ซิงโคนา	น. ชื่อไม้ต้นหลายชนิดในสกุล Cinchona วงศ์ Rubiaceae เปลือก
	มีควินินใช้เป็นยาแก้ไข้จับสั่น.
	น. ผ้าถุงอย่างหนึ่งที่ผู้หญิงนุ่ง.
ซินนามิก	น. กรดอินทรีย์ชนิดหนึ่ง มีสูตร C6H5CH : CHCOOH เป็นของแข็ง
	ลักษณะเป็นผลึก ไม่มีสี ละลายนํ้าได้บ้างเล็กน้อย มีปรากฏใน
	ธรรมชาติทั้งในภาวะอิสระ และในภาวะรวมตัวเป็นสารประกอบ
	กับสารอื่น มี ๒ ชนิด ชนิดหนึ่งหลอมละลายที่ ๔๒?ซ. อีกชนิดหนึ่ง
	หลอมละลายที่ ๑๓๓?ซ. โดยทั่วไปหมายถึงชนิดหลัง ใช้ประโยชน์
	ในอุตสาหกรรมเครื่องหอม. (อ. cinnamic acid).
ซินแส	น. หมอ, ครู, จีนแส ก็ว่า. (จ.).
ซิบ, ซิบ ๆ	ว. อาการที่เลือดไหลออกน้อย ๆ.
ซิบซับ	ก. พูดซุบซิบ, พูดกระซิบ.
ซิป	น. เครื่องรูดปิดให้ริมผ้าหรือวัสดุ ๒ ชิ้นประสานกัน ประกอบด้วย
	ฟันเล็ก ๆ ๒ แถว มีที่จับเพื่อรูดให้ฟันประกบกันหรือแยกออกจากกัน
	ได้. (อ. zipper, zip—fastener).
ซิฟิลิส	น. กามโรคชนิดหนึ่ง เกิดจากเชื้อแบคทีเรียชื่อ Treponema pallidum
	ติดต่อโดยการสัมผัสหรือร่วมประเวณีกับผู้ป่วยที่เป็นโรคนี้.
	(อ. syphilis).
ซิลิคอน	น. ธาตุลําดับที่ ๑๔ สัญลักษณ์ Si เป็นอโลหะ ลักษณะเป็นของแข็ง
	หลอมละลายที่ ๑๔๑๐บซ. เปลือกโลกประกอบด้วยธาตุนี้ประมาณ
	ร้อยละ ๒๕. (อ. silicon).
ซิว	น. ชื่อปลานํ้าจืดหลายสกุลในวงศ์ Cyprinidae ส่วนใหญ่มีขนาดเล็ก
	ปากเล็กเชิดขึ้น ตาโต เกล็ดโต อาศัยใกล้ผิวนํ้า ที่รู้จักกันทั่วไปและ
	พบทั่วประเทศ ได้แก่ ซิวหนวดยาว (Esomus metallicus) ซิวอ้าว
	อ้ายอ้าว อ้าว หรือ ซิวควาย ในสกุล Luciosoma, ซิวใบไผ่ ในสกุล
	Danio, ซิวหัวตะกั่ว ในสกุล Chela และ ซิว ในสกุล Rasbora;
	เรียกหางปลาที่มีลักษณะตีบเหมือนปลาซิวว่า หางปลาซิว; เรียกคน
	ที่ใจเสาะ ไม่สู้หรือไม่อดทนว่า ใจปลาซิว.
ซี่	น. คําเรียกของเล็ก ๆ ยาว ๆ ที่เรียงกันเป็นแถวเป็นแนวอย่างฟัน
	หรือลูกกรง, ลักษณนามเรียกของเช่นนั้น เช่น ฟันซี่หนึ่ง ฟัน ๒ ซี่.
	ซี่โครง น. กระดูกโครงอกที่เรียงเป็นซี่ ๆ.
ซีก	น. ส่วนที่ผ่าครึ่ง, ส่วนของสิ่งบางอย่างเช่นไม้ไผ่หรือแตงโมที่ผ่าออก
	โดยปรกติตามยาว, โดยปริยายหมายความว่า ด้าน, ส่วน, เช่น ร่างกาย
	ตายไปซีกหนึ่ง ปลาทูซีกนี้; ลักษณนามเรียกส่วนที่แยกออกนั้น เช่น
	มะม่วงซีกหนึ่ง แตงโม ๒ ซีก; ใช้สําหรับมาตราเงินโบราณเท่ากับ
	(เศษ ๑ ส่วน ๒) ของเฟื้อง.
