาวทึมทึก	น. สาวใหญ่ที่ยังไม่ได้แต่งงาน, สาวเทื้อ ก็ว่า.
สาวเทื้อ	น. สาวแก่, สาวทึนทึก, สาวทึมทึก.
สาวพรหมจารี	น. สาวที่ยังไม่มีสามี, หญิงที่ยังไม่มีระดู, เช่น ตามที่ถือกันว่า
	ผู้ซึ่งสำหรับกวนข้าวทิพย์นั้นต้องเป็นสาวพรหมจารี คือที่ยัง
	ไม่มีสามีนั้นประการหนึ่ง อีกนัยหนึ่งคือหญิงซึ่งยังไม่มีระดู
	กล่าวว่าเป็นพรหมจารีแท้ (สิบสองเดือน); สาวบริสุทธิ์,
	หญิงที่ยังบริสุทธิ์, หญิงที่ยังไม่เคยร่วมประเวณี.
สาวรุ่น	น. หญิงที่เพิ่งแตกเนื้อสาว.
สาวศรี	(กลอน) น. สาววัยรุ่น.
สาวศรีสาวใช้	(สำ) น. สาวใช้.
สาวสะ	น. หญิงสาววัยรุ่นแต่งตัวใส่เกี้ยว นุ่งผ้าลายพื้นเขียว
	ห่มผ้าแพรพื้นแดง เดินประนมมือตามกระบวนแห่เต็ม
	ยศขนาบพระราชยานในพระราชพิธีโสกันต์, นางแต่ง
	ตัวสะ หรือ นางสะ ก็เรียก, โดยปริยายหมายถึงสาวรุ่น.
สาวสะเทิน	น. หญิงที่อยู่ในวัยระหว่างสาวกับเด็กก้ำกึ่งกัน.
สาวแส้	น. หญิงสาว.
สาวใหญ่	น. หญิงที่อยู่ในวัยกลางคน.
สาว ๒	ก. ชักหรือดึงสิ่งที่เป็นเส้นยาว ๆ ออกจากที่เข้าหาตัว เช่น
	สาวไหม สาวเชือก; โดยปริยายหมายถึงอาการที่คล้าย
	คลึงเช่นนั้น เช่น สาวความ.
สาวก้าว	ก. ก้าวยาวอย่างเร็ว, เดินเร็ว.
สาวเท้า	ก. ก้าวยาว ๆ เร่งฝีเท้าให้เร็ว.
สาวไส้	ก. นําความลับที่ไม่ควรเปิดเผยไปให้คนอื่นรู้, มักใช้ใน
	ทางไม่ดี.
สาวไส้ให้กากิน	(สํา) ก. นำความลับของฝ่ายตนไปเปิดเผยให้คนอื่นรู้
	เป็นการประจานตนหรือพรรคพวกของตน.
สาว– ๓	[สาวะ–] ว. สีดําแดง, สีนํ้าตาลแก่. (ป.; ส. ศฺยาว).
สาวก	น. ศิษย์ของศาสดา. (ป.; ส. ศฺราวก).
สาวกระทืบหอ	น. ชื่อมะม่วงพันธุ์หนึ่งของชนิด Mangifera indica L..
สาวน้อยเล่นน้ำ	น. ชื่อเพลงไทยทํานองหนึ่ง.
สาวนะ ๑, ศรวณะ, ศระวณะ	[สาวะนะ, สะระวะนะ] น. ดาวฤกษ์ที่ ๒๒ มี ๓ ดวง เห็นเป็น
	รูปหามผีหรือโลง, ดาวหลักชัย หรือ ดาวพระฤๅษี ก็เรียก.
สาวนะ ๒	[สาวะนะ] น. เดือน ๙. (ป.; ส. ศฺราวณ).
สาวิกา	น. ศิษย์ผู้หญิงของศาสดา. (ป.; ส. ศฺราวิกา).
สาวิตร	[–วิด] ว. เกี่ยวเนื่องกับพระอาทิตย์. (ส.).
