พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒

สถิตยศาสตร์	[สะถิดตะยะ] น. วิชากลศาสตร์แขนงหนึ่ง ซึ่งว่าด้วยแรงที่กระทํา
	ต่อเทหวัตถุซึ่งเป็นของแข็ง โดยที่เทหวัตถุนั้น ๆ หยุดนิ่งอยู่กับที่.
	(อ. statics).


สถิติ	[สะ] น. หลักฐานที่รวบรวมเอาไว้เป็นตัวเลขสําหรับเปรียบเทียบ
	หรือใช้อ้างอิง เช่น สถิติในการส่งสินค้าออกปีนี้สูงกว่าปีที่แล้ว.
	(ส. สฺถิติ; ป. ??ติ).
	สถิติศาสตร์ น. วิชาว่าด้วยสถิติ. (อ. statistics).


สถิร	[สะถิระ] ว. มั่นคง, แข็ง, แข็งแรง. (ส. สฺถิร; ป. ถิร).


สถีรวาท	[สะถีระวาด] (แบบ) น. ชื่อนิกายหนึ่งของฝ่ายเถรวาท เรียกว่า นิกาย
	สถีรวาท หรือ สถวีระ.


สถุล	[สะถุน] ว. หยาบ, ตํ่าช้า, เลวทราม, (ใช้เป็นคำด่า), เช่น เลวสถุล,
	มักใช้เข้าคู่กับคำ ไพร่ เป็น ไพร่สถุล. (ส. สฺถูล ว่า อ้วน, หยาบ; ป. ถูล).


สถูป	[สะถูบ] น. สิ่งก่อสร้างที่มีรูปโอคว่ำซึ่งก่อไว้สำหรับบรรจุของควร
	บูชามีกระดูกของพระพุทธเจ้าและพระอรหันต์เป็นต้น, บางทีใช้เข้าคู่
	กับคำ เจดีย์ เป็น สถูปเจดีย์ เช่น เดินเวียนเทียนรอบพระสถูปเจดีย์.
	(แบบ) สดูป, สตูป. (ป. ถูป; ส. สฺตูป).


สทิง	[สะ] น. แม่น้ำ, ใช้ว่า จทึง ฉทึง ชทึง ชรทึง สทึง หรือ สรทึง ก็มี.
	(ข. สฺทึง ว่า คลอง).


สทึง	[สะ] น. แม่นํ้า, ใช้ว่า จทึง ฉทึง ชทึง ชรทึง สทิง หรือ สรทึง ก็มี.
	(ข. สฺทึง ว่า คลอง).


สทุม	[สะ] น. เรือน. (ป.; ส. สทฺมนฺ).


สธนะ	[สะทะนะ] ว. มีเงิน, รํ่ารวย. (ป., ส.).


สธุสะ, สาธุสะ	คําเปล่งขึ้นก่อนกล่าวคําอื่น เพื่อขอความสวัสดิมงคลอย่างเดียวกับคํา
	ศุภมัสดุ.


สน ๑	น. ชื่อไม้ต้นหลายชนิดหลายสกุลในหลายวงศ์ เช่น สนสองใบ หรือ
	เกี๊ยะเปลือกหนา (Pinus merkusii Jungh. de Vriese), สนสามใบ หรือ
	เกี๊ยะเปลือกบาง (P. kesiya Royle ex Gordon) ในวงศ์ Pinaceae, ทั้ง
	๒ ชนิดนี้ สนเขา ก็เรียก, พายัพเรียก จ๋วง; สนหางกระรอก (Dacrydium
	elatum Blume) ในวงศ์ Cupressaceae; สนฉําฉา หรือ สนญี่ปุ่น
	[Podocarpus macrophyllus (Thunb.) D. Don] ในวงศ์ Podocarpaceae;
	สนทราย หรือ สนสร้อย (Baeckea frutescens L.) ในวงศ์ Myrtaceae;
	สนทะเล (Casuarina'' equisetifo lia J.R. et G. Forst.) ในวงศ์
	Casuarinaceae.
	สนแผง, สนหางสิงห์ น. ชื่อไม้ต้นชนิด Thuja orientalis L. ในวงศ์
	Cupressaceae ใบเป็นแผง ใบและเมล็ดใช้ทํายาได้.


สน ๒	ก. ร้อยด้วยเชือกหรือด้ายเป็นต้น เช่น สนเข็ม สนตะพาย.
	สนเข็ม ก. ร้อยด้ายหรือไหมเป็นต้นเข้าไปในรูเข็ม.
	สนตะพาย ก. กิริยาที่เอาเชือกร้อยช่องจมูกวัวควายที่เจาะ ซึ่งเรียกว่า
	ตะพาย, ใช้โดยปริยายแก่คนว่า ถูกสนตะพาย หรือ ยอมให้เขาสนตะพาย
	หมายความว่า ถูกบังคับให้ยอมทําตามด้วยความจําใจ ความหลง หรือ
	ความโง่เขลาเบาปัญญา.


ส้น	น. ส่วนท้ายของเท้า เช่น อย่าเดินลงส้น รองเท้ากัดส้น, เรียกเต็มว่า
	ส้นเท้า, ส่วนท้ายของบางสิ่งบางอย่าง เช่น ส้นปืน.
	ส้นตีน (ปาก) น. ส้นเท้า, (มักใช้เป็นคำด่า).
	ส้นตีนส้นมือ, ส้นมือส้นตีน (ปาก) ว. ไร้สาระ, ไม่มีแก่นสาร, เช่น
	เรื่องส้นมือส้นตีนเท่านี้ ก็ต้องมาฟ้องด้วย, ใช้เป็นคำด่า.
	ส้นมือ น. ส่วนท้ายของฝ่ามือ.
	ส้นรองเท้า น. ส่วนล่างตอนท้ายของรองเท้าที่รองรับส้น.


สนใจ	ก. ตั้งใจจดจ่ออยู่กับสิ่งใดเรื่องใดเป็นพิเศษ เช่น เขาสนใจวิชาคณิตศาสตร์
	มาก, ใฝ่ใจใคร่รู้ใคร่เห็นเป็นต้น เช่น เขาสนใจการเมืองมาตั้งแต่เด็ก.


สนเดก	(แบบ) น. สํานัก. (ป. สนฺติก).


สนทนา	[สนทะ] ก. คุยกัน, ปรึกษาหารือกัน, พูดจาโต้ตอบกัน, เช่น สนทนา
	ปัญหาบ้านเมือง สนทนาสารทุกข์สุกดิบ. ว. ที่คุยกัน, ที่ปรึกษาหารือกัน,
	ที่พูดจาโต้ตอบกัน, เช่น บทสนทนาในนวนิยาย บทสนทนาภาษาอังกฤษ.
	(เทียบ ป. สํสนฺทนา ว่า การเทียบเคียง, การเปรียบเทียบ).