ซีกเดียว	ดู ตาเดียว.
ซี้ซอน	(กลอน) ว. ซอกซอน, ลี้ลับ.
ซีเซียม	น. ธาตุลําดับที่ ๕๕ สัญลักษณ์ Cs เป็นโลหะสีเงิน ไวต่อปฏิกิริยา
	เคมีมาก หลอมละลายที่ ๒๘.๗?ซ. (อ. caesium, cesium).
ซีด	ว. ไม่สดใสเพราะสีจางไป เช่น รูปนี้สีซีด หน้าซีด, ขาวอย่างไม่มี
	นํ้านวล เรียกว่า ขาวซีด.
	ซีดเซียว ว. ไม่แจ่มใส, ไม่สดชื่น; ไม่มีเลือดฝาด.
ซี้ด	ว. เสียงอย่างเสียงสูดปากเช่นกินอาหารเผ็ดเป็นต้น.
ซีนอน	น. ธาตุลําดับที่ ๕๔ สัญลักษณ์ Xe เป็นแก๊สเฉื่อย มีปรากฏเพียง
	๐.๐๐๖ ใน ๑ ล้านส่วนในบรรยากาศ. (อ. xenon).
ซีป่าย	น. ชื่อทหารกองหนึ่ง ในรัชกาลที่ ๔ เอาแบบมาจากทหารซีปอย.
ซีเมนต์	น. วัสดุใช้ในการก่อสร้างชนิดหนึ่ง ลักษณะเป็นผง เมื่อผสมคลุกกับ
	นํ้าแล้วทิ้งไว้จะเกิดปฏิกิริยาเคมีเป็นผลให้เกิดการก่อตัวและแข็งตัวได้
	องค์ประกอบเคมีที่สําคัญของซีเมนต์ คือ แคลเซียมซิลิเกต
	แคลเซียมอะลูมิเนต และแคลเซียมอะลูมิโนเฟอร์ไรต์ ใช้ประโยชน์
	เพื่อทําคอนกรีต ปูนฉาบ หรือ ปูนก่อเป็นต้น เรียกว่า ปูนซีเมนต์.
	(อ. cement).
ซีเรียม	น. ธาตุลําดับที่ ๕๘ สัญลักษณ์ Ce เป็นโลหะสีเทา เนื้ออ่อน
	หลอมละลายที่ ๘๐๔?ซ. (อ. cerium).
ซีลีเนียม	น. ธาตุลําดับที่ ๓๔ สัญลักษณ์ Se เป็นอโลหะ มีสมบัติทางเคมี
	คล้ายกับธาตุกํามะถัน ลักษณะเป็นของแข็ง หลอมละลายที่ ๒๑๗?ซ.
	ใช้ประโยชน์ทําเซลล์ไฟฟ้าชนิดที่ใช้พลังงานแสง. (อ. selenium).
ซีอิ๊ว, ซี่อิ้ว	น. เครื่องปรุงรสอย่างน้ำปลา ทำด้วยถั่วเหลือง, น้ำปลาถั่วเหลือง
	ก็เรียก, อย่างใสเรียกว่า ซีอิ๊วขาว, อย่างข้นเรียกว่า ซีอิ๊วดำ,
	ถ้าใส่น้ำตาลทรายแดง เรียกว่า ซีอิ๊วหวาน. (จ.).
ซึก ๑	ดู จามจุรี ๒.
ซึก ๒	ว. แทรกอยู่, ซึ้งเข้าไป.
ซึง	น. เครื่องดนตรีพื้นเมืองของไทยภาคเหนือ รูปร่างคล้ายกระจับปี่
	ตัวเป็นโพรง รูปกลมแบน เจาะรูระบายอากาศตรงกลาง มีคันต่อ
	จากตัวซึงขึ้นไปยาวประมาณ ๖๐ เซนติเมตร มีสาย ๔ สาย.