สาวิตรี	[–วิดตฺรี] น. คําสดุดีพระอาทิตย์บทหนึ่งในฤคเวท. (ส.).
สาสน, สาสน–, สาสน์, สาส์น	[สาน, สาสะนะ–, สาดสะนะ–, สาด, สาน] น. คําสั่ง, คําสั่งสอน,
	เช่น สาสนธรรม; จดหมายของประมุขของประเทศหรือประมุข
	สงฆ์ที่ใช้ในการเจริญสัมพันธไมตรีระหว่างประเทศ, ถ้าเป็น
	จดหมายของพระมหากษัตริย์ เรียกว่า พระราชสาส์น, เขียน
	เป็น พระราชสาสน หรือ พระราชสาสน์ ก็ได้, ถ้าเป็นจดหมาย
	ของประธานาธิบดี เรียกว่า อักษรสาส์น, เขียนเป็น อักษรสาสน
	หรือ อักษรสาสน์ ก็ได้, ถ้าเป็นจดหมายของสมเด็จพระสังฆราช
	เรียกว่า สมณสาสน์, ถ้าเป็นจดหมายของสมเด็จพระสังฆราชเจ้า
	เรียกว่า พระสมณสาสน์. (ป.).
สาสนธรรม	น. คําสั่งสอนทางศาสนา.
สาสนา	[สาดสะหฺนา] น. ศาสนา, คําสั่งสอนของศาสดา. (ป. สาสน;
	ส. ศาสน).
สาสม	[สา–สม] ว. เหมาะ, สมควร, เช่น ต้องลงโทษให้สาสม
	แก่ความผิด.
สาหร่าย ๑	น. ชื่อพืชชั้นตํ่าที่ไม่มีลําต้น ใบ และรากที่แท้จริง แต่มี
	คลอโรฟิลล์ บ้างเป็นเซลล์เดียว บ้างเป็นกลุ่มเซลล์เป็น
	สาย หรือเป็นต้นคล้ายพืชชั้นสูง ขึ้นทั่วไปในนํ้าหรือที่
	ชื้นแฉะ เช่น สาหร่ายไส้ไก่ [Enteromorpha
	intestinalis (L.) Link] ในวงศ์ Ulvaceae; ชื่อพืชชั้นสูง
	ที่มีดอกบางชนิดซึ่งขึ้นอยู่ในนํ้า เช่น สาหร่ายพุงชะโด
	(Ceratophyllum demersum L.) ในวงศ์ Cerato-
	phyllaceae สาหร่ายเส้นด้าย (Najas graminea
	Del.) ในวงศ์ Najadaceae.
สาหร่าย ๒	น. ชื่อลายประเภทเครื่องห้อยแบบหนึ่งนิยมประดับริม
	เสามุขเด็จพระมหาปราสาทหรือพระอุโบสถเป็นต้น.
สาหรี	[–หฺรี] ว. งาม, น่ารัก, ดี. (ช.).
ส่าหรี	[–หฺรี] น. เครื่องแต่งกายสตรีอินเดียแบบหนึ่ง เป็นผ้าชิ้น
	ยาวประมาณ ๕–๖ เมตร ใช้เป็นทั้งผ้านุ่งและผ้าห่มส่วน
	ที่นุ่ง ยาวกรอมส้น พันรอบตัวและจีบข้างหน้าเหน็บไว้ที่
	เอว ส่วนผ้าห่มใช้ชายผ้าที่เหลือพาดอกและสะพายบ่า
	โดยมากเป็นบ่าซ้ายห้อยชายไปข้างหลัง ชายที่ห้อยดึงมา
	คลุมหัวก็ได้.
สาหัตถ–, สาหัตถิก–	[–ถะ–, –ถิกะ–] ว. ที่ทําด้วยมือของตนเอง. (ป.).
สาหัส	[–หัด] ว. ร้ายแรง เช่น บาดเจ็บสาหัส, รุนแรงเกินควร เช่น
	ถูกลงโทษอย่างสาหัส. (ป., ส.).
