งึมงำ	ว. เสียงพูดหรือบ่นพึมพํา.
งุด, งุด ๆ	ว. อาการก้มหน้าลงเพราะกลัวหรืออายเป็นต้น เช่น ก้มหน้างุด, อาการ
	ที่เดินก้มหัวหรือก้มหน้าไปโดยเร็ว, อาการที่ก้มหน้าก้มตาทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง
	เช่น นั่งทำงานงุด ๆ ทั้งวัน.
งุนงง	ก. งงซึมเซา, ฉงน, มึน.
งุ่นง่าน	ก. โกรธฮึดฮัด, กระวนกระวายผุดลุกผุดนั่ง, ง่าน.
งุบ, งุบ ๆ	ว. อาการที่หัวก้มลงโดยเร็วเมื่อเวลาง่วนหรือเดินไป.
งุบงิบ	ก. ทําอย่างเงียบ ๆ, ทํากันอย่างปิดบัง.
งุ้ม	ว. งอลงอย่างปากนกแก้ว.
งุ่มง่าม	ว. ชักช้า, ไม่คล่องแคล่วว่องไว.
งุย	(โบ) ว. ซึม, เซื่อง, มึนหัว.
งู ๑	น. ชื่อสัตว์เลื้อยคลานในอันดับ Squamata อันดับย่อย Serpentes
	ลําตัวเรียวยาว มีเกล็ด ไม่มีขา ที่มีพิษ เช่น งูเห่าไทย (Naja kaouthia)
	ที่ไม่มีพิษ เช่น งูเหลือม (Python reticulatus).
	งูกลืนหาง, งูกินหาง ๑ น. ชื่อกลอนกลอักษร วรรคหนึ่ง ๆ ต้องมีคำ
	ซ้ำกัน ๓ คู่ คือระหว่าง ๓ คำหน้ากับ ๓ คำสุดท้ายของวรรค แต่เวลา
	เขียนจะตัดคำซ้ำ ๓ คำสุดท้ายของแต่ละวรรคออก เวลาอ่านให้อ่านไป
	จนจบวรรคแล้วย้อนกลับไปอ่านคำที่ ๑ ถึงคำที่ ๓ ในวรรคเดียวกันอีก
	ครั้งหนึ่ง ตัวอย่างว่า ฟังเสียงหวานขานเสียงดัง เหมือนน้ำตาลหวานเตือน
	เสนาะจริงยิ่งคำหวาน อ่านว่า ฟังเสียงหวานขานเสียงดังฟังเสียงหวาน
	เหมือนน้ำตาลหวานเตือนเหมือนน้ำตาล เสนาะจริงยิ่งคำหวานเสนาะจริง.
	งูกินหาง ๒ น. การเล่นของเด็กอย่างหนึ่ง สมมุติฝ่ายหนึ่งเป็นแม่งู
	มีลูกงูเกาะหลังเป็นแถว อีกฝ่ายเป็นพ่องู คอยไล่จับลูกงูตัวที่อยู่ท้ายแถว
	เอามาเป็นพวกทีละตัว ๆ.
	งูกินหาง ๓ (สํา) ว. เกี่ยวโยงกันจากหัวถึงหางโดยซัดกันไปเป็นทอด ๆ.
	งู ๆ ปลา ๆ ว. มีความรู้เล็ก ๆ น้อย ๆ, ไม่รู้จริง, ในคําว่า รู้งู ๆ ปลา ๆ.
	งูผู้ น. ชื่อหนึ่งของดาวฤกษ์มฆา มี ๕ ดวง, ดาวโคมูตร ดาววานร
	ดาวงอนไถ ดาวมฆะ หรือ ดาวมาฆะ ก็เรียก.
	งูเมีย น. ชื่อหนึ่งของดาวฤกษ์บุรพผลคุนี มี ๒ ดวง, ดาววัวตัวผู้
	ดาวปุรพผลคุนี หรือ ดาวปุพพผลคุนี ก็เรียก.