ซึ่ง	ส. คําใช้แทนนามหรือข้อความที่อยู่ข้างหน้า เช่น บ้านของเขา
	อยู่ในป่าซึ่งห่างจากชุมชน. บ. คําสําหรับนําหน้านามที่เป็น
	ผู้ถูกกระทํา เช่น รักษาไว้ซึ่งความยุติธรรม.
	ซึ่งหน้า, ซึ่ง ๆ หน้า ว. ต่อหน้า เช่น กระทําความผิดซึ่งหน้า.
ซึ้ง ๑	น. ภาชนะสำหรับนึ่งของ ทำด้วยโลหะมีลักษณะกลมคล้ายหม้อ
	ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ๒–๓ ชั้น ชั้นล่างใส่น้ำสำหรับต้มให้ความร้อน
	ชั้นที่ซ้อนที่ก้นเจาะเป็นรู ๆ เพื่อให้ไอน้ำร้อนผ่านให้ของในชั้นที่ซ้อน
	สุก มีฝาครอบคล้ายฝาชี, ลังถึง ก็ว่า. (จ. เล่งซึ้ง).
ซึ้ง ๒	ว. ลึกมากจนยากที่จะหยั่งรู้ได้ เช่น ปัญหาลึกซึ้ง คิดลึกซึ้ง; รู้สึก
	เอิบอาบซาบซ่านแผ่ไปทั่วร่างกายและจิตใจ เช่น ภาพนี้มองดูซึ้ง
	ฟังเขาพูดแล้วรู้สึกซึ้งมาก.
ซึม	ก. กิริยาของนํ้าหรือของเหลวที่ไหลไปตามรูเล็ก ๆ อย่างช้า ๆ เช่น
	เหงื่อซึม นํ้าซึม, โดยปริยายหมายถึงกิริยาที่คล้ายคลึงเช่นนั้น เช่น
	ยางรถซึม. ว. เหงาหงอยไม่ค่อยพูดจา, ไม่เบิกบาน, เช่น นั่งซึม.
	ซึมกะทือ (ปาก) ว. ซึมเซา ง่วงเหงา หรือเกียจคร้าน.
	ซึมซาบ ก. เอิบอาบเข้าไปทั่วถึง.
	ซึมเซา ว. มีลักษณะเหงาหงอยง่วงซึมไม่กระปรี้กระเปร่า เช่น
	วันนี้รู้สึกซึมเซาไม่อยากทำงานเลย.
	ซึมทราบ ก. รู้ละเอียด.
	ซึมเศร้า ว. อาการที่รู้สึกเศร้าหมอง ว้าเหว่ ล้มเหลวหรือสิ้นหวัง,
	เศร้าซึม ก็ว่า; (จิตเวช) อาการที่มีอารมณ์เศร้า หดหู่ ว้าเหว่ ซึม
	มีความรู้สึกท้อถอย ล้มเหลว สิ้นหวัง เป็นต้น.
ซื่อ, ซื่อ ๆ	ว. ตรง เช่น คนซื่อ, ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม เช่น พูดซื่อ ๆ, ไม่คดโกง เช่น
	หน้าซื่อ; นิ่งเฉยอยู่ไม่กระดุกกระดิกเหมือนสิ่งไม่มีชีวิต เช่น แข็งซื่อ,
	ทื่อ ก็ว่า.
	ซื่อตรง ก. ประพฤติตรงไม่เอนเอียง เช่น ซื่อตรงต่อหน้าที่, ไม่คดโกง
	เช่น เขาเป็นคนซื่อตรง.
	ซื่อสัตย์ ก. ประพฤติตรงและจริงใจ, ไม่คิดคดทรยศ, ไม่คดโกงและ
	ไม่หลอกลวง.
	ซื่อเหมือนแมวนอนหวด (สํา) ว. ทําเป็นซื่อ.
ซื้อ	ก. เอาเงินตราแลกกับสิ่งของ.
	ซื้อขาย (กฎ) น. ชื่อสัญญาซึ่งบุคคลฝ่ายหนึ่ง เรียกว่า ผู้ขาย
	โอนกรรมสิทธิ์แห่งทรัพย์สินให้แก่บุคคลอีกฝ่ายหนึ่ง เรียกว่า ผู้ซื้อ
	และผู้ซื้อตกลงจะใช้ราคาทรัพย์สินนั้นให้แก่ผู้ขาย.
