จา	(ถิ่น-พายัพ, อีสาน) ก. พูด, กล่าว.
จ่า ๑	น. หัวหน้า, หัวโจก, เช่น จ่าฝูง จ่าโขลง; ยศทหารและตํารวจชั้นประทวน
จ่า ๒	ก. บอก, เขียนบอก; ถูกปรับ (ในการเล่นโยนหลุมเป็นต้น).
	จ่าหน้า ก. เขียนบอกไว้ข้างหน้า เช่น จ่าหน้าซอง, เขียนบอกไว้ที่
	ต้นเรื่อง เช่น จ่าหน้าเรื่อง.
จ่า ๓	น. เครื่องใช้ตักแกงหรือตักข้าว ทำด้วยกะลามะพร้าว มีด้ามถือ, กระจ่า
	จวัก หรือ ตวัก ก็ว่า.
จ้า	ว. จัด, ยิ่ง, แรง, (ใช้แก่สี แสง หรือเสียง) เช่น สีจ้า แสงจ้า.
จ๋า	ว. คําขานรับ; คําลงท้ายคําร้องเรียก เช่น หนูจ๋า.
จาก ๑	น. ชื่อปาล์มชนิด Nypa fruticans Wurmb ในวงศ์ Palmae ขึ้นเป็นกอ
	อยู่ตามป่าเลนหรือริมฝั่งนํ้ากร่อยตื้น ๆ ใบใช้มุงหลังคาและกรุฝา ออกดอก
	ทําด้วยแป้งข้าวเหนียวผสมมะพร้าวกับนํ้าตาล ห่อด้วยใบจากแล้วปิ้ง ว่า
	ขนมจาก.
	จากหลบ น. ตับจากทำเป็นคู่ใช้ปิดหลังคาที่ตรงสันหลังคาให้มิดเพื่อ
	ไม่ให้ฝนรั่วได้.
จาก ๒	ก. ออกพ้นไป เช่น จากบ้านจากเมือง จากลูกจากเมีย. บ. คํานําหน้านาม
	บอกต้นทางที่มา เช่น ดื่มนํ้าจากแก้ว เขามาจากอยุธยา; ตั้งแต่ เช่น
	จากเช้าจดคํ่า.
จาก ๓	น. ชื่อปูชนิด Varuna litterata ในวงศ์ Grapsidae ตัวเล็ก อาศัยอยู่ตามป่า
	จากในเขตน้ำกร่อยหรือน้ำเค็ม.
จากพราก, จากพาก	[จากกะพรฺาก, จากกะพาก] น. ชื่อนกในวงศ์นกเป็ดนํ้า (ทางวรรณคดีนิยมว่า
	คู่ของนกนี้ต้องพรากจากกันจะครวญถึงกันในเวลากลางคืน), จักรพาก หรือ
	จักรวาก ก็เรียก. (พจน. ๒๔๙๓).
จาคะ	น. การสละ, การให้ปัน. (ป.; ส. ตฺยาค).
จาคี	(แบบ) น. ผู้มีการเสียสละ, ผู้นิยมทําทาน. (ป.; ส. ตฺยาคินฺ).
จาง	ว. น้อยไป, ลดไป, ไม่เข้ม, (โดยมากใช้แก่สี รส กลิ่น).
จ่าง	ก. สว่าง.
จ้าง ๑	น. ชื่อขนมของจีนชนิดหนึ่ง ทำด้วยข้าวเหนียวที่แช่น้ำด่างแล้วล้าง
	ให้สะอาด นำมาผึ่งให้สะเด็ดน้ำ ห่อด้วยใบไผ่แล้วต้มให้สุก. (จ. จัง).
จ้าง ๒	ก. ให้ทํางานหรือทําของโดยให้ค่าตอบแทน, ผู้ให้ทํางานเรียก นายจ้าง
	หรือผู้ว่าจ้าง, ผู้รับทํางานเรียก ลูกจ้าง หรือ ผู้รับจ้าง, ผู้ให้ทําของเรียก
	ผู้ว่าจ้าง, ผู้รับทําของเรียก ผู้รับจ้าง.
จางปาง	(ปาก) ว. สว่างจ้า, สว่างโล่ง; อีสานว่า จ่างป่าง.