สาหัสสากรรจ์	ว. แสนสาหัส, ร้ายแรงมาก, คอขาดบาดตาย, เช่น ได้รับ
	ทุกข์ทรมานอย่างสาหัสสากรรจ์, โดยปริยายหมายความ
	ว่า ลำบากยิ่ง เช่น ทางนี้ทุรกันดารสาหัสสากรรจ์ บุกป่า
	ฝ่าดงอย่างสาหัสสากรรจ์.
สาเหตุ	[สาเหด] น. ต้นเหตุ เช่น ความประมาทเป็นสาเหตุทำให้
	เกิดอุบัติเหตุ บุหรี่เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เป็นโรคมะเร็ง.
ส่าเหล้า ๑	ดูใน ส่า.
ส่าเหล้า ๒	น. ชื่อไม้เถาเนื้อแข็งชนิด Desmos cochinchinensis
	Lour. ในวงศ์ Annonaceae ใบด้านล่างเป็นคราบขาว
	ดอกสีเหลือง กลิ่นหอม.
สาแหรก ๑	[–แหฺรก] น. เครื่องใส่ของสําหรับหิ้วหรือหาบเป็นต้น ปรกติ
	ทําด้วยหวาย มี ๔ สาย ตอนบนทําเป็นหูสําหรับหิ้วหรือสอด
	ไม้คาน ตอนล่างขัดกันเป็นสี่เหลี่ยมสําหรับวางกระจาด
	เป็นต้น. (เทียบ ข. สงฺแรก).
สาแหรก ๒	น. ชื่อชมพู่ชนิด Syzygium malaccensis (L.) Merr. et L.M.
	Perry ในวงศ์ Myrtaceae ผลใหญ่ สีชมพู เนื้อหนา มีลาย
	สีแดงเข้มเป็นเส้น ๆ ตามยาว.
สาแหรก ๓	น. ร่องที่อยู่บนข้าวเปลือก ถ้าร่องนั้นลึกก็จะปรากฏบน
	เมล็ดข้าวด้วย.
สาฬุระ	น. หมา. (ป.); กบ, เขียด. (ส. สาลูร ว่า กบ, ศาลูร ว่า กบ,
	เขียด).
สำ	ก. ซับซ้อนกัน, ปะปนกัน, ไม่เป็นลําดับ, ไม่เป็นระเบียบ.
สำส่อน	ก. ปะปนโดยไม่เลือกเช่นในการคบค้าสมาคมหรือในการ
	ซ่องเสพเป็นต้น เช่น สำส่อนทางเพศ จะเป็นเอดส์ไม่รู้ตัว
	อย่าสำส่อนในการกินอาหาร. ว. ที่ปะปนในลักษณะเช่น
	นั้น เช่น เที่ยวสำส่อน กินสำส่อน.
ส่ำ	น. หมู่, เหล่า, พวก, ชนิด, เช่น สํ่าสัตว์.
สำคัญ	ว. เป็นพิเศษกว่าธรรมดา เช่น เรื่องสําคัญ, มีคุณค่า เช่น ของ
	สําคัญ, มีชื่อเสียง เช่น คนสําคัญ; ควรกําหนดจดจํา เช่น
	หัวข้อสำคัญ. ก. เข้าใจ เช่น สำคัญตนผิด สำคัญว่าเชือกเป็น
	งู, คะเน, คาดว่า, เช่น ลงทุนไปแล้วก็สำคัญว่าจะได้กำไรมาก.
	น. เครื่องหมาย, เครื่องจดจํา, เช่น ถือหลักเขตเป็นสําคัญ ให้ไว้
	เป็นสำคัญ ประทับตราบัวแก้วไว้เป็นสำคัญ.
สำซ่าง	น. โรงขนาดเล็กมียกพื้นข้างใน สําหรับพระสงฆ์นั่งสวด
	พระอภิธรรม อยู่ ๔ มุมเมรุ, คดซ่าง คดสร้าง ซ่าง สร้าง
	หรือ ส้าง ก็เรียก.
สำแดง ๑	ก. แสดง, ทําให้เห็นปรากฏ, เช่น สําแดงฤทธิ์ สําแดงเดช
	ปีศาจสำแดงตน. (แผลงมาจาก แสดง).