	งูสวัด น. โรคที่เกิดจากการติดเชื้อไวรัสชนิดหนึ่ง มีอาการอักเสบ
	อย่างเฉียบพลันที่ปมประสาทไขสันหลัง และพุเป็นเม็ดพองตาม
	ผิวหนังเป็นทางยาวพาดขวางลําตัวเป็นต้น ทําให้ปวดแสบปวดร้อน.
	งูเหลือม น. ชื่อหนึ่งของดาวฤกษ์สวาดิ มี ๕ ดวง, ดาวช้างพัง
	ดาวสวาตี หรือ ดาวสวัสติ ก็เรียก.
งู ๒	น. ปลางู. (ดู ปล้องอ้อย).
งูบ	ก. ก้มหัวฟุบลงเมื่อเวลาง่วงนอนเป็นต้น.
งู่หนี	น. กุหนี.
งูเห่า	น. ชื่อว่านชนิดหนึ่ง ต้นและหัวเหมือนขมิ้นอ้อย แต่เนื้อสีขาว กลิ่นฉุน
	เหมือนนํ้ามันดินอ่อน ๆ. (กบิลว่าน).
เง้	ก. เงื้อไม้ มีดเป็นต้น จนสุดกําลังแขนแล้วฟาดลงเต็มแรง.
เงก	(ปาก) ว. เต็มที, แย่, เช่น คอยเสียเงก.
เง็น	(โบ) น. เงิน.
เงย	ก. ยกหน้าขึ้น.
	เงยหน้าอ้าปาก ก. มีฐานะดีขึ้นกว่าเดิมพอทัดเทียมเพื่อน, ลืมตาอ้าปาก
	หรือ ลืมหน้าอ้าปาก ก็ว่า.
เงอะ, เงอะงะ	ว. แสดงกิริยาอาการเคอะเขินไม่แนบเนียนเพราะหย่อนความชํานาญเป็นต้น.
เงา	น. ส่วนที่มืดเพราะมีวัตถุบังแสงทําให้แลเห็นเป็นรูปของวัตถุนั้น; รูปที่ปรากฏ
	ในของใสหรือเป็นมันเช่นนํ้าหรือกระจก; (แสง) อาณาเขตหลังวัตถุที่แสง
	เคลื่อนที่ไปกระทบวัตถุนั้นแล้วแสงเคลื่อนที่ไปไม่ถึงทั้งหมดหรือไปถึง
	ได้บ้าง. ว. เป็นมัน เช่น ขึ้นเงา.
	เงา ๆ ว. ราง ๆ.
	เงาตามตัว (สํา) น. ผู้ที่ไปไหนไปด้วยกันแทบไม่คลาดกันเลย; สิ่งที่
	เพิ่มขึ้นหรือลดลงไปตามกัน เช่น นํ้ามันขึ้นราคา สินค้าอื่น ๆ ก็ขึ้น
	ราคาเป็นเงาตามตัว.
	เงามัว (แสง) น. อาณาเขตหลังวัตถุที่แสงเคลื่อนที่ไปกระทบวัตถุนั้น
	แล้วแสงเคลื่อนที่ไปถึงได้บ้าง; (ภูมิ) ส่วนที่เห็นเป็นเงาหลัว ๆ รอบ
	บริเวณที่มืดมิดของดวงจันทร์หรือดวงอาทิตย์เวลามีคราส.
	เงามืด (แสง) น. อาณาเขตหลังวัตถุที่แสงเคลื่อนที่ไปกระทบวัตถุ
	นั้นแล้วแสงเคลื่อนที่ไปไม่ถึงทั้งหมด; (ภูมิ) ส่วนที่มืดมิดของ
	ดวงจันทร์และดวงอาทิตย์เวลามีคราส.
เง่า	ว. โง่, มักใช้พูดเข้าคู่กับคํา โง่ เป็น โง่เง่า.