สนทรรศ	[ทัด] น. ภาพ, สิ่งที่ปรากฏ. (ส. สํ + ทรฺศ).


สนทรรศน์	[ทัด] น. การดู, การจ้องดู, การแลเห็น. (ส. สํ + ทรฺศน).


สนทิศ	ก. ชี้แจง, สั่ง, บอกกล่าว, ประกาศ. (ส. สํ + ทิศ).


สนเทศ	น. คําสั่ง, ข่าวสาร, ใบบอก. (ส.; ป. สนฺเทส).


สนเท่ห์	ก. สงสัย, ฉงน, ไม่แน่ใจ, เช่น รู้สึกสนเท่ห์, มักใช้เข้าคู่กับคำ ฉงน
	เป็น ฉงนสนเท่ห์. (ป., ส. สนฺเทห).


สนธยา	[สนทะ] น. เวลาโพล้เพล้พลบคํ่า, บางทีใช้ว่า ยํ่าสนธยา; ช่วงเวลา
	ที่ต่อระหว่างกลางวันกับกลางคืน คือเวลาที่พระอาทิตย์ขึ้นหรือ
	พระอาทิตย์ตก. (ส.).


สนธิ	น. ที่ต่อ, การติดต่อ; การเอาศัพท์ตั้งแต่ ๒ ศัพท์ขึ้นไปมาเชื่อมเสียง
	ให้กลมกลืนกันตามหลักที่ได้มาจากไวยากรณ์บาลีและสันสกฤต
	เช่น พจน + อนุกรม เป็นพจนานุกรม ราช + อุปถัมภ์ เป็น ราชูปถัมภ์
	นว + อรห + อาทิ + คุณ เป็น นวารหาทิคุณ. (ป., ส.).
	สนธิสัญญา น. หนังสือสัญญาที่สําคัญยิ่งและทําเป็นตราสาร
	สมบูรณ์แบบ, ความตกลงระหว่างประเทศ; หนังสือสัญญาที่ทําขึ้น
	ระหว่างประเทศเอกราชตั้งแต่ ๒ ประเทศขึ้นไป. (อ. treaty).


สนธิอลงกต	[อะลงกด] น. โคลงนาคพันธ์.


สนน	[สะหฺนน] น. ถนน.


สนนราคา	[สะหฺนน] น. ราคา.


สนม ๑	[สะหฺนม] น. เจ้าจอมมารดาหรือเจ้าจอมอยู่งานซึ่งทรงพระเมตตา
	ยกย่องขึ้นเป็นชั้นสูง โดยได้รับพระราชทานหีบหมากทองคำลงยา
	ราชาวดี เรียกว่า พระสนม. (ข. สฺนํ).
	สนมเอก น. เจ้าจอมมารดาที่ได้รับพระราชทานพานทองเพิ่มจาก
	หีบหมากทองคำลงยาราชาวดี เรียกว่า พระสนมเอก ในสมัยโบราณ
	มี ๔ ตำแหน่ง คือ ท้าวอินสุเรนทร์ ท้าวศรีสุดาจันทร์ ท้าวอินทรเทวี
	และท้าวศรีจุฬาลักษณ์.


สนม ๒	[สะหฺนม] น. ข้าราชการในพระราชสํานักทําหน้าที่เกี่ยวกับพิธีศพ
	ทําสุกําศพหีบ จัดดอกไม้ ดูแลรักษาเครื่องนมัสการ โกศ หีบ
	เป็นต้น เรียกว่า เจ้าพนักงานสนมพลเรือน. (ข. สฺนุํ).


สนม ๓	[สะหฺนม] (โบ) น. เขตพระราชฐานซึ่งเป็นที่กักบริเวณผู้มีฐานันดรศักดิ์
	แห่งราชวงศ์หรือข้าทูลละอองธุลีพระบาทชั้นผู้ใหญ่โดยอยู่ในความ
	ควบคุมดูแลของพวกสนม, เรียกลักษณะที่ถูกกักบริเวณเช่นนั้นว่า
	ติดสนม.


สนวน	[สะหฺนวน] ดู ฉนวน ๔.


สนอง	[สะหฺนอง] ก. ทำตามที่ได้รับคำสั่งหรือคำขอร้องเป็นต้น เช่น สนอง
	โครงการในพระราชดำริ สนองนโยบายของรัฐบาล; โต้ตอบ เช่น
	กรรมตามสนอง, ตอบรับการเสนอ เช่น เสนอขายสนองซื้อ. (ข. สฺนง).
	สนองไข ก. กล่าวตอบ, อธิบาย.
	สนองได (ราชา) น. ไม้เกาหลัง.


สนอบ	[สะหฺนอบ] (โบ) น. เสื้อที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระราชทานใช้
	นุ่งห่มเฉพาะในพระราชพิธี โดยเสด็จพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว หรือ
	ในเวลารับแขกเมือง เป็นต้น. (ข. สฺนบ ว่า ผ้าห่อศพ).


สนอม	[สะหฺนอม] ก. ถนอม.


สนะ	[สะหฺนะ] น. เสื้อ; เครื่องสอบสวน; หนัง. ก. เย็บ, ชุน, ปัก.


สนัด	[สะหฺนัด] ก. ถนัด, สันทัด, มั่นเหมาะ. ว. ชัด, แม่นยํา.
	สนัดใจ ว. ถนัดใจ.


สนั่น	[สะหฺนั่น] ว. กึกก้อง, ดังลั่น, ดังมาก, เช่น ฟ้าผ่าเสียงดังสนั่น.


สนับ ๑	[สะหฺนับ] น. เสื้อ; เครื่องสวม; เครื่องรองอย่างเครื่องรองมือของ
	ช่างเย็บเพื่อกันเข็มแทงมือเป็นต้น. ก. ทาบ, ซ้อน, เช่นหญ้าที่โทรม
	ทับหญ้าที่ขึ้นใหม่อีก เรียกว่า ตกสนับ.
	สนับแข้ง น. เครื่องสวมแข้ง.
	สนับงา น. เนื้อหุ้มที่โคนงาช้าง.
	สนับนิ้ว, สนับนิ้วมือ น. ปลอกโลหะสวมปลายนิ้วมือสําหรับดุนก้น
	เข็มเพื่อไม่ให้เจ็บนิ้วมือ.
	สนับเพลา [เพฺลา] น. กางเกงชั้นในมีขายาวประมาณครึ่งแข้งแล้ว
	นุ่งผ้าโจงกระเบนทับอย่างตัวละคร, (ราชา) พระสนับเพลา.
	สนับมือ น. เครื่องรองใบลานเพื่อจารหนังสือได้ถนัด; เครื่องสวมมือ
	มักทําด้วยทองเหลืองเป็นรูปเหมือนแหวน ๔ วงติดกันสําหรับสวม
	นิ้วมือเวลาชก.