สำแดง ๒	น. ของแสลงที่ทำให้โรคกำเริบ, สำแลง ก็ว่า, ใช้ในคำว่า
	ผิดสำแดง หรือ ผิดสำแลง.
สำแดง ๓	คํากล่าวประกอบชื่อผู้อื่นซึ่งปรากฏอยู่เฉพาะหน้า, เป็น
	สํานวนแปลบาลีเก่า ใช้ในที่ซึ่งพระพุทธเจ้าตรัสกับพระ
	สาวก เช่น สําแดงอานนท์.
สำทับ	ก. ยํ้า, กำชับ, เช่น เขาสั่งให้ทำงานแล้วสำทับว่าต้องเสร็จ
	ใน ๓ วัน, ซ้ำเติม เช่น ลูกถูกแม่ตีแล้วพ่อยังสำทับว่าถ้าทำ
	อีกก็จะถูกตีอีก, ขู่ เช่น ผู้ร้ายสำทับว่า อย่าไปบอกตำรวจ
	มิฉะนั้นจะฆ่าปิดปาก.
สำนวด	[สําหฺนวด] (กลอน) ก. สวด. (แผลงมาจาก สวด).
สำนวน	น. ถ้อยคําที่เรียบเรียง, โวหาร, บางทีก็ใช้ว่า สํานวนโวหาร
	เช่น สารคดีเรื่องนี้สํานวนโวหารดี ความเรียงเรื่องนี้สํานวน
	โวหารลุ่ม ๆ ดอน ๆ; คดี เช่น ปิดสำนวน; ถ้อยคําหรือข้อความ
	ที่กล่าวสืบต่อกันมาช้านานแล้ว มีความหมายไม่ตรงตาม
	ตัวหรือมีความหมายอื่น แฝงอยู่ เช่น สอนจระเข้ให้ว่ายนํ้า
	รําไม่ดีโทษปี่โทษกลอง, ถ้อยคําที่แสดงออกมาเป็นข้อความ
	พิเศษ เฉพาะภาษาหนึ่ง ๆ เช่น สํานวนฝรั่ง สํานวนบาลี,
	ชั้นเชิงหรือท่วงทํานองในการแต่งหนังสือหรือพูด เช่น สํานวน
	เจ้าพระยาพระคลัง (หน) สํานวนยาขอบ สํานวนไม้ เมืองเดิม;
	ลักษณนามใช้เรียกข้อความหรือบทประพันธ์รายหนึ่ง ๆ เช่น
	อิเหนามีหลายสํานวน บทความ ๒ สํานวน.
สำนวนความ	(กฎ) น. บรรดาคําคู่ความและเอกสารหรือแผ่นกระดาษ
	ไม่ว่าอย่างใด ๆ ที่คู่ความหรือศาลหรือเจ้าพนักงานศาล
	ได้ทําขึ้น ซึ่งประกอบเป็นสํานวนของคดี.
สำนอง	ก. รับผิดชอบ, ต้องรับใช้แทน. (แผลงมาจาก สนอง).
สำนัก	น. ที่อยู่อาศัย เช่น อยู่สำนักวัดมหาธาตุ, ที่ทําการ เช่น
	สํานักนายกรัฐมนตรี; แหล่งศึกษาอบรม เช่น สํานัก
	วิปัสสนาวัดปากน้ำ สำนักทิศาปาโมกข์. ก. อยู่ เช่น
	เวลานี้สํานักที่ไหน. (โบ เขียนเป็น สํานักนิ).
สำนักงาน	น. สถานที่ทำการของรัฐวิสาหกิจ หรือบริษัทห้างร้านเป็นต้น
	เช่น สำนักงานสลากกินแบ่ง สำนักงานใหญ่ธนาคารออมสิน
	สำนักงานทนายความ.
สำนักพิมพ์	น. สถานที่ดำเนินธุรกิจจัดพิมพ์และจำหน่ายตำราหรือ
	หนังสือสารคดี นวนิยาย เป็นต้น.