	ซื้อควายหน้านา ซื้อผ้าหน้าตรุษ, ซื้องัวหน้านา ซื้อผ้าหน้าหนาว (สํา)
	ก. ซื้อของไม่คํานึงถึงกาลเวลา ย่อมได้ของแพง, ทําอะไรไม่เหมาะ
	กับกาลเวลา ย่อมได้รับความเดือดร้อน.
	ซื้อรำคาญ ก. เสียเงินตราหรือสิ่งของเป็นต้นเพื่อตัดความรําคาญ.
	ซื้อรู้ ก. เสียเงินตราหรือสิ่งของเป็นต้นโดยถูกลวง
	แต่ได้เป็นความรู้ไว้.
ซื้อหน้า	ก. เสนอหน้า, สําแดงตัวออกมาให้เห็น, เช่น ครั้นตอบพี่มึงถึงแต้ม
	อีแสนแนมซื้อหน้าเข้ามาสู้. (ไกรทอง); กู้หน้า เช่น ยอมเสียเงิน
	เพื่อซื้อหน้า.
ซุก	ก. หมกซ่อนหรือยัดแทรกไว้ในที่มิดชิดเช่นตามซอกตามมุม.
	ซุกซ่อน ก. ซ่อนไว้ในที่มิดชิดหรือที่ลี้ลับ.
	ซุกซิก ว. มีลักษณะแคบ ๆ เป็นซอกเล็กซอกน้อยน่ารําคาญ.
ซุกซน	ว. ซนนอกลู่นอกทาง, ซอกแซกเล่น.
ซุง ๑	น. ต้นไม้ขนาดใหญ่ที่ตัดเป็นท่อน ๆ ก่อนแปรรูป.
ซุง ๒	น. เชือกที่ใช้ปลายทั้ง ๒ ผูกกับอกว่าวห่างกันพอสมควรสําหรับ
	ต่อกับสายป่าน เพื่อให้ว่าวต้านลมได้ตรงตัว, สายซุง ก็เรียก.
ซุน	ก. ซวนไปข้างหน้า เช่น เดินหัวซุน, โดยปริยายหมายถึงกิริยาที่
	คล้ายคลึงเช่นนั้น เช่นพูดว่า ใช้เสียหัวซุน ก็คือ ใช้เสียจนโงหัวไม่ขึ้น
	หรือใช้เสียจนไม่มีเวลาว่าง.
ซุบ	(ถิ่น–อีสาน) น. ชื่ออาหารชนิดหนึ่ง จําพวกยําเรียกชื่อตามสิ่งของ
	ที่นํามาประกอบเป็นหลัก เช่น ซุบหน่อไม้ ซุบเห็ด.
ซุบซิบ	ก. พูดกันเบา ๆ ไม่ต้องการให้คนอื่นได้ยิน, กระซุบกระซิบ ก็ว่า.
ซุบซู่	ว. มีอาการหดห่อตัวอย่างคนเป็นไข้.
ซุป	น. อาหารนํ้าชนิดหนึ่ง ต้มด้วยเนื้อสัตว์หรือผัก เป็นต้น. (อ. soup).
ซุ่ม	ก. ซ่อน, แอบซ่อนคอยทีอยู่.
	ซุ่มคม ก. ซ่อนความฉลาดไว้, ไม่อวดดี.
ซุ้ม ๑	น. สิ่งที่เป็นพุ่มโดยมากปกคลุมด้วยต้นไม้หรือเถาวัลย์ มีทางลอดได้
	เช่น ในป่าเถาวัลย์ขึ้นเป็นซุ้มเองตามธรรมชาติ, ต้นไม้ซึ่งขึ้นปกคลุม
	สิ่งที่ก่อสร้างเพื่อรองรับ มีทางลอดได้ เช่น ปลูกกระดังงาเป็นซุ้ม,
	ซุ้มไม้ ก็เรียก.
