พยัญชนะตัวที่ ๔๔ เป็นตัวสุดท้ายของพยัญชนะไทย
เป็นพวกอักษรตํ่า.
ฮกเกี้ยนน. ชาวจีนในมณฑลฮกเกี้ยนของประเทศจีน, ชาวจีนที่มี
ถิ่นฐานเดิมอยู่ในมณฑลฮกเกี้ยน.
ฮด(ถิ่น) ก. รด, รดนํ้าให้; พิธีรดนํ้าเนื่องในการแต่งตั้งพระ.
ฮวงซุ้ยน. ที่ฝังศพของชาวจีน, ฮวงจุ้ย ก็ว่า. (จ.).
ฮวนน. คําที่จีนใช้เรียกคนต่างชาติ. (จ.).
ฮ้วนหมูดู กระทุงหมาบ้า.
ฮวบว. อย่างรวดเร็ว (มักใช้แก่กริยาลงหรือทรุด) เช่น ลงฮวบ
ทรุดฮวบ.
ฮวบฮาบ ว. อาการที่ขึ้น ลงหรือลดอย่างรวดเร็ว.
ฮ่อน. จีนพวกหนึ่งที่มีถิ่นฐานเดิมอยู่ทางตอนใต้ของประเทศจีน
มีมณฑลยูนนานเป็นต้น, จีนฮ่อ ก็เรียก; ลายเส้นที่เขียนเป็น
ไพรคิ้ว ไพรปากบนหน้าโขน ประกอบด้วยเส้นสีแดง ดินแดง
และสีทอง เรียกว่าลายฮ่อ หรือ เส้นฮ่อ; ลายที่เขียนเป็นอย่าง
แถบผ้าสะบัดกลับไปมาใช้เขียนเพื่อแบ่งภาพเป็นตอน ๆ ในงาน
จิตรกรรมฝาผนังหรือจิตรกรรมภาพพระบฏ เรียกว่า ลายฮ่อ.
ฮ้อ(ปาก) ว. ดี. (จ.).
ฮอกกี้น. กีฬากลางแจ้งชนิดหนึ่ง เล่นในสนามหรือบนลานนํ้าแข็งก็ได้
ผู้เล่นแบ่งออกเป็น ๒ ฝ่าย ฝ่ายละ ๑๑ คน ทั้ง ๒ ฝ่ายพยายาม
ใช้ไม้ตีลูกให้เข้าไปในประตูของฝ่ายตรงข้าม. (อ. hockey).
ฮอด(ถิ่นอีสาน, พายัพ) ก. รอด, พ้น, ถึง.
ฮ่อม, ฮ่อมเมือง(ถิ่นพายัพ) น. ต้นคราม. [ดู คราม ๓ (๒)].
ฮ่อมดงน. ชื่อไม้พุ่มชนิด Dichroa febrifuga Lour. ในวงศ์
Hydrangeaceae ดอกสีม่วงนํ้าเงิน ใช้ทํายาได้.
ฮ่อยจ๊อน. ชื่ออาหารแบบจีนชนิดหนึ่ง ใช้เนื้อปู มันหมูแข็งต้มสุก ผสม
กับแป้งมันและเครื่องปรุงรส บดหรือโขลกจนเหนียวแล้วห่อ
ด้วยฟองเต้าหู้เป็นท่อน กลม ๆ ยาว ๆ มัดเป็นเปลาะ ๆ นึ่งแล้ว
ทอดให้สุกกินกับน้ำจิ้ม. (จ.).
ฮอร์โมนน. สารที่สร้างขึ้นโดยต่อมไร้ท่อของมนุษย์และสัตว์ชั้นสูงอื่น ๆ
แล้วหลั่งเข้าสู่กระแสเลือดโดยตรงเพื่อนําไปยังส่วนต่าง ๆ มีหน้าที่
ควบคุมการทํางานของร่างกาย มีหลายชนิด บางชนิดเป็นโปรตีน เช่น
อินซูลินบางชนิดเป็นสารเคมีธรรมดา เช่น อะดรีนาลีน. (อ. hormone).