จางวาง	(เลิก) น. ตําแหน่งยศข้าราชการชั้นสูงในกรมมหาดเล็ก, ตําแหน่ง
	ผู้กํากับการ, ตําแหน่งหัวหน้าข้ารับใช้ของเจ้านายชั้นบรมวงศ์หรือ
	ทรงกรม.
จาด ๑	น. สีขาวใช้ทาฝาเรือนและอื่น ๆ.
	จาดตะกั่ว น. สารประกอบชนิดหนึ่งของธาตุตะกั่ว เป็นสารสี สีขาว มีสูตร
	2PbCO3•Pb(OH)2 ใช้เป็นองค์ประกอบของสีทาบางประเภท.
	(อ. white lead).
จาด ๒	น. ชื่อปลานํ้าจืดชนิด Tor stracheyi ในวงศ์ Cyprinidae ปากเล็ก
	ลําตัวยาว เกล็ดใหญ่ คล้ายปลาเวียนในสกุลเดียวกัน แต่ส่วนกลางของ
	ริมฝีปากบนไม่มีแผ่นเนื้อ ลําตัวสีเงิน ด้านหลังสีเขียวเข้ม อาศัยอยู่ใน
	แหล่งนํ้าสะอาดใกล้ต้นนํ้า เป็นปลาขนาดใหญ่ ยาวได้ถึง ๑ เมตร, โพ
	ก็เรียก.
จาตุ-	ว. แปลงมาจาก จตุ หมายความว่า สี่, ใช้ประกอบหน้าคําที่มาจากภาษาบาลี.
	จาตุกรณีย์ น. ราชกิจ ๔ อย่าง คือ ๑. ตัดสินความเมือง ๒. บํารุงราษฎร ๓.
	บํารุงผลประโยชน์บ้านเมือง ๔. ป้องกันพระนคร, บางทีในบทกลอนใช้ว่า
	จาตุกรณย์, จาตุรราชการ ก็ว่า. (ป., ส. จตุ + กรณีย).
	จาตุทสี [-ทะสี] น. ดิถีที่ ๑๔ (คือ วัน ๑๔ คํ่า). (ป. จาตุทฺทสี; ส. จตุรฺทศี).
	จาตุมหาราช น. ชื่อสวรรค์ชั้นแรกแห่งสวรรค์ ๖ ชั้น ได้แก่ จาตุมหาราชหรือ
	จาตุมหาราชิกหรือจาตุมหาราชิกา ดาวดึงส์ ยามา ดุสิต นิมมานรดี
	และปรนิมมิตวสวัตดี มีท้าวจาตุมหาราชทั้ง ๔ ผู้รักษาโลกในทิศทั้ง ๔
	ร่วมกันปกครอง, จาตุมหาราชิก หรือ จาตุมหาราชิกา ก็ว่า; เรียกหัวหน้าเทวดา
	ผู้มีหน้าที่รักษาโลกในทิศทั้ง ๔ ว่า ท้าวจาตุมหาราช คือ ๑. ท้าวธตรฐ จอมภูต
	หรือจอมคนธรรพ รักษาโลกด้านทิศบูรพาหรือทิศตะวันออก ๒. ท้าววิรุฬหก์
	จอมเทวดาหรือจอมกุมภัณฑ์ รักษาโลกด้านทิศทักษิณหรือทิศใต้ ๓.
	ท้าววิรูปักษ์ จอมนาค รักษาโลกด้านทิศประจิมหรือทิศตะวันตก ๔. ท้าวกุเวร
	จอมยักษ์ รักษาโลกด้านทิศอุดรหรือทิศเหนือ, จตุโลกบาล หรือ
	จัตุโลกบาล ก็ว่า.
	จาตุมหาราชิก, จาตุมหาราชิกา น. ชื่อสวรรค์ชั้นแรกแห่งสวรรค์ ๖ ชั้น ได้แก่
	จาตุมหาราชหรือจาตุมหาราชิกหรือจาตุมหาราชิกา ดาวดึงส์ ยามา ดุสิต
	นิมมานรดีและปรนิมมิตวสวัตดี มีท้าวจาตุมหาราชทั้ง ๔ ผู้รักษาโลกในทิศ
	ทั้ง ๔ ร่วมกันปกครอง, จาตุมหาราช ก็ว่า.