ซุ้ม ๒	น. สิ่งที่สร้างขึ้นในการรับเสด็จเป็นต้น มีรูปลักษณะอย่างซุ้มไม้,
	ที่อยู่หรือที่พักซึ่งทําขึ้นใช้กันแดดกันฝนชั่วคราว ส่วนบนมักโค้ง
	เช่น ซุ้มดอกเห็ด, สิ่งที่ทําขึ้นสําหรับเป็นเครื่องประดับส่วนบนของ
	ประตูหน้าต่างพระที่นั่ง โบสถ์ วิหาร เป็นต้น มีรูปต่าง ๆ กัน
	เช่นมีรูปคล้ายหน้าจั่ว เรียกว่า ซุ้มบันแถลง ซุ้มหน้านาง หรือ ซุ้มรังไก่.
	ซุ้มคูหา น. ซุ้มรอบพระปรางค์และพระเจดีย์สำหรับประดิษฐาน
	พระพุทธรูป.
	ซุ้มจระนำ น. ชื่อซุ้มท้ายวิหารหรือท้ายโบสถ์ เป็นช่องตัน มักเป็นที่
	ประดิษฐานพระพุทธรูป
ซุ้ม ๓	น. ทำนองเพลงสำเนียงลาว ประดิษฐ์ขึ้นสำหรับบรรเลงต่อท้าย
	เพลงเดี่ยวลาวแพนโดยเฉพาะเรียกว่า ออกซุ้ม.
ซุ้มกระต่าย	น. ชื่อไม้พุ่มชนิด Blinkworthia lycioides Choisy ในวงศ์
	Convolvulaceae ดอกรูประฆัง สีนวล, มุ้งกระต่าย ก็เรียก.
ซุ่มซ่าม	ว. กิริยาที่กระทำไปโดยไม่ใช้ความระมัดระวังหรือไม่ถูกกาลเทศะ
	เช่น เดินซุ่มซ่ามชนสิ่งของจนเสียหาย ซุ่มซ่ามเข้าไปในสถานที่
	ที่ไม่ควรจะเข้าไป.
ซุมแซว	(โบ) ว. เซ็งแซ่, จอแจ.
ซุ่มเสียง	(โบ) น. สุ้มเสียง เช่น จึงตั้งนะโม ซุ่มเสียงใหญ่โต. (ประถม ก กา).
ซุย ๑	น. มีดชนิดหนึ่ง รูปเรียวแหลม.
ซุย ๒	ว. ร่วนในลักษณะอย่างดินที่ยุ่ยไม่เกาะกันแน่นเหนียว เรียกว่า ดินซุย,
	เรียกเนื้อเผือกหรือมันที่มีลักษณะเช่นนั้นว่า เนื้อซุย.
ซู่ ๑	ว. อาการที่ปรากฏแก่ร่างกายเมื่อเวลาขนลุกเป็นต้น.
ซู่ ๒, ซู่ ๆ	ว. เสียงดังอย่างเสียงฝนตกมาก ๆ แต่ตกไม่นาน.
	ซู่ซ่า ว. ที่โจษกันเซ็งแซ่อยู่พักหนึ่ง เช่น ข่าวซู่ซ่า.
ซู่ ๓	(กลอน) ก. ลากไป, คร่าไป.
ซู่กั้นรั้วไซมาน	(โบ) น. กั้นซู่, กั้นซู่รั้วไซมาน ก็เรียก.
ซูโครส	[–โคฺร้ด] (วิทยา) น. นํ้าตาลชนิดหนึ่งประเภทไดแซ็กคาไรด์
	ลักษณะเป็นของแข็งสีขาว หลอมละลายที่ ๑๘๐บซ. องค์ประกอบ
	เป็นโมเลกุลของกลูโคสเชื่อมกับโมเลกุลของฟรักโทส มีรสหวานจัด
	มักทําจากต้นอ้อย, สามัญเรียกว่า นํ้าตาลทราย. (อ. sucrose).
ซูด, ซูดซาด	ว. เสียงอย่างเสียงคนกระทําเมื่อเวลากินของเผ็ด.
ซู้ด	ว. เสียงอย่างคนซดนํ้าร้อน นํ้าชา หรือนํ้าแกงทีละน้อย ๆ.
ซูบ	ว. ผอมลง, ซีดไป, เซียวไป.