ฮอลแลนด์น. ชื่อหนึ่งของประเทศเนเธอร์แลนด์. (อ. Holland).
ฮอลันดาน. ชื่อชนชาติหนึ่ง อยู่ในประเทศฮอลแลนด์หรือเนเธอร์แลนด์,
วิลันดา หรือ ชาวดัตช์ ก็เรียก. (อ. Hollanda).
ฮะอ. คําที่เปล่งออกมาเมื่อรู้สึกสะดุดใจ แปลกใจ หรือเมื่อชะงัก เป็นต้น.
ฮะฮ้าย, ฮะไฮ้ (กลอน) อ. คําที่เปล่งออกมาแสดงความเยาะเย้ย.
ฮะเฮ้ย อ. คำที่เปล่งออกมาเพื่อดุว่าหรือห้ามเป็นต้น, ฮ้าเฮ้ย ก็ว่า.
ฮะเบสสมอ[หะเบดสะหฺมอ] ก. กว้านสมอเรือขึ้นเก็บเพื่อนำเรือออก.
ฮะเรียสมอ[หะเรียสะหฺมอ] ก. ปล่อยโซ่สมอให้ยาวออกไปจากตัวเรือ,
ฮะเรียโซ่สมอ ก็ว่า.
ฮัก ๑, ฮัก ๆว. อาการที่หอบหรือสะอื้นถี่ ๆ เรียกว่า หอบฮัก ๆ สะอื้นฮัก ๆ.
ฮัก ๒(ถิ่นอีสาน, พายัพ) ก. รัก.
ฮังเล(ถิ่นพายัพ) น. แกงชนิดหนึ่ง มักใช้หมูสามชั้นหั่นเป็นชิ้นโต ๆ
ปรุงด้วยเครื่องแกงเข้าผงกะหรี่ นํ้าแกงข้นและมันมาก.
ฮัจญ์น. พิธีปฏิบัติศาสนกิจที่สําคัญในศาสนาอิสลาม ซึ่งจะต้องกระทํา
ที่นครมักกะฮ์ (เมกกะ) ประเทศซาอุดีอาระเบียปัจจุบัน, เขียนเป็น
หัจญ์ ก็มี.
ฮัจญะฮ์ น. เรียกหญิงที่ได้ไปทําพิธีฮัจญ์แล้ว, ฮาจญะฮ์ ก็เรียก.
ฮัจญี (ปาก) น. เรียกชายที่ได้ไปทําพิธีฮัจญ์แล้ว, หะยี หรือ หัจญี
ก็เรียก.
ฮั่นน. เรียกชนชาติโบราณกลุ่มใหญ่ที่มีภูมิลําเนาอยู่ในตอนกลางของ
ทวีปเอเชีย. (อ. Hun; ส. หูณ).
ฮั้ว(ปาก) ก. รวมหัวกัน, ร่วมกันกระทำการ, สมยอมกันในการเสนอ
ราคาเพื่อมุ่งหมายมิให้มีการแข่งขันราคาอย่างเป็นธรรม. (จ.).
ฮาก. หัวเราะเสียงดังพร้อม ๆ กันเพราะขบขันหรือชอบใจ เช่น นักเรียน
ฮากันทั้งห้อง. ว. อาการหัวเราะของคนหมู่มากเพราะขบขันหรือ
ชอบใจ เช่น เสียงฮา. อ. คําสร้อยที่ใช้ในบทร้อยกรอง เช่น แม่ฮา พี่ฮา.
ฮาป่า ก. ส่งเสียงดังพร้อม ๆ กันแสดงความไม่พอใจหรือขับไล่.
ฮ้าอ. คําที่เปล่งออกมาด้วยความตกใจ ประหลาดใจ หรือเพื่อห้าม.