จาตุร-	[จาตุระ-] (แบบ) ว. แปลงมาจาก จตุร หมายความว่า สี่, ใช้ประกอบ
	หน้าคําที่มาจากภาษาบาลี.
	จาตุรราชการ ดู จาตุกรณีย์ ที่ จาตุ–.
จาตุรงค-, จาตุรงค์	[-ตุรงคะ-] ว. มีองค์ ๔, มีส่วน ๔. (ป. จาตุร + องฺค).
	จาตุรงคสันนิบาต น. การประชุมพร้อมด้วยองค์ ๔ ประการ คือ ๑. วันนั้น
	ดวงจันทร์เสวยมาฆฤกษ์ (ดวงจันทร์เดินมาถึงดาวฤกษ์ชื่อมฆา) ๒. พระสงฆ์
	๑,๒๕๐ รูป ประชุมกันโดยมิได้นัดหมาย ๓. พระสงฆ์ที่มาประชุมวันนั้นล้วน
	ได้รับเอหิภิกขุอุปสัมปทา ๔. พระสงฆ์เหล่านั้นเป็นพระอรหันต์ทั้งสิ้น,
	นับเป็นวันสําคัญวันหนึ่งในพระพุทธศาสนา, คําสามัญว่า มาฆบูชา. (ป., ส.).
จาตุรนต์, จาตุรันต์	(แบบ) น. เจ้าแห่งโลกหรือแห่งทิศทั้ง ๔. (ป., ส.).
	จาตุรนต์รัศมี น. ผู้มีรัศมีแผ่ไปในทิศทั้ง ๔ คือ พระอาทิตย์. (ส.).
จาน ๑	น. ภาชนะรูปแบน ๆ สําหรับใส่สิ่งของต่าง ๆ, ลักษณนามเรียกจานที่
จาน ๒	ก. เจือหรือปนด้วยน้ำ เช่น ข้าวจานนํ้า.
	จานเจือ ก. เพิ่มเติม, ประสม; เผื่อแผ่, อุดหนุน, เจือจาน ก็ว่า.
จาน ๓	(ถิ่น-อีสาน) น. ต้นทอง. (ดู ทอง ๒).
จ้าน	ว. จัด, มาก, ยิ่ง, นัก, เช่น รูปร่างช่างกระไรเหมือนยักษ์มาร
	ล่ำสันขันจ้านสักเท่าพ้อม. (สังข์ทอง).
จาบ ๑	(โบ) ก. พูดล่วงเกิน.
	จาบจ้วง ว. อาจเอื้อม, ล่วงเกินผู้อื่นด้วยวาจา, จ้วงจาบ ก็ว่า.
จาบ ๒	(กลอน) น. นกกระจาบ เช่น มีกุโงกกุงานแลกุงอน นกจิบจาบซอบ.
	(สมุทรโฆษ).
จาบคา	น. ชื่อนกขนาดเล็กในวงศ์ Meropidae ลำตัวเรียวบาง สีออกเขียว
	ปากสีดำ ขนหางอาจสั้นหรือยาวแล้วแต่ชนิด สร้างรังเป็นโพรงในดิน
	หรือตามหน้าผาเป็นกลุ่ม กินแมลง มีหลายชนิด เช่น จาบคาเคราแดง
	(Nyctyornis amictus) จาบคาหัวเขียว (Merops philippinus)
	ซึ่งเดิมเรียก คับคา.
จาบัล, จาบัลย์	[-บัน] (แบบ) ก. หวั่นไหว, กระสับกระส่าย เช่น ดาลดับรงับจิตรจาบัลย์
	เทียรทิพยสุคันธ ธรศมาโสรจโทรมสกนธ์. (ดุษฎีสังเวย); กำสรด,
	ร้องไห้คร่ำครวญ, สะอึกสะอื้น. (ส. จาปลฺย ว่า ความหวั่นไหว).
จาป ๑	[จาบ, จาปะ] (แบบ) น. ธนู, ศร, หน้าไม้, เช่น ชักกุทัณฑกำซาบ
	ด้วยลูกจาปแล่นลิ่ว. (อนิรุทธ์). (ป., ส.).
จาป ๒	[จาบ] (แบบ) น. ลูกสัตว์ เช่น แม่นกจากพรากพราก แลนา
	จากจาปน้อยแนบอก แลนา. (ม. คำหลวง ทานกัณฑ์).