เง้า	ว. เรียกหน้าซึ่งมีสีหน้าแสดงอาการโกรธ ไม่พอใจหรือไม่ได้อย่างใจ
	เป็นต้น ว่า หน้าเง้า.
	เง้างอด, เง้า ๆ งอด ๆ ว. กะบึงกะบอน, โกรธอย่างแสนงอน,
	กระเง้ากระงอด ก็ว่า.
เงาะ ๑	น. คนป่าพวกหนึ่ง รูปร่างตํ่าเตี้ย ตัวดํา ผมหยิก ในตระกูลนิกริโต (Negrito)
	และตระกูลออสโตรเนเชียน (Austronesian) อยู่ในแหลมมลายู เรียกตัวเองว่า
	กอย ได้แก่ พวกเซมัง และซาไกหรือเซนอย, โดยปริยายเรียกคนที่มี
	รูปร่างเช่นนั้น.
เงาะ ๒	น. ชื่อไม้ต้นขนาดกลางชนิด Nephelium lappaceum L. ในวงศ์ Sapindaceae
	ผลกินได้ เปลือกมีขนยาวสีเหลืองหรือแดงเป็นต้น, ปักษ์ใต้เรียก พรวน.
เงาะป่า	ดู กระทกรก (๒).
เงิน	น. ธาตุลําดับที่ ๔๗ สัญลักษณ์ Ag เป็นโลหะสีขาว เนื้อค่อนข้างอ่อน
	หลอมละลายที่ ๙๖๐.๘?ซ. (อ. silver); วัตถุที่ใช้วัดราคาในการซื้อขาย
	แลกเปลี่ยนกัน, วัตถุที่มีตราของรัฐ ใช้ชําระหนี้ได้ตามกฎหมาย, ได้แก่
	เหรียญกระษาปณ์และธนบัตร, เงินตรา ก็เรียก; โบราณใช้ว่า งึน เง็น หรือ
	เงือน ก็มี; (เศรษฐ) วัตถุที่กําหนดให้ใช้เป็นสื่อกลางในการแลกเปลี่ยน
	หรือชําระหนี้. (อ. money).
	เงินก้นถุง น. เงินจํานวนหนึ่งที่ผู้ใหญ่มอบให้ในงานแต่งงานเป็นต้น เพื่อ
	เก็บไว้เป็นเงินก้อนแรก.
	เงินก้อน น. เงินที่จ่ายทีเดียวทั้งหมด, เงินที่สะสมไว้เป็นจํานวนมาก ๆ.
	เงินกินเปล่า น. เงิน ทรัพย์สิน หรือสิ่งอื่น ๆ ที่เสียไป เพื่อให้ได้สิทธิ
	ตามที่ตกลงกัน.
	เงินกู้ น. เงินที่ยืมโดยมีดอกเบี้ย.
	เงินขวัญถุง น. เงินจำนวนหนึ่งที่ผู้ใหญ่มอบให้ในงานแต่งงานเป็นต้น
	เพื่อเก็บไว้เป็นสิริมงคล.
	เงินคงคลัง (กฎ) น. เงินทั้งปวงที่พึงชำระให้แก่รัฐบาลไม่ว่าเป็นภาษีอากร
	ค่าธรรมเนียม ค่าปรับ เงินกู้ หรือเงินอื่นใด ซึ่งหัวหน้าส่วนราชการได้เก็บ
	หรือรับเงินนั้นมีหน้าที่ควบคุมให้ส่งเข้าบัญชีเงินคงคลัง หรือคลังจังหวัด
	หรือคลังอำเภอ ตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขที่กฎหมายกำหนด.
	เงินจันทรภิม ดู จันทรภิม.
	เงินเชื่อ น. เงินค่าสิ่งของที่ยอมให้ชำระภายหลังเมื่อซื้อขาย, เงินแห้ง ก็เรียก.
	เงินดาวน์ (ปาก) น. เงินที่ต้องชำระครั้งแรกเมื่อทำสัญญา โดยมีข้อตกลง
	ว่าเงินส่วนที่เหลือจะผ่อนส่งเป็นงวด ๆ ตามจำนวนที่กำหนด.