สำนักสงฆ์	น. วัดที่ยังไม่ได้รับพระราชทานที่วิสุงคามสีมา.
สำนาน	น. เสียง, เสียงพูด.
สำนึก	ก. รู้สึกซาบซึ้ง เช่น สำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ สำนึก
	ถึงบุญคุณของพ่อแม่ครูบาอาจารย์.
สำนึกผิด	ก. รู้สึกตระหนักในความผิดที่ได้ทำไป เช่น ผู้ร้ายสำนึกผิด
	จึงได้สารภาพ, บางทีก็ใช้ว่า สำนึก เช่น ทำผิดถูกลงโทษ
	แล้วยังไม่สำนึกอีก.
สำนึง	ก. อยู่. (แผลงมาจาก สึง).
สำเนา	น. ข้อความหรือภาพเป็นต้นที่ผลิตซํ้าจากต้นแบบหรือ
	ต้นฉบับ; ลักษณนามเรียกจํานวนแผ่นหรือชุดที่ผลิต
	ซํ้าจากต้นแบบหรือต้นฉบับ. ก. คัดหรือถ่ายข้อความ
	หรือภาพเป็นต้นจากต้นแบบหรือต้นฉบับ เช่น ก่อนส่ง
	ใบเสร็จรับเงินไปให้ลูกค้า ควรสําเนาไว้ก่อน.
สำเนียง	น. เสียง, นํ้าเสียง, หางเสียง, วิธีออกเสียง, เช่น สําเนียง
	ส่อภาษา สําเนียงไม่ชัด พูดภาษาไทยแต่สำเนียงเป็นฝรั่ง.
สำบอก	น. เปลือก. (ข. สํบก).
สำบัดสำนวน	ก. พูดจาหลีกเลี่ยงไม่ให้เข้าใจตรง ๆ, ใช้คารมพลิกแพลง,
	เล่นลิ้น, เช่น อย่าสำบัดสำนวนให้มากนัก. น. สํานวน,
	คารมพลิกแพลง, เช่น เขาพูดมีสำบัดสำนวนมาก บทความ
	ของเขาเต็มไปด้วยสำบัดสำนวน.
สำปะลอ	น. ขนุนสําปะลอ. (ดู ขนุนสําปะลอ ที่ ขนุน ๑).
สำปะหลัง	น. ชื่อมันชนิด Manihot esculenta Crantz ในวงศ์
	Euphorbiaceae หัวดิบเป็นพิษ, สําโรง ก็เรียก.
สำปั้น ๑	น. ชื่อเรือต่อเสริมกราบชนิดหนึ่ง เดิมทําด้วยไม้กระดาน
	๓ แผ่น ท้ายสูงกว่าหัวเรือ ใช้แจวหรือพาย.
สำปั้น ๒	น. ชื่อมะม่วงพันธุ์หนึ่งของชนิด Mangifera indica L..
สำปันนี ๑	น. ชื่อเรือขุดชนิดหนึ่ง รูปร่างอย่างเรือมาด แต่เพรียวกว่า
	หัวและท้ายแบนโตเรี่ยนํ้า.
สำปันนี ๒	น. ชื่อขนมชนิดหนึ่งทําด้วยแป้งมัน ตั้งไฟกวนกับกะทิและ
	น้ำตาลทรายให้เข้ากันพอปั้นได้ ตักใส่พิมพ์อัดให้เป็นรูป
	แล้วเคาะออก อบด้วยควันเทียนอบ.
สำเภา ๑	น. ชื่อเรือเดินทะเลชนิดหนึ่งแบบจีน แล่นด้วยใบ.
สำเภา ๒	น. ชื่อไม้ต้นขนาดกลางชนิด Chaetocarpus castanocarpus
	(Roxb.) Thwaites ในวงศ์ Euphorbiaceae ขึ้นตามป่าดิบ
	ทั่วไป ผลมีหนามละเอียดโดยรอบ, ขี้หนอน ก็เรียก.