	(ป. จาป; ส. ศาว).
จาม ๑	น. ชื่อชนชาติหนึ่ง ปัจจุบันส่วนใหญ่มีถิ่นฐานอยู่ในเขตประเทศ
	เวียดนามตอนใต้.
จาม ๒	ก. อาการของลมที่พุ่งออกมาทางจมูกและปาก มักจะเป็นห้วง ๆ ใน
	ทันทีทันใดโดยไม่ตั้งใจ เพราะเกิดระคายเคืองในจมูก; ฟันลงไปเต็มที่
	เช่น เอาขวานจามหัว.
จ่ามงกุฎ	น. ชื่อขนมชนิดหนึ่ง คล้ายกะละแมขาว มีไส้เป็นถั่วลิสงเม็ด ห่อด้วย
	ใบตองอ่อนนาบ เช่น งามจริงจ่ามงกุฎ ใส่ชื่อดุจมงกุฎทอง.
	(เห่ชมเครื่องคาวหวาน).
จามจุรี ๑	ดู จามรี.
จามจุรี ๒	น. ชื่อไม้ต้นชนิด Albizia lebbeck Benth. ในวงศ์ Leguminosae ดอก
	(เกสร) อ่อนมีสีเขียวและขาว เมื่อดอก (เกสร) แก่เปลี่ยนเป็นสีเหลือง
	ใกล้โรยเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอมแสด ฝักแบนยาวกว้าง ฝักอ่อนสีเขียว
	เมื่อแก่สีนํ้าตาลอ่อน ไม่มีรส, พฤกษ์ ซึก หรือ ซิก ก็เรียก, มักเรียกต้น
	ก้ามปู หรือต้นจามจุรีแดง [Samanea saman (Jacq.) F. Muell.] ซึ่ง
	เป็นไม้ต่างชนิดกันว่า ต้นจามจุรี.
จามร	[-มอน] น. แส้ขนจามรี ด้ามยาว ปรกติสอดอยู่ในฝักแบนรูปคล้ายน้ำเต้า
	จัดเป็นเครื่องสูงชนิดหนึ่ง.
จามรี	น. ชื่อสัตว์เคี้ยวเอื้องชนิด Bos grunniens ในวงศ์ Bovidae เป็นสัตว์จำพวก
	วัว ขนยาวมาก ละเอียดอ่อน สีนํ้าตาลเข้มจนถึงดำ เฉพาะบริเวณสวาบจะมี
	สีดําห้อยยาวลงมาเกือบถึงพื้น ช่วงเขากว้างมาก หางยาวเป็นพู่ อาศัยอยู่แถบ
	ภูเขาสูงในทิเบต, จมร จมรี หรือ จามจุรี ก็เรียก; เรียกแส้ที่ทําด้วยขนหาง
	จามรีว่า แส้จามรี.
จามีกร	[-กอน] น. ทอง, เครื่องทอง. (ป., ส.).
จ่าย	ก. เอาออกใช้หรือให้ เช่น จ่ายเครื่องแบบ, โดยปริยายหมายความว่า ซื้อ
	ก็มี เช่น จ่ายกับข้าว.
	จ่ายตลาด ก. ซื้อกับข้าวที่ตลาด.
	จ่ายสด (ปาก) ก. ซื้อด้วยเงินสด.
จาร ๑	[จาน] ก. ใช้เหล็กแหลมเขียนลงบนใบลานหรือศิลาเป็นต้นให้เป็นตัวหนังสือ
	เช่น จึงจารจารึกอันนี้ไว้อีกโสด. (ศิลาจารึกเขาสุมนกูฏ). (จารึกสมัยสุโขทัย).
	น. เรียกเหล็กแหลมสำหรับเขียนลงบนใบลานหรือศิลาเป็นต้นว่า
	เหล็กจาร. (ข.).
จาร- ๒	[จาระ-] น. ผู้สอดแนม, ใช้ประกอบหน้าคําอื่นในคำว่า จารกรรม จารชน
	จารบุรุษ จารสตรี. (ป., ส.).
จ่ารง	น. ชื่อปืนโบราณชนิดหนึ่ง.
จารวาก	[จาระ-] น. ลัทธิโลกายัต. (ดู โลกายัต ที่ โลก, โลก-).