	เงินเดือน น. เงินค่าตอบแทนการทํางานที่กําหนดให้เป็นรายเดือน; (กฎ)
	เงินที่มีกําหนดจ่ายเป็นรายเดือนจากเงินงบประมาณรายจ่ายหมวดเงินเดือน.
	เงินแดง (โบ) น. เงินปลอม แต่เดิมใช้เงินหุ้มทองแดงไว้ข้างใน ต่อมา
	หมายถึงเงินปลอมที่มีทองแดงผสมปนมากเกินส่วน, โดยปริยายหมายถึง
	คนที่ใช้งานใช้การไม่ได้.
	เงินได้กำบัง (เศรษฐ) น. รายรับในดุลการชําระเงินระหว่างประเทศอันเกิด
	จากค่าบริการต่าง ๆ การใช้จ่ายเงินของนักท่องเที่ยว ค่าประกันภัย เป็นต้น.
	เงินต้น น. เงินที่ให้กู้ยืมโดยไม่รวมดอกเบี้ย, ต้นเงิน ก็ว่า.
	เงินตรา (กฎ) น. เงินที่รัฐกําหนดขึ้นไว้เพื่อใช้ชําระหนี้ได้ตามกฎหมาย
	ได้แก่ เหรียญกระษาปณ์และธนบัตร.
	เงินตาย (โบ) น. เงินตราที่รัฐให้เลิกใช้, เงินที่มิได้เอามาทําเป็นรูปพรรณ,
	เงินที่เก็บไว้ไม่นําออกใช้.
	เงินทองตรา (โบ) น. เงินตราที่ทําด้วยทองหรือเงินเพื่อเป็นที่ระลึกใน
	โอกาสต่าง ๆ.
	เงินทอน น. เงินส่วนที่เกินราคาสิ่งของที่จ่ายคืนให้แก่ผู้จ่ายเงิน.
	เงินถึง ว. ให้เงินมากจนเป็นที่พอใจ, ถึงเงิน ก็ว่า.
	เงินนอน น. เงินเหลือใช้ที่เก็บไว้.
	เงินน้ำห้าน้ำหก (โบ) น. เงินเนื้อไม่บริสุทธิ์ เพราะมีทองแดงปนติดอยู่บ้าง.
	เงินปลีก น. เงินจํานวนย่อยที่แตกออกมาจากเงินจํานวนใหญ่หน่วยใด
	หน่วยหนึ่งของเงินตรา.
	เงินปันผล น. ส่วนแบ่งเงินกําไรที่กําหนดจ่ายให้แก่ผู้ถือหุ้น.
	เงินปากถุง น. เงินที่ผู้ให้กู้เรียกเก็บจากผู้กู้ก่อนที่จะจ่ายเงินจำนวนที่
	ตกลงให้กู้.
	เงินปากผี น. เงินที่ใส่ไว้ในปากคนตายตามประเพณี.
	เงินดาวเงินเดือน, เงินเดือนเงินดาว น. เงินเดือน.
	เงินปี (กฎ) น. เงินที่มีกําหนดจ่ายเป็นรายปีให้แก่พระบรมวงศานุวงศ์หรือ
	ข้าราชบริพารจากเงินงบประมาณรายจ่ายหมวดเงินอุดหนุนของสํานัก
	พระราชวัง, โบราณเรียก เบี้ยหวัดหรือ เบี้ยหวัดเงินปี.
	เงินแป (โบ) น. เงินเหรียญที่เป็นเงินย่อย มีเงินแปราคาสองสลึง แปสลึง
	แปเฟื้อง. (ประชุม ร. ๔).
	เงินผ่อน น. เงินที่ชำระให้แก่เจ้าหนี้เป็นงวด ๆ.
	เงินฝืด (เศรษฐ) น. ภาวะทางเศรษฐกิจที่ปริมาณเงินหมุนเวียนในประเทศ
	มีน้อยไป การใช้จ่ายลดน้อยลง ทําให้ราคาสินค้าตก.