สนับ ๒, สนับทึบ	น. ชื่อสัตว์นํ้าเค็มไม่มีกระดูกสันหลังในสกุล Lepas วงศ์ Lepadidae,
	เพรียงคอห่าน ก็เรียก.


สนับสนุน	ก. ส่งเสริม, ช่วยเหลือ, อุปการะ, เช่น สนับสนุนการกีฬา สนับสนุน
	การศึกษา.


สนาดก	[สะนา] (แบบ) น. ผู้ได้รับนํ้าสรงในพิธีสนานหลังจากจบการศึกษาแล้ว
	ซึ่งตามคติชีวิตของชาวฮินดูถือเป็นการสิ้นสุดชีวิตขั้นที่ ๑ ในอาศรม ๔
	คือ พรหมจารี และย่างเข้าขั้นที่ ๒ คือ คฤหัสถ์. (ส. สฺนาตก; ป. นหาตก).


สนาน	[สะหฺนาน] น. การอาบนํ้า. (ส. สฺนาน; ป. นหาน).


สนาบก	[สะนา] น. คนที่มีหน้าที่อาบนํ้าให้ผู้อื่น. (ส. สฺนาปก; ป. นหาปก).


สนาบัน	[สะนา] น. การอาบนํ้า, การอาบนํ้าให้ผู้อื่น. (ส.; ป. นหาปน).


สนาม	[สะหฺนาม] น. ลาน, ที่ว่าง, ที่โล่ง, ที่เล่น, เช่น เขานั่งอยู่ริมสนาม
	เด็ก ๆ วิ่งเล่นในสนาม, ที่สำหรับเล่นหรือแข่งขันกีฬาต่าง ๆ เช่น
	สนามฟุตบอล สนามกอล์ฟ สนามชนวัว.
	สนามกีฬา น. สถานที่สำหรับฝึกซ้อมหรือแข่งขันกีฬา.
	สนามเด็กเล่น น. สถานที่ที่จัดให้เด็กเล่น มักมีอุปกรณ์การเล่น เช่น
	ชิงช้า ไม้ลื่น.
	สนามบิน น. (กฎ) พื้นที่ที่กำหนดไว้บนพื้นดินหรือน้ำสำหรับใช้
	ทั้งหมดหรือแต่บางส่วนเพื่อการขึ้นลงหรือเคลื่อนไหวของอากาศยาน
	รวมตลอดถึงอาคาร สิ่งติดตั้งและบริภัณฑ์ซึ่งอยู่ภายในสนามบินนั้น;
	(ปาก) ท่าอากาศยาน.
	สนามบินอนุญาต (กฎ) น. สนามบินที่บุคคลได้รับอนุญาตให้จัดตั้ง
	ขึ้นตามพระราชบัญญัติการเดินอากาศและสนามบินที่รัฐมนตรีว่าการ
	กระทรวงคมนาคมประกาศกำหนด.
	สนามเพลาะ น. คูที่ขุดกำบังตัวในเวลารบ.
	สนามไฟฟ้า (วิทยา) น. บริเวณที่มีอำนาจไฟฟ้า, บริเวณที่มีเส้นแรง
	ไฟฟ้าผ่าน.
	สนามแม่เหล็ก (วิทยา) น. บริเวณที่มีอำนาจแม่เหล็ก, บริเวณที่มีเส้น
	แรงแม่เหล็กผ่าน.
	สนามรบ น. บริเวณที่คู่สงครามต่อสู้กัน เช่น เขาได้ผ่านสนามรบ
	มามากแล้ว.
	สนามวัด น. สถานที่ที่สำนักเรียนพระปริยัติธรรมแต่ละสำนักได้
	กำหนดให้เป็นที่ทดสอบบาลีก่อนที่จะส่งเข้าสอบบาลีสนามหลวง.
	สนามสอบ น. สถานที่สำหรับจัดสอบไล่หรือสอบคัดเลือก.
	สนามหลวง น. สถานซึ่งกําหนดให้เป็นที่สอบไล่นักธรรมและบาลี
	ในคำว่า สอบธรรมสนามหลวง สอบบาลีสนามหลวง.


สนายุ	[สะนา] (แบบ) น. เอ็น. (ส. สฺนายุ).


สนิกะ	[สะนิกะ] (แบบ) ว. ค่อย ๆ, เบา ๆ. (ป.).


สนิท	[สะหฺนิด] ว. อย่างใกล้ชิด, ชิดชอบ, เช่น เพื่อนสนิท คนสนิท เขา
	สนิทกันมาก, แนบชิด เช่น เข้าปากไม้ได้สนิท; กลมกล่อม, กลมกลืน,
	ในลักษณะที่เข้ากันได้ดีไม่มีอะไรบกพร่อง ซึ่งดูประหนึ่งว่าเป็น
	เนื้อเดียวหรือเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน เช่น ประตูปิดสนิท สีเข้ากันสนิท
	เป็นเนื้อเดียวกัน ผนังห้องแต่ละด้านแม้จะทาสีต่างกันแต่สีก็เข้ากันได้
	สนิท; อย่างแท้จริง หรือทั้งหมดโดยไม่มีอะไรแทรกหรือเจือปน เช่น
	มะปรางหวานสนิท เชื่อสนิท ตีหน้าสนิท. (ป. สินิทฺธ ว่า เสน่หา,
	รักใคร่; ส. สฺนิคฺธ).
	สนิทใจ ว. ไม่มีอะไรต้องแคลงใจหรือสงสัย เช่น เชื่ออย่างสนิทใจ,
	ถ้าใช้ในความปฏิเสธว่า ไม่สนิทใจ หมายความว่า มีลักษณะพึง
	รังเกียจ เช่น พื้นสกปรกนั่งแล้วไม่สนิทใจ ผ้าเช็ดมือในห้องน้ำรวม
	ใช้ได้ไม่สนิทใจเลย.
	สนิทปาก ว. ไม่รู้สึกกระดากใจหรือตะขิดตะขวงใจ เช่น พูดเท็จได้
	สนิทปาก พูดคำหยาบโลนได้สนิทปาก, สนิทปากสนิทคอ ก็ว่า.
	สนิทสนม ก. ชอบพอ, คุ้นเคยกันดี, เช่น สองคนนี้สนิทสนมกันมา
	ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก. ว. แนบเนียน เช่น เขาพูดเท็จได้อย่างสนิทสนม
	เขาชำระแผลให้คนเป็นโรคเรื้อนได้อย่างสนิทสนมโดยไม่รังเกียจ.