ฮ้าไฮ้ อ. เสียงลูกคู่ร้องรับในเพลงบางชนิด เช่นเพลงเห่เรือ.
ฮ้าเฮ้ย อ. คำที่เปล่งออกมาเพื่อดุว่าหรือห้ามเป็นต้น เช่น ฮ้าเฮ้ย
เด็กน้อยถอยขยายเสือร้ายจะเดินทาง อย่าเข้ามาขวางจังหวะทำโว้เว้
(ม. ร่ายยาว กุมาร), ฮะเฮ้ย ก็ว่า.
ฮ่างหลวงดู กร่าง.
ฮาจญ์น. เรียกชายที่ได้ไปทำพิธีฮัจญ์แล้ว, (ปาก) หะยี หัจญี หรือ ฮัจญี.
ฮาจญะฮ์ น. เรียกหญิงที่ได้ไปทำพิธีฮัจญ์แล้ว, ฮัจญะฮ์ ก็เรียก.
ฮามว. รุ่ง, สว่าง, หาม ก็ว่า. (ข. พฺรหาม).
ฮาเร็มน. สถานที่ที่จัดไว้ให้เป็นที่อยู่ของบรรดานางสนมหรือนางบําเรอ
ของพระเจ้าแผ่นดิน ผู้มีอำนาจ หรือเศรษฐีที่เป็นมุสลิม มักจะเป็น
ประเทศในแถบเอเชียตะวันออกกลางและอินเดียสมัยที่มุสลิม
ปกครองเป็นต้น. (อ. harem).
ฮาห์เนียมน. ธาตุลําดับที่ ๑๐๕ สัญลักษณ์ Ha เป็นธาตุกัมมันตรังสีที่
นักวิทยาศาสตร์สร้างขึ้น ไม่มีปรากฏในธรรมชาติ. (อ. hahnium).
ฮิจเราะห์น. ชื่อศักราชในศาสนาอิสลาม นับตั้งแต่ปีที่พระมะหะหมัด
ออกจากเมืองเมกกะไปเมืองเมดินา เริ่มแต่ พ.ศ. ๑๑๒๓.
ฮินดูน. ชื่อศาสนาหนึ่งที่เกิดในอินเดีย มีวิวัฒนาการมาจากศาสนา
พราหมณ์, ผู้นับถือศาสนาฮินดู. ว. ที่เกี่ยวกับศาสนาฮินดู.
ฮิปโปโปเตมัสน. ชื่อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในวงศ์ Hippopotamidae ใช้ชีวิต
ส่วนใหญ่อยู่ในนํ้ามากกว่าบนบก หนังหนาสีนํ้าตาล ริมฝีปาก
หนาฟันหน้าและเขี้ยวยาวมาก ถิ่นกําเนิดอยู่ในทวีปแอฟริกา
มี ๒ ชนิด คือชนิด Hippopotamus amphibius หนักประมาณ
๒,๐๐๐ กิโลกรัม จมูก หู และตาอยู่ตอนบนของหัว เหงื่อสีแดง
เรื่อ ๆ และชนิด Choeropsis liberiensis ซึ่งมีขนาดเล็กกว่า
ชนิดแรกมาก คือ หนักประมาณ ๒๐๐ กิโลกรัม ตาอยู่ด้านข้าง
เหงื่อใส. (อ. hippopotamus).
ฮิสทีเรียน. โรคจิตชนิดหนึ่ง มีอาการแสดงออกได้หลายแบบโดยไม่
เกี่ยวข้องกับความพิการของอวัยวะส่วนใด ๆ ของร่างกาย
ผู้ป่วยเป็นโรคนี้เพราะในจิตสํานึกหวังได้รับผลประโยชน์
เช่น หวังการหลุดพ้นจากสภาพแวดล้อมที่บีบคั้น. (อ. hysteria).