จาระไน	ก. พูดชี้แจงอย่างละเอียดลออหรือถี่ถ้วน.
จาระบี	น. นํ้ามันข้นเหนียวสําหรับหล่อลื่นและกันความสึกหรอของเครื่องจักร
	เป็นต้น, จระบี ก็ว่า. (ฮ. จรฺพี).
จาริก, จารึก ๑	น. ผู้ท่องเที่ยวไปเพื่อสั่งสอนหรือแสวงบุญเป็นต้น. ก. ท่องเที่ยวไป
	เพื่อสั่งสอนหรือแสวงบุญเป็นต้น.
จารี	น. ผู้ประพฤติ, มักใช้เป็นส่วนท้ายของสมาส เช่น ธรรมจารี สัมมาจารี. (ป.).
จารีต	[-รีด] น. ประเพณีที่ถือสืบต่อกันมานาน. (ป. จาริตฺต; ส. จาริตฺร).
	จารีตนครบาล ก. ไต่สวนพิจารณาคดีด้วยการทรมานจําเลย.
	จารีตประเพณี น. ประเพณีที่นิยมและประพฤติกันสืบมา ถ้าฝ่าฝืน
	ถือว่าเป็นผิดเป็นชั่ว.
จารึก ๒	ก. เขียนหรือจารให้เป็นรอยลึกเป็นตัวอักษรหรือภาพเป็นต้นบนแผ่นศิลา
	โลหะหรือดินเป็นต้น, โดยปริยายหมายถึงลักษณะที่คล้ายคลึงเช่นนั้น เช่น
	จารึกไว้ในดวงใจ, ในบทกลอนหมายความว่า เขียนโดยทั่ว ๆ ไป ก็มี.
	น. เรียกศิลาที่จารึกเป็นตัวอักษรหรือภาพเป็นต้นว่า ศิลาจารึก, เรียกสั้น ๆ
	ว่า จารึก เช่น จารึกอโศก จารึกสุโขทัย.
จารุ	(แบบ) น. ทองคํา. ว. งาม, น่ารัก, สม, เหมาะ. (ป., ส.).
จ้าละหวั่น	ว. ชุลมุน, วุ่นวาย, จะละหวั่น ก็ใช้.
จาว ๑	น. สิ่งที่งอกอยู่ภายในผลไม้บางอย่าง เช่น จาวมะพร้าว จาวตาล, (กลอน)
	โดยปริยายหมายถึงนมผู้หญิง เช่น พวงจาวเจิดแจ่มแก้ว จักรพรรดิ พี่เอย.
	(นิ. นรินทร์), ดวงจาววนิภาคย์พ้น เสาวบุษป์. (ทวาทศมาส).
จาว ๒	น. เจ้า, ผู้เป็นใหญ่, หมายถึงเทวดาในชั้นอาภัสรพรหม. ก. โผลงมา,
	โฉบ, เช่น จาวชิมดินแสงหล่น. (แช่งน้ำ). (ไทยใหญ่ จาว ว่า โผลงมา).
จาว ๓	ว. ตามกันไป, ประสานกันไป, เช่น ชลธารนทีเจือ จาวหลั่ง ไหลนา.
	(ทวาทศมาส). (ไทยขาว จาว ว่า ตกลง, ยอมตาม; จ่าว ว่า คล้อย
	ตามคำแนะนำ).
จาว ๔	น. ดอก, ดอกไม้, เช่น ดอกไม้งามเงื่อนแต้ม แชรงยอดแย้มผกาแจรง
	จาวจำแทงจำเทิด. (ม. คำหลวง จุลพน), จราว ก็ใช้, โดยปริยาย
	หมายถึงผู้หญิง เช่น ไฟกามรลุงจาว ทองเทศ. (ทวาทศมาส).
จาว ๕	ก. บาน (ใช้แก่ดอกไม้) เช่น โพทเลจาวดวงดอกก็มี. (ม. คำหลวง มหาพน).
	(ลาว จาว ว่า กำลังบาน).
จาว ๖	ก. ส่งเสียงดัง, อึกทึก, เช่น อันจาวจำเรียงเสียงฉันท์. (สมุทรโฆษ).
	(ไทยขาว จาว ว่า ส่งเสียงดัง).