สำเภาทอง	น. ชื่อหนึ่งของดาวฤกษ์ปุนัพสุ มี ๓ ดวง, ดาวสะเภา ดาว
	ยามเกา ดาวตาเรือชัย ดาวหัวสําเภา หรือ ดาวปุนัพพสู
	ก็เรียก.
สำมะงา	น. ชื่อไม้พุ่มชนิด Clerodendrum inerme Gaertn.
	ในวงศ์ Labiatae ขึ้นตามป่าชายเลน ใช้ทํายาได้.
สำมะโน	(กฎ) น. การเก็บรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับประชากร เคหะ
	การเกษตร อุตสาหกรรม ธุรกิจ และการอื่น เพื่อใช้
	ประโยชน์ในทางสถิติ โดยการแจงนับจากทุกหน่วย
	เกี่ยวกับเรื่องนั้น ๆ.
สำมะโนครัว	น. การเก็บรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับจํานวนราษฎรใน
	แต่ละครัวเรือน.
สำมะโนประชากร	น. การเก็บรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับจํานวนและลักษณะ
	ต่าง ๆ ของราษฎรทุกคนในทุกครัวเรือน ในระยะเวลา
	ใดเวลาหนึ่งเพื่อใช้ประโยชน์ในทางสถิติ.
สำมะลอ	น. สําปะลอ.
สำมะเลเทเมา	ก. คบหากันอย่างเลอะเทอะ เช่น พอตกเย็นก็พากันไป
	สำมะเลเทเมา, ประพฤติเหลวไหลเช่นกินเหล้าเมายา
	เป็นต้น เช่น เขาชอบสำมะเลเทเมา กลางวันเล่นม้า
	กลางคืนกินเหล้า.
สำมะหาอะไร	ว. นับประสาอะไร, จะพูดไปทำไมมี, จะกล่าวไปทำไม,
	เช่น งานเล็ก ๆ เช่นนี้ยังทำไม่สำเร็จ สำมะหาอะไรจะ
	ไปทำงานใหญ่, สำหาอะไร ก็ว่า.
สำรด	น. ผ้าคาดเอวปักด้วยดิ้น เงินแล่ง ทองแล่ง เป็นลวดลาย
	ต่าง ๆ โบราณใช้เป็นเครื่องประกอบอย่างหนึ่งที่แสดงศักดิ์,
	สมรด หรือ ผ้าแฝง ก็เรียก.
สำรวจ	[สำหฺรวด] ก. ตรวจสอบ เช่น สํารวจสํามะโนครัว สำรวจ
	พฤติกรรม, ตรวจหา เช่น สํารวจแหล่งแร่.
สำรวม ๑	ก. ระมัดระวัง เช่น สํารวมกิริยามารยาท สำรวมตา
	สำรวมปาก, เหนี่ยวรั้ง, ครอง, เช่น สํารวมสติ.
สำรวมใจ	ก. ทําใจให้แน่วแน่, ทำใจให้สงบ, เช่น เวลานั่งสมาธิต้อง
	สำรวมใจ.
สำรวมอินทรีย์	ก. ระมัดระวังตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ.
สำรวม ๒	ว. รวม, ประสม, ปนกัน, เช่น อาหารสำรวม.
สำรวย	ว. ทํากิริยากรีดกรายหยิบหย่ง, เอาแต่แต่งตัว, เช่น ท่าทาง
	สำรวยอย่างนี้ คงจะทำงานหนักไม่ไหว. (แผลงมาจาก
	สวย).
สำรวล	ก. หัวเราะ, รื่นเริง. (แผลงมาจาก สรวล).
สำรอก	ก. ขย้อนเอาสิ่งที่กลืนลงไปในกระเพาะแล้วออกมา
	ทางปาก เช่น สำรอกอาหาร; ทำให้สิ่งที่ติดอยู่กับผิว
	หลุดออกมา เช่น สำรอกทอง สำรอกสี.