	เงินเฟ้อ (เศรษฐ) น. ภาวะทางเศรษฐกิจที่ปริมาณเงินหมุนเวียนในประเทศ
	มากเกินไปทําให้ราคาสินค้าแพงและเงินเสื่อมค่า.
	เงินมุ่น น. เงินแท่งชนิดหนึ่ง ถือว่าเป็นเงินเนื้อดี.
	เงินยวง น. เนื้อเงินบริสุทธิ์ที่ละลายคว้างอยู่ในเบ้า มีสีขาวผ่องเป็น
	มันปลาบ. ว. เรียกสีขาวผ่องเป็นมันปลาบเหมือนสีเงินที่ละลายคว้าง
	อยู่ในเบ้าว่า สีเงินยวง.
	เงินเยอรมัน น. โลหะเจือซึ่งมีองค์ประกอบโดยประมาณเป็นทองแดง ๕
	ส่วน สังกะสี ๒ ส่วน และนิกเกิล ๒ ส่วน. (อ. German silver).
	เงินร้อน น. เงินที่ได้จากการทุจริตหรือไม่บริสุทธิ์; เงินที่หมุนเวียนเร็ว.
	เงินรายปี น. จํานวนเงินที่บริษัทประกันชีวิตจ่ายให้แก่ผู้รับเงินรายปี
	ตามเงื่อนไขกรมธรรม์ประกันชีวิตแบบเงินรายปี ซึ่งผู้รับประกันภัย
	สัญญาว่า ตราบใดที่ผู้เอาประกันชีวิตยังทรงชีพอยู่ บริษัทจะจ่ายเงิน
	ให้ตลอดไปจนกว่าจะเสียชีวิต หรือจะจ่ายให้ชั่วระยะเวลาหนึ่งตามที่
	ตกลงไว้ เงินรายปีนี้อาจจะจ่ายเป็นงวด รายปี รายครึ่งปี หรือรายเดือนก็ได้
	จํานวนเงินที่จ่ายอาจจะคงที่ เพิ่มขึ้น หรือเปลี่ยนแปลงก็ได้. (อ. annuity).
	เงินแล่ง น. เงินที่เอามาแล่งเป็นเส้นบาง ๆ ใช้สำหรับปักหรือทอผ้า.
	เงินสด น. ตัวเงินที่มีอยู่ซึ่งใช้ได้ทันที, เงินที่ชําระให้ทันทีเมื่อซื้อ
	หรือขายกัน.
	เงินสเตอร์ลิง น. โลหะเจือซึ่งประเทศอังกฤษเคยใช้ทําเงินตรา มี
	องค์ประกอบเป็นโลหะเงินร้อยละ ๙๒.๕ ทองแดงร้อยละ ๗.๒
	ตะกั่วร้อยละ ๐.๒ และทองคําร้อยละ ๐.๑. (อ. sterling silver).
	เงินหมุน น. เงินที่ใช้หมุนเวียนเรื่อยไปหลายครั้งโดยไม่เก็บไว้คงที่.
	เงินหลวง (ปาก) น. เงินที่เป็นของแผ่นดินหรือรัฐ.
	เงินแห้ง (ปาก) น. เงินเชื่อ.
เงี่ย	ก. เอียง, ตะแคง, ในคำว่า เงี่ยหู.
	เงี่ยหู ก. เอียงหูฟังเพื่อให้ได้ยินถนัด, ตั้งใจฟัง.
เงี่ยง ๑	น. กระดูกแหลมของปลาบางชนิด เช่น ปลากระเบนมีเงี่ยงที่โคนหาง
	หรือปลาดุกมีเงี่ยงที่ครีบอก, แง่ของสิ่งของบางอย่าง มีรูปหยักตอนปลาย
	เช่นเบ็ดหรือลูกศร.
เงี่ยง ๒	(ถิ่น-อีสาน) น. กระโถน.