จาว ๆ	ว. ห่าง ๆ เช่น เนาผ้าจาว ๆ, จะจะ เช่น วางเครื่องข้าวยำจาว ๆ ให้เลือกกิน.
จ้าว	(โบ) น. เจ้า.
จาวมะพร้าว	น. (๑) มันจาวมะพร้าว. (ดู มันเสา ที่ มัน ๑). (๒) ชื่อเห็ดชนิด Clavatia
	craniformis Coker et Couch ในวงศ์ Lycoperdaceae ขึ้นตามพื้นดิน
	ดอกเห็ดเป็นก้อนกลมใหญ่สีขาวแล้วเปลี่ยนเป็นสีนํ้าตาล โคนสอบ
	เมื่ออ่อนอยู่กินได้ เมื่อโตเต็มที่ผิวบนย่นหยักคล้ายสมอง.
จ่าหวัก	น. จวัก, ตวัก.
จำ ๑	ก. กําหนดไว้ในใจ, ระลึกได้, เช่น จําหน้าได้.
	จำพรรษา ก. อยู่ประจําที่วัด ๓ เดือนในฤดูฝน (ใช้แก่พระสงฆ์).
	จำวัด ก. นอนหลับ (ใช้แก่ภิกษุสามเณร).
	จำศีล ก. ถือศีล, รักษาศีล; โดยปริยายหมายถึงการที่สัตว์บางชนิด
	นอนนิ่งไม่ออกหาอาหารชั่วระยะเวลาหนึ่ง เช่น กบจําศีล.
จำ ๒	ก. ลงโทษด้วยวิธีเอาโซ่ตรวนล่ามไว้ เช่น จําโซ่ จําตรวน, ลงโทษด้วย
	วิธีขังเช่น จําคุก.
	จำครบ ว. จําห้าประการ.
	จำคุก (กฎ) น. โทษทางอาญาสถานหนึ่ง ที่ให้เอาตัวผู้ต้องโทษไปคุมขัง
	ไว้ในเรือนจำ.
	จำจอง ก. ใส่ตรวนหรือเครื่องพันธนาการขังไว้ในคุกในตะรางเป็นต้น,
	จองจํา ก็ว่า.
	จำห้าประการ ว. มีเครื่องจองจําครบ ๕ อย่าง คือ ๑. ตรวนใส่เท้า ๒. เท้า
	ติดขื่อไม้ ๓. โซ่ล่ามคอ ๔. คาไม้ใส่คอทับโซ่ ๕. มือ ๒ ข้างสอดเข้าไป
	ในคาและไปติดกับขื่อทําด้วยไม้, เรียกสั้น ๆ ว่า จําครบ. (ประชุมพงศ. ๓๙).
จำ ๓	ก. อาการที่ต้องฝืนใจทํา เช่น จำใจจากแม่เปลื้อง ปลิดอก อรเอย. (นิ. นรินทร์).
	จำเป็น ว. ต้องเป็นอย่างนั้น, ต้องทํา, ขาดไม่ได้.
จำ ๔	(โบ) น. ชายผ้า เช่น เอาพระจําเจิมเฉลิมเชิงเวียน. (อะหม จํา ว่า ชายผ้า).
จ้ำ ๑	ก. พายเรือแจวถี่ ๆ เช่น เขาจ้ำเรือข้ามฟาก, ฟันหรือแทงถี่ ๆ เช่น ผู้ร้ายจ้ำแทง.
	ว. อาการที่ทำเร็ว ๆ ถี่ ๆ เช่น พายเรือจ้ำเอา ๆ เขียนหนังสือจ้ำเอา ๆ.
จ้ำ ๒	น. รอยฟกชํ้าดําเขียว.
จ้ำ ๓	(ถิ่น-พายัพ) น. ชื่อไม้พุ่มหรือไม้ต้นขนาดเล็กหลายชนิดในสกุล Ardisia
	วงศ์ Myrsinaceae บางชนิดดอกและยอดอ่อนกินได้เรียก ผักจํ้า เช่น ชนิด
	A. arborescens Wall. ex A. DC.
จำกว่า	ก. ให้ยิ่งขึ้น.
จำกัด	ก. กําหนดหรือขีดคั่นไว้โดยเฉพาะ เช่น จํากัดอายุ จํากัดความรู้.