สำรอง ๑	น. ชื่อไม้ต้นขนาดใหญ่ชนิด Scaphium scaphigerum
	(G. Don) Guib. et Planch. ในวงศ์ Sterculiaceae ผล
	แช่นํ้าแล้วพองเป็นวุ้น ใช้กินกับนํ้าตาลและใช้ทํายาได้
	เรียก พุงทะลาย.
สำรอง ๒	ว. ที่เตรียมเผื่อไว้ เช่น อาหารสำรอง ตัวสำรอง.
สำรับ	น. ของหรือคนที่รวมกันเข้าได้ไม่ผิดหมู่ผิดพวกเป็นชุดเป็น
	วงเป็นต้น เช่น ไพ่ ๒ สำรับ พระพิธีธรรม ๑ สำรับ มี ๔ รูป
	นักสวดคฤหัสถ์ ๑ สำรับ มี ๔ คน, ภาชนะเช่นถาดเป็นต้น
	ใส่ถ้วยชามพร้อมบรรจุอาหารคาวหรือหวานเป็นชุด เช่น
	สำรับคาว สำรับหวาน.
สำราก	ก. พูดกระโชกโฮกฮาก เช่น อย่ามาสำรากกับฉันนะ.
สำราญ	ก. สุขสบาย เช่น วันอาทิตย์จะนอนให้สำราญเลย.
	ว. ที่ทำให้มีความสุขสบาย เช่น เรือสำราญ. (ข. สํราล).
สำราญกาย	ก. สบายกาย.
สำราญใจ	ก. สบายใจ.
สำริด	(โบ) น. สัมฤทธิ์.
สำเร็จ	ก. เสร็จ เช่น สำเร็จการศึกษา; ถึง, บรรลุ, เช่น สําเร็จโสดา.
	ว. ที่เสร็จเรียบร้อยแล้ว เช่น เครื่องแกงสำเร็จ, ได้ผลสม
	ประสงค์ เช่น วางแผนการขายสินค้าได้สำเร็จ.
สำเร็จโทษ	(โบ; ราชา) ก. ประหารชีวิต.
สำเร็จรูป	ว. ที่ทำไว้เสร็จเรียบร้อยแล้ว เช่น เสื้อผ้าสําเร็จรูป อาหาร
	สําเร็จรูป กาแฟสำเร็จรูป.
สำเรา	ก. ทุเลา, อาการไข้ที่สร่างจากตัวร้อน, ยังมีอาการ
	ตัวร้อนน้อย ๆ.
สำเริง	ก. รื่นเริง, ร่าเริง, เช่น นวนิยายให้ความสำเริงอารมณ์,
	มักใช้เข้าคู่กับคำ สำราญ เป็น สำเริงสำราญ หรือ
	สำราญสำเริง.
สำโรง	น. (๑) ชื่อไม้ต้นชนิด Sterculia foetida L. ในวงศ์
	Sterculiaceae ดอกมีกลิ่นเหม็น เมล็ดให้นํ้ามัน
	เรียกว่า นํ้ามันลูกไม้. (ข.). (๒) ดู สําปะหลัง.
สำลัก	ก. อาการที่เกิดเมื่ออาหารหรือนํ้าเข้าไปในหลอดลม; แช่จม
	อยู่ในนํ้านาน ๆ เช่น ผักบุ้งสําลักนํ้า ต้นข้าวสําลักนํ้า. น.
	เรียกป้านสีขาว เนื้อไม่แน่นละเอียด นํ้าซึมออกมาได้ ว่า
	ป้านสําลัก.
สำลาน	ว. สีเหลืองปนแดง.
สำลี ๑	น. (๑) ชื่อไม้ต้นขนาดเล็กชนิด Gossypium barbadense
	L. var. acuminatum (Roxb.) Mast. ในวงศ์ Malvaceae
	เมล็ดมีปุยขาวใช้ทอผ้าได้; ชื่อเรียกปุยของเมล็ดฝ้ายหรือ
	เมล็ดสําลี. (๒) อ้อยสําลี. [ดู ตะเภา ๔ (๑)].