เซ	ว. อาการที่ขาดความทรงตัวจนโอนเอนไปข้างใดข้างหนึ่ง เช่น
	เดินเซ, ลักษณะที่โย้ไปข้างใดข้างหนึ่ง เช่น เรือนเซ.
	เซซัง ว. อาการที่เดินซวนเซไปไม่ตรงเหมือนคนเจ็บหรือคนไร้ที่พึ่ง.
เซ็ก	(กลอน) ก. เซ็งแซ่ เช่น เซ็กห้องเสียงหัว. (นิทราชาคริต).
เซแคนต์	(คณิต) น. เซแคนต์ของมุมใดคืออัตราส่วน
	(เศษ ๑ ส่วนโคไซน์ของมุมนั้น).
	(อ. secant).
เซ็ง	ว. ชืด, จืดชืด, หมดรส, (ใช้เรียกสิ่งที่ควรจะบริโภคหรือจัดทํา
	ในเวลาหนึ่ง แต่ทิ้งไว้นานเกินควร), หมดความตื่นเต้น.
เซ่ง	น. เส้ง.
เซ้ง	(ปาก) ก. โอนสิทธิหรือกิจการไปให้อีกคนหนึ่งโดยได้ค่าตอบแทน,
	รับโอนสิทธิหรือกิจการจากอีกคนหนึ่งโดยต้องเสียค่าตอบแทน
	เรียกว่า รับเซ้ง. (จ.).
เซ็งแซ่	ว. ดังอื้ออึงแซ่ไปหมด.
เซต	(คณิต) น. คําที่ใช้ระบุถึงกลุ่มหรือหมู่ของสิ่งต่าง ๆ โดยมีเงื่อนไข
	ที่แน่นอนว่า สิ่งใดอยู่ในกลุ่มหรือสิ่งใดมิได้อยู่ในกลุ่มนั้น ๆ; ชุด
	เช่น เข้าเซตกัน; ลักษณนามใช้เรียกคนหรือของที่เข้ากลุ่มหรือ
	เข้าชุดกัน เช่น ตัวหนังสือเซตเดียวกัน ตัวเลข ๒ เซต. (อ. set).
เซน	น. นิกายหนึ่งในพระพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน แพร่หลายในจีนและ
	ญี่ปุ่น เป็นการปฏิบัติธรรมเพื่อให้บรรลุความรู้แจ้งอย่างฉับพลัน
	โดยการทําสมาธิและใช้ปัญญาขบคิดปริศนาธรรม. (ญิ.).
เซ็น ๑	น. ไม้ที่สอดเข้ากับลูกตั้งเรือนฝากระแชงอ่อนหรือฝาขัดแตะ.
	ก. เย็บแบบด้วยดอกไม้หรือใบไม้ให้เป็นแถบยาว เพื่อใช้ตกแต่ง
	ประดับโครงประทุนคลุมผ้าไตรเป็นต้น, สวน ก็ว่า.
เซ็น ๒	ก. ลงลายมือชื่อ. (อ. sign).
เซ่น	ก. เอาอาหารเป็นต้นไปไหว้หรือสังเวยผีหรือเจ้า เช่น เซ่นผี เซ่นเจ้า,
	บางทีก็ใช้เข้าคู่กับคำ วัก เป็น เซ่นวัก, ใช้ว่า เซ่นวักตั๊กแตน ก็มี.
	เซ่นวักตั๊กแตน ก. เซ่น.
เซนติกรัม	[–กฺรํา] น. ชื่อมาตราชั่งตามวิธีเมตริก มีอัตราเท่ากับ ๑ ใน ๑๐๐ ของ
	๑ กรัม, อักษรย่อว่า ซก. (อ. centigramme).
เซนติเกรด	[–เกฺรด] น. ชื่อองศาที่ใช้วัดอุณหภูมิ แบ่งออกเป็น ๑๐๐ องศา
	เรียกว่า องศาเซนติเกรด, ปัจจุบันใช้ องศาเซลเซียส, อักษรย่อว่า
	ซ. (อ. centigrade).