	จำกัดความ ก. ให้ความหมายอย่างกะทัดรัด, กําหนดความหมาย.
	จำกัดความรับผิดชอบ น. บริษัทจำกัดซึ่งจำกัดความรับผิดของผู้ถือหุ้น
	ไว้ไม่เกินจำนวนเงินที่ตนยังส่งใช้ไม่ครบมูลค่ารวมของหุ้นที่ตนถือ.
	จำกัดจำเขี่ย ก. จํากัดจนที่สุด, ใช้จ่ายอย่างประหยัดที่สุด, กระเบียดกระเสียร.
จำงาย	(โบ) น. สาย, บ่าย, เช่น ลูกไม้บ่ทันงาย จำงายราชอดยืน. (ม. คำหลวง มัทรี).
	ว. ห่าง, ไกล, เช่น หากให้เจ้าตูฉิบหาย จำงายพรากพระบุรี ท่านนี้.
	(ม. คำหลวง ชูชก). (ข. จํงาย ว่า ระยะไกล).
จ้ำจี้	น. การเล่นชนิดหนึ่งของเด็ก.
	จ้ำจี้จ้ำไช ว. อาการที่พร่ำพูดหรือสอน. ก. พร่ำพูดหรือสอน.
จำเจ	ว. เนือง ๆ, บ่อย ๆ, ซํ้าซาก.
จำเดิม	บ. แต่ต้น, เริ่มแรก, แรก.
จำทวย ๑	(โบ) ก. ประจําหมู่.
จำทวย ๒	(กลอน) ก. ถือ, ถืออาวุธร่ายรํา, เช่น จําทวยธนูในสนาม. (สมุทรโฆษ).
จำทับ	(โบ) ก. โผลง, โจนลง, ทุ่มลง, ตกลง.
จำทาบ	(กลอน) ก. จับ, ถือ.
จำเทิด	(โบ) ก. เผ่นขึ้นสูง, งอกขึ้นสูง, สูงไสว.
จำแทง	(โบ) ก. เผ่นขึ้น, โผขึ้น, ตั้งขึ้น, ชูขึ้น, งอกขึ้น; ถืออาวุธร่ายรําท่าแทง,
	เช่น ชดกรกระลึงกุมแสง รำจำแทงองอาจ เผ่นผงาดขับสารสีห์. (ลอ).
จำนง	ก. ประสงค์, มุ่งหวัง, ตั้งใจ. (แผลงมาจาก จง).
จำนน	ก. แพ้, ไม่มีทางสู้. (แผลงมาจาก จน).
จำนรรจ์, จำนรรจา	[-นัน, -นันจา] (กลอน) ก. เจรจา, พูด, กล่าว.
จำนวน	น. ยอดรวมที่กําหนดนับไว้เป็นส่วน ๆ.
	จำนวนจริง (คณิต) น. จำนวนใด ๆ ซึ่งอาจเป็นจํานวนตรรกยะหรือ
	จํานวนอตรรกยะ.
	จำนวนจินตภาพ (คณิต) น. จํานวนเชิงซ้อน a + bi เมื่อ b + o.
	จำนวนเชิงซ้อน (คณิต) น. จํานวนที่มีองค์ประกอบ ๒ ส่วน เขียนได้
	เป็น a + bi โดย a และ b เป็นจํานวนจริง และ i๒ = -๑.
	จำนวนตรรกยะ (คณิต) น. จํานวนที่สามารถเขียนให้เป็นรูปเศษส่วนได้
	โดยทั้งเศษและส่วนต้องเป็นจํานวนเต็ม และส่วนต้องไม่เท่ากับศูนย์,
	จํานวนที่สามารถเขียนให้เป็นรูปทศนิยมไม่รู้จบประเภทซํ้าได้ เช่น เศษ
	๑ ส่วน ๙ (เท่ากับ ๐.๑), เศษ ๑๒ ส่วน ๙๙ (เท่ากับ ๐.๑๒).
	จำนวนเต็ม (คณิต) น. จํานวนที่เป็นจํานวนนับ, จํานวนนับติดเครื่องหมาย
	ลบหรือศูนย์.
	จำนวนนับ (คณิต) น. จํานวนที่เกิดจากการนับ จำนวนที่ใช้แทนการนับ
	ได้แก่ ๑, ๒, ๓, ๔ ... .