เงี่ยน	ก. อยากจัด, กระหายจัด, มีความรู้สึกอยากหรือกระหายเป็นกําลัง,
	(โดยมากใช้เฉพาะของเสพติดและกามคุณ).
เงียบ	ว. ไม่มีเสียง เช่น นั่งเงียบ, ไม่มีเสียงอื้ออึง เช่น บ้านนี้เงียบ, สงบ,
	ปราศจากเสียงรบกวนหรือการก่อกวน, เช่น เหตุการณ์เงียบลงแล้ว;
	โดยปริยายหมายความว่า ไม่กระโตกกระตากเช่น เก็บเรื่องเงียบ, ไม่
	แสดงออก เช่น พลังเงียบ. ก. หายไปโดยไม่มีข่าวคราวหรือไม่เป็น
	ข่าวเลย เช่น หมู่นี้นาย ก เงียบไป.
	เงียบ ๆ ว. ไม่มีเสียงเอะอะ เช่น นั่งทำงานเงียบ ๆ, ไม่เอิกเกริกอื้ออึง
	เช่น ทำอย่างเงียบ ๆ; นิ่งไม่พูดจา, ไม่ทำเสียงเอะอะโวยวายหรืออื้ออึง,
	เช่น เขาเป็นคนเงียบ ๆ.
	เงียบกริบ ก. เงียบสนิท.
	เงียบเชียบ ก. วังเวง, เงียบไม่มีเสียง.
	เงียบเป็นเป่าสาก (สํา) ว. ลักษณะที่เงียบสนิท.
	เงียบเหงา ก. เปล่าเปลี่ยว, ว้าเหว่, อ้างว้าง; มีคนน้อย, มีคนไปมาหาสู่น้อย.
เงี้ยว ๑	น. ชื่อหนึ่งของชนชาวไทยใหญ่ที่ใช้เรียกกันเป็นสามัญในประเทศไทย
	สมัยก่อน.
เงี้ยว ๒	น. งู เช่น นํ้าเคี้ยวยูงว่าเงี้ยว ยูงตาม. (โลกนิติ).
เงี้ยว ๓	ดู มังกร ๒.
เงี้ยว ๔	ว. คด เช่น แล้วลวงล่องอเงี้ยว. (นิ. เพชร).
เงี้ยวระเริง	น. ชื่อเพลงไทยทํานองหนึ่ง.
เงี้ยวรำลึก	น. ชื่อเพลงไทยทํานองหนึ่ง.
เงี่ยหู	ก. เอียงหูฟังเพื่อให้ถนัด, ตั้งใจฟัง.
เงื้อ	ก. ยกมือขึ้นทําท่าจะทุบจะตี ในคำว่า เงื้อมือ, อาการที่มือยกสิ่งใดสิ่งหนึ่ง
	ขึ้นทําท่าจะตีหรือฟันเป็นต้น เช่น เงื้อไม้ เงื้อมีด.
	เงื้อง่าราคาแพง (สํา) ก. จะทําอะไรก็ไม่กล้าตัดสินใจทําลงไป ดีแต่ทําท่า
	หรือวางท่าว่าจะทําเท่านั้น.
เงือก ๑	(โบ) น. งู เช่น ท้าวเสด็จเหนือวัวเผือก เอาเงือกเกี้ยวข้าง. (แช่งนํ้า).
	เงือกหงอน (โบ) น. พญานาค เช่น ทรงวัวเผือกเงือกหงอนสังวรสังวาล.
	(รําพันพิลาป).
เงือก ๒	น. สัตว์นํ้าในนิยาย เล่ากันว่าท่อนบนเป็นคน ท่อนล่างเป็นปลา.