สนิธ	[สะหฺนิด] (โบ) ว. สนิท.


สนิม ๑	[สะหฺนิม] น. ส่วนของผิวโลหะที่แปรสภาพไปจากเดิมเนื่องด้วย
	ปฏิกิริยาเคมีเป็นสาเหตุให้เกิดการผุกร่อน เช่น มีดขึ้นสนิม; (ปาก)
	มลทิน เช่น สนิมในใจ.
	สนิมขุม น. สนิมซึ่งเกิดที่ผิวโลหะแล้วทำให้ผิวโลหะเป็นจุด ๆ
	หรือเป็นรู ๆ เช่น พระพุทธรูปสัมฤทธิ์เกิดสนิมขุม.


สนิม ๒	[สะหฺนิม] น. ถนิม, เครื่องประดับ ในคำว่า สนิมพิมพาภรณ์. (ข. ธฺนิม).


สนิมสร้อย	[สะหฺนิมส้อย] ว. ถนิมสร้อย, หนักไม่เอาเบาไม่สู้, ทำเป็นเหยาะแหยะ,
	ทำเป็นอ่อนแอ, (ใช้เป็นคำตำหนิ), เช่น ดุว่านิดหน่อยก็น้ำตาร่วง
	ทำเป็นแม่สนิมสร้อยไปได้.


สนุก	[สะหฺนุก] ว. ทำให้รู้สึกเพลิดเพลิน, ทำให้เบิกบานใจ, เช่น หนังสือ
	เรื่องนี้อ่านสนุก ภาพยนตร์เรื่องนี้สนุก. (ข. สฺรณุก).
	สนุกสนาน ว. ร่าเริงบันเทิงใจ, เพลิดเพลินเจริญใจ, เช่น เด็ก ๆ เล่น
	สาดน้ำในเทศกาลสงกรานต์กันอย่างสนุกสนาน.


สนุกเกอร์	[สะนุก] น. ชื่อกีฬาในร่มชนิดหนึ่งเล่นบนโต๊ะบิลเลียด ผู้เล่นใช้ไม้
	แทงลูกเรียกว่า ไม้คิว แทงลูกกลมสีขาวให้กระทบลูกกลมสีต่าง ๆ
	ซึ่งมีลูกแดง ๑๕ ลูก ลูกดํา ชมพู นํ้าเงิน นํ้าตาล เขียว และเหลือง อีก
	อย่างละ ๑ ลูก ให้ลงหลุมทีละลูกตามที่กําหนดไว้ในกติกา หรือทําให้
	คู่ต่อสู้ไม่สามารถแทงลูกสีขาวให้กระทบกับลูกที่ต้องถูกกระทบได้
	ซึ่งเรียกว่า ทําสนุก. (อ. snooker).


สนุข	[สะหฺนุก] น. สุข. (แผลงมาจาก สุข).


สนุต	[สะนุด] ว. ไหล, ย้อย, (ใช้แก่น้ำนมแม่). (ส.).


สนุ่น ๑	[สะหฺนุ่น] น. ชื่อไม้ต้นชนิด Salix tetrasperma Roxb. ในวงศ์
	Salicaceae ชอบขึ้นริมนํ้า ใบเรียวเล็ก ท้องใบขาว เปลือก และราก
	ใช้ทํายา, ตะไคร้บก ก็เรียก.


สนุ่น ๒	[สะหฺนุ่น] น. สวะหรือซากผุพังของพืชพรรณที่ซับซ้อนกันมาก ๆ
	ในบึงหรือหนองนํ้า สามารถเหยียบเดินไปได้.


สบ	ก. พบ, ปะ, เช่น สบโชค สบตา สบเหมาะ ฟันบนสบฟันล่าง, ถูก,
	ต้อง, เช่น สบใจ สบปาก สบอารมณ์. น. บริเวณที่แม่นํ้าตั้งแต่ ๒ สาย
	ขึ้นไปมาบรรจบกัน เช่น สามสบ คือบริเวณที่ แม่น้ำบีคี่ใหญ่ ห้วย
	ซองกะเลีย และแม่น้ำรันตี รวม ๓ สาย มาสบกัน แล้วไหลลงสู่แม่น้ำ
	แควน้อย. ว. ทุก ๆ, เสมอ, เช่น สบไถง ว่า ทุกวัน, สบสมัย ว่า ทุกสมัย.
	(ข.).
	สบประมาท ก. แสดงกิริยาวาจาดูถูกดูหมิ่นซึ่ง ๆ หน้า เช่น เขาถูก
	สบประมาทในที่ประชุม, ประมาทหน้า.
	สบสังวาส ว. อยู่ร่วมกัน เช่น พระสงฆ์ที่มีศีลเสมอกันร่วมทําสังฆกรรม
	ด้วยกันได้ เรียกว่า สงฆ์สบสังวาส.


สบง	[สะบง] น. ผ้านุ่งของภิกษุสามเณร. (ข. สฺบ่ง).


สบจ	[สะบด] (แบบ) น. คนชาติตํ่าช้า. (ป. สปจ; ส. ศฺวปจ).


สบถ	[สะบด] ก. เปล่งถ้อยคำเพื่อเน้นให้คนเชื่อโดยอ้างสิ่งศักดิ์สิทธิ์ลงโทษ
	ตนหรือให้ภัยพิบัติต่าง ๆ เกิดกับตนถ้าหากตนไม่ปฏิบัติตามหรือ
	ไม่เป็นไปอย่างที่พูดไว้. (ป. สปถ; ส. ศปถ).


สบเสีย ๑	ก. ชอบพอ, โปรดปราน.


สบเสีย ๒	ก. ดูถูก.


สบัน	[สะ] (แบบ) ก. สาบาน. (ป. สปน).