	จำนวนบวก (คณิต) น. จำนวนเลขที่มีค่ามากกว่าศูนย์.
	จำนวนลบ (คณิต) น. จำนวนเลขที่มีค่าต่ำกว่าศูนย์.
	จำนวนอตรรกยะ (คณิต) น. จํานวนที่สามารถเขียนให้เป็นรูปทศนิยม
	ไม่รู้จบประเภทไม่ซํ้าได้ เช่น รากที่ ๒ ของ ๒ (= ๑.๔๑๔๒๑๓๕...),
	p (= ๓.๑๔๑๕๙๒๖...).
จำนอง	ก. ผูก, คล้อง, หมายไว้, กําหนด, จําไว้, (โบ; กลอน) ประพันธ์, แต่ง, เช่น
	จึ่งจำนองโคลงอ้าง ถวายแด่บพิตรเจ้าช้าง. (ลอ). (กฎ) น. ชื่อสัญญาซึ่งบุคคล
	คนหนึ่ง เรียกว่า ผู้จํานอง เอาทรัพย์สินตราไว้แก่บุคคลอีกคนหนึ่ง เรียกว่า
	ผู้รับจํานอง เพื่อเป็นประกันการชําระหนี้ โดยไม่ส่งมอบทรัพย์สินนั้นให้แก่
	ผู้รับจํานอง. (แผลงมาจาก จอง).
จำนับ	[จําหฺนับ] (กลอน) ก. จับ, อาการที่ใช้มือจับต้องสิ่งใดสิ่งหนึ่งตลอดจน
	กําไว้ยึดไว้, ใช้ จําหนับ ก็มี.
จำนัล	ก. แจจัน เช่น จํานัลจํานับรอบราย. (สมุทรโฆษ). (ข. จาล่, จัล, จำนัล
	ว่า ปะทะ). (ดู แจจน, แจจัน).
จำนำ	ก. ประจํา, เรียกผู้ซื้อขายหรือติดต่อกันเป็นประจำว่า เจ้าจํานํา. (กฎ)
	น. ชื่อสัญญาซึ่งบุคคลคนหนึ่ง เรียกว่า ผู้จํานํา ส่งมอบสังหาริมทรัพย์
	สิ่งหนึ่งให้แก่บุคคลอีกคนหนึ่ง เรียกว่า ผู้รับจํานํา เพื่อเป็นประกัน
	การชําระหนี้. (แผลงมาจาก จํา).
	จำนำพรรษา ว. เรียกผ้าที่ถวายแก่พระสงฆ์ที่อยู่จําพรรษาในวัดนั้น ๆ
	ว่า ผ้าจํานําพรรษา.
จำเนียน	ก. ตัด ขริบ หรือเฉือนให้ไปตามแนวหรือให้ได้รูปตามที่ต้องการ.
	(แผลงมาจาก เจียน). (ข. เจียร ว่า ตัด, เล็ม).
จำเนียม	ก. รู้จักประมาณตัว, ประพฤติตนพอสถานประมาณ เช่น บรรจงภาพจําเนียม.
	(ลอ). (แผลงมาจาก เจียม).
จำเนียร	ว. นาน, ช้า. (แผลงมาจาก เจียร).
จำแนก	ก. แจก, แบ่ง, แยกออก, เช่น จําแนกออกเป็น ๓ อย่าง. (แผลงมาจาก แจก).
จำโนทย์	(โบ) ก. ฟ้อง, ร้องขอ, กล่าวหา. (แผลงมาจาก โจท, โจทย์).
จำบ่ม	ว. ผลไม้ที่แก่ยังไม่ได้ที่ เก็บเอามาบ่มให้สุก เรียกว่า ผลไม้จําบ่ม เช่น
	มะม่วงจําบ่ม.
จำบัง ๑	ก. รบ เช่น คชจําบังข้าศึก. (ตะเลงพ่าย). น. ศึก, สงคราม; นักรบ.
	(จารึกสยาม). (ข. จํบาง, จมฺบําง ว่า การรบ, สงคราม).
จำบัง ๒	ก. กำบังกาย, หายตัวไป, เช่น โจนจำบับจำบัง. (ม. คำหลวง มหาราช).