เงือก ๓	น. ชื่อนกในวงศ์ Bucerotidae ส่วนใหญ่ลําตัวสีดํา ปากใหญ่ อยู่รวมกัน
	เป็นฝูงในป่าลึกเวลาบินเสียงดังมาก ขณะตกไข่ตัวเมียจะอยู่ในโพรงไม้
	แล้วใช้เศษอาหารและอุจจาระปิดปากโพรงไว้ เหลือรูพอที่ตัวผู้จะหา
	อาหารมาป้อนให้ขณะกกไข่และเลี้ยงลูกอ่อนได้ ร้องเสียงดังมาก กิน
	เนื้อสัตว์และผลไม้ มีหลายชนิด เช่น เงือกกรามช้าง (Rhyticeros undulatus)
	เงือกหัวแรด (Buceros rhinoceros) แก๊ก (Anthracoceros albirostris).
เงือก ๔	ดู พะยูน.
เงื่อง, เงื่อง ๆ	ว. เซื่อง, เชื่องช้า.
	เงื่องหงอย ว. ซึมเซาไม่ชื่นบาน, เซื่อง ๆ, เฉื่อยชา.
เงือด, เงือดงด	ก. อดกลั้น, ยับยั้ง, เช่น เงือดคํารบสองคาบสามคาบ. (จารึกสยาม),
	จำต้องเงือดงดอดกลั้น คอยหยิบผิดมันให้จงได้. (สังข์ทอง).
เงือดเงื้อ	ก. เงื้อค้างท่าไว้.
เงือน	(โบ) น. เงิน.
เงื่อน ๑	น. เชือกหรือเส้นด้ายเป็นต้นที่ผูกกันเป็นปม เช่น เงื่อนกระทกหรือ
	เงื่อนกระตุก คือเงื่อนที่ผูกแล้วกระตุกออกได้ง่าย เงื่อนตาย คือเงื่อน
	ที่ผูกแล้วแก้ยาก เงื่อนเป็น คือเงื่อนที่ผูกแล้วแก้ง่าย.
	เงื่อนไข น. ข้อแม้; (กฎ) ข้อความอันบังคับไว้ให้นิติกรรมเป็นผล
	หรือสิ้นผลต่อเมื่อมีเหตุการณ์อันไม่แน่นอนว่าจะเกิดขึ้นหรือไม่
	ในอนาคต.
	เงื่อนไขบังคับก่อน (กฎ) น. เงื่อนไขที่ทําให้นิติกรรมเป็นผล
	เมื่อเงื่อนไขนั้นสําเร็จแล้ว.
	เงื่อนไขบังคับหลัง (กฎ) น. เงื่อนไขที่ทําให้นิติกรรมสิ้นผล
	เมื่อเงื่อนไขนั้นสําเร็จแล้ว.
	เงื่อนงำ น. เรื่องราวหรือข้อความที่ซ่อนอยู่ไม่เปิดเผย.
	เงื่อนเวลา (กฎ) น. ระยะเวลาที่กําหนดไว้ให้นิติกรรมเป็นผลหรือ
	สิ้นผล เมื่อถึงเวลาที่กําหนด.
	เงื่อนเวลาเริ่มต้น (กฎ) น. เงื่อนเวลาที่กําหนดไว้ให้นิติกรรมเป็นผล
	เมื่อถึงเวลาที่กําหนด.
	เงื่อนเวลาสิ้นสุด (กฎ) น. เงื่อนเวลาที่กําหนดไว้ให้นิติกรรมสิ้นผล
	เมื่อถึงเวลาที่กําหนด.
เงื่อน ๒	ว. เหมือน เช่น เขี้ยวโง้งเงื่อนงาคชกรรม. (คําพากย์).
เงือบ	ว. อาการที่ปลาขยับเหงือกหายใจ.
เงื้อม	น. สิ่งที่สูงยื่นงํ้าออกมา เช่น เงื้อมผา.
	เงื้อมมือ น. อํานาจที่ครอบงําจะไม่ให้หลุดพ้นไปได้.
แง ๑	น. เรียกส่วนของหน้าตรงหว่างคิ้วว่า หน้าแง.
แง ๒, แง ๆ	ว. เสียงเด็กร้องไห้.