สบาย	[สะบาย] ว. อยู่ดีกินดี เช่น เดี๋ยวนี้เขาสบายขึ้น ลูก ๆ ทำงานหมดแล้ว,
	เป็นสุขกายสุขใจ เช่น เวลานี้เขาสบายแล้ว เพราะมีฐานะดีขึ้น ไม่มี
	วิตกกังวลใด ๆ; สะดวก เช่น ทำตามสบายไม่ต้องเกรงใจ มีรถส่วนตัว
	สบายกว่าไปรถประจำทาง, มักใช้เข้าคู่กับคำ สุข หรือ สะดวก เป็น
	สุขสบาย หรือ สะดวกสบาย; พอเหมาะพอดี เช่น เก้าอี้ตัวนี้นั่งสบาย;
	ไม่ลำบากกาย เช่น เขาทำงานสบายขึ้น ไม่ต้องแบกหามเหมือน
	เมื่อก่อน; ไม่เจ็บไม่ไข้ เช่น เวลานี้เขาสบายดี ไม่ป่วยไข้; มีความ
	พอใจเมื่อได้สัมผัส เช่น สบายหู สบายตา สบายกาย. (ป. สปฺปาย).
	สบายใจ ว. ไม่มีทุกข์มีร้อน เช่น ลูก ๆ เรียนจบหมดแล้วก็สบายใจ
	ทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้วสบายใจ.
	สบายอารมณ์ ว. มีอารมณ์เบิกบาน เช่น เขาทำงานไปร้องเพลงไป
	อย่างสบายอารมณ์ วันนี้ขอดูภาพยนตร์ให้สบายอารมณ์สักวัน.


สบู่ ๑	[สะ] น. ชื่อไม้พุ่ม ๒ ชนิดในสกุล Jatropha วงศ์ Euphorbiaceae
	คือ สบู่ขาว หรือ สบู่ดํา (J. curcas L.) ก้านใบและใบอ่อนสีเขียว
	และ สบู่แดง (J. gossypifolia L.) ก้านใบและใบสีแดง, ทั้ง ๒ ชนิด
	มียางใส เมล็ดนําไปหีบได้นํ้ามันใช้เป็นเชื้อเพลิงและหล่อลื่น
	ทุกส่วนเป็นพิษ.


สบู่ ๒	[สะ] น. สิ่งที่ผลิตขึ้นโดยนําไขสัตว์เช่นไขวัว หรือนํ้ามันพืชเช่น
	นํ้ามันมะพร้าวนํ้ามันมะกอกไปต้มกับด่างโซเดียมไฮดรอกไซด์
	จะได้สบู่แข็ง หรือนําไปต้มกับด่างโพแทสเซียมไฮดรอกไซด์ จะได้
	สบู่อ่อน ใช้ชําระล้างและซักฟอก. (โปรตุเกส sapu).


สบู่เลือด	น. ชื่อไม้เถามีหัวชนิด Stephania venosa (Blume) Spreng. ในวงศ์
	Menispermaceae ใบ เถา และผิวของหัวมีนํ้ายางสีแดง.


สไบ	[สะ] น. ผ้าแถบ, ผ้าคาดอกผู้หญิง. (ข. ไสฺบ).
	สไบกรองทอง น. ผ้าสไบที่ถักด้วยไหมทองไหมเงินให้เป็นลวดลาย
	โปร่งรูปดอกไม้เป็นต้น และมีผ้าซับในอีกชั้นหนึ่ง.
	สไบเฉียง น. วิธีห่มผ้าสไบให้เฉวียงบ่าข้างใดข้างหนึ่ง เรียกว่า
	ห่มสไบเฉียง.
	สไบปัก น. ผ้าสไบที่ปักด้วยดิ้นเงินหรือดิ้นทองและสอดไส้ด้วยไหม
	สีต่าง ๆ.


สไบนาง	ดู กระแตไต่ไม้ ๒.


สปริง	[สะปฺริง] น. สิ่งที่ยืดหรือหดแล้วคืนตัวได้เอง มักทำด้วยโลหะ เช่น
	นาฬิกาเรือนนี้สปริงหลุด จึงไม่เดิน. ว. ที่ยืดหรือหดแล้วคืนตัวได้เอง
	เช่น เบาะสปริง เตียงสปริง. (อ. spring).
	สปริงตัว ก. ดีดตัวออก เช่น นักบินสปริงตัวออกจากเครื่องบิน.


สปอร์	น. หน่วยขยายพันธุ์ขนาดเล็ก ทำหน้าที่คล้ายเมล็ดพืชแต่ไม่มีเอ็มบริโอ
	เมื่อสิ่งแวดล้อมเหมาะสมจะเจริญเป็นต้นใหม่ได้. (อ. spore).


สปาเกตตี	น. ชื่ออาหารอิตาลีชนิดหนึ่ง ทําจากแป้งสาลี เป็นเส้นกลมตันคล้าย
	เส้นขนมจีนแต่โตกว่าเล็กน้อย. (อ. spaghetti).


สเปกตรัม	(ฟิสิกส์) น. ผลที่ได้จากการที่การแผ่รังสีของแม่เหล็กไฟฟ้าถูกแยก
	ออกเป็นองค์ประกอบต่าง ๆ ตามขนาดของช่วงคลื่นหรือความถี่
	ขององค์ประกอบนั้น ๆ. (อ. spectrum).


สเปกโทรสโกป	น. เครื่องมือที่ใช้ศึกษาการวิเคราะห์สเปกตรัม. (อ. spectroscope).


สไปริลลัม	น. แบคทีเรียที่มีรูปร่างเป็นเส้นหรือท่อนที่งอไปงอมาหรือบิดเป็น
	เกลียว. (อ. spirillum).


สพั้น	[สะ] น. ทองเหลือง, ทองแดง. (ข. สฺพาน่).


สพาบ	[สะ] ว. พังพาบ เช่น ก็มาให้มึงล้มสพาบ. (ม. คําหลวง ชูชก). (ข.).


สภา	น. องค์การหรือสถานที่ประชุม เช่น สภาผู้แทนราษฎร สภาสตรี
	แห่งชาติ สภามหาวิทยาลัย วุฒิสภา. (ป., ส.).
	สภากาชาด น. องค์การพยาบาลและบรรเทาทุกข์.
	สภาจาร น. ขนบธรรมเนียมขององค์การหรือสถานที่ประชุม. (ส.).
	สภานายก, สภาบดี น. ผู้เป็นประธานในที่ประชุม. (ส.).
	สภาผู้แทนราษฎร (กฎ) น. สภานิติบัญญัติสภาหนึ่ง ซึ่งเมื่อรวมกับ
	วุฒิสภาแล้วประกอบเป็นรัฐสภา ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
	(พุทธศักราช ๒๕๔๐) สภาผู้แทนราษฎรประกอบด้วยสมาชิกจำนวน
	๕๐๐ คน ซึ่งมาจากการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อที่พรรคการเมืองจัดทำขึ้น
	จำนวน ๑๐๐ คน และสมาชิกซึ่งมาจากการเลือกตั้งแบบแบ่งเขตเลือกตั้ง
	จำนวน ๔๐๐ คน มีหน้าที่ในทางนิติบัญญัติ และมีอำนาจควบคุมการ
	บริหารราชการแผ่นดินตามระบบการปกครองแบบรัฐสภา.


สภาค	[สะพาก] ว. ร่วมกัน, อยู่หมวดเดียวกัน; เหมือนกัน, เท่ากัน. (ป.).


สภาพ	น. ความเป็นเองตามธรรมดาหรือตามธรรมชาติ เช่น สภาพความ
	เป็นอยู่ สภาพดินฟ้าอากาศ, ลักษณะในตัวเอง; ภาวะ, ธรรมชาติ.
	(ป. สภาว; ส. สฺวภาว).
	สภาพเดิม น. ลักษณะหรือภาวะหรือธรรมชาติที่เป็นมาแต่แรก.
	สภาพธรรม น. หลักแห่งความเป็นเอง.


สภาว, สภาวะ	[สะพาวะ] น. สภาพ เช่น สภาวะดินฟ้าอากาศ. (ป.).
	สภาวการณ์ น. เหตุการณ์ที่เป็นไปตามธรรมชาติ เช่น บ้านเมืองตก
	อยู่ในสภาวการณ์เดือดร้อนเพราะภัยธรรมชาติ.


สม ๑	ว. เหมาะ, เหมาะกับ, ควรแก่, เช่น บ่าวสาวคู่นี้สมกัน เขาแต่งตัวสม
	ฐานะ แสดงละครได้สมบทบาท เขาต่อสู้กันอย่างสมศักดิ์ศรี เด็กคนนี้
	แต่งตัวไม่สมวัย, รับกัน เช่น หัวแหวนสมกับเรือนแหวน; ตรงกับ เช่น
	สมคะเน สมปรารถนา สมความตั้งใจ. (ปาก) สมน้ำหน้า เช่น สมแล้ว
	ที่สอบตก เพราะขี้เกียจนัก.
	สมควร ว. ควรยิ่ง, เหมาะสมยิ่ง, เช่น เขาทำงานดีสมควรขึ้นเงินเดือน
	ให้ ๒ ขั้น.
	สมคะเน ก. เหมาะกับที่คาด, ตรงกับที่คิดไว้.
	สมจริง ว. ควรถือได้ว่าเป็นจริง, คล้ายกับที่เป็นจริง, เช่น เขาแสดง
	บทบาทในละครได้อย่างสมจริง; ตามความเป็นจริง เช่น เขาทำได้
	สมจริงอย่างที่พูดไว้; (วรรณ) เหมือนจริงแต่ไม่ใช่ความจริงทั้งหมด
	เช่น นวนิยายสมจริง เรื่องสมจริง.
	สมจริงสมจัง ว. คล้ายกับที่เป็นจริงมาก เช่น เขาเล่าถึงเหตุการณ์ที่
	เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ได้สมจริงสมจัง.
	สมใจ ก. เป็นไปดังที่คิดไว้ เช่น เขาอยากได้หนังสือเล่มนี้มานานแล้ว
	วันนี้มีคนเอามาให้ ก็เลยได้ไว้สมใจ.
	สมนอก น. เลกของเจ้านายที่ทรงกรมหรือขุนนางที่มีสิทธิ์มีเลก.
	สมนัย ก. สอดคล้องกับ, สอดคล้องกัน.
	สมน้ำสมเนื้อ ว. พอเหมาะพอดีกัน เช่น ขิงก็ราข่าก็แรง สมน้ำสมเนื้อ
	กันดีแล้ว.
	สมน้ำหน้า ว. คําแดกดันหรือซํ้าเติมว่าควรได้รับผลร้ายเช่นนั้น เช่น
	ขี้เกียจท่องหนังสือ สอบตกก็สมน้ำหน้า, (ปาก) สม ก็ว่า เช่น สมแล้ว
	ที่สอบตก เพราะขี้เกียจนัก.
	สมใน น. เลกของเจ้านายฝ่ายใน.
	สมบุญ ว. เหมาะแก่ที่มีบุญ.
	สมประกอบ ว. มีอวัยวะสมบูรณ์เป็นปรกติ เช่น เขาเป็นคนมีร่างกาย
	สมประกอบ.
	สมพรปาก คํารับคำหวังดีต่อผู้ที่พูดอวยพรให้เป็นมงคล เช่น ขอให้
	สมพรปากนะ.
	สมสัก (โบ) น. เรียกชายที่มีอายุตั้งแต่ ๑๘ ปี นับว่าเป็นชายฉกรรจ์
	ควรจะสักข้อมือประจําการรับราชการแผ่นดินว่า เลกสมสัก.
	สมส่วน ว. มีส่วนสัดเหมาะเจาะ เช่น การออกกำลังกายทำให้ร่างกาย
	สมส่วน, รับกันพอเหมาะพอดี เช่น หลังคากับตัวเรือนสมส่วนกันดี.
	สมหน้าสมตา ว. เหมาะแก่เกียรติและฐานะ เช่น ลูกสาวบ้านนั้นเขา
	แต่งงานไปอย่างสมหน้าสมตา.
	สมหวัง ก. ได้ดังที่หวัง.
	สมเหตุสมผล ว. มีเหตุผลสมควร, มีเหตุผลรับกัน, เช่น คำชี้แจง
	ของเขาสมเหตุสมผล เขาอภิปรายได้สมเหตุสมผล.
	สมอ้าง ก. รับรองถ้อยคําที่เขากล่าว.


สม ๒	ใช้ประกอบกับคำกริยาบางคำมีความหมายว่า ร่วมด้วยกัน รวมกัน
	เช่น สมคิด สมรู้.
	สมคบ ก. ร่วมคบคิดกัน (ใช้ในทางไม่ดี) เช่น เขาสมคบกันไปปล้น.
	สมจร ก. ร่วมประเวณี เช่น เจ้าสมจรด้วยเมียข้าคนตนเองไซ้
	ท่านให้ไหมให้ผัวมันเปนไท ข้าสมจรด้วยกันพ่อแม่แลเจ้า
	ข้ามิให้แลมันภากันหนีไกล (สามดวง) มีนิทานเรื่องนางนาค
	สมจรกับงูดิน.
	สมทบ ก. รวมเข้าด้วย เช่น เดินล่วงหน้าไปก่อนแล้วจะตามไปสมทบ.
	สมยอม ก. ยอมตกลงเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาบางอย่าง (มักใช้ในทางไม่ดี)
	เช่น เจ้าทุกข์สมยอมกับเจ้าหน้าที่.
	สมรัก ก. ร่วมประเวณี เช่น ชายลอบลักสมรักทำชู้ด้วยลูกสาวท่าน
	ก็ดี สองลอบสมรักด้วยกัน มิได้สู่ขอมีขันหมากเปนคำนับ.
	(สามดวง).
	สมรู้ ก. ร่วมคิดกัน, เป็นใจกัน, (มักใช้ในทางที่ไม่ดี) เช่น เขาสมรู้กัน
	ในทางทุจริต, บางทีใช้เข้าคู่กับคำ ร่วมคิด เป็น สมรู้ร่วมคิด เช่น
	เขาสมรู้ร่วมคิดกันในการฉ้อราษฎร์บังหลวง.
	สมสอง (วรรณ) ก. อยู่เป็นคู่ผัวเมีย, เขียนเป็น สํสอง ก็มี เช่น
	ยงงขวบคืนสํสอง เศกไท้. (กำสรวล).
	สมสู่ ก. ร่วมประเวณี (มักใช้ในทางไม่ดี) เช่น เขาไปสมสู่กันเอง
	สมสู่อยู่กินกันฉันผัวเมีย, บางทีก็ใช้กับสัตว์บางชนิด เช่น เดือน ๑๒
	เป็นฤดูที่สุนัขสมสู่กัน.


สม ๓	[สะมะ, สมมะ, สม] ว. เท่ากัน, เสมอกัน.
	สมการ [สะมะกาน, สมมะกาน] (คณิต) น. ข้อความที่แสดงความ
	เท่ากันของนิพจน์ ๒ นิพจน์ เฉพาะบางค่าของตัวไม่ทราบค่าที่ปรากฏ
	ในนิพจน์นั้น ๆ หรือการเหมือนกันของข้อความย่อย ๒ ข้อความที่
	ปรากฏอยู่ทางด้านซ้ายและด้านขวาของเครื่องหมาย =. (อ. equation).
	สมการเคมี (เคมี) น. สมการที่เขียนขึ้นโดยอาศัยสัญลักษณ์ของธาตุ
	เพื่อแสดงปฏิกิริยาเคมีและปริมาณของธาตุต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องใน
	ปฏิกิริยาเคมีนั้น ๆ. (อ. chemical equation).
	สมจารี [สะมะ] น. ผู้ประพฤติสมํ่าเสมอ. (ป.).
	สมดุล [สะมะดุน, สมดุน] ว. เสมอกัน, เท่ากัน. (อ. equilibrium).
	สมมูล [สะมะมูน, สมมูน] ว. มีค่าเท่าเทียมกัน, เสมอเหมือนกัน,
	เปลี่ยนแทนกันได้. (อ. equivalent).
	สมมูลเคมี น. จํานวนเลขที่บ่งแสดงนํ้าหนักของสารที่ทําปฏิกิริยา
	โดยทางตรงหรือทางอ้อมได้พอดีกับ ๑.๐๐๘ หน่วยนํ้าหนักเดียวกัน
	ของธาตุไฮโดรเจน หรือกับ ๘ หน่วยนํ้าหนักเดียวกันของธาตุ
	ออกซิเจน. (อ. chemical equivalent).
	สมวัย [สะมะ] ว. มีวัยเสมอกัน, รุ่นราวคราวเดียวกัน. (ป.; อ.
	contemporary).


ส้ม ๑	น. ชื่อไม้พุ่มหรือไม้ต้นขนาดเล็กหลายชนิดในสกุล Citrus วงศ์
	Rutaceae ใบ ดอก และผิวผลมีต่อมนํ้ามัน กลิ่นฉุน ผลรสเปรี้ยว
	หรือหวาน กินได้ เช่น ส้มซ่า (C. aurantium L.) ส้มโอ [C. maxima
	(Burm.) Merr.] ส้มแก้ว (C. nobilis Lour.) ส้มจุก ส้มเขียวหวาน
	ส้มจันทบูร (C. reticulata Blanco) ส้มเกลี้ยง ส้มเช้ง (C. sinensis
	Osbeck), ถ้าผลไม้จําพวกนี้มี มะ อยู่หน้า ต้องตัดคํา ส้ม ออก
	เช่น ส้มมะนาว ส้มมะกรูด เป็น มะนาว มะกรูด. ว. สีเหลือง
	เจือแดง เรียกว่า สีส้ม.
	ส้มทับ น. ส้มจีนขนาดเล็กที่เชื่อมแล้วทับให้แห้ง. (พจน. ๒๔๙๓).


ส้ม ๒	ว. เปรี้ยว เช่น สารส้ม. น. คําใช้ประกอบหน้าชื่อพรรณไม้และของกิน
	ที่มีรสเปรี้ยว เช่น ส้มเช้า ส้มตำ ส้มฟัก.
	ส้มกุ้ง ๑ น. ของกินชนิดหนึ่งทําด้วยกุ้ง ใช้หมักด้วยข้าวสุก เกลือ
	และกระเทียม มีรสเปรี้ยว, กุ้งส้ม ก็ว่า.
	ส้มจี๊ น. ของกินชนิดหนึ่ง ใช้พุทราตากแห้งป่นให้ละเอียด กวนกับ
	น้ำตาลทรายให้งวด อัดเป็นแท่ง.
	ส้มฉุน น. ของกินชนิดหนึ่ง ใช้มะม่วงดิบมะยมดิบยำกับกุ้งแห้งใส่
	น้ำปลาน้ำตาล บางทีก็นำไปตากแดด, ส้มลิ้ม ก็เรียก.
	ส้มตำ น. ของกินชนิดหนึ่ง เอาผลไม้มีมะละกอเป็นต้นมาตําประสม
	กับเครื่องปรุงมีกระเทียม พริก มะนาว กุ้งแห้ง เป็นต้น มีรสเปรี้ยว,
	บางท้องถิ่นเรียก ตําส้ม.
	ส้มแผ่น น. มะม่วงสุกที่กวนแล้วแผ่เป็นแผ่นบาง ๆ, ส้มลิ้ม ก็เรียก.
	ส้มฟัก น. อาหารทําด้วยปลาสับละเอียดผสมกับข้าวสุกหมักเกลือ
	กระเทียม โขลกจนเหนียวแล้วห่อใบตองทับเอาไว้จนมีรสเปรี้ยว.
	ส้มมะขาม น. เนื้อในมะขามเปรี้ยวที่แก่จัด ซึ่งใช้เป็นเครื่องปรุงอาหาร
	ให้มีรสเปรี้ยว, ถ้าปั้นเป็นก้อนเรียก มะขามเปียก.
	ส้มลิ้ม ๑ น. ของกินชนิดหนึ่ง ใช้มะม่วงดิบมะยมดิบยำกับกุ้งแห้ง
	ใส่น้ำปลาน้ำตาล บางทีก็นำไปตากแดด, ส้มฉุน ก็เรียก; มะม่วงสุก
	ที่กวนแล้วแผ่เป็นแผ่นบาง ๆ, ส้มแผ่น ก็เรียก.


ส้มกุ้ง ๑	ดูใน ส้ม ๒.


ส้มกุ้ง ๒	น. (๑) ชื่อไม้เถาชนิด Ampelocissus martinii Planch. ในวงศ์ Vitaceae
	เถาและใบมีขนสีแดง ผลกลมออกเป็นพวงคล้ายองุ่น. (๒) ชื่อไม้เถา
	ชนิด Embelia ribes Burm.f. ในวงศ์ Myrsinaceae เถาและใบเกลี้ยง ผล
	กลมออกเป็นช่อ ใช้ทํายาได้. (๓) ชื่อไม้เถาชนิด Rubus moluccanus L.
	ในวงศ์ Rosaceae เถามีขนและหนาม ผลออกเป็นกระจุก สุกสีแดง
	กินได้. (๔) ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Begonia inflata C.B. Clarke ในวงศ์
	Begoniaceae ต้นและใบอวบนํ้า ใบมีรสเปรี้ยว.


ส้มชื่น	(ถิ่นพายัพ, อีสาน) น. ต้นเขยตาย. (ดู เขยตาย).


ส้มเช้า	น. (๑) ชื่อไม้พุ่มชนิด Euphorbia ligularia Roxb. ในวงศ์ Euphorbiaceae
	ต้นคล้ายต้นสลัดได แต่มีใบซึ่งมีรสเปรี้ยวในเวลาเช้า. (๒) ดู ต้นตายใบเป็น.


สมญา	[สมยา] น. ชื่อที่ตั้งให้ กร่อนมาจากคำว่า สมัญญา.
	สมญานาม [สมยานาม] น. สมญา.


สมเญศ	undefined


สมณ, สมณะ	[สะมะนะ] น. ผู้สงบกิเลสแล้ว โดยเฉพาะหมายถึงภิกษุใน
	พระพุทธศาสนา. (ป.; ส. ศฺรมณ).
	สมณบริขาร น. เครื่องใช้สอยของพระภิกษุในพระพุทธศาสนา
	มี ๘ อย่าง คือ สบง จีวร สังฆาฏิ บาตร มีดโกนหรือมีดตัดเล็บ เข็ม
	ประคดเอว กระบอกกรองนํ้า (ธมกรก), อัฐบริขาร ก็เรียก. (ป.).
	สมณโวหาร น. ถ้อยคําที่ควรแก่สมณะ เช่น อาตมา ฉันจังหัน
	กัปปิยภัณฑ์. (ป.).
	สมณศักดิ์ น. ยศพระสงฆ์ที่ได้รับพระราชทานมีหลายชั้น แต่ละชั้น
	มีพัดยศเป็นเครื่องกําหนด.
	สมณสารูป ว. ที่สมควรแก่พระ (ใช้แก่กิริยามารยาทเป็นต้น). น. กิริยา
	มารยาทเป็นต้นที่สมควรแก่สมณะ เช่น ภิกษุพูดจาควรมีสมณสารูป.
	(ป. สมณสารุปฺป).
	สมณสาสน์ [สาด] น. จดหมายของสมเด็จพระสังฆราชหรือประมุข
	ของประเทศ ซึ่งเป็นนักบวชที่ใช้ในการเจริญสัมพันธไมตรีระหว่าง
	ประเทศ.


สมเด็จ	น. คํายกย่องหน้าชื่อฐานันดรศักดิ์โดยกำเนิดหรือแต่งตั้ง หมายความว่า
	ยิ่งใหญ่หรือประเสริฐ เช่น สมเด็จพระราชินี สมเด็จเจ้าฟ้า สมเด็จ
	เจ้าพระยา สมเด็จพระราชาคณะ, ใช้แต่ลำพังว่า สมเด็จ ก็มี.
	สมเด็จพระสังฆราช (กฎ) น. ประมุขแห่งคณะสงฆ์ซึ่งพระมหากษัตริย์
	ทรงสถาปนาให้ดำรงตำแหน่ง สกลมหาสังฆปริณายก.


สมถ, สมถะ	[สะมะถะ] น. การทำใจให้สงบโดยเพ่งสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นอารมณ์.
	ว. มักน้อย เช่น คนสมถะมีความเป็นอยู่เรียบง่าย. (ป.; ส. ศมถ).
	สมถยานิก น. ผู้มีสมถะเป็นยาน, ผู้บำเพ็ญสมถะจนได้ฌานก่อน
	แล้วจึงเจริญวิปัสสนา. (ป.).
	สมถวิปัสสนา น. สมถะและวิปัสสนา เป็นแบบปฏิบัติในการ
	เจริญกรรมฐานทางพุทธศาสนา. (ป.). (ดู วิปัสสนา ประกอบ).


สมนาคุณ	[สมมะนาคุน] ก. ตอบแทนบุญคุณด้วยทรัพย์ สิ่งของ หรือ แรงงาน
	เป็นต้นแล้วแต่กรณี เช่น ร้านค้ามีของสมนาคุณผู้ซื้อ ธนาคารให้ของ
	สมนาคุณแก่ลูกค้า, เรียกทรัพย์หรือสิ่งของเป็นต้นที่ให้ในลักษณะ
	เช่นนั้นว่า เงินสมนาคุณ ของสมนาคุณ.


สมบัติ ๑	น. ความถึงพร้อม หมายถึง ทรัพย์สิน เงินทอง ของใช้ เป็นต้นที่มีอยู่
	เช่น ถึงมีสมบัติมากมายก็ไม่พ้นความตายไป ทำงานมาเกือบ ๒๐ ปี
	มีสมบัติอย่างเดียวคือบ้าน. (ป., ส. สมฺปตฺติ).
	สมบัตินักเลง น. ทรัพย์สมบัติที่ได้มาด้วยการเสี่ยงโชค.
	สมบัติบ้า น. ทรัพย์สินหรือยศถาบรรดาศักดิ์ที่เพ้อฝันว่าจะได้ เช่น
	คิดสมบัติบ้า; ข้าวของที่เก็บไว้แต่ไม่มีประโยชน์ เช่น สมบัติบ้าเต็มตู้
	ไปหมด ไม่รู้จักทิ้งเสียบ้าง.
	สมบัติผู้ดี น. มารยาทของผู้ที่มีความประพฤติดีทั้งทางกาย วาจา และ
	ความคิด.
	สมบัติพัสถาน [สมบัดพัดสะถาน] น. ทรัพย์สิน ที่ดิน และบ้านเรือน.


สมบัติ ๒	(วิทยา) น. ลักษณะประจําของสาร เช่น ไอโอดีน มีสมบัติเป็นอโลหะ
	ลักษณะเป็นของแข็ง สีเทาดําเป็นเงาวาว หลอมละลายที่ ๑๑๔ ?ซ.
	เมื่อระเหิดให้ไอสีม่วง.