เซนติเมตร	น. ชื่อมาตราวัดตามวิธีเมตริก มีอัตราเท่ากับ ๑ ใน ๑๐๐ ของ ๑ เมตร,
	อักษรย่อว่า ซม., (ปาก) เรียกสั้น ๆ ว่า เซ็นต์. (อ. centimetre).
เซนติลิตร	น. ชื่อมาตราตวงตามวิธีเมตริก มีอัตราเท่ากับ ๑ ใน ๑๐๐ ของ ๑ ลิตร,
	อักษรย่อว่า ซล. (อ. centilitre).
เซ่นเหล้า	น. ชื่อเพลงไทยทํานองหนึ่ง.
เซปักตะกร้อ	น. ชื่อกีฬาชนิดหนึ่ง ใช้ลูกตะกร้อส่งข้ามตาข่ายโต้กันไปมา
	โดยใช้ขา เท้า เข่า ลําตัว และศีรษะ เพื่อรับส่งลูก มีผู้เล่นฝ่ายละ
	๓ คน การเริ่มส่งลูกแต่ละครั้ง ฝ่ายส่งจะต้องยืนอยู่ในตําแหน่ง
	ที่กําหนดไว้ การเล่นแบ่งเป็น ๓ เซต ฝ่ายที่ชนะ ๒ ใน ๓ เซต
	คือ ฝ่ายชนะ. (ม. sepak ว่า เตะ).
เซรา	[เซฺรา] (กลอน) น. ซอกผา, ห้วย.
เซราะ	[เซฺราะ] (กลอน) น. ทาง, ซอก, ทางนํ้าเซาะ.
เซรุ่ม	น. ของเหลวสีเหลืองใสที่สกัดจากเลือดสัตว์ เช่น ม้า กระต่าย
	ซึ่งทําให้เกิดภูมิต้านทานเชื้อโรค แล้วนํามาฉีดในคนเพื่อให้เกิด
	ภูมิต้านทานเชื้อโรคนั้น. (อ. serum).
เซลเซียส	น. ชื่อองศาที่ใช้วัดอุณหภูมิ แบ่งออกเป็น ๑๐๐ องศา เรียกว่า
	องศาเซลเซียส เดิมเรียกว่า องศาเซนติเกรด กําหนดเป็นมาตรฐานว่า
	จุดเยือกแข็งของนํ้าบริสุทธิ์เป็น ๐ องศา (เขียนย่อว่า ๐บซ.)
	และจุดเดือด ของนํ้าบริสุทธิ์เป็น ๑๐๐ องศา (เขียนย่อว่า ๑๐๐บซ.),
	อักษรย่อว่า ซ. (อ. celsius).
เซลล์	น. (ชีว) หน่วยชีวิตที่เล็กที่สุด; (ไฟฟ้า) เครื่องสําเร็จที่มีส่วนประกอบ
	ที่เหมาะสม ซึ่งใช้ปฏิกิริยาเคมีเป็นแหล่งกําเนิดพลังงานเป็นผลให้
	เกิดมี กระแสไฟฟ้าขึ้นได้. (อ. cell).
	เซลล์ทุติยภูมิ น. เซลล์ไฟฟ้าประเภทที่เมื่อสร้างเสร็จแล้วต้องนําไป
	อัดไฟเสียก่อน แล้วจึงจะนําไปใช้เพื่อจ่ายกระแสไฟฟ้าออกได้
	เมื่อใช้ไปแล้ว ส่วนประกอบบางส่วนจะหมดเปลืองและแปรสภาพไป
	แต่อาจทําให้กลับคงคืนสู่สภาพเดิมได้อีก โดยวิธีนําเซลล์ไฟฟ้าไปอัด
	ไฟใหม่ เช่น แบตเตอรี่รถยนต์. (อ. secondary cell).
	เซลล์ปฐมภูมิ น. เซลล์ไฟฟ้าประเภทที่เมื่อสร้างเสร็จแล้วก็นําไปใช้
	เพื่อจ่ายกระแสไฟฟ้าออกได้ทันที เมื่อใช้ไปแล้ว ส่วนประกอบ
	บางส่วนจะหมดเปลืองไปโดยไม่กลับคงคืนเป็นสภาพเดิมได้อีก เช่น
	ถ่านไฟฉาย. (อ. primary cell).