สำลี ๒	น. ชื่อเรียกปุยฝ้ายที่นํามาฟอกให้ขาวปราศจากไขมัน
	และสิ่งแปลกปลอมอื่น ๆ เพื่อใช้ในทางการแพทย์เป็นต้น;
	เรียกผ้าชนิดหนึ่ง มีขนเนื้อนุ่ม มักใช้ห่มหรือตัดเสื้อกัน
	หนาว ว่า ผ้าสําลี.
สำลี ๓	น. ชื่อปลาทะเลชนิด Seriolina nigrofasciata ในวงศ์
	Carangidae ลําตัวค่อนข้างกลม สีเทาคลํ้า เกล็ดเล็ก
	คอดหางกิ่ว, ช่อลำดวน ก็เรียก.
สำแลง	น. ของแสลงที่ทําให้โรคกําเริบ, สำแดง ก็ว่า, ใช้ในคําว่า
	ผิดสําแลง หรือ ผิดสำแดง.
สำสร้าง	ดู สําซ่าง.
สำสา	(ถิ่น–พายัพ) น. ต้นก้ามปู. (ดู ก้ามปู).
สำเส็ด	น. ต้นไม้ขนาดเล็ก ลูกเหมือนลูกชมพู่. (พจน. ๒๔๙๓).
ส่ำเสีย	ก. เสียหายอย่างป่นปี้.
สำหรวด	น. ฝาเรือนเครื่องสับแบบหนึ่ง มีโครงไม้คร่าวยืนเป็นหลัก
	ซึ่งวางห่างกัน ๑ ฝ่ามือ ระหว่างไม้คร่าวแต่ละช่อง ขัดไม้
	แผ่นเล็ก ๆ ที่เรียกว่า ไม้เซ็น หรือ ลูกเซ็น วางตามขวาง
	ด้านหลังไม้เซ็นกรุใบจากอ่อนเป็นต้นแล้วขัดด้วยเข็มไม้ไผ่
	อีกชั้นหนึ่ง เรียกว่า ฝาสําหรวด.
สำหรับ	ว. คู่กับ, ควรกับ, เช่น ช้อนกับส้อมเป็นของสำหรับกัน
	หมากพลูกับเชี่ยนเป็นของสำหรับกัน. บ. เพื่อ เช่น
	ของสำหรับถวายพระ วันนี้ฉันทำกับข้าวเป็นพิเศษ
	สำหรับเธอ.
สำหาอะไร	ว. นับประสาอะไร, จะพูดไปทำไมมี, จะกล่าวไปทำไม,
	เช่น เรียนชั้นมัธยมยังสอบตก สำหาอะไรจะไปเรียน
	มหาวิทยาลัย, สำมะหาอะไร ก็ว่า.
สำเหนียก	[สำเหฺนียก] ก. ฟัง, คอยเอาใจใส่, กําหนดจดจํา, เช่น ผู้ใหญ่
	สอนอะไรก็ให้สำเหนียกไว้ให้ดี.
สำเหร่	น. ชื่อไม้ต้นชนิด Melastoma malabathricum L.
	ในวงศ์ Melastomataceae ดอกสีชมพู.
สำออย	ก. พูดพรํ่ารําพันให้เอ็นดูสงสาร, ร้องออดอ้อนจะเอาสิ่งใด
	สิ่งหนึ่ง เช่น เจ็บนิดเดียว สำออยอยู่นั่นแหละ ลูกสำออย
	พ่อแม่ขอซื้อตุ๊กตา.
สำอาง	น. เครื่องแป้งเครื่องหอม เรียกว่า เครื่องสําอาง, ปัจจุบัน
	หมายถึง สิ่งเสริมแต่งหรือบำรุงใบหน้า ผิวพรรณ ผม
	เป็นต้นให้ดูงาม เช่น แป้ง ลิปสติก ดินสอเขียนคิ้ว, ราชา
	ศัพท์ใช้ว่า เครื่องพระสําอาง. ว. ที่ทําให้งามสะอาดหมด
	จด, งามสะอาดหมดจด, งามกรีดกรายหยิบหย่ง เช่น
	เขาเป็นหนุ่มสำอางท่าทางกรีดกราย.