ฮีเลียมน. ธาตุลําดับที่ ๒ สัญลักษณ์ He เป็นแก๊สเฉื่อย มีปรากฏ
เพียง ๑ ใน ๒๐๐,๐๐๐ ส่วนในบรรยากาศ. (อ. helium).
ฮึอ. คําที่เปล่งออกมาแสดงความไม่พอใจหรือแปลกใจ.
ฮึกว. คะนอง, ลําพอง, ร่าเริง, คึก ก็ว่า.
ฮึกหาญ ว. กล้าด้วยความคะนอง.
ฮึกห้าว ว. มุทะลุด้วยความคะนอง.
ฮึกเหิม ก. ลำพองใจด้วยความคึกคะนอง, เหิมฮึก ก็ว่า.
ฮึกโหม ก. ระดมเข้าไปด้วยความคะนอง, โหมฮึก ก็ว่า.
ฮึกฮัก ว. อาการไม่พอใจ, อาการขัดใจ.
ฮึดก. กลับคิดมุ, กลับรวบรวมกําลังใจทําอย่างเอาจริงเอาจัง.
ฮึดฮัด ก. แสดงท่าทางไม่พอใจเพราะไม่ได้อย่างใจตนเป็นต้น.
ฮึ่มอ. คําที่เปล่งออกมาแสดงความไม่พอใจ; โดยปริยายหมายถึง
การแสดงอาการขู่. ก. แสดงอาการโกรธหรือไม่พอใจ ทําท่าว่า
เข้าหากัน.
ฮึย, ฮึย ๆอ. เสียงร้องไล่หรือกระตุ้นเพื่อเร่งวัวควายให้เดินหรือวิ่ง.
ฮึ่ยอ. คําที่เปล่งออกมาแสดงความไม่เห็นด้วย.
ฮืดฮาดว. อาการที่ถอนใจใหญ่ ยาว ๆ คล้ายเสียงคนที่หายใจไม่สะดวก.
ฮือ ๑ก. กรูกันเข้ามาหรือออกไป, แตกตื่นชั่วขณะ. ว. อาการที่ไฟไหม้
ลุกลามอย่างรวดเร็ว ในความว่า ไฟลุกฮือ.
ฮือ ๒, ฮือ ๆว. เสียงอย่างเสียงครางของเด็กเมื่อร้องไห้นาน ๆ หรือเสียงคราง
เมื่อมีอาการไข้หรือหนาวเย็น.
ฮื่อว. เสียงอย่างหมาคําราม; (ปาก) เสียงแสดงคำรับของผู้ที่มี
อำนาจหรือผู้เสมอกัน.
ฮื้ออ. คําที่เปล่งออกมาแสดงความรําคาญหรือไม่พอใจ.
ฮื่อฉี่น. ชื่ออาหารแบบจีนชนิดหนึ่ง ใช้หูปลาฉลามตุ๋น.
(จ. ฮื่อฉี่ ว่า ครีบปลา).
ฮื่อแซน. ชื่ออาหารแบบจีนชนิดหนึ่ง ยำปลาดิบ ๆ ด้วยน้ำส้มและผัก.
(จ. ฮื่อแซ ว่า ปลาดิบ).
ฮุดก. เป่าชุดให้ไฟลุก, วุด ก็ว่า.
ฮุบก. งับเอาเข้าไว้ในปาก เช่น ปลาฮุบเหยื่อ, โดยปริยาย
หมายถึงรวบเอาเป็นของตน เช่น ฮุบที่ดินของรัฐมาเป็น
ของตน.
ฮุยเลฮุยว. เสียงร้องบอกจังหวะให้ออกแรงพร้อมกันเช่นในเวลา
ยกสามเกลอขึ้นกระแทกบนหัวเสาเข็ม.
ฮู้(ถิ่นพายัพ, อีสาน) ก. รู้.
ฮูกดู เค้า ๒.
ฮูมว. เสียงอย่างเสียงฟ้าร้องหรือช้างร้อง.
เฮ ๑ก. อาการที่คนหมู่มากพรูกันไปยังที่แห่งเดียวกัน, เฮโล
หรือ เฮละโล ก็ว่า.
เฮโลสาระพา ว. เสียงร้องพร้อม ๆ กันเพื่อบอกจังหวะให้
ออกแรงพร้อมกันเมื่อเวลาลากหรือยกของหนักเป็นต้น,
สาระพา หรือสาระพาเฮโล ก็ว่า.
เฮ ๒ก. แสดงความสนุกสนานครึกครื้นหรือชอบอกชอบใจ เช่น
เช้าฮา เย็นเฮ.
เฮฮา ว. เสียงหรืออาการแสดงความสนุกสนานครึกครื้น.
เฮกตาร์น. หน่วยมาตราวัดพื้นที่ตามวิธีเมตริก ๑ เฮกตาร์เท่ากับ
๑๐,๐๐๐ ตารางเมตร หรือประมาณ ๖ ไร่ ๑ งาน. (อ. hectare).
เฮกโตกรัมน. หน่วยมาตราชั่งตามวิธีเมตริก มีอัตราเท่ากับ ๑๐๐ กรัม,
อักษรย่อว่า ฮก. (อ. hectogramme).
เฮกโตเมตรน. หน่วยมาตราวัดตามวิธีเมตริก มีอัตราเท่ากับ ๑๐๐ เมตร,
อักษรย่อว่า ฮม. (อ. hectometre).
เฮกโตลิตรน. หน่วยมาตราตวงตามวิธีเมตริก มีอัตราเท่ากับ ๑๐๐ ลิตร,
อักษรย่อว่า ฮล. (อ. hectolitre).
เฮง(ปาก) ว. โชคดี, เคราะห์ดี. (จ. เฮง ว่า โชคดี).
เฮงซวย (ปาก) ว. เอาแน่นอนอะไรไม่ได้, คุณภาพต่ำ, ไม่ดี, เช่น
คนเฮงซวย ของเฮงซวย เรื่องเฮงซวย. (จ. เฮง ว่า โชคดี, ซวย ว่า
เคราะห์ร้าย, เฮงซวย ว่า ไม่แน่นอน).
เฮ็ด(ถิ่นอีสาน) ก. ทํา.
เฮโมโกลบิน[โกฺล] น. สารที่ให้สีแดงในเม็ดเลือดแดง ประกอบขึ้นด้วย
โปรตีนที่เรียกว่า โกลบิน และ เฮม ซึ่งเป็นสารประกอบที่มี
เหล็ก ไนโตรเจน คาร์บอน ไฮโดรเจน และออกซิเจน เป็น
องค์ประกอบ มีหน้าที่นําออกซิเจน ซึ่งร่างกายสูดหายใจเข้า
ทางปอดไปยังส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย โดยออกซิเจนเกาะ
ติดไปในรูปออกซิเฮโมโกลบินและออกซิเจนแยกตัวออกได้
ง่ายจากเฮโมโกลบินเมื่อไปถึงส่วนอื่นของร่างกายที่ต้องการ
ใช้. (อ. haemoglobin).
เฮยอ. คำสร้อยที่ใช้ในบทร้อยกรอง เช่น น้องเฮย เจ้าเฮย.
เฮ่ยอ. คำที่เปล่งออกมาแสดงความขัดแย้งไม่เห็นด้วยหรือ
เห็นว่าไม่สำคัญเป็นต้น.
เฮ้ยอ. คําที่เปล่งออกมาเพื่อให้รู้ตัวหรือให้ยั้งเป็นต้น.
เฮโรอีนน. สารประกอบอินทรีย์ประเภทอนุพันธ์ของมอร์ฟีน มีสูตร
C17H17NO (C2H3O2)2 ชื่อทางเคมี คือ ไดอะเซทิลมอร์ฟีน
ลักษณะเป็นผลึกสีขาว หลอมละลายที่ ๑๗๓?ซ. เป็นยาเสพติด
อย่างร้ายแรงและมีพิษมาก. (อ. heroin).
เฮลิคอปเตอร์น. อากาศยานชนิดหนึ่งซึ่งหนักกว่าอากาศ ไม่มีปีก มีใบพัด
ขนาดใหญ่ติดตั้งเหนือลําตัว ใบพัดหมุนรอบตัวในแนวนอน
ทําหน้าที่ช่วยพยุงตัวและบังคับให้บินไปตามทิศทางที่ต้องการ
ได้ ใช้เครื่องยนต์ขับเคลื่อนและบินขึ้นลงในแนวยืนได้.
(อ. helicopter).
เฮโล, เฮละโลก. อาการที่คนหมู่มากพรูกันไปยังที่แห่งเดียวกัน, เฮ ก็ว่า.
เฮโลสาระพา, เฮละโลสาระพา ว. เสียงร้องพร้อม ๆ กัน
เพื่อบอกจังหวะให้ออกแรงพร้อมกันเมื่อเวลาลากหรือยก
ของหนักเป็นต้น, สาระพา หรือ สาระพาเฮโล ก็ว่า.
เฮ้วอ. คําที่เปล่งออกมาเพื่อเยาะให้เก้อ, เอ๊ว ก็ว่า.
เฮออ. คําที่เปล่งออกมาแสดงความโล่งใจ.
เฮ่ออ. คำที่เปล่งออกมาแสดงความดูแคลนหรือไม่เชื่อถือ.
เฮ้ออ. คําที่เปล่งออกมาแสดงความเบื่อหน่ายหรือไม่ถูกใจเป็นต้น.
เฮอริเคนน. ชื่อพายุที่มีความเร็วลมเช่นเดียวกับพายุไต้ฝุ่น แต่เกิด
ในมหาสมุทรแอตแลนติก ทะเลแคริบเบียน อ่าวเม็กซิโก
และภาคตะวันออกของมหาสมุทรแปซิฟิกเหนือ, ลมสลาตัน
ก็เรียก. (อ. hurricane).
เฮิรตซ์(ฟิสิกส์) น. หน่วยวัดความถี่ ใช้สัญลักษณ์ Hz ๑ เฮิรตซ์
มีค่าเท่ากับ ๑ ไซเกิลต่อวินาที. (อ. hertz).
เฮี้ยน(ปาก) ว. มีกําลังแรงหรือมีอํานาจศักดิ์สิทธิ์ที่อาจบันดาล
ให้เป็นไปได้. (จ.).
เฮี้ยบ(ปาก) ก. เข้มงวดกวดขัน, เคร่งครัด, เจ้าระเบียบ.''
เฮี้ยว(ปาก) ก. แสดงอาการเกะกะ, อาละวาด, ตีรวน, ขัดขืน
ไม่ยอมทํา.
เฮือกว. อาการที่ถอนใจใหญ่เนื่องจากเหนื่อยหน่ายหรือโล่งใจ
เป็นต้นในคําว่า ถอนใจเฮือก, คําประกอบอาการไหวหรือ
สะดุ้ง แสดงว่าไหวอย่างแรง เช่น เรือนไหวเฮือก หรือสะดุ้ง
ทันที ในคําว่า สะดุ้งเฮือก.
เฮือก ๆ ว. อาการที่ถอนใจใหญ่ซํ้า ๆ ด้วยความกลัดกลุ้ม.
เฮือกสุดท้าย น. ครั้งสุดท้าย ในคําว่า หายใจเฮือกสุดท้าย,
โดยปริยายหมายถึงการต่อสู้ดิ้นรนครั้งสุดท้าย.
เฮือน(ถิ่นพายัพ, อีสาน) น. เรือน.
แฮอ. คำสร้อยที่ใช้ในบทร้อยกรอง.
แฮ่ว. เสียงอย่างเสียงหมาคําราม, แห้ ก็ใช้.
แฮก, แฮก ๆว. อาการที่หอบเพราะเหนื่อยมาก.
แฮ่กึ๊นน. ชื่ออาหารแบบจีนชนิดหนึ่ง ใช้เนื้อกุ้งผสมแป้งมันและ
เครื่องปรุงรส บดหรือโขลกจนเหนียวแล้วห่อด้วยฟองเต้าหู้
เป็นท่อนกลม ๆ ยาว ๆ นึ่งแล้วทอดให้สุกกินกับน้ำจิ้ม.
แฮนด์บอลน. ชื่อกีฬาอย่างหนึ่ง คล้ายฟุตบอล แบ่งผู้เล่นเป็น ๒ ฝ่าย
ฝ่ายละ ๗ คน รวมทั้งผู้รักษาประตู ผู้เล่นแต่ละฝ่ายใช้วิธี
ขว้างหรือปาลูกบอลแทนการเตะ; ในกติกาในกีฬาฟุตบอล
ถ้าลูกบอลถูกมือผู้เล่นนอกจากผู้รักษาประตู ถือว่าเป็นการ
ผิดกติกา เรียกว่า เป็นแฮนด์บอล จะต้องถูกลงโทษโดยให้
อีกฝ่ายหนึ่งเตะกินเปล่าหรือเตะลูกโทษ. (อ. handball).
แฮฟเนียมน. ธาตุลําดับที่ ๗๒ สัญลักษณ์ Hf เป็นโลหะ ลักษณะเป็น
ของแข็งสีเทา หลอมละลายที่ ๒๑๕๐?ซ. ใช้ประโยชน์เป็น
แท่งควบคุมในเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ที่ใช้น้ำเป็นตัวทำ
ความเย็น. (อ. hafnium).
แฮมน. ขาหลังของหมูแช่น้ำเกลือแล้วรมควัน, หมูแฮม ก็ว่า.
(อ. ham).
แฮะ(ปาก) ว. คําประกอบท้ายคําเพื่อเน้นความให้หนักแน่นขึ้น.
โฮ, โฮ ๆว. อาการที่ร้องไห้ดัง ๆ.
โฮกว. อาการคำรามของเสือ, อาการเห่ากระโชกของหมา;
เสียงซดอาหารที่เป็นนํ้าดัง ๆ.
โฮกอือ น. ชื่อแกงชนิดหนึ่ง ใช้ปลาแห้งหรือหัวปลาแห้งเป็นต้น
ต้มกับหัวหอม ส้มมะขามหรือใบมะขามอ่อน แล้วเติมเกลือให้
ออกรสเปรี้ยวเค็ม, ต้มโคล้ง ก็เรียก.
โฮกฮาก ว. อาการพูดกระชากเสียงหรือพูดกระแทกเสียง
ซึ่งไม่น่าฟัง, มักใช้เข้าคู่กับคำ กระโชก เป็น กระโชกโฮกฮาก.
โฮ่ง, โฮ่ง ๆ, โฮ้ง, โฮ้ง ๆว. เสียงหมาเห่ากระโชก.
โฮเต็ล(ปาก) น. โรงแรม, ที่พักคนเดินทาง. (อ. hotel).
โฮลเมียม[โฮน] น. ธาตุลําดับที่ ๖๗ สัญลักษณ์ Ho เป็นโลหะ ลักษณะ
เป็นของแข็งเป็นเงาวาว หลอมละลายที่ ๑๔๖๑?ซ. (อ. holmium).
โฮะ(ถิ่นพายัพ) น. ชื่อแกงชนิดหนึ่ง ใช้อาหารที่เหลือหลาย ๆ
ชนิดมารวมกันแล้วใส่วุ้นเส้น หน่อไม้ดอง เรียกว่า แกงโฮะ.
ไฮ้อ. คําที่เปล่งออกมาแสดงความประหลาดใจหรือเพื่อห้ามปราม
ขัดขวางเป็นต้น.
ไฮโกรมิเตอร์[โกฺร] น. เครื่องมือสําหรับวัดความชื้นในอากาศ. (อ. hygrometer).
ไฮดรา[ดฺรา] น. ชื่อเรียกสัตว์นํ้าจืดไม่มีกระดูกสันหลังหลายสกุล
ในวงศ์ Hydridae ลําตัวทรงกระบอก ข้างในกลวง ยาว
ประมาณ ๑ เซนติเมตร มีเนื้อเยื่อ ๒ ชั้น ยืดหดตัวได้ มีหนวด
๔๑๒ เส้น เช่น สกุล Hydra. (อ. hydra).
ไฮโดรคาร์บอน[โดฺร] น. สารอินทรีย์ซึ่งประกอบด้วยธาตุคาร์บอนและ
ธาตุไฮโดรเจนเท่านั้น เช่น มีเทน (CH4) เอทิลีน (C2H4)
อะเซทิลีน (C2H2) เบนซีน (C6H6). (อ. hydrocarbon).
ไฮโดรเจน[โดฺร] น. ธาตุลําดับที่ ๑ สัญลักษณ์ H เป็นแก๊สไม่มีสี
ไม่มีกลิ่น ไม่มีรส ไวไฟมาก เบาที่สุดในบรรดาแก๊สทั้งสิ้น
ใช้ประโยชน์ได้มากมาย เช่น ในอุตสาหกรรมสังเคราะห์
แก๊สแอมโมเนีย เมทิลแอลกอฮอล์ อุตสาหกรรมทําให้
นํ้ามันพืชแข็งตัว. (อ. hydrogen).
ไฮโดรเจนซัลไฟด์[โดฺร] น. แก๊สชนิดหนึ่ง ไม่มีสี มีกลิ่นเหม็นเหมือนไข่เน่า
เป็นแก๊สพิษประกอบด้วยธาตุไฮโดรเจนและกํามะถัน
มีสูตร H2S เกิดขึ้นในธรรมชาติเนื่องจากการเน่าเปื่อย
ผุพังของสารอินทรีย์ที่ประกอบด้วยกํามะถัน, แก๊สไข่เน่า
ก็เรียก. (อ. hydrogen sulphide).
ไฮโดรเจนเพอร์ออกไซด์[โดฺร] น. สารประกอบอนินทรีย์ชนิดหนึ่ง มีสูตร H2O2
ลักษณะเป็นของเหลว ใส ไม่มีสี ใช้ประโยชน์เป็นยาล้าง
เชื้อโรค และตัวฟอกจาง. (อ. hydrogen peroxide).
ไฮโดรมิเตอร์[โดฺร] น. เครื่องมือสําหรับวัดความถ่วงจําเพาะของของเหลว.
(อ. hydrometer).
ไฮไฟน. ระบบขยายสัญญาณไฟฟ้าเพื่อเปลี่ยนเป็นคลื่นเสียง
ออกมาได้โดยไม่เพี้ยนเลย ในช่วงความถี่ที่มนุษย์ได้ยินได้,
มาจากคํา ไฮฟิเดลิตี (highfidelity). (อ. hifi).
ไฮโลน. ชื่อการพนันชนิดหนึ่ง เล่นด้วยการทอดลูกเต๋า ๓ ลูก แล้ว
นับแต้มที่ออกทั้ง ๓ ลูกรวมกัน โดยกำหนดแต้ม ๑๒๑๘ เป็น
สูง (ไฮ) ๓๑๐ เป็นต่ำ (โล) และ ๑๑ เป็นไฮโล.
ไฮฮีดู ไกร ๑ และ ไทร.
พจนานุกรมไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