แง่ ๑	น. ส่วนที่เป็นเหลี่ยมเป็นสันเป็นมุมหรือส่วนที่ยื่นออกมา เช่น แง่หิน
	แง่โต๊ะ, โดยปริยายหมายความว่า เหลี่ยม, ชั้นเชิง, เช่น ชาวแพแผ่แง่
	ค้าขายของ. (นิ. นรินทร์), นัย.
	แง่งอน น. อาการที่แสร้งทําชั้นเชิงเพื่อให้ผู้อื่นเอาใจหรือให้เป็นที่พอใจตน.
แง่ ๒	(โบ) น. ตัว เช่น แต่งแง่. (จารึกสยาม), มิแต่งแง่ให้แม่ชม มิหวีผม
	ให้แม่เชย. (ลอ).
แง่ง ๑	น. ส่วนที่งอกเป็นแง่ออกมาจากเหง้าขิงข่ากะทือเป็นต้น.
	แง่งขิง น. เครื่องประดับยอดปรางค์ทําเป็นรูปหอก มีกิ่งเป็นรูปดาบ
	แตกสาขาออกไป ๔ ทิศ, ฝักเพกา ลําภุขัน สลัดได นพศูล หรือ
	นภศูล ก็เรียก.
แง่ง ๒, แง่ง ๆ	ว. เสียงขู่ของหมาเมื่อจะกัดกันในเวลาแย่งอาหารกันเป็นต้น.
แง่น	ก. แยกเขี้ยวจะกัด (อย่างหมา).
	แง่น ๆ ว. แสดงกิริยาโกรธอย่างหมาจะกัด.
แง้ม	ก. เปิดแต่น้อย ๆ เช่น แง้มประตู. (โบ) น. ริม, ข้าง, เช่น ปากคลอง
	บางกอกน้อยแง้มขวา.
แงะ	ก. งัดให้เผยอขึ้น.
โง	ก. ยก (ใช้แก่หัว) เช่น โงหัวไม่ขึ้น.
โง่	ว. เขลา, ไม่ฉลาด, ไม่รู้.
	โง่แกมหยิ่ง (สํา) ว. โง่แล้วยังอวดฉลาด, อวดดีทั้ง ๆ ที่โง่.
	โง่เง่า ว. โง่มาก.
	โง่เง่าเต่าตุ่น (สํา) ว. โง่ที่สุด เช่น เพราะโง่เง่าเต่าตุ่นพ่อคุณเอ๋ย
	ผู้ใดเลยจะประสงค์จํานงหมาย. (นิ. ทวาราวดี).
	โง่แล้วอยากนอนเตียง (สํา) ว. โง่แล้วไม่เจียมตัวว่าโง่ ไปทําสิ่งที่ตน
	ไม่รู้ไม่เข้าใจ.
โงก	ว. อาการที่หัวงุบลงเพราะง่วง.
โงกเงก	ก. โยกเยก.
โงง, โงงเงง	ก. โคลง, ไหว, ตั้งไม่ตรง, โยกโคลง, ตั้งอยู่ด้วยอาการไม่มั่นคง.
โง่ง ๆ, โง่งเง่ง	ว. โย่ง ๆ, อาการเดินก้าวยาว ๆ ของคนผอมสูง.
โง้ง	ว. โค้งเข้าหากัน เช่น ควายเขาโง้ง, โค้งขึ้น เช่น หนวดโง้ง.
โงเง	ว. อาการที่ลุกขึ้นนั่งหรือยืนโงกเงกของคนที่มึนงงหรือเพิ่งตื่นนอนใหม่,
	ยังงัวเงียอยู่.
โงน	ก. จวนจะล้มเพราะส่วนบนหนักหรือใหญ่ ส่วนล่างไม่แน่นหรือเล็ก.
	โงนเงน ก. เอียงเอนไปมา, โอนเอนไปมา.
ไง้	(ปาก) ก. ไค้, งัดขึ้น, คัดง้าง.