เซลลูลอยด์	น. สารประกอบประเภทเทอร์โมพลาสติกชนิดหนึ่ง ทําได้จาก
	ปฏิกิริยาของเซลลูโลสไนเทรต การบูร และเอทิลแอลกอฮอล์
	เลักษณะป็นของแข็ง ติดไฟง่ายมาก. (อ. celluloid).
เซลลูโลส	น. สารประกอบคาร์โบไฮเดรตประเภทโพลีแซ็กคาไรด์ชนิดที่
	ซับซ้อน มีสูตรเคมี (C6H10O5)n ประกอบด้วยโมเลกุลของกลูโคส
	มากมายเชื่อมโยงกัน เซลลูโลสเป็นองค์ประกอบสําคัญของเนื้อไม้
	ฝ้าย ใช้ประโยชน์ในอุตสาหกรรมพลาสติก กระดาษ ไหมเทียม
	ดินระเบิด ฟิล์มภาพยนตร์ หรือฟิล์มถ่ายรูปชนิดไม่ไวไฟ เป็นต้น.
	(อ. cellulose).
เซ่อ	ว. เขลาเพราะไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน, ไม่รอบคอบ, งง.
	เซ่อซ่า ว. เซ่อมาก, เร่อร่า, เล่อล่า, กะเร่อกะร่า หรือ กะเล่อกะล่า ก็ว่า.
เซอร์โคเนียม	น. ธาตุลําดับที่ ๔๐ สัญลักษณ์ Zr เป็นโลหะหายาก ลักษณะเป็น
	ของแข็ง หลอมละลายที่ ๑๘๕๒บซ. (อ. zirconium).
เซอะ	ว. เซ่อมาก.
	เซอะซะ ว. เซ่อซ่า.
เซา	ก. หยุดชะงัก, หย่อนลงกว่าเดิม, เพลาลง. ว. ง่วงงุน, เหงาหงอย.
เซ้าซี้	ก. พูดรบเร้ารํ่าไรเพื่อให้ได้ตามที่ต้องการ, กระเซ้ากระซี้ ก็ว่า.
เซาะ	ก. ทําให้กร่อนหรือร่อยหรอเข้าไปทีละน้อย เช่น นํ้าเซาะตลิ่ง
	เซาะรูให้กว้าง. น. ซอกเขาเล็ก ๆ ที่นํ้าเซาะให้เป็นทางลงมา.
	เซาะลาย ก. ทําให้เป็นลวดลายหรือรอยลึก.
เซิง ๑	น. ที่รกเป็นสุมทุมพุ่มไม้หรือมีไม้เถาปกคลุมอยู่ข้างบน, โดยปริยาย
	หมายถึงสิ่งที่มีลักษณะคล้ายคลึงเช่นนั้น เช่น ผมยุ่งเป็นเซิง, กระเซิง
	ก็ว่า.
เซิง ๒	น. (ถิ่น–ปักษ์ใต้) ลมที่พัดจากตะวันตกมาตะวันออก เรียกว่า ลมเซิง.
เซิง ๓	ก. ยก, ยกย่อง.
เซิ้ง	ก. ร้องรําทําเพลงแบบชาวอีสาน.
เซียน	น. ผู้สําเร็จ, ผู้วิเศษ; โดยปริยายหมายความว่า ผู้ที่เก่งหรือชํานาญ
	ในทางใดทางหนึ่งเป็นพิเศษ เช่น เซียนการพนัน. (จ.).
เซียบ	ว. เงียบ, สงัด.
เซียมซี	น. ใบทํานายโชคชะตาตามศาลเจ้าหรือวัด มีเลขหมายเทียบกับ
	เลขหมายบนติ้วที่เสี่ยงได้. (จ.).
เซียว ๑	ว. มีเนื้อแข็งเป็นแกน (ใช้แก่หัวเผือกหัวมัน).
เซียว ๒	ว. ไม่สดใส, ไม่สดชื่น, (ใช้แก่หน้า).
เซี่ยว	ว. เสี้ยว, เฉไม่ตรงแนวมีรูปเรียวปลายคล้ายรูปชายธง, เช่น ผ้าเซี่ยว
	ใบตองเซี่ยว ตัดเซี่ยว.