สโมสร	[สะโมสอน] น. ที่สําหรับร่วมประชุมคบหากัน เช่น สโมสรข้าราชการ
	สโมสรทหารบก. ก. ร่วมชุมนุมกัน เช่น ไปร่วมสโมสร. (ป. สโมสรณ;
	ส. สมวสรณ).
	สโมสรสันนิบาต น. งานชุมนุมใหญ่อย่างเป็นทางการ เช่น รัฐบาล
	จัดงานสโมสรสันนิบาตที่ทำเนียบรัฐบาลเนื่องในพระราชพิธีเฉลิม
	พระชนมพรรษา.
สยด	[สะหฺยด] ก. ใจหายวาบขึ้นทันที เพราะความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ได้เห็น.
	สยดสยอง [สะหฺยดสะหฺยอง] ว. รู้สึกหวาดเสียวมีอาการขนลุกขนพอง
	ตามมาด้วย เช่น เห็นเขาใช้ดาบแทงกันจนไส้ทะลักรู้สึกสยดสยอง.
	สยดแสยง ก. สยดโดยมีอาการขยะแขยงทั้งเกลียดทั้งกลัวตามมาด้วย.
สยนะ	[สะยะ] น. ที่นอน; การนอน. (ป.).
สยบ	[สะหฺยบ] ก. ซบลง, ฟุบลง, เช่น สยบอยู่แทบเท้า; แพ้ เช่น เขายอม
	สยบอย่างราบคาบ, ทําให้พ่ายแพ้ เช่น พระพุทธเจ้าสยบมาร.
สยมพร	[สะหฺยมพอน] น. พิธีเลือกคู่ของกษัตริย์สมัยโบราณ; การเลือกผัว
	ของนางกษัตริย์สมัยโบราณ, สยัมพร สยุมพร หรือ สวยมพร ก็ใช้.
	(ป. สยํวร; ส. สฺวยํวร).
สยมภู	[สะหฺยมพู] น. พระผู้เป็นเอง, พระอิศวร, สวยมภู ก็ใช้. (ป. สยมฺภู;
	ส. สฺวยมฺภู).
สยอง	[สะหฺยอง] ว. อาการที่ขนลุกขนชันเพราะความหวาดกลัว ในความว่า
	ขนพองสยองเกล้า.
	สยองขวัญ ว. น่าหวาดกลัวจนขวัญหาย เช่น นวนิยายสยองขวัญ.
สยอน	[สะหฺยอน] ก. หวาดเสียว, กลัว.
สยัมพร	[สะหฺยําพอน] น. สยมพร, สยุมพร หรือ สวยมพร ก็ใช้.
สยัมวรา	[สะยําวะ] น. หญิงที่เลือกคู่เอาเอง. (ป.; ส. สยํวรา, สฺวยํวรา).
สยาม, สยาม	[สะหฺยาม, สะหฺยามมะ] น. ชื่อเรียกประเทศไทยในรัชสมัย
	พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น
	ประเทศไทยเมื่อวันที่ ๒๔ มิถุนายน พ.ศ. ๒๔๘๒; ของประเทศไทย.
	สยามานุสติ [สะหฺยามมานุดสะติ, สะหฺยามานุดสะติ] น. การระลึกถึง
	ประเทศสยาม, ชื่อโคลง ๔ สุภาพ พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จ
	พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว.
	สยามินทร์ [สะหฺยามิน] น. ผู้เป็นใหญ่ในสยามหมายถึง พระมหากษัตริย์
	ของประเทศไทย.
	สยามรัฐ [สะหฺยามมะ] น. แคว้นไทย, ประเทศไทย.
สยาย	[สะหฺยาย] ก. คลี่หรือคลายสิ่งที่มุ่นหรือเป็นกลุ่มก้อนอยู่ให้แผ่กระจาย
	ออก เช่น สยายผม. ว. ที่คลี่หรือคลายสิ่งที่มุ่นหรือเป็นกลุ่มก้อนอยู่ให้
	แผ่กระจายออก เช่น ผมสยาย.
สยิว	[สะหฺยิว] ก. รู้สึกเย็นเยือก, รู้สึกเสียวซ่าน, รู้สึกวาบหวาม เช่น
	สยิวกาย สยิวใจ.
สยิ้ว	[สะยิ่ว] ก. ทําหน้านิ่วคิ้วขมวดแสดงความไม่พอใจหรือเบื่อหน่าย
	ในคำว่า สยิ้วหน้า สยิ้วพระพักตร์.
สยุ่น	[สะหฺยุ่น] น. เครื่องมือกลึงไม้ชนิดหนึ่ง รูปเหมือนสิ่ว ตัวทำด้วยเหล็ก
	ด้ามทำด้วยไม้ยาวประมาณ ๑ ศอก มีหน้าต่าง ๆ เช่น หน้าตัด
	หน้าสามเหลี่ยม หน้าโค้ง.
สยุมพร ๑	[สะหฺยุมพอน] น. สยมพร, สยัมพร หรือ สวยมพร ก็ใช้.
สยุมพร ๒	ดู ชะโอน.
สยุมภู	[สะหฺยุมพู] ว. เป็นเองตามธรรมชาติ เช่น รกสยุมภู ว่า รกอย่างเป็นเอง
	ตามธรรมชาติ.
สร ๑	[สอน] น. ศร. (ป.; ส. ศร).
สร ๒	[สอระ] ว. ทิพย์, แกล้วกล้า, เช่น สรศาสดา สรศักดิ์ สรสีห์.
	(ป., ส. สุร).
สร ๓	[สฺระ] คํานําหน้าคําอื่นที่ใช้ในบทกลอนเพื่อความสละสลวย เช่น ดื่น
	เป็นสรดื่น, คําที่แผลงมาจากคําที่ขึ้นต้นด้วยตัว ส ซึ่งใช้ในบทกลอน
	เช่น สนุก เป็น สรนุก.
สรกะ	[สะระกะ] น. จอก, ขัน. (ป., ส.).
สรง	[สง] ก. อาบนํ้า (ใช้แก่บรรพชิตและเจ้านาย). (ข.).
สร่ง ๑	[สะหฺร่ง] น. วิธีฝังเพชรเม็ดเล็ก ๆ ขนาดไข่ปลาลงไปบนพื้นที่ทําให้
	โปร่ง, ถ้าแกะแรให้ผิวเป็นเหลี่ยมขึ้นเงาดูเหมือนฝังเพชร เรียกว่า ตัดสร่ง.
สร่ง ๒	[สะหฺร่ง] น. ชื่ออาหารว่างชนิดหนึ่ง ทำด้วยหมูสับคลุกกับรากผักชี
	พริกไทย น้ำปลา ปั้นเป็นก้อนกลม ๆ พันด้วยเส้นมี่สั้วลวก ทอด
	ให้เหลืองนวล รับประทานกับน้ำจิ้ม.
สรฏะ	[สะระ] น. กิ้งก่า. (ป., ส.).
สรณ, สรณะ	[สะระนะ] น. ที่พึ่ง, ที่ระลึก; ความระลึก. (ป.; ส. ศรณ).
	สรณคมน์, สรณาคมน์ น. การยึดเอาเป็นที่พึ่งที่ระลึก, ในพระพุทธศาสนา
	หมายถึง การถึงพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งที่ระลึก เรียกว่า ไตรสรณคมน์ หรือ
	ไตรสรณาคมน์. (ป.).
	สรณตรัย น. ที่พึ่งทั้ง ๓ คือ พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์.
สรดัก	[สฺระ] (กลอน) ก. เต็มไป, ดาษไป, แน่นไป.
สรดึ่น	[สฺระ] (กลอน) ก. ตื่นใจ. ว. เป็นพืดไป.
สรดื่น	[สฺระ] (กลอน) ว. เกลื่อนกลาด, ดาษดื่น.
สรตะ	[สะระ] น. การคาดคะเนตามเกณฑ์เกี่ยวกับเรื่องการพนัน มีหวย
	ถั่ว โป เป็นต้น; โดยปริยายหมายความว่า การคาดคะเนตามข้อสังเกต
	หรือสันนิษฐาน, การเก็งหรือการคาดหมายเอาโดยยึดเค้าเดิมเป็นหลัก,
	เช่น คิดสรตะแล้วงานนี้ขาดทุน, เขียน เป็นสะระตะ ก็มี.
สรตัก	[สฺระ] (กลอน) ก. เต็มไป, ดาษไป, แน่นไป.
สรทะ	[สะระ] น. ฤดูใบไม้ร่วง, ฤดูสารท. (ป.; ส. ศรท).
สรทึง	[สฺระ] (กลอน) น. แม่นํ้า, ใช้ว่า จทึง ฉทึง ชทึง ชรทึง สทิง หรือ
	สทึง ก็มี. (ข. สฺทึงว่า คลอง).
สรแทบ	[สฺระ] (กลอน) ว. ไม่นูน, ราบ.
สรนุก	[สฺระหฺนุก] (กลอน) ว. สนุก.
สรไน	[สฺระ] น. ปี่ไฉน เช่น นักคุณแคนคู่ฆ้อง สรไน. (หริภุญชัย).
สรบ	[สฺรบ] (โบ; กลอน) ว. ทั่ว, พร้อม, เขียนเป็น สรับ ก็มี.
สรบบ	[สฺระ] (กลอน) น. สารบบ.
สรบับ	[สฺระ] (กลอน) น. สารบับ.
สรพะ	[สะระพะ] ว. เสียงดัง, เอ็ดอึง. (ป.; ส. ศรว).
สรเพชญ	[สฺระเพด] น. สรรเพชญ. (ส. สรฺวชฺ?).
สรภะ	[สะระ] น. สัตว์ในนิยายว่ามี ๘ ขา มีกําลังยิ่งกว่าราชสีห์. (ป.; ส. ศรภ).
สรภัญญะ	[สะระพันยะ, สอระพันยะ] น. ทํานองสําหรับสวดคําที่เป็นฉันท์,
	ทํานองขับร้องทํานองหนึ่ง, เช่น สวดสรภัญญะ ทำนองสรภัญญะ. (ป.).
สรภู	[สะระ] น. ตุ๊กแก. (ป.).
สรม	[สฺรม] ก. ขอ, มักใช้ว่า สรวม. (ข. สูม). ว. พร้อม.
สรร	[สัน] ก. เลือก, คัด, เช่น จัดสรร เลือกสรร. (ข. สรัล).
	สรรแสร้ง ก. เลือกว่า, แกล้งเลือก.
	สรรหา ก. เลือกมา, คัดมา, เช่น สรรหาของมาตกแต่งบ้าน คณะกรรมการ
	สรรหาอธิการบดี.
สรรค์	[สัน] ก. สร้างให้มีให้เป็นขึ้น, มักใช้เข้าคู่กับคำ สร้าง เป็น สรรค์สร้าง
	หรือ สร้างสรรค์. (ส. สรฺค ว่า สร้างอย่างพระพรหมสร้างโลก).
สรรพ, สรรพ	[สับ, สับพะ] ว. ทุกสิ่ง, ทั้งปวง, ทั้งหมด, เช่น พร้อมสรรพ งามสรรพ
	เสร็จสรรพ สรรพสิ่ง สรรพสินค้า. (ส. สรฺว; ป. สพฺพ).
	สรรพคราส น. สุริยุปราคาหมดดวง.
	สรรพคุณ น. คุณสมบัติของสิ่งที่เป็นยา, โดยปริยายหมายถึงคุณสมบัติ
	เช่น เขามีสรรพคุณเชื่อถือได้. (ส. สรฺว + คุณ).
	สรรพนาม (ไว) น. คําที่ใช้แทนชื่อ นาม หรือข้อความที่กล่าวมาแล้ว
	เพื่อไม่ต้องกล่าวชื่อ นาม หรือข้อความนั้นซ้ำอีก เช่น ฉัน เขา เรา ท่าน.
	สรรพสามิต [สับพะ, สันพะ] น. อากรที่เก็บจากสิ่งประดิษฐ์และ
	ผลิตขึ้นภายในประเทศ เรียกว่า อากรสรรพสามิต.
	สรรพากร [สันพากอน] น. อากรที่เก็บจากสิ่งที่เป็นเองหรือมีบ่อเกิด
	เป็นรายได้.
	สรรพางค์ [สันระพาง] น. ทั้งตัว, ทั่วตัว, มักใช้เข้าคู่กับคำ กาย เป็น
	สรรพางค์กาย เช่น เจ็บปวดทั่วสรรพางค์กาย, สารพางค์ ก็ว่า.
	(ส. สรฺวางฺค).
สรรพัชญ	(แบบ) น. สรรเพชญ. (ส. สรฺวชฺ?).
สรรพากร	ดู สรรพ, สรรพ.
สรรพางค์	ดู สรรพ, สรรพ.
สรรเพชญ	(แบบ) น. ผู้รู้ทุกสิ่งทุกอย่าง, ผู้รู้ทั่ว, พระนามของพระพุทธเจ้า,
	สรรพัชญ ก็เรียก. (ส. สรฺวชฺ?; ป. สพฺพญฺญู).
สรรเพชุดา	[สันเพดชุ] (แบบ) น. ความเป็นผู้รู้ทุกสิ่ง หมายเอาความเป็น
	พระพุทธเจ้า. (ส. สรฺวชฺ?าตฺฤ; ป. สพฺพญฺญุตา).
	สรรเพชุดาญาณ น. ญาณหรือปัญญาที่รู้ทุกสิ่ง หมายเอาญาณของ
	พระพุทธเจ้า. (ส. สรฺวชฺ?าน; ป. สพฺ??ฺญุต?าณ).
สรรวง	[สฺระรวง] (กลอน) น. สรวง.
สรรเสริญ	[สันเสิน, สันระเสิน] ก. กล่าวคํายกย่อง เชิดชู หรือ เทิดทูน เช่น
	สรรเสริญพระพุทธคุณ, กล่าวคําชมด้วยความนิยมพอใจ หรือเยินยอ
	คุณความดี เช่น สรรเสริญคนที่มีความกตัญญูรู้คุณ, สรเสริญ ก็ใช้.
สรลน	[สฺระหฺลน] (กลอน) ว. สลอน, แน่น; เชิดชู.
สรลม	[สฺระหฺลม] (กลอน) ว. สล้าง, ดาษ, ระกะ.
	สรลมสลวน [สะหฺลวน] ว. แน่นหนา, ดาดาษ, สล้าง, สลอน.
สรลอด	[สฺระหฺลอด] (กลอน) น. สลอด.
สรลอน	[สฺระหฺลอน] (กลอน) ว. สลอน.
สรละ	[สฺระหฺละ] (กลอน) ก. สละ.
สรล้าย	[สฺระหฺล้าย] (กลอน) ก. สลาย, แตก, กระจาย, เรี่ยราย, เป็นแนวติด ๆ
	กันไป.
สรลิด	[สฺระหฺลิด] (กลอน) น. ดอกสลิด.
สรเลข	[สอระ] น. ตําแหน่งข้าราชการหัวเมืองในสมัยโบราณ.
สรวง	[สวง] น. ฟ้า, สวรรค์; เทวดา. ก. เซ่น, บูชา, บน.
	สรวงเส ก. บูชา, เสสรวง ก็ว่า.
สรวป	[สะหฺรวบ] (โบ) ก. สรุป. (แผลงมาจาก สรุป).
สรวม	[สวม] ก. ขอ. (ข.).
	สรวมชีพ ก. ขอชีวิต, ขอจงให้ชีวิตหรือปกป้องชีวิต, ใช้ขึ้นต้นคํา
	กราบบังคมทูลอย่างขอเดชะ.
สรวล	[สวน] ก. หัวเราะ, ราชาศัพท์ใช้ว่า ทรงพระสรวล.
	สรวลสันหรรษา ก. หัวเราะร่าเริงยินดี, หัวเราะอย่างชอบอกชอบใจ,
	เช่น บรรดาศิษย์เก่ามาร่วมสรวลสันหรรษาในงานชุมนุมศิษย์เก่า
	ประจำปี.
	สรวลเส, สรวลเสเฮฮา ก. หัวเราะร่าเริง, หัวเราะอย่างสนุกสนาน
	ครึกครื้น, เช่น เขาชอบหาเรื่องขำขันมาเล่า ทำให้เพื่อน ๆ ได้
	สรวลเสเฮฮาเสมอ, เสสรวล ก็ว่า.
สรสรก	[สะระสก] ว. โซก, ซ่ก, โชก, เช่น แล้วมันก็เชือดเอาหัวใจนาง เลือดตก
	พลางสรสรก แล่นฉวยฉกหาไปบอยู่แล. (ม. คำหลวง กุมาร).
สรเสริญ	[สฺระ] (กลอน) ก. สรรเสริญ.
สรเหนาะ, สระเหนาะ	[สฺระเหฺนาะ] (กลอน) ว. เสนาะ, ไพเราะ; วังเวงใจ, เศร้าใจ, เช่น
	สรเหนาะนิราษน้อง ลงเรือ. (โคลงกำสรวล), สระเหนาะน้ำคว่วงคว้วง
	ควิวแด. (โคลงกำสรวล). (ข. สฺรโณะ ว่า นึกสังเวช สงสารวังเวงใจ
	อาลัยถึง).
สร้อย ๑	[ส้อย] น. ขนคอสัตว์ เช่น สร้อยคอไก่ สร้อยคอสิงโต; เครื่องประดับ
	ที่ทําเป็นเส้น เช่น สร้อยคอ สร้อยข้อมือ, สายสร้อย ก็เรียก.
	สร้อยระย้า ๑ น. ชื่อตุ้มหูชนิดหนึ่งที่มีระย้าห้อยลงมา.
	สร้อยสน น. สร้อยที่ถักเป็นลายคดกริช; ชื่อเพลงไทยทํานองหนึ่ง;
	ชื่อกลบทชนิดหนึ่ง.
	สร้อยอ่อน น. สร้อยขนาดเล็กตั้งแต่ ๒ สายขึ้นไปเรียงกัน มีหัวเป็น
	ที่ร้อย.
สร้อย ๒	[ส้อย] น. ชื่อปลานํ้าจืดหลายสกุลในวงศ์ Cyprinidae พบอยู่รวมกัน
	เป็นฝูงในตอนปลายฤดูนํ้าหลาก และว่ายทวนนํ้าขึ้นไปหากินใน
	แหล่งนํ้าที่สูงขึ้นไป ส่วนใหญ่ลําตัวสีขาวเงินและมีจุดคลํ้าหรือจุดดํา
	บนเกล็ดจนเห็นเป็นเส้นสายหลายแถบพาดตามยาวอยู่ข้างตัว เช่น
	สร้อยขาว (Cirrhinus jullieni), กระสร้อย ก็เรียก.
สร้อย ๓	[ส้อย] น. คำหรือวลีที่ใช้ลงท้ายวรรค ท้ายบาท หรือท้ายบทร้อยกรอง
	เพื่อให้ครบตามจำนวน เพื่อความไพเราะของเสียงและความหมาย
	หรือเพื่อแสดงว่าจบตอน เช่น นา เฮย ฤๅ บารนี แก่แม่นา โสตถิ์เทอญ,
	คำสร้อย ก็ว่า; คำที่เติมหรือประกอบคำอื่นเพื่อให้ไพเราะหรือเต็มความ
	เช่น เสื้อแสง หนังสือหนังหา, คำต่อท้ายราชทินนาม เช่น พระราชปัญญา
	สุธี ศรีปริยัติธาดา มหาคณิสสร บวรสังฆาราม คามวาสี เจ้าพระยาอภัย
	ราชาสยามานุกูลกิจ สกลนิติธรรมศาสตราจารย์มหิบาลมหาสวามิภักดิ์
	ปรมัคราชมนตรีอภัยพิริยปรากรมพาหุ.
สร้อย ๔	[ส้อย] น. ผู้หญิง, นาง, เช่น จําใจจําจากสร้อย. (ตะเลงพ่าย).
สร้อย ๕	[ส้อย] น. ดอกไม้ เช่น สร้อยสลา.
สร้อย ๖	[ส้อย] ก. โศก.
	สร้อยเศร้า ก. เศร้าสร้อย.
สร้อยทอง	น. ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Solidago polyglossa DC. ในวงศ์ Compositae
	ดอกสีเหลืองออกเป็นช่อ.
สร้อยทะแย	น. ชื่อเพลงไทยทํานองหนึ่ง.
สร้อยนกเขา	น. (๑) ดู ข้างตะเภา. (๒) ดู ขี้ขม และ ทองลิน.
สร้อยน้ำผึ้ง	ดู รากกล้วย.
สร้อยระย้า ๑	ดูใน สร้อย ๑.
สร้อยระย้า ๒	น. (๑) ชื่อกล้วยไม้อิงอาศัยชนิด Otochilus fusca Lindl. ในวงศ์
	Orchidaceae ดอกเล็ก สีขาว ออกเป็นช่อห้อยลง กลิ่นหอม. (๒)
	ชื่อไม้พุ่มอิงอาศัยชนิด Medinilla magnifica Lindl. ในวงศ์
	Melastomataceae ใบรูปไข่เป็นมัน เส้นกลางใบสีขาวนวล
	ดอกสีชมพู ออกเป็นช่อห้อยลง.
สร้อยอินทนิล	น. ชื่อไม้เถาชนิด Thunbergia grandiflora Roxb. ในวงศ์ Acanthaceae
	ดอกสีฟ้าอมม่วงหรือขาว ออกเป็นพวงห้อยระย้า, ช่ออินทนิล หรือ
	ม่านอินทนิล ก็เรียก.
สระ ๑	[สะ] น. แอ่งนํ้าขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นเองหรือคนขุด. (ป. สร; ส. สรสฺ).
สระ ๒	[สะหฺระ] น. เสียงพูดที่เปล่งออกมาโดยอาศัยการเคลื่อนไหวของลิ้น
	และริมฝีปากเป็นสําคัญ แต่ไม่มีการสกัดกั้นจากอวัยวะส่วนใดส่วน
	หนึ่งในปาก เช่น เสียง อะ อา โดยทั่วไปจะออกเสียงสระร่วมกับเสียง
	พยัญชนะ หรือออกเสียงเฉพาะเสียงสระอย่างเดียวก็ได้, เสียงสระ ก็เรียก;
	ตัวอักษรที่ใช้แทนเสียงสระ เช่น ะ า, รูปสระ ก็เรียก. (ป. สร; ส. สฺวร).
สระ ๓	[สะ] ก. ฟอกให้สะอาดหมดจด ในคำว่า สระหัว สระผม, ชำระล้าง
	ให้สะอาด เช่น สระหวี.
สระ ๔	[สฺระ] คําที่แผลงมาจากคําที่ขึ้นต้นด้วยคํา สะ ซึ่งใช้ในบทกลอน เช่น
	สะท้อน เป็น สระท้อน.
สระ ๕	[สะระ] น. เสียง. (ป.; ส. สฺวร).
สระกอ	[สฺระ] (กลอน) ว. สะกอ.
สระคราญ	[สฺระ] (กลอน) ว. สะคราญ.
สระดะ	[สฺระ] (กลอน) ว. ระดะไป, เกะกะไป, ดาษไป, แน่นไป.
สระท้อน	[สฺระ] (กลอน) ว. สะท้อน; อ่อน. (ข.).
สระพรั่ง	[สฺระ] (กลอน) ว. สะพรั่ง.
สระสม	[สฺระ] (วรรณ) ว. สวย เช่น พิศดูคางสระสม. (ลอ).
สระอาด	[สฺระ] (กลอน) ว. สะอาด.
สระอื้น	[สฺระ] (กลอน) ก. สะอื้น.
สรั่ง	[สะหฺรั่ง] น. หัวหน้ากะลาสี. (เปอร์เซีย).
สรัสวดี	[สะรัดสะวะดี] น. เทวีองค์หนึ่งในลัทธิศักติของศาสนาฮินดู เป็นชายา
	ของพระพรหม ถือว่าเป็นเทวีแห่งศิลปวิทยา มีหลายชื่อ เช่น ภารตี
	พราหมี สารทา, ไทยใช้ว่า สุรัสวดี ก็มี. (ส. สรสฺวตี).
สร่าง	[ส่าง] ก. คลาย, ถอย, ทุเลา, (ใช้แก่ลักษณะความเป็นไปของร่างกาย
	หรืออารมณ์ที่ผิดปรกติจากธรรมดา), เช่น สร่างไข้ สร่างโศก ไข้ยัง
	ไม่สร่าง สร่างเมา เมาไม่สร